Kazimierz Laskowski

BRAUNING

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

ROZDZIAŁ I.

ROZDZIAŁ II.

ROZDZIAŁ III. POLICJANT W MATNI.

ROZDZIAŁ IV. BOJÓWKA.

ROZDZIAŁ V. ZAMACH POLITYCZNY. — NA PAWIAKU.

ROZDZIAŁ VI. POSTANOWIENIE ANGLIKA.

ROZDZIAŁ VII. WYKRADZENIE Z PAWIAKA.

BRAUNING

Laskowski Kazimierz

ROZDZIAŁ I.

ANGLIK W FISHARMONJI I ZEMDLONA DAMA CZYLI PIERWSZY WIEC W WARSZAWIE.

Barczysta postać dyrektora Fisharmonji wyprostowała się nad aparatem. Z pasją odłożył słuchawkę, i zdjąwszy binokle, począł je przecierać fularem. Równocześnie myślał:

— Sali chcą te krzykacze! nie można odmówić — a żeby ten Wessel (tu się pośpiesznie przeżegnał) nie porobił tyle głupich zastrzeżeń w tym testamencie, dostalibyście wy salę odemnie! Tę budę akurat na to postawiłem, żeby szumowiny miały gdzie kipieć! już ja-bym wam miejsce na wiec obmyślił! Boże! ileż to trudu, nim człowiek jaki taki grosz w tej sparszywiałej Warszawie wyciśnie — nie dosyć, że nikogo teraz z zagranicy nie można ściągnąć tutaj, tak wszystko tej rewolucji się boi, to jeszcze salę dawaj hołocie, której nigdy nie zobaczysz w krzesłach, żeby ta buda tysiąc lat stała!..

W dwadzieścia cztery godziny po tym monologu dyrektora na schodach Fisharmonji tłoczył się tłum mężczyzn i kobiet, usiłujących co prędzej dostać się do drzwi wielkiej sali koncertowej. W obszernym westibulu i na zewnętrznych nad podjazdem do przedsionka biegnących schodach było równie pełno i gwarno. Gmach był jakby w oblężeniu. Drzwi jednak szczelnie zamknięte uchylały się coraz rzadziej, na rozkaz jednego z panów ozdobionych komitetową kokardą. Wpuszczano coraz mniej osób, mimo natarczywych żądań publiczności. Panowie z kokardami z czerwono-białej wstążki, pilnujacy porządku, sprawdzali bilety wejścia i tłumaczyli nieposiadającym ich, a ciekawym amatorom wiecu, że sala obejmuje tylko określoną liczbę osób, że przyjęli odpowiedzialność przed władzą za bezpieczeństwo zebrania, że muszą unikać natłoku, mogącego sprowadzić wypadek. Publiczność pchała się wciąż, wymyślała panów z kokardą, i coraz to nowe fale wiecowników napływały z bocznych, strzeżonych przez kawaleryjskie patrole ulic.

Dnia tego o dziewiątej rano, zatem na dobrze trzy godziny przed terminem na rozpoczęcie wiecu naznaczonym, zjawiło się przed drzwiami gabinetu dyrektora dwuch panów. Wyższy, ubrany w elegancki ulster z przewieszoną przez ramię torebką podróżną, tęgi i barczysty mężczyzna o twarzy gładko wygolonej, rozglądał się ciekawie dokoła bystrem spojrzeniem szarych sympatycznych oczu; niższy, mniej elegancko ubrany, interpelował służącego o audjencję u pana dyrektora.

Natarczywe dosyć żądanie, poparte wędrówką srebrnego rubla do obszernej kieszeni dżentelmena w ciemno-czerwonym liberyjnym fraku, poskutkowało. Służący, zameldowawszy, otworzył drzwi gabinetu.

Dyrektor oczekiwał, stojąc.

— Jestem Lohman — zaczął niższy — korespondent "Standarda", a to jest — dodał, wskazując na towarzysza — sir Algernon Percy, specjalny korespondent politycznej " Daily Mail" i pism amerykańskich. Chcieliśmy być na wiecu i prosimy pana o bilety.

— Bardzo mi przyjemnie, ale nie mogę panom służyć. Bilety wydaje komitet urządzający.

Lohman przetłumaczył swemu towarzyszowi tę odpowiedź, na co otrzymał kilka słów z naciskiem.

— Pan wybaczy — rzekł znów Lohman — sir Algemon nie włada innym językiem, prócz angielskiego. Prosi o objaśnienie, gdzie jest ten komitet wiecu?

— Nie wiem, doprawdy nie wiem; ja oddałem tym panom tylko salę na wiec; ale w każdym razie panowie się spóźnili, bo biletów już wczoraj zabrakło. Miejsce ograniczone — wszystkie bilety rozdane.

Sir Algemon z giestów dyrektora dorozumiał się treści i powiedział do Lohmana znów kilka słów po angielsku.

— On mówi — zaczął Lohmann — że zapłaci podwójną cenę.

— Ależ ja nie sprzedaję biletów! — zaperzył się dyrektor.

— Potrójną damy, zaraz płacimy — ciągnął niezrażony Lohman, wyjmując portfel.

— Możesz pan dawać i stokrotną nawet! — huknął dyrektor, wyprowadzony już z cierpliwości. — Powtarzam panu: biletów niema! a zresztą rozdają je darmo!

— Kto rozdaje? gdzie? — pytał Lohman dalej.

— Teraz już nikt, bo wszystkie rozdane! Ale rozdawano wczoraj! Brał, kto chciał!

Sił Algernon zaczął mówić szybko i dobitnie, powtarzając z naciskiem jakiś jeden wyraz.

— Proszę pana — rzekł znowu do dyrektora Lohman — niech się pan nie rzuca, tylko niech pan wymyśli jakie bilety. On powiada, że muszą być. On jest korespondent bardzo ważny, ja też jestem ważny korespondent, on tam musi być, i to jest niesłychana rzecz, żeby nie było miejsca dla korespondentów, co przyjeżdżają z drugiego końca świata w celu pisania o tem, co się tu dzieje. On jedzie prosto z Persji, on był w Mandżurji na wojnie, on mówi, że on wejdzie bez biletu, jeżeli niema biletu.

Dyrektor zrospaczony rozkładał ręce i podnosił brwi przez czas tej przemowy. Nagle, gdy Lohman skończył, trzasnął palcami i zawołał:

— Bez biletu! prawda! możecie wejść bez biletu! każę panów wpuścić! ale musicie iść zaraz i czekać w sali parę godzin.

Lohman szybko przełożył towarzyszowi te słowa.

— Yes, all right! — odrzekł tamten, wzruszając ramionami.

Tym sposobem, zasiadłszy już o dziewiątej wygodne miejsca na galerji, tuż nad estradą, znaleźli się obaj synowie Albionu na wiecu.

W miarę, jak wypełniała się sala zmozaikowanym tłumem publiczności, dążącej na pierwszy ten wiec w Warszawie, dwaj Anglicy rozglądali się ciekawie. Sir Algernon co chwila zadawał swemu towarzyszowi jakieś zapytania i notował szybko jego objaśnienia w małej, w zielony safian oprawnej książeczce.

Z trybuny poczęły płynąć mowy jedna za drugą. Anglicy, z których jeden nic, a drugi niewiele rozumiał, siedzieli, jak na niemieckiemi kazaniu. Percy przyglądał się wyrazowi twarzy różnych osób i probował charakterystyczniejsze głowy szkicować, co szło mu wcale udatnie. Nagle szturchnął łokciem swego towarzysza, i pokazawszy mu na przeciwległej galerji grupę osób, odróżniających się wyrazem twarzy od reszty, zapytał go, co to za jedni.

Lohman, który przedtem wskazywał mu robotników, wybitniejszych mówców, przemysłowców i inne ważniejsze osoby, przyjrzał się uważnie i uśmiechnął lekko.

— To są opiekunowie publiczni—rzekł półgłosem.

— Not understand. Co to za urząd?—rzekł Percy,

— Przyjrzyj się dobrze, sir, tym ludziom. Widzisz, jak im tutaj nieswojo, oglądają się na drzwi, jakby się chcieli wymknąć, a przecież siedzą. Trzyma ich obowiązek, a wypędza obawa i przerażenie. Patrz, jak oni słuchają tych przemówień ognistych. Patrzą ze zgrozą na mówców i ze strachem, że mówią rzeczy tak śmiałe, a ile razy publiczność zaszumi uznaniem, albo przyklaśnie mówcy, ściągają brwi, jakby chcieli krzyknąć: "karauł!" Oni tu nie przyszli z ochoty! Domyślasz się pan, co to za ptaszki?

— The detectifs?! to chyba tajna policja? — odrzekł zainteresowany Percy.

— Naturalnie. Przysłano ich tutaj, żeby wiedzieć, co mówiono, a szczególnie: kto mówił, i kto przyszedł słuchać!

Sir Algernon jął się ciekawie ajentom przyglądać. Odwrócił w swym notesie kartkę i począł szkicować. Natarczywość, z jaką co chwila spogladał na nich, przykładając do oczu małą kieszonkową lornetkę, zwróciła nareszcie uwagę podejrzliwie naokół śledzących argusów. Poczęli mu się przypatrywać zpod oka, zamieniwszy między sobą nieznacznie kilka wejrzeń porozumiewawczych.

Spostrzegł to zaraz i Lohman, dość obezna ny ze stosunkami miejscowemi, i miał właśnie zwrócić uwagę towarzyszowi, gdy tuż obok ich ławki, w drugim wyższym rzędzie siedzeń, rozległ się stłumiony krzyk kobiecy.

Obaj Anglicy i inni słuchacze odwrócili się żywo.

Jakaś młoda, elegancko ubrana dama, zemdlała. Cucił ją sąsiad, prawdopodobnie znajomy, bardzo zaambarasowany wypadkiem i oglądający się wkoło niespokojnie.

Sir Algernon zamknął spokojnie notatnik wsunął go do kieszeni, poczem również spokojnie sięgnął do przewieszonej przez ramię torebki, i wyjąwszy zeń spory kryształowy flakon, podał go młodemu człowiekowi, usiłującemu przyprowadzić do przytomności swą towarzyszkę, przyczem przemówił coś do Lohmana.

— To woda kolońska — rzekł tenże — weź pan, może to pani pomoże.

Miody człowiek wziął flakon, dziękując śpiesznie za pomoc, i po skropieniu wodą kolońską twarzy zemdlonej kobiety, flakon zwrócił. Środek podziałał skutecznie. Młoda dama otwarła oczy i podniosła się z wpół leżącej pozycji, ale spojrzawszy przed siebie, drgnęła nerwowo, i chwyciwszy mocno dłoń swego towarzysza, szepnęła:

— Wychodźmy stąd! Wychodźmy jaknajprędzej!

Wypadek zrobił trochę nieuniknionego w takich razach zamieszania. Z chwilą jednak, gdy jego bohaterka odzyskała przytomność, nikt się nie zdziwił, widząc, iż opuszcza salę, wsparta na ramieniu sąsiada.

W tej chwili powstał też i sir Algernon.

— Mam zupełnie dosyć tego meetingu, dear Lohman — rzekł, prostując się. —Jestem głodny. Codźmy na lunch.

To mówiąc, ruszył ku drzwiom, przeciskając się spokojnie, lecz stanowczo przez stłoczoną ciżbę słuchaczy. Wślad za nim, biorąc na siebie niezadowolenie ich i niezbyt grzeczne uwagi, a nawet czynne reklamacje łokciowe od właścicieli nadeptanych nagniotków, szedł posłuszny Lohman.

Na zewnętrznych, frontowych już schodach spotkali Anglicy młodą parę, która wyszła przed nimi.

Tłok był tam prawie taki sam, jak w sali, gdyż ci, których nie wpuszczono wewnątrz, wiecowali przed gmachem, obsiadłszy nawet rusztowania budowanego naprzeciwko wielopiętrowego domu.

Anglicy zatrzymali się moment. Młoda para stała, oglądając się z zakłopotaniem wkoło.

Nagle towarzysz damy wypuścił jej rękę zpod swego ramienia i z wyrazem determinacji podszedł ku Anglikom.

— Panowie — zaczął z ukłonem — czy nie raczylibyście oddać nam pewnej przysługi? Towarzyszka moja zasłabła i musi się udać do domu. Nie mogę jej odprowadzić, gdyż ważny obowiązek zmusza mię tutaj pozostać. Czy nie zechcielibyście mię w tym wypadku zastąpić? Okazaliście przed chwilą uprzejmość, która ośmiela do tej prośby...

Lohman słuchał nieco zdziwiony, przetłumaczył jednak prośbę młodzieńca swemu towarzyszowi, który natychmiast skłonił głową, unosząc sztywno kapelusz.

— Mój towarzysz jest obcym tutaj — rzek Lohman — ale zgadza się chętnie.

Oczy obojga młodych ludzi zabłysły zadowoleniem. Nastąpiła pośpieszna prezentacja, z której nic prawie nie zrozumieli Anglicy, poczem sir Algernon podał ramię młodej damie i wraz z Lohmanem poczęli schodzić na dół. Interlokutor ich ulotnił się momentalnie.

Gdy przebiwszy się już przez ciżbę, doszli do ulicy Moniuszki, przed wystawą kantoru Książnicy Polskiej dama zachwiała się nieco.

Trudno mi iść jeszcze — szepnęła po angielsku do Percego, posyłając mu równocześnie zabójcze spojrzenie pięknych, czarnych oczu.

— Odwieziemy panią — rzekł Anglik, mile zdziwiony. — Jak to dobrze, że znasz pani nasz język! Lohman! zawołaj na keb!

Warszawski keb, vulgo drynda, tym razem dwukonka na gumach — z czego zdawała się być bardzo rada dama — podjechała na skinienie natychmiast.

— Gdzie ma jechaś woźnica? — spytał Percy gdy się usadowili. — Wskaż pani adres.

Dama obejrzała się jeszcze ku Fisharmonji i nagle, zwracając szybko głowę, zawołała do stangreta:

— Prosto przed siebie! Pięć rubli, jeśli nas nikt nie minie!

Dorożkarz pochylił się na koźle, zrozumiawszy dziwny ten rozkaz, i powóz pomknął jak wypuszczony samochód w Jasną ulicę, unosząc młodą kobietę, rycerskiego sir Algernora i wytrzeszczającego oczy ze zdziwienia Lohmana.

ROZDZIAŁ II.

"CZORT WOŹMI — USZŁA!.. "

W chwili, gdy odjeżdżała szparko trójca świeżych znajomych w kierunku Jasnej ulicy, przez zgromadzony przed Fisharmonją tłum przecisnęło się znowu dwuch mężczyzn w ciemnych paltotach z podniesionemi kołnierzami, w naciśniętych głęboko na oczy kapeluszach miękkich.

Na widok odjeżdżającego powozu, jeden z nich, krępy, o twarzy ospowatej, ryżawy blondyn, poskoczył do najbliższej dorożki. Ale drugi, szczupły i wyższy, zawiędły o mętnych oczach jegomosć, powstrzymał go za ramię.

— To ona! odjeżdża przecież — nie widzisz? — zatrzepał prędko przyciszonym głosem ryży.

— Pust' jediet! gdzie ją będziesz gonił w biały dzień? — zwarjował ty, czy co?

— Ano, cóż to przeszkadza? Ją złapać — pewna nagroda!

— Da, nagroda! a ona sama pojechała? co? ty nie widział? Ich troje tam wsiadło! Pojedziesz, pogonisz — skręci także gdzie na piereułku, a dojdziesz, to ci w łeb plunie, nim się opatrzysz! U nich tam instrument jest na wierno! Ich troje! Wot co!

— Ha! nada było zrazu zadierżat'! — westchnął ryży, patrząc za niknącym w oddali powozem.

— Durny ty! — rzekł chudy. — Zadierżat'?! a gdzie jeja było zadierżat'? Tam, na wierchu, ili tu na dole? A ty nie widieł, jak wszędzie raboczych pełno? Zadierżat'! Skandal tolko - by zdiełał — ona-by uszła, a nam patom wygowor! W konce koncow, ja i nie znaju: arestowat'-li takuju swołocz, ili niet? Tiepier drugoje wremja! czort znajet!

— Wsio taki, dokład naczalniku zdat' nada!

— Aa? dokład? A ty zamietił nomier zwoszczyka?

— Jakże miałem zauważyć! Odjechali tak prędko — nie czekali na nas, psiekrwie!

— At! eto uznat' możno! — zekł chudy, podchodząc do szeregu dorożek, stojących w ulicy Moniuszki.

— Czy to ty ze mną tutaj przyjechał, mój przyjacielu?—rzekł do pierwszego woźnicy.

— Nie — rzekł dorożkarz. — Ja tu dwoje państwa przywiózł.

Chudy spojrzał po innych dorożkach. — Tak, prawda, to nie ten — rzekł głośno do ryżego. — Tamten miał jednego konia siwego. Ale gdzie on się podział? Miał czekać na nas — nie zapłaciłem mu.

— Ten, co ma siwego wałacha, to już z jednem państwem pojechał — rzekł dorożkarz. — On tu stojał przedemną. Musi, poczuł dobrych gości, abo się nie spodziewał, że zara panowie wyjdą. Mogę ja odwieźć?

— Ale ja mu nie zapłacił jeszcze! miał dostać z powrotem — oponował chudy.

— O wa, spotka go pan jeszcze, spotka! Gumowe derużki łacno poznać przecie!

— A jaki ma numer? żeby ja to chociaż wiedział.

— Numer to on czterdziesty. A po siwym koniu to go pan zaraz pozna! Staja na Brackiej, wedle Śpitalnej. A ja panów odwiezę!

— At, piechotą już pójdziem! dziękuję tobie, kochanku! — to mówiąc, wykręcił się chudy na pięcie i pociągnął ryżego,

— Ano, tiepier poiszczym. Zwoszczyka nado pozwat' w uczastok — mówił, kierując się w Świętokrzyską, w której obaj zniknęli niebawem.

* 1.awk 2.awk compress_epub.sh crap demo2600fix.sh demo2600.sh demo.sh demo.sh~ dodatkowe dopasowanie.sh dop.sh find_demo2600.sh find_demo.sh find_fontmod2600.sh find_fontmod.sh find_indent.sh find_netpress2600.sh find_netpress.sh find_poprawki_karoliny.sh fontcheck.sh fontmod2600.sh fontmod.sh get_missing.sh indent.sh iwatch.sh lib lista.sh lista.sh~ mod_iwatch.sh mov_0to1.sh mov_1to2.sh netpress2600.sh netpress.sh poprawki_karoliny.sh przenies.sh ucompress.sh uncompress_epub.sh undo_indent.sh zndemo.sh *

Tymczasem piękna nieznajoma i jej dwaj przygodni towarzysze przejechali Jasną, Zielony Plac, Erywańską i dojeżdżali już do pałacu Kronenberga, gdy piękna nieznajoma kazała stangretowi jechać przez Królewską i Marszałkowską na Koszykową.

— Dziwi panów, że kołujemy, zamiast jechać prosto? — rzekła do towarzyszy. — Ale miałam inny zamiar początkowo.

— Jesteśmy zupełnie na pani rozkazy — rzekł Percy.

Dama uśmiechnęła się wdzięcznie.

— Umiem to ocenić. Czy panowie Warszawy nie znacie? Jesteście obcy?

— Mój towarzysz mieszka tu od paru lat. Koresponduje stąd do Londynu. Ja jestem w Warszawie pierwszy raz. Przybyłem w nocy o pierwszej minut czterdzieści.

— Z daleka?

— Z Teheranu, pani.

— Nieznajoma bacznie spojrzała na szeroką i spokojną twarz sir Algernona.

— Pan tam mieszka? — spytała.

— Nie, miss. Jeździłem badać stosunki. Jestem także korespondentem. Zajmuję się polityką specjalnie. Tu przyjechałem, żeby zobaczyć waszą rewolucję, wasz ruch.

— Nasz ruch... ! — szepnęła nieznajoma, zamyślając się na moment.

— I co pan sądzi o tym naszym ruchu?

— Przyjechałem w nocy o godzinie...

— Pierwszej minut czterdzieści! — przepraszam pana —zawołała, śmiejąc się dźwięcznie. Zapomniałam o tem, że nie miał pan jeszcze czasu widzieć cokolwiek. Gdzie pan mieszka? Czy mieszkacie panowie razem? Zabawi pan tu długo? Dlaczego Wyszliście panowie tak prędko z wiecu?

Sir Algernon spojrzał na nią ze zdumieniem.

— Miss — rzekł wolno — ja umiem odpowiadać tylko na jedno pytanie naraz.

Nieznajoma wybuchnęła śmiechem.

— Tak, ma pan rację, ale proszę się o to nie gniewać. To nasz narodowy zwyczaj pytać o wszystko jednocześnie.

— Zwyczaj nerwowy.

— Ha, czasy teraz nerwowe, panie... przepraszam, nie dosłyszałam pańskiego nazwiska?

— Algernon Percy, a towarzysz mój nazywa się Frank Lohman. Ale i ja nie dosłyszałem pani imienia.

— Nie spamiętasz pan pewnie. Nasze nazwiska polskie trudne. Nazywam się Irena Luborzycka.

— Tak, to trudno wymówić i spamiętać. Pani mi zapisze — rzekł Percy, podając jej notatnik.

Na twarzy Ireny odbiło się błyskawiczne zakłopotanie. Ale w tej chwili uśmiech swywolny rozjaśnił jej rysy, wzięła safjanową książeczkę, i napisawszy w niej parę słów, zamknęła i oddała. Anglik podziękował i schował notes do kieszeni.

— Nie odpowiedział mi pan na żadne jeszcze pytanie — rzekła, patrząc na niego z przechyloną główką.

— Służę po kolei. Najpierw, gdzie mieszkam. W hotelu Bristol — przez czas mego tutaj pobytu, razem z Lohmanam, który jest łaskaw być moim przewodnikiem. Mówię tylko po angielsku i rozumiem francuski język, więc taka pomoc konieczna. Zresztą on tu zna wszystko, jam obcy zupełnie. Zabawię w Warszawie, dopóki nie wyczerpię materjału miejscowego dla moich korespondencji. Przypuszczam — parę tygodni.

— A dlaczego Wyszliście panowie z wiecu, nie czekając końca — pytała dalej Irena.

— Mało interesujący był ten meeting. Nie. znam polskiego języka. Wiedziałem od Lohmana, o czem mówią i mają jeszcze mówić. Zresztą, chciałem jeszcze panią zobaczyć.

— Mnie?

— Tak, miss.

— To komplement?

— Nie uznaję zwyczaju mówienia kobietom komplementów.

— Więc zainteresował się pan moją osobą? Ach tak! z powodu mego omdlenia.

— Nietylko z tego powodu.

— Z Jakiegoż innego?

— Nie wiem w tej chwili...

— A kiedy się pan dowie? — zapytała z lekkim odcieniem ironji.

— Także nie wiem. W wolnej chwili zastanowię się nad tem, co w pani zainteresowało mię żywiej.

Irena z uśmiechem patrzyła na wymijające ich szybko dorożki i prywatne eleganckie powozy. Nagle stangret skręcił w Koszykową. Obejrzała się bystro i uśmiech znikł z jej ust.

— Skorzystam z pańskiego usposobienia — rzekła powoli, patrząc Percy'emu przeciągle W oczy. — Zdaje mi się ono rycerskie; więc jako dżentelmeni, nie pytajcie mię o nic, nie dziwcie się niczemu panowie i pozwólcie mi robić, co zechcę. - Zastosujcie się nawet do tego.

Percy podniósł rękę do kapelusza.

— Raczy pani rozkazywać, nie krępując się niczem — rzekł dobitnie.

— A więc dobrze. Wysiadamy. Oto pięć rubli, dasz je pan dorożkarzowi. Płacę sama, ale oszczędzam pańską drażliwość, czyniąc to przez pańskie pośrednictwo. Pan Lohman wróci na Marszałkowską, wsiądzie w tramwaj, koniecznie w środku, i pojedzie, gdzie zechce. Za godzinę możecie się panowie spotkać w hotelu. Pan wysiądzie ze mną. Pójdziemy piechotą. A więc — stop! stój! — zawołała do dorożkarza.

Wysiedli. Lohman był niezupełnie z dyspo-

zycji kontent, ale na znak Percy'ego oddalił się. Irena weszła w pierwszą bramę z sir Algernonem i patrzała za jego towarzyszem, póki nie wskoczył w przechodzący tramwaj. Potem poszli dalej Koszykową. W bramie wyjęła jeszcze z kieszeni czerwoną gazową woalkę i zręcznie obwiązała sobie nią kapelusz, zasłoniwszy przytem twarz. Skierowali się do stojącej dorożki; wsiadła w nią razem z Algernonem i kazała jechać w Ujazdowskie Aleje. Przez drogę milczeli. W Alejach zatrzymała dorożkę przed wejściem do parku, podała znów Algernonowi monetę, by nią za kurs zapłacił, poczem wziąwszy go pod rękę, weszła do parku.

Pusto tam było prawie zupełnie.

Warszawa kipiała po prostu. Rozbudzone nadzieje, pozory reform, złudzenia, którym zawsze poddajemy się tak chętnie, pulsowały w całem mieście, budząc i szerząc gorączkowe życie, nieznany ruch wszystkich warstw społecznych. Zebrania polityczne, pochody, mowy — odbywały się wszędzie. W całem mieście wrzało, jak w garnku ukropu przysuniętego do ognia. Atmosfera strejków i rozruchów zawisła nad niem.

W przeciwieństwie do tego pusto i cicho było w wyludnionych późną jesienią parkach ogrodach miejskich. Wiatr przewalał tylko kupy żółtego, zeschłego listowia, gwizdał po nagich gałęziach i zmiatał piasek w pustych ulicach.

Irena, rozglądając się bystro, szła z Percym w kąt parku, za staw i mostek, gdzie na małym sztucznym pagórku, ukryte w gęstych krzewach, stoją znane dobrze czułym parom, szurającym samotności, ławeczki.

Dotarłszy tam, usiedli.

Na twarzy młodej i dziwnie pięknej kobiety rysy poczęły się nagle zmieniać, jakby prostować. Spadł z nich ten wyraz interesującej kokieterji i uprzejmy uśmiech, które przywołała ara chwila oryginalnej a dopiero co odbytej przejażdżki z obcymi ludźmi. Usta się ściągnęły, oczy przymknęły do pól, cała postać przyległa do oparcia ławki, jakby w chwilowym wypoczynku. Ale na czole, prócz wyraźnego znużenia, znać było pracę skupiających się myśli, ślady rozwagi, namysłu.

Percy milczał, patrząc przez gałęzie na czerwone dachy sąsiedniego Ujazdowskiego szpitala. Minęło tak z kwadrans.

Naraz panna Luborzycka wyciągnęła doń rękę.

— Nie podziękowałam jeszcze panu za jego grzeczność — rzekła, nie podnosząc oczu. — Czynię to teraz, wierzaj pan — bardzo serdecznie i szczerze.

Anglik zwolna uścisnął podaną sobie drobną i ciepłą dłoń.

— Obowiązek gentlemana było mi tym razem bardzo miło, wypełnić — rzekł, zginając nieco swą wyniosłą postać.

— Był pan poprawnym, jak rzadko bywa mężczyzna. Jeszcze raz dziękuję — i do widzenia.

Sir Algernon zatrzymał jej rączkę.

— Pani chce odejść już sama, czy też żąda, bym ja ją opuścił? — zapytał.

— To drugie będzie lepsze — odparła. — Wrócę później do domu -- a mam. jeszcze do załatwienia drobne, kobiece sprawy.

Anglik podniół głowę.

— Odejdę, skoro pani rozkaże, bo przyrzekłem być jej posłusznym. I dlatego zupełnie niepotrzebnie mówi mi pani, jakie sprawy ma jeszcze załatwić.

Na twarz młodej kobiety wybiegł delikatny rumieniec.

— Dlaczego pan moje słowa podkreśla?

— Bo im nie wierzę — a to było niepotrzebne.

Teraz żywo obróciła ku niemu twarz i podniosła woalkę. W rysach widać było chwilowe zakłopotanie, ale oczy śmiałe i pewne oparła indagująco na siwych, otwartych oczach Anglika. On wytrzymał spokojnie to spojrzenie, którem uderzyła go wprost, jak świecącą klingą.

— Pan domyśla się — zaczęła zwolna — że jestem...

— Kobietą, która potrzebuje od czasu do czasu usługi mężczyzny. Sądzę, że każdy mężczyzna czuje się wówczas szczęśliwym, jak ja się w tym wypadku czułem. Zresztą zupełnie nie obchodzi mnie, czem się pani zajmuje, i nie starałem się tego domyśleć.

— Jednak przed chwilą...

— Nie trzeba mieszać pojęć. Za inteligientna mi się pani na to wydaje. Dlatego nie chcę, żebyś mówiąc ze mną, uciekać się pani miała do niepotrzebnych wybiegów. Jesteś panią swoich czynności, a tłumaczysz się przedemną. Poco?

Zwolna odwróciła głowę.

— Dziwnie prosty człowiek pan jesteś.

— Nie wiem tego. Ale odchodzę. Proszę mi powiedzieć, kiedy panią będę mógł widzieć znowu?

— Zależy panu na tem? Nie sprzykrzyłam się jeszcze?

— Zadaje pan kobiece pytania. Powiedziałem pani przecież: interesuje mię pani bardzo.

— To niezupełnie jeszcze wystarcza.

— Dla mnie zupełnie. Nie powiedziałem pani przecież, że podobasz mi się...

— Nie podobam się więc?

— U nas chodzi się czasem za kobietą, która się podoba, ale idzie się zawsze do tej, która interesuje.

— Bardzo piękny zwyczaj! — zaśmiała się Irena. — Ale czy z tego mam wnosić, że pan pragniesz naszą chwilową i przygodną znajomość na serjo przedłużyć?

— Pragnę ją utrwalić, pani — rzekł Percy, i wstawszy, zgiął się w sztywnym nieco, ale nizkim ukłonie.

Ona również powstała, poważna i zakłopotana.

— Oceniam zupełnie pańskie słowa i zachowanie się — rzekła po chwili. — Sprawiły mi one nawet, mówiąc szczerze, dużą przyjemność. Ale panie Percy: ja nie jestem wolną...

— Pani ma męża?

— Coś ważniejszęgo, większego, potężniejszego, niż mąż! Czas mój, moja praca, życie moje należą do pewnej sprawy, którą pokochałam i której oddałam się dobrowolnie.

— Rozumiem. To nie przeszkadza. Ta sprawa na tem zyska. Zamiast pani jednej, będzie miała na swe usługi nas dwoje.

Irena zdumiona spojrzała na niego.

Twarz jego była zupełnie spokojna, ale w siwych oczach i zarysie ust malował się wyraz determinacji stanowczej i nieugiętej. Twarz to była ujmująco otwartą i szczerą, w rysach zapowiadała energję, praktykę i silę.

— Panie Percy — pan widzi mnie po raz pierwszy w życiu.

— I rozmawiam z panią godzinę. Wystarcza mi. Powtarzam jeszcze raz co myślę, chcę iść za panią, poznać cię jeszcze lepiej i służyć ci. Wtedy ty poznasz mnie, i wówczas może cię zdobędę.

Młoda kobieta przetarła dłonią oczy. Milczała. Milczeli chwilę oboje. Percy w postawie pełnej szacunku czekał na odpowiedź.

— Niepodobna krążyć wciąż w domyślnikach — zaczęła wreszcie Irena. — To, co mi pan powiedział, jest po prostu nieco oryginalną, ale bardzo uczciwą propozycją małżeństwa.

— Tak, pani — potwierdził Percy.

— Niepodobna krążyć w domyślnikach dalej, powtarzam. Dziękuję panu za jego słowa i odpowiadam szczerze. Należę do spisku — jestem ściganą — los mój niepewny — nie mogę go z nikim dzielić!

— Wiem o tem wszystkiem. Domyśliłem się z pani słów. To nie przeszkadza. Tem więcej mogę ci być pomocny i chcę dzielić z panią niebezpieczeństwo.

— Dla obcych panu celów?

— Dla pani, dla siebie — te obce cele zykują tylko silnego człowieka.

— Zgoda. Ale ja panu dziś nic przyrzec nie mogę.

— Nie trzeba. Pozwoli mi pani tylko poznać się, widywać często, pracować razem.

— Zgoda. Będę szczerą i powiem, że robię to przedewszystkiem w nadziei, że zyska na tem sprawa, do której duszą i ciałem należę. Pan — jest mi sympatyczny dotychczas. Ale dosyć tego. Dłużej nie możemy tu zostać. Zawiadomię pana w hotelu, gdzie i kiedy będziesz mię mógł widzieć. Teraz pójdziesz pan prosto do wyjścia; wsiądziesz w dorożkę, powiesz woźnicy "hotel Bristol!" i poje dziesz do siebie. Jutro przyrzekam wiadomość.

— Jedno słowo jeszcze. Czy w tej chwili nic pani nie grozi?

— Teraz już nic. Tam na wiecu dojrzałam ajentów tajnych. Udałam zemdlenie, by wyjść. Zdaje się, że i oni wyszli. Ale umknęliśmy im doskonale. Tu bezpiecznie, a o parę kroków stąd zmienię ubranie, i nikt mnie nie pozna. Zresztą teraz — nocny kurs u nas! No, idź pan!

— Sir Algernon uścisnął małą rączkę, i oddawszy nizki ukłon, sztywno i prosto, spokojnie poszedł ku wyjściu.

Irena patrzyła za nim chwilę. Gdy zniknął, potrząsnęła głową.

— Dziwne! — szepnęła do siebie. Poczem zręcznie i lekko poczęła schodzić drugą stroną. Za chwilę wmieszała się pomiędzy przechodniów w ulicy i zniknęła wśród nich.

Koniec wersji demonstracyjnej.

ROZDZIAŁ III. POLICJANT W MATNI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IV. BOJÓWKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ V. ZAMACH POLITYCZNY. — NA PAWIAKU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VI. POSTANOWIENIE ANGLIKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VII. WYKRADZENIE Z PAWIAKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej