Gabriela Zapolska

DOBRANA PARA

Konwersja: Nexto Digital Services

DOBRANA PARA

Gabriela Zapolska

O wpół do pierwszej zaledwie Fanny otworzyła oczy.

Przeciągnęła się leniwie, ziewnęła i wyjąwszy na chwilę rękę spod stosu wełnianych kołder, schowała ją czym prędzej.

— Boże mój! jak zimno!... — jęknęła żałośnie. Po czym przymknęła znów oczy i leżała tak długą chwilę, sapiąc i wykrzywiając się jak klowny w cyrku.

Wreszcie wrzaskliwym, ochrypłym głosem wołać zaczęła:

— Smoluchu, smoluchu!...

W kuchni poruszyło się „coś", zatykającego masy drzazg w malutkie fajerki. To „coś" wykrzywiło znów twarz w ohydny sposób i uderzyło się po udzie.

— Pęknij!... — zamruczała bona, słysząc głos pani. Wreszcie „coś", będące boną i nazywane „smołuchem", oderwało się powoli od komina i przecisnęło się z prawdziwym mistrzostwem przez wąskie przejście, które Francuzi pompatycznie „przedpokojem" nazywają. Tymczasem pani Fanny ze złości potargała rzadkie włosy, sterczące w śmieszny sposób dokoła czoła.

— Dlaczego nie wchodzisz, kiedy cię wołam? — zawołała, zobaczywszy służącą.

— Robię śniadanie — odparła bona i podskakując jak wróbel, ciężkie szmaty, pokrywające okno sypialni, odrywać zaczęła.

Szmaty, trzymające się tylko za pomocą szpilek, szyb ko opadły, wpuszczając do pokoju całe snopy białawego światła, pocętkowanego gdzieniegdzie żółtą plamą. Fanny zasłoniła oczy.

— Oślepnę! oślepnę! — wrzasnęła.

Bona tymczasem zdzierała zasłony z drugiego okna. — Czy trzeba zapalić? — spytała, stając przy drzwiach. Fanny namyślała się chwilkę.

— Nie! nie! — odparła szybko — wystarczy ogień w jadalnej salce.

Bona wyszła, trzaskając drzwiami.

Wtedy Fanny powoli z łóżka podnosić się zaczęła.

W bladym świetle dziennym ukazała się bardzo nędzną, mizerną, pożółkłą, tak zniszczoną, jak tylko nimi być Francuzki umieją. Ze stosu kołder, pierzyn puchowych i grubych prześcieradeł wysunęła się, jak karykatura kobieca, owinięta w włóczkowe trykoty, bez żadnych kształtów, przypominająca brakiem bioder i biustu uliczników paryskich.

Twarz jej wychudła z małymi oczkami, biegającymi filuternie pod zsiniałymi powiekami, miała wyraz zwierzęcy, coś na kształt wiewiórki i jakiegoś z ptasząt.

Nogi wielkie, płaskie, ręce duże, o trywialnych połączeniach, tworzyły z Fanny typ przeciętnej paryżanki.

Wylazłszy z łóżka, drżąc z zimna, wsuwała nogi w przydeptane pantofle i włożywszy flanelową różową bluzę, za ręczne lusterko ujęła.

Zbliżyła się do okna i długo przypatrywała się swej twarzy i szyi.

— Fichtre! — mruknęła wreszcie, rzucając lusterko na rozkopane łóżko.

Potem przez chwilę gładziła włosy połamanym grzebieniem.

— Fichtre — powtórzyła, rzucając grzebień na kominek. Teraz szukała pudru długą chwilę pomiędzy stosami prześcieradeł, zalegającymi półki lustrzanej szafy.

— Nom de nora — zaklęła grubym głosem i szarpnąwszy silnie, całą masę bielizny wyrzuciła na ziemię.

Razem z prześcieradłami wypadło pudełko veloutiny Dorina.

— Ouiche — zawołała Fanny, chwytając puszek i umoczywszy go w pudrze, nie umytą twarz bielić zaczęła.

Dokończywszy w ten sposób ubrania, skropiła stłuszczoną bluzę wodą Lubina i spojrzawszy na łóżko i stosy kołder, porozrzucanych na materacu, wzruszyła ramionami.

— Fichtre! — powtórzyła raz jeszcze i poszła do jadalnej salki.

Ogień palił się w maluchnym piecyku stojącym w rogu maluchnego pokoiku, nazywanego salką jadalną.

Bona ustawiła talerze na stole, zajmującym środek pokoju.

Z otwartego bufetu dolatywał zapach roquefortu, sardynek i homara.

Koniec wersji demonstracyjnej.