Andrzej Niemojewski

BORUCH

Konwersja: Nexto Digital Services

BORUCH

Niemojewski Andrzej

W poniedziałek o godzinie czwartej popołudniu, Boruch, przybrany odświętnie, w pelerynie nowej, zapiętej pod szyję, w odprasowanym kapeluszu filcowym, wyszedł ze swojej stancyjki i stanął niespodzianie przed rodzicami.

Stary Nuchem popatrzył na niego podejrzliwie, następnie porozumiał się szybko oczami z żoną Ruchlą i znowu mierzył syna od stóp do głów.

— Boruch, rzekł, dziś jest dzień powszedni, my wszyscy przy pracy, skąd ty tak odświętnie przybrany? Boruch odparł:

— Tak, ojcze, przybrałem się odświętnie, choć na dzień powszedni, bo idę na robotę odświętną, a ta robota jest świętą.

Stary Nuchem wytrzeszczył oczy. Ale Ruchla wysunęła się nagle przed niego i ująwszy syna za pelerynę, zawołała nieludzkim głosem:

— Boruch, co ty tam ukrywasz?

Boruch odskoczył o krok wstecz, a zasłaniając się ręką, rzekł głosem przyciszonym, lecz niezmiernie stanowczym:

— Nie zbliżaj się matko! A zresztą to, co tu kryję, pokażę ci.

Odchylił pelerynę. Na dwóch czarnych wstążkach, w równie czarnej sakiewce zwisał jakiś przedmiot.

Stary Nuchem chwycił się oburącz za głowę. W oczach kłębił mu się ogromny lęk. Poruszał zbielałemi wargami, nie mogąc jednak wymówić żadnego wyrazu. Natomiast Ruchla opanowawszy osłupienie i grożąc synowi ręką, wołała:

— Boruch, ja ciebie nie puszczę, ja ci zabraniam iść, ja ci rozkazuję zostać, ja, matka, masz mnie słuchać!

Boruch odparł smutno:

— Na nic, matko, wszystkie twoje zakazy. Albowiem jest tu wyższy, który się już w to wmieszał.

Koniec wersji demonstracyjnej.