Stefan Żeromski

CIENIE

Konwersja: Nexto Digital Services

CIENIE

Stefan Żeromski

Przytłumiony dźwięk fortepianu zabrzmiał raz jeszcze, niby westchnienie zleciał między drzewa i utonął w szumie liści. Nastała cisza. W jednym oknie pałacu ktoś spuścił ciemną firankę, w pokoju z balkonem dał się słyszeć krótki, wesoły śmiech i znowu cisza zupełna. Wielki obłok dziwnej formy, złotawo-biały, jakby utkany z płomienia, przecudnej bladości, wydzielił się z głębi chmur spiętrzonych nad widnokręgiem i szedł w górę sam jeden. Ukryte słońce schylało się już ku ziemi, obleczonej w dojrzałe pszenice i żyta.

Daleko, daleko, za niwami żółtymi jak stare, przyćmione złoto, za czarną smugą bliskiego gaju, widać było jeszcze siny las niby marzenie pełne słodyczy.

Koniec wersji demonstracyjnej.