Charles - Louis Philippe

DOBRA MAGDUSIA

Konwersja: Nexto Digital Services

DOBRA MAGDUSIA

Charles - Louis Philippe

Maksowi Elskamp

W naszym kraju, gdzie kwiaty są piękniejsze niż u was i umierają łagodnie otrząsając piękno swoich płatków, w naszym kochanym kraju, pełnym róż i goździków, mając lat cztery poznałem siostrę moją Magdusię. Jej ręce przejrzyste, jej kwietne oczy zgasły już dawno, ale dobroć jej krąży wkoło moich marzeń. Niebo było pełne wdzięku i radości, serce moje było niby rubin, w którym światło mieni się różowo i czerwono, i fioletowo, i lśni w całym blasku, w pełni pieszczot.

Magdusia, ach, Magdusia! Marzyła, nuciła trochę, a cień jej był smutny i cudowny. Jej ręce od głaskania mego dziecięcego ciała stawały się wydłużone, bledziutkie i świeże, gdyż chciały być najlepsze w świecie, i kładły się na mojej głowie z subtelnym dreszczem, ręce, ciężar delikatny, przedłużający pieszczotę pocałunków.

Magdusiu, siostrzyczko! Świat był rozległy i czysty, a stworzyłaś sobie duszyczkę lękliwą.

Widzę cię taką zawsze, aż do chwili śmierci, jak się pokornie uśmiechasz do ślicznych dni, kiedy to dusza młodych dziewcząt przechadza się i odlatuje.

Kiedyś, kiedy miała lat trzynaście, rozstała się z naszą babunią, u której mieszkała dotąd, i miała już być zawsze z nami. Wieczór jej przyjazdu jest pierwszym wieczorem, w którym ją sobie przypominam. Wszystko owego wieczora wydaje mi się tajemnicze. Cisza oddychała; spokojne powietrze, pełne kołyszącej dobroci, rozciągało się jak gest pełen zadumy i melancholii.

W naszym starym kościele panuje cień i świeżość, przychodzą tu do głowy same czyste myśli, bo daleko tu do świata, bo jest przybytkiem pięknych serc.

Koniec wersji demonstracyjnej.