Gabriela Zapolska

BUCIKI MARYNI

Konwersja: Nexto Digital Services

BUCIKI MARYNI

Gabriela Zapolska

Ściemniło się zupełnie, gdy Zawiejski odłożył wreszcie pióro i zmęczone oczy od papieru oderwał.

Z kącika pokoju ozwał się nagle cieniutki szepleniący głosik:

— Tatusiu! Marynia, chce hajti!... Zawiejski odwrócił głowę.

— Pójdziesz, dzidzi, pójdziesz, tylko tatuś buciki, kupi!

— Tupty?...

— Tak.

I wysoki, blady mężczyzna, podniósłszy się od stolika, ku ciemnemu kątowi zmierzać począł.

W kąciku tym czerniła się jakaś niewielka masa, ot — trzyletnie dziewczątko, siedzące z podkurczonymi nóżkami na małym stołeczku.

— Tupty kupis? — szczebiotało dziecko — z guzikami?...

Mężczyzna przykląkł przed maleńką i drżącą ze zmęczenia ręką ciemne włosy dziecka gładzić zaczął.

— Kupię — odpowiedział — kupię ładne buciki, takie wysokie, z kokardkami i z koreczkami.

Dziewczynka zachichotała z uciechy.

— Jakie wysokie? — spytała wyciągając tłustą nóżkę w podartym pantofelku.

— Do pasa, o tu! — zaśmiał się mężczyzna, lecz śmiech jego brzmiał smutnie w tym chłodnym, pustym pokoju, w którym nieliczne sprzęty ginęły wśród zalegających przestrzeń cieni.

— Zapal świeczkę! — prosiło dziecko.

Zawiejski podniósł się z ziemi i szukał po ciemku zapałek.

Dziecko tymczasem wylazło z kącika i stało na środku pokoju, czekając na światło.

Wreszcie błysnęła zapałka i za chwilę mała lampka, pokryta zieloną umbrelką, zajaśniała na stole zarzuconym drobnymi ćwiartkami zapisanego papieru.

Dziecko zmrużyło oczki i przysunęło się do stołu; wyciągnęło rączki w stronę papieru...

— Daj! —  prosiło.

Mężczyzna zebrał leżące ćwiartki z pośpiechem.

— Nie można, Maryniu, nie można... za te papierki tatuś kupi Maryni buciki...

— Tupty?

— Tak!

Dziewczynka odsunęła się trochę od stołu, patrząc z pewnym odcieniem szacunku na ćwiartki papieru.

Mały jej umysł pracował... wiedziała, że wszystko kupuje się za pieniądze, a pieniądze redukowały się w jej małej główce do wyrazu: „trzy"...

Zasmolony paluszek wyciągnął się znów w stronę manuskryptu.

— Trzy?... — zapytała przechylając główkę.

— Nie — odparł ojciec z uśmiechem — jeszcze nie trzy, ale za to będą pieniążki i buciki dla Maryni.

Malutka spojrzała na swe nóżki, na których ledwie trzymały się resztki pantofli.

— Tupty? — zapytała raz jeszcze.

— Tak — siadając odpowiedział Zawiejski. — Ale niech Marynia idzie do swego kącika i tatusiowi pisać pozwoli. Inaczej bucików nie będzie i Marynia nie pójdzie na spacer.

— Hajti! — poprawiła z powagą dziewczynka, sunąc się jak kula do kąta, gdzie zajęła się na razie bardzo gorliwie stawianiem babek z wilgotnego piasku.

Koniec wersji demonstracyjnej.