Wiktor Gomulicki

BRYLANTOWA STRZAŁA

Konwersja: Nexto Digital Services

BRYLANTOWA STRZAŁA

Gomulicki Wiktor

Słońce nie wyszło jeszcze spoza węgła domu, i jedna ściana tonęła całkowicie w cieniu i chłodzie.

Do tej ściany tuliła się niewielka weranda, z widokiem na ogród. Na werandzie siedzieli przy rannej kawie dwaj niegdyś koledzy, witający się po dwudziestoletnim przeszło rozłączeniu.

Snuła się też tam cicho, bez szmeru, pulchna, rumiana dziewczyna, z sennym wyrazem twarzy, z ruchami ociężałymi — córka gospodarza domu, od kilku lat owdowiałego.

Przybysz szczerze przejmował się rolą „dawnego kolegi" i sumiennie ją wypełniał. Wycałowawszy, wyściskawszy i tysiącem „serdeczności" osypawszy gospodarza, siedział teraz naprzeciw niego, z rozczerwienioną twarzą, błyszczącymi oczyma, i gadał, gadał...

Nieustannie wyrywało mu się: „Pamiętasz, Władek?..." „Pamiętasz, Skalski?..." — przy czym uderzał kolegę szeroką dłonią to w ramię, to w kolano.

— Pamiętasz, Władek, starego Francuza? „Skalsky, petit vaurien! Skalsky mauvais sujet! Pójdzie sara do kosa!" A ty ze swoją miną szelmowską: „A gdzie mieszka Sara? A gdzie jest kos, panie profesorze?..."

Skalski nic nie odpowiadał, zajęty gotowaniem kawy na spirytusowej maszynce. Najskrupulatniejszy bakteriolog nie wpatruje się z taką pilnością w mikroskop, z jaka on śledził mały otworek w szklanej pokrywce, którym, cicho pykając, z przestankami, wymykały się małe kłaczki pary.

Wietrzył przy tym nosem, czatując niecierpliwie na aromat kawy, świadczący, że już jej sproszkowane ziarna dokładnie zalał wrzątek.

Ta czynność pochłaniała go całego. Poprzednio z równym oddaniem się sprawdzał świeżość masła, próbował, czy ciasto wypieczone, i mięciuchną serwetką przecierał kształtne filiżanki z cienkiej, prawie przezroczystej porcelany.

Można go było wziąć za sybarytę, smakosza lub maniaka. Ale tym wszystkim podejrzeniom przeczyła twarz jego. Sybaryci i smakosze nie miewają tak wąskich warg, tak ascetycznie ściągłych policzków; maniacy nie patrzą tak rozumnie.

Gdy przybysz z nieprzebranego składu wspomnień; wyciągał coraz nowe „pamiętasz?", Skalski nalał i postawił przed nim filiżankę kawy ze śmietanką, nie zapominając ubrać jej obfitym „kożuszkiem".

Wciąż jednak milczał — żadnym „ach" lub „och", żadnym skrzywieniem ust do uśmiechu, żadnym nawet westchnieniem jego energicznych opowiadań nie podkreślał.

Tamten spostrzegł wreszcie tę obojętność kolegi.

Koniec wersji demonstracyjnej.