Kazimierz Laskowski

CHOĆ JENO

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

"CHOĆ JENO POLSKĄ CHODZĘ..."

BEZŚNIEŻNA ZIMA....

CORAZ TO NA ME OCZY....

ZADĘŁO WICHURĄ....

KOMINEK GAŚNIE....

ZAMOTAŁY MI SIĘ W DUSZY...

CHODŹMY SYNU W POLE!

NIE BYŁEM JA Z KOMPANIJĄ....

SKIBAMI SZAREJ ROLI..

JESIENNE CHWILE...

A PÓJDĘ JA W BUJNY LAS!

ŻE MA SERCE Z LEWEJ STRONY.

WYPRUWAMY Z ŚWIETNEJ OJCÓW SZATY.

OD DZIECKA OD POWICIA.

Z DEMOKRATYCZNYCH MARZEŃ.

ZAPÓŹNO CZY ZAWCZEŚNIE?..

SMUTNO Ml BOŻE!

KIELICHÓW LILJI, RÓŻ CZERWIENI.

NIBY SYMBOL DROGI, KTÓRĄ PRZYJDZIE IŚĆ.

PRZEPŁYNĘŁA NAD MĄ GŁOWĄ.

PO SMUTKU...

ALLELUJA!

JESZCZE JEJ NIEMA ALE BĘDZIE.

ZBROJOWNIA OPINOGORSKA.

NIE CHCĘ INNEGO PIĘKNA.

GARIBALDI.

BRAŁEM NIEGDYŚ...

ZWIĘDŁY LIŚĆ.

NA GWIAZDKĘ.

WIERZBY.

MATKO! KRÓLOWO!

Z ROZMYŚLAŃ.

STAREGO KALENDARZA KARCIE.

BABUNIA.

ACH GDYBYM WIEDZAŁ...

PRZYSZŁA DZIŚ DO MNIE...

SUKMANKĄ ŚNIEGÓW OTULONA..

WARSZAWA

ACH GDYBYM ZNALAZŁ...

NIE MOGĘ.

CHWILA.

NASZ CMENTARZ.

KAJ-ŻEŚ TY?... KAJ.

CO WY TEŻ DACIE?

PRZYPADŁA MI W SPADKU.

WIDZIAŁEM DRAMAT STRASZNY...

TY MI SIĘ SYNKU NIE PYTAJ.

ZACOFANIEC.

DWUZŁOTÓWKA.

ZEGAREK.

MOJA GMINA.

STARY ZEGAR.

MOJA DZIEWCZYNO!

MORITURI TE SALUTANT-CHRYSTE.

OJCZYZNA.

W WIECZÓR ANDRZEJKOWY.

NOCTURNO.

CZASEM...

STROFY.

OTWOREM.

CZEMUŚ SIĘ TY CHLEBIE RODZIŁ...

MELODJA.

NASZ CHRYSTUS.

"CHOĆ JENO POLSKĄ CHODZĘ..."

Poezje.

Laskowski Kazimierz

Warszawa

1911

"CHOĆ JENO POLSKĄ CHODZĘ..."

Nie idę ja po drodze
Co wiedzie do gwiazd! słońca!
Po ziemi swojej chodzę
Po Polsce, hen! do końca!

I mam ja, co mi trzeba
W wędrówce tej tułaczej:
Czasami okruch chleba
I serca człek obaczy!

I mam ja państwo własne
Dla śpiewek i kapele...
Czasami w nocki jasne
Miesiączek mi się ściele!

Czasami, choć łzy błysły,
Znów świat mi nikiej zorza
Od morza aż do Wisły,
Od Wisły aż do morza!

I tron mam wyzłacany
Na swojej biednej drodze
I pan ci ja nad pany,
Choć jeno Polską chodzę!

BEZŚNIEŻNA ZIMA....

Bezśnieżna zima z przed pół wieka,

Bezśnieżny styczeń idzie borem...

Jakichś przypomnień myśl daleka,

Jak klucz żórawi brzmi klangorem!

I lecą ptaki do mej głowy

W szary, posępny dzień styczniowy....

I słyszę dziada powiadanie,

I widzę matkę w czarnych szatach,

Słyszę odległe jakieś granie,

Nikłe światełko widzę w chatach...

I tak coś do mnie gada... gada...

Jak dziad, lub postać matki blada...

A powiadają, choć ze łzami,

Z dziwną nadzieją w każdem słowie..

Matka ma bukiet z fijołkami,

I niby wdowi kwef na głowie...

A dziaduś ciągle patrzy w okno,

Gdzie Małogoskie lasy mokną!...

Bezśnieżny styczeń szumi w borze,

Polem bezśnieżna idzie zima...

Dziadulo z matką w starym dworze -

Tylko tatusia w domu niema...

Cyt! lecą ptaki do mej głowy

W szary, posępny dzień styczniowy!

CORAZ TO NA ME OCZY....

Coraz to na me oczy

Zapada większy mrok...

Czy ciemniej dziś w przeźroczy?

Czy może, słabszy wzrok?

Com niegdyś widział jasno

Oglądam, jakby ćmę,

Czasami przez swą własną

A często — cudzą łzę...

I ginie mi w pomroku

Widziane z młodych lat.,

Szarzyznę mam na oku

I szary cały świat!

Świt marzeń nie przepina

I zorze nie chcą lśnić!...

I szara wciąż godzina

I w oku szara nić!

ZADĘŁO WICHURĄ....

Zadęło wichurą,

powiało!

Tumany śnieżne w krąg płyną...

I zima rozściela pierś białą,

Białą, jak twoja...

Dziewczyno!

Z srebrzonym wianuszkiem u czoła,

Objęła w uścisk dal siną...

I mrożno i zimno dokoła,

Jak przy twych piersiach...

Dziewczyno

KOMINEK GAŚNIE....

Kominek gaśnie...

Dworku ściany

Toną w półmroku, w półrozbrzasku...

Pod niebem szarych mgieł tumany,

Na ścianie zima na obrazku.

Jesienny wicher po ogródku

W gałęziach drzewin gra nocturno...

Do duszy kroczy widmo smutku

I niesie myśli w przestrzeń chmurną.

Niesie i rzuca oderwane

Od ścian dworcowych w dal bezbrzeżną

Między to niebo, mgłą owiane,

I na obrazku zimę śnieżną.

I, jak ten wicher po ogródku,

Co w nagich drzewach gra nocturno,

Serce podzwania nutą smutku,

A oczy patrzą w przestrzeń chmurną.

ZAMOTAŁY MI SIĘ W DUSZY...

Zamotały mi się dzisiaj w duszy

W chaos splotów: maj o kiściach bzów

I tęsknica, i łza, co z ócz prószy

Na wspomnienie niewyśnionych snów!

Zamotały mi się w jedno granie

Jakaś radość naprzemian i ból,

I wiośniane, roztęczne świtanie,

I mrok nocy...

Wszystko z jednych pól.

Jakaś nuta o twarzy dziewczęcej,

Młodych zrywów rozśpiewany gaj!

I na jawie... o jeden maj więcej,

Jeden więcej... konający maj!

CHODŹMY SYNU W POLE!

... Chodźmy synu w pole!

Będziem się uczyć dziejów w tej najlepszej szkole,

Jaką Bóg obdarował ludy i narody...

Będziem czytać o Polsce z ksiąg polskiej przyrody!

Patrz chłopcze! patrz uważnie...

Oto żytnie łany,

Ziemia w nich niby rycerz w zbroi szmelcowanej,

Lub chłop w odpust świąteczną przyodziany świtą —

To polski chleb powszedni... Kochaj chłopcze żyto!

Kochaj synu!

Bo pomyśl: takie same ziarna,

Mełły drzewiej na kołacz Rzepiszyny żarna

I Piast, z pierwszym naszego narodu rozdzienkiern,

Swe kmiecie — Lechy żytnim ugaszczał bochenkiem!

Hej! rosła z żytnich kłosów wielka Moc i Sława:

Gospodarność Mieszkowa, Szczerbiec Bolesława,

Sprawiedliwość Kaźmierzów, Łokietkowi woje,

Żytni kołacz królewskie nawiedzał pokoje,

Dziwiąc ościennych władców w stolicy Piastowej

Bogactwem i hojnością uczty Wierzynkowej!

A potem kołacz polski z podpłomykiem Litwy

Zawarł wieczyste śluby, połączył modlitwy

I chadzał długie lata Jagiellonów szlagiem...

Od Grunwaldu po Chocim przelatywał ptakiem,

Widziały go Cecora, Wiedeńska potrzeba... !

Orle skrzydła miał naród od żytniego chleba,

Orle skrzydła bez zmazy...

Spojrzyj synu w górę !

Widzisz... wiatr zadął, pędzi wprost ku ziemi chmurę...

Spójrz... widzisz, jak łan żytni srebrną falą świeci...

Idzie poszum od klosów... To husarja leci!

Kirholm! Wiedeń! Parkany... wzięła pod kopyta!

Spójrz teraz... Chmury niema, trwa jeno — łan żyta!

Hej! synu, dziecko moje! Czyż znasz lepsze księgi?

Czy znajdziesz lepsze świadki mocy i potęgi?

Patrz jeszcze...

Inne czasy przyszły, inne losy...

Słyszysz: uwrociem do nas przeleciał brzęk kosy...

Widzisz... błyszczy, jak sierpik miesięcznyna niebie!

Hej! i ona o żytnim pracowała chlebie

I ona... A znów, potem, z brykałą zapasem

Szedł, jak mówi piosenka, żołnierz borem, lasem,

Chodził długo... daleko od swojej krainy

Od szczytów Somo-Sierry po nurt Berezyny!

Był w piaskach San-Domingo pod upalnem niebem

Żywiąc ducha nadzieją, ciało żytnim chlebem...

A później, jeszcze później, z sucharów za kratą

Lepiono krzyżyk taki, jak przed ojców chatą

I w onym wizerunku z razowego chleba

Widziano swój szmat ziemi, skraw swojego nieba!

Swoje wszystko! bezbrzeżne, odwieczne kochanie!

Co, jak ten krzyż, na żytnim zrodziło się łanie

I w końcu je przemocą na krzyżu przybito...

Synu klęknij! ucałuj! Kochaj... kochaj żyto!

Ono i w zimach rośnie...

NIE BYŁEM JA Z KOMPANIJĄ....

Nie byłem ja z kompaniją —

Panienko!

Gdy Cię Naród strojną zdobiłSukienką!

Nie byłem ja w Częstochowie

Królowo!

Gdy Ci kładli tę koronę,

Tę nową?

I na szyję koralisie!

Klejnoty!

I pod stopki on miesiączek,

On złoty!

Alem chodził, o Maryjo!

Tą stroną,

Co Ci cała wzdłuż i w poprzek

Koroną!

Alem chodził, Gwiazdo morza!

Lelijo!

Po tych drogach, co w opłatkach

Się wiją,

Po tych drogach, Jasnogórska

Panienko!

Kędy Chrystus, Twój synaczek

Pod Męką —

Alem bywał na tej leśnej

Pustoci,

Gdzie Twój szkaplerz na sosence

Się złoci!

Alem bywał po tych chatach

Rozłogiem,

Gdzie Twój obraz, Częstochowska,

Mad progiem.

Alem chodził po tych miejscach

Myślący,

Gdzie Pan Jezus, na pasyjce,

Krwawiący,

Jakby patrzał z pod cierniowej

Korony

W wielkim bólu na te moje,

Na strony!

I myślałem, Gwiazdo morza!

Lelijo!

Że chociaż Ci z pereł wianek

Uwiją,

Chociaż całą przyodzieją,

Matuchno!

W szatkę miekką, jedwabistą,

Cieniuchną —

Chociaż tronik Ci ustawią

Złocony,

Nie masz droższej od tej ziemi

Korony!

Nie masz w berle bogatszego

Klejnotu

Nad tę ziemię, łez, krwi naszej

I potu!

Nie masz droższej nad milejsze

Te drogi,

Kędy prosty, drzewny krzyżyk

Ubogi

I pacierza nie usłyszysz

Królowo!

Nad tę śpiewkę, polską śpiewkę

Majową.

I żałości nie odnajdziesz,

O Pani!

Ile w polskiej duszy, piersi

I krtani.

Ni takiego bólu w oczach,

Panienko!

Chyba... chyba u synaczka

Pod Męką!

U Chrystusa o cierniowej

Koronie,

Co się rzędem krzyżów rozpiął

W tej stronie

I pogląda pełen krwawej

Tęsknoty

Jak tam niegdyś... z Kalwaryji,

z Golgoty!

SKIBAMI SZAREJ ROLI..

Skibami szarej roli

Za "Siewną" idę w ślad —

I szukam naszej doli

Z posiewku dawnych lat...

Za "siewną", nocką białą

Z zadumą idę w świat,

i szukam, co ostało

Z tej siejby dawnych lat?

I wodzę w krąg oczami,

By znaleść jakiś ślad

Z tej siejby przed latami

Na "Siewną" dawnych lat...

Zagonem — rosa pada,

Zagonem — rosa lśni...

Tu kości prapradziada,

To ojców, matek... łzy!

Na skibach, zamiast ziarna —

Bruzdami błyszczy soch

Rycerska krew ofiarna,

Rycerskich kości proch!

Pług zarył w szczerk powoli,

O stal uderzył krój...

Ma skibach szarej roli —

Za ziemię! święty bój!

Za ziemię macierzystą

Rycerski ojców siew!

Wrześniową nocką mglistą

Rycerski dzwoni śpiew!

Z uwrocia po uwrocie

Praecha lecą w dal,

W miesięcznej się pozłocie

Migoce zbroi stal...

I Matka Boska Siewna

Wśród szarych kroczy pól

I prosty krzyżyk z drewna

I znowu... łzy... i ból!

JESIENNE CHWILE...

Jesienne chwile i znowu tęsknota

Jakby z drugiego napływała brzega...

Jakby za wiosną stracona pieszczota,

Jakby od wiosny echo się rozlega,

I jakby wiosną coś przy sercu rośnie,

Choć serce dobrze wie, że już... po wiośnie!

Jesienne chwile... Jeszcze kwiat się mieni,

I słońce jeszcze wyzłaca błękity...

Lecz serce czuje, że już o jesieni

Nie wrócą pierwsze, wiośniane zachwyty,

I że jesienne gdy świtają zorze

Już tylko tęsknić za minionem może!

A PÓJDĘ JA W BUJNY LAS!

A pójdę ja w bujny las,

Utną chojnę starszą nas,

I u polnych zatknę staj

By szumiała w cały kraj!

A pójdę ja w stary bór

Po latosich wspomnień chór,

Wezwą echa wszystkich drzew

Ma kolędny, Godni śpiew!

A gdy stanie chojna-gaj,

Gdy zaszumi z skraju w skraj,

To się zbiegną od tych pól,

Wszystkie troski, wszystek ból!

A gdy stanie chojna-las

Rozłożysta, starsza nas,

To się zbiegnie, jak na cud

Wszystkiej ziemi, wszystek lud!

A jak zagra chojna-bór

To przyklękną chaty, dwór

I okolą stary pień,

Jak w latosi, były dzień!

I zaszumi sosna-gaj

Jak szeroki, długi kraj

I przeleci echo ech

Od pałaców aż do strzech!

A zajdę ja w bujny las

Zetnę chojnę starszą nas,

A gdy pójdzie od niej szum

To się zbiegnie luda tłum!

Co najstarszy we wsi chłop

Żytniej kłoci zatknie snop,

Co najmłodsze dziecko wsi

Rzuci na nią młode łzy...

I zaświeci chojna-bór

Niby niebem gwiazdek sznur,

Nibi srebrnej róży skry

Od dziecięcej młodej łzy!

I poleci od niej głos

Jak niedola, jak zły los!

Niby z rzewnych bólem warg

Zabrzmi od niej echo skarg!

I usłyszy chojnę-las

Pan nad Pany w Godni czas,

I na smutny spojrzy kraj

Gdzie zawodzi chojna-gaj!

ŻE MA SERCE Z LEWEJ STRONY.

Że ma serce z lewej strony,

Że nie węszy skąd wiatr wieje,

Że wśród burzy rozwichrzonej

Jako trzcina się nie chwieje,

Że w dziadowe dufa "wierzę",

Że mu pamięć ojców czysta,

Że co kocha, kocha szczerze...

Szowinista! Szowinista!

Szowinista! Swój skraw nieba,

Swój szmat ziemi, choć po grudzie,

Swoja dola, swój kruch chleba,

W swojej chacie swoi ludzie,

Swe oracze, swoje sochy,

Swoja nuta macierzysta,

Stare dzieje... stare prochy...

Szowinista! Szowinista!

Szowinista! Biją gromy —

On o zorzy śni w szkarłacie!

Szowinista.. W dzień bezdony

O zburzonej marzy chacie!

Szowinista! Na jarmarku

Uczuć z handlu nie korzysta —

Chociaż boli, nie zgiął karku...

Szowinista! Szowinista!

WYPRUWAMY Z ŚWIETNEJ OJCÓW SZATY.

Wypruwamy z świetnej ojców szaty

Nić po nici na zdawkowy szych:

Złotogłowia, purpury, szkarłaty,

To, co w cenie mieli antenaty...

Nić po nici odzieramy z nich!

Wyciągamy pas złoty, pas lity,

Karmazynu kontuszowy błam,

Wielkie czyny i wielkie zachwyty,

Pieśń natchnioną, co wiodła na szczyty!

Na użytku codziennego kram!

Dobywamy z praojców mogiły

Wszystko wielkie, każdą złotą nić.

To, co czyny olbrzymów przęśliły,

Bierzem w dłonie skarlałe, bez siły,

Jakby mogło w takich dłoniach lśnić?

I płowieją barwne karmazyny,

Rdza przejada szlaki złotych lam,

I płowieją zamiary i czyny,

Przerabiane ręką z innej gliny,

Na użytku codziennego kram!

OD DZIECKA OD POWICIA.

Od dziecka od powicia

Przez długi szereg lat

Wciąż szczepim na tle życia

Miłości ciągłej kwiat.

My sami bez wytchnienia

I inni raz po raz:

Miłości, przebaczenia

Co chwila uczą nas!

Bajeczną liberalność

Zaleca uśmiech warg,

Gdy trafi się fatalność,

Że ktoś nas łupnie w kark!

A postęp wszechludzkości

Znów gromi krewką chuć,

Chociażby na świętości

Ktoś nasze zaczął pluć!

I krótko węzłowato:

Kęs chleba czy to bat!

Miłością płacić za to

Uczy nas cały świat!

Jednak nie bez korzyści,

Tak sądzę nie ja sam,

Choć szczypta nienawiści

Przydałaby się nam!

Choć raz na małą chwilę

Tak rozprostować grzbiet

I za... miłości tyle

Odpłacić wet za wet!

Z DEMOKRATYCZNYCH MARZEŃ.

"Miech fantastycznie... "

Chciałem w ślad Juliusza

Iść wołać echem w grocie druidycznej

Ale, czy nadto schłopiała mi dusza,

Czy nastrój mamy tak demokratyczny

Ledwiem marzeniem objął grecki lazur

— Psiakrew! — zacząłem kląć, jak ślepy mazur!

To pierwsze słowo nad popiołów urną,

Gdzie się Atrydów przesuwają cienie

Zbudziło jakąś jawę szarą, chmurną;

Innych grobowców wskazało kamienie

Równie wymownych — jeśli dusza pyta

Jak te, gdzie czombry pachną, laur zakwita!

Więc do tych grobów, już nie greckim szlakiem

Już nie w Elektry opowity płótna

Leciałem — myśli rozpuściwszy ptakiem —

A każda była bardziej grobów smutna

I bardziej cicha, i bardziej milcząca

Niż te cmentarze, gdzie brzorza płacząca.

I dużo zeszło chwil w niemym pacierzu,

Zanim się myśli przystroiły w dźwięki...

A nikt mi przecie w szkieletów pancerzu

Nie stanął w poprzek, ani ujął ręki

Gdym swoje dłonie na mogiłach łamał

Płakać nie bronił nikt — bo płacz nie kłamał.

Było tak cicho i tak prawie ładnie

W tej ciszy śpiącej w brzozowych warkoczach,

Że serce, jak ten liść, zanim opadnie,

Czuło łzę każdą urodzoną w oczach.

Czuło, że upaść ma, goryczą słona

Duchem zza mogił, jak wiatrem strącone.

A mogił było: wieki! całe wieki!

I wszystkie miały wielkich krzyżów brzemię,

I takim smutkiem nabrzmiałe powieki

Ze srebrną rosą wyciekał nad ziemię,

I tak się w kroplach z grobu na grób sączył,

Aż wszystkie objął w jedną łzę — i złączył!

I była dziwna moc w tem połączeniu,

Jak wtedy, kiedy słoneczna poświata

Zejdzie, i kształtom, co zaległy w cieniu,

Przyniesie zorzę, i wianki posplata

Z złotych promieni — że przed ludzkiem okiem

Wszystko się zdaje być złotym obłokiem.

A właśnie słońce szło — i jęło świtać

Nad moją głową i nad mogił piaskiem

I srebrne rosy w złote sieci chwytać

I srebrną ciszę wyzłacać rozbrzaskiem —

Żem czuł przed sobą dwie święcące bryły:

Wschodzące słońce żywe i mogiły!

I nie wiedziałem, która z nich widzeniem..

Bo mię obleciał lęk i płomień wstydów

Że w tej rozświetli jeden byłem cieniem,

Ja jeden — także potomek Atrydów,

Co również mieli na mieczach kochanie

Jak tamci, śpiący w pragreckim kurhanie!

O stare groby! jeżeli wam dano

Powiedzieć sercu, gdy zwątpieniem bije,

Co tam ze starem słońcem pogrzebano

A co się z nowem odrodzi i żyje —

Toście powinny wszyskie wstać na połać

Iść i co nowe zorze wieszczbą wołać!

O stare groby! jeśli w waszych grudkach

Jest moc, co żywym rodzi przypomnienie,

Toście powinny całe w niezabudkach

Błękitnieć...

Zbyt cię uniosło natchnienie

Mój demokrato! Błękit na mogiłach?...

To przypomina krew błękitną w żyłach!

I psuje nastrój!

... Prawda! moja wina! —

Więc odtąd będę na wskroś nastrojowy

Zwłaszcza, że pono, kiedy dnieć poczyna,

To wszystko wokół ma kolor różowy

Nawet cień szary, co na grobach klęka,

Jak ja i moja przerwana piosenka!

Śpiewajmy tedy dalej na różowo.

Symbolistycznie: o zorzach i świtach,

Co się przedarły w ciszę nadgrobową

I piszą błyszczem po cmentarnych płytach.

Białą koszulkę brzózki mazowieckiej

Zdobiąc, w opaskę złotą płaczki greckiej.

Śpiewajmy dalej! może jakie echo,

Zwabione naszem echem, a weselne

Zleci, nad naszę rozskrzydli się strzechą

I będzie społem nucić nierozdzielne —

Może... Bodajem rzekł dobrą godziną!

Słyszę... Wśród ciszy pogwar... Echa płyną!

Słyszę... już lecą... potężnieją... rosną...

Już srebrna rosa ranna niemi głosi!

Już wszystkie myśli wypełniły wiosną,

Wszystkie dni byłe, aż po czas latosi!

Słyszę... już cała przeszłość w nich rozwiana...

Słyszę...

Chłop śpiewa, dana! moja dana!

Śpiewa i orze. Więc za tem śpiewaniem

Wybiegłem prosto z cmentarnych wierzei

I piersi chłopskie objąłem pytaniem:

— A czyś ty chłopie był na Cheronei?

Nie odrzekł słowa—jeno spojrzał ku mnie

Takiem wejrzeniem, jak ci, co to w trumnie!

I szedł za pługiem...

Koniec wersji demonstracyjnej.

ZAPÓŹNO CZY ZAWCZEŚNIE?..

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SMUTNO Ml BOŻE!

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KIELICHÓW LILJI, RÓŻ CZERWIENI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NIBY SYMBOL DROGI, KTÓRĄ PRZYJDZIE IŚĆ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PRZEPŁYNĘŁA NAD MĄ GŁOWĄ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PO SMUTKU...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ALLELUJA!

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

JESZCZE JEJ NIEMA ALE BĘDZIE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZBROJOWNIA OPINOGORSKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NIE CHCĘ INNEGO PIĘKNA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

GARIBALDI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

BRAŁEM NIEGDYŚ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZWIĘDŁY LIŚĆ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NA GWIAZDKĘ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WIERZBY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MATKO! KRÓLOWO!

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z ROZMYŚLAŃ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

STAREGO KALENDARZA KARCIE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

BABUNIA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ACH GDYBYM WIEDZAŁ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PRZYSZŁA DZIŚ DO MNIE...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SUKMANKĄ ŚNIEGÓW OTULONA..

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WARSZAWA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ACH GDYBYM ZNALAZŁ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NIE MOGĘ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CHWILA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NASZ CMENTARZ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KAJ-ŻEŚ TY?... KAJ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CO WY TEŻ DACIE?

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PRZYPADŁA MI W SPADKU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WIDZIAŁEM DRAMAT STRASZNY...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TY MI SIĘ SYNKU NIE PYTAJ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZACOFANIEC.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DWUZŁOTÓWKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZEGAREK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MOJA GMINA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

STARY ZEGAR.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MOJA DZIEWCZYNO!

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MORITURI TE SALUTANT-CHRYSTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OJCZYZNA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

W WIECZÓR ANDRZEJKOWY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NOCTURNO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CZASEM...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

STROFY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OTWOREM.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CZEMUŚ SIĘ TY CHLEBIE RODZIŁ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MELODJA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NASZ CHRYSTUS.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej