Konwersja wykonana przez firmę Netpress Digital Sp. z o. o.

Spis treści

I

II

III

DOKOŁA ŚWIATA

Grin Aleksander S.

I

Ostatnie dziesięć mil, jakie dzieliły zwycięskiego Julesa od kipiącego życiem Zurbaganu, wędrowiec przebył tak szybko i żwawo, jakby każdy krok sprawiał mu nieopisaną radość. Rozpoznawał porzucone dwa lata temu miejsca i czuł się zachwycony, jak chory, którego cudem przywrócono do życia i któremu błogie poczucie bezpieczeństwa ukazuje dom przy akompaniamencie zwycięskiego marsza.

Ubranie Julesa w dniu jego powrotu składało się z szarych wełnianych skarpet do kolan, solidnych butów z klamrami, krótkich skórzanych spodni, niebieskiej płóciennej bluzy i wielkiego słomkowego kapelusza, powyginanego w najdziwaczniejszy sposób — jego jedyną ozdobą był ślad po kuli. U pasa, w skórzanej kaburze, wisiał stary przyjaciel — siedmiostrzałowy rewolwer, a na plecach — worek podróżny.

Jules głośno postukiwał sękatym kijem i gwizdał tak przenikliwie, że spłoszone wróble podrywały się już na odległość stu kroków.

Zakreśliwszy łuk drogą na równinie, oddzielającej robotnicze przedmieścia Zurbaganu od lesistych dolin Cassetu, Jules wkroczył wreszcie na ruchliwą ulicę Pełni Księżyca. Jasne światło poranka i względny dla tej szerokości geograficznej jego chłód sprzyjały ożywieniu ruchu ulicznego. Potężna postać Julesa, jego sprężysty chód wyćwiczony podczas długich wędrówek, ogorzała, podniecona twarz i bezwiedny uśmiech tak wymowny i zaraźliwy, że zmusiłby do obejrzenia się najbardziej ponurego hipochondryka — szybko zwróciły uwagę licznych przechodniów. Jules spojrzał na zegarek, było pół do dziewiątej. „Assol jeszcze śpi — pomyślał. — Nie należy mącić radości spotkania mieszaniną snu i rzeczywistości. I tak jestem już w domu".

Czując wreszcie zmęczenie, Jules skręcił na rozległe bulwary, znalazł skromną knajpkę i siedząc w pustej o tej porze sali przy okrągłym stoliku ze szklanym blatem, poprosił o jajecznicę z cebulą, butelkę wódki oraz mocne cygara.

Prawie natychmiast za nim weszli: ponury sklepikarz z dłońmi ukrytymi pod fartuchem; gruby i odęty dziesięcioletni chłopiec, zarumieniony z podniecenia i ciekawości; młoda kobieta o męskim wyglądzie, w półkoszulku ze sztywnym kołnierzykiem, z męską laską, męską teczką i o męskim sposobie bycia; zapity długowłosy facet; szczupły ruchliwy pan żwawy i wyświeżony; dwie panny oraz kilku bezbarwnych lalusiów z laseczkami i złotymi dewizkami.Właściciel knajpki zezując znad okularów i przytrzymując palcem miejsce w gazecie, w którym zaskoczyło go zdumiewające o tak wczesnej porze najście klientów, podrapał się wolną ręką po plecach, oprzytomniał i potrząsnął ogromnym dzwonkiem. Wbiegli zgięci w ukłonach służący, zaczęli wycierać kurze, przyjmować zamówienia i pokrzykiwać na siebie.

Tymczasem goście rozsiadłszy się w różnych punktach sali obserwowali Julesa niczym widzowie teatralni. Młody człowiek zmieszał się, kiedy to spostrzegł, ale wkrótce zrozumiał, o co chodzi. Najprawdopodobniej gazety podały wiadomość o nim, być może nawet wyprosiły u Assol jego zdjęcie, które zamieściły w wianuszku sensacyjnych artykulików, a pełni temperamentu zurbagańczycy domyślając się, że bohaterem jest właśnie on, człowiek o wyglądzie żołnierza i trampa, oczekiwali potwierdzenia tego domysłu, co robili, trzeba tu dodać, spokojnie i nie bez szacunku. Jednakże pod spojrzeniami tylu okrągłych i upartych oczu trzeci łyk wódki utknął i z trudem przeszedł przez gardło Julesa. Przyszło mu do głowy, że nieźle byłoby zwiać. Dym cygara zmuszał go do kaszlu, a jajecznica uparcie spadała z widelca.

Nagle sytuacja zmieniła się i bania dręczącej niepewności pękła. Pannica o męskim wyglądzie powąchawszy podaną jej czekoladę odchrząknęła, obrzuciła obecnych mobilizującym spojrzeniem, wstała i podchodząc do Julesa stanowczym krokiem, spytała głośno:

— Niech pan rozstrzygnie łaskawie moje wątpliwości. Portret wędrowca Julesa Sedure'a, opublikowany w dzienniku „Herold", którego ja, Dora Minuta, mam zaszczyt być współpracownikiem, nader przypomina pańskie rysy. A zatem, czy to pan jest sławnym zurbagańczykiem, który dwa lata temu założył się o sto tysięcy z fabrykantem Frionem, że w ciągu dwu lat odbędzie podróż dokoła świata bez grosza w kieszeni?

Owa tyrada nawet właścicielowi knajpki kazała porzucić bufet i wstrzymać oddech.

— Owszem, to ja! — odparł poruszony Jules ze śmiechem i ukłonami w kierunku zebranych, którzy zerwali się z miejsc. Zabrzmiały okrzyki: „Hura! Brawo! Witamy!" Julesa otoczył krąg wesołych i zaciekawionych twarzy. Wszyscy chcieli usłyszeć, jak przebiegała jego wędrówka, w jakim celu ją odbył, co widział i czego doświadczył.

Trudno odpowiedzieć na setki pytań, ale dobrodusznie usposobiony Jules wyjaśnił przynajmniej najważniejsze fakty. Do zdobycia w ten sposób pieniędzy zmusił go wynalazek, posiadający ogromne znaczenie i wielką przyszłość. Nikt nie chciał sfinansować decydujących doświadczeń. Ministerstwo uprzejmie odmówiło, kapitaliści nie ufali w powodzenie odkrycia, a sam wynalazca wstając rankiem nie bardzo wiedział, czy starczy mu tego dnia na obiad. Ekscentryczny Frion dla okrutnego żartu zaproponował, by Jules obszedł za sto tysięcy kulę ziemską, porzucając miasto bez pieniędzy, zapasów żywności i samotnie. Umowę spisano u notariusza. Gdyby Jules opóźnił się choćby o minutę (sekundy były dopuszczalne), tracił prawo do wygranej.

Ale wykonał zadanie nawet tydzień wcześniej. Koniec nędzy. Otwierała się przed nim droga do sławy wynalazcy. Jules pobieżnie, lecz z ożywieniem wspominał barwny kalejdoskop dwuletniej wędrówki. Najeżona niebezpieczeństwami przeszłość odżyła w jego duszy wspaniałą feerią. Wypróbował wszelkie środki przenoszenia się z miejsca na miejsce: wędrówkę pieszo, łódź, lektykę, słonie, wielbłądy, rower, rzeczne barki, parostatek, żaglowiec. Świątynie i zamki, ruiny i tunele, lasy tropików, górskie łańcuchy, przepaście, wodospady, kwiaty, palmy, miraże pustyni — samo wyliczenie wszystkiego, co widział, wymagało niejednokrotnego nabierania oddechu. Skrępowany odniesionym sukcesem Jules przekazywał słuchaczom pospiesznymi skrótami całą złożoną melodię zmieniających się nastrojów — niebezpieczeństwa, mocy, radości, ekstazy, majestatycznego spokoju, burzy i zacisza, modlitwy i najdroższych wspomnień, stanowczości i wyzwania. Jego cudowna opowieść opromieniona urokiem minionego porwała słuchaczy. Ich twarze i oczy rozbłysły szlachetną zawiścią ludzi podbitych i oczarowanych zarazem.

— A czy widział pan Świątynię Ryb? — spytał basem tłusty chłopiec od dawna już prawdopodobnie trzymający to pytanie na cynglu swej ciekawości. W tej samej chwili bez reszty pochłonęło go ogromne zawstydzenie i śmiałek czerwony jak pomidor żałośnie zasapał.

— Jaką świątynię, mój miły? — uśmiechnął się Sedure. — Tę, w której dzicy oddają hołd rybom — wypalił biedaczek z determinacją, kryjąc się za Dorą Minutą, ponieważ wszyscy wlepili wzrok w jego okrągłą, ostrzyżoną na zero głowę. — Kiedy tańczą... — pisnął nieoczekiwanie przy akompaniamencie ogólnego śmiechu i znikł, po prostu przestał istnieć jako świadomy członek społeczności, kryjąc swą krąglutką postać w plątaninie krzeseł.

Jules wstał ściskając dłonie wielbicieli, powietrze zgęstniało od okrzyków. Za drzwiami wziął na wszelki wypadek dorożkę i jak się okazało — słusznie, bowiem sprawił tym wyraźny zawód gapiom. Wkrótce pukał do ubogich drzwi na szóstym piętrze, prowadzących do mieszkania żony.

Drzwi uchyliły się powoli, ukazując zwiewną sylwetkę młodej kobiety z błyszczącymi oczami i nagle gwałtownie pomknęły ku ścianie. Oboje o mało nie upadli z wysokiego progu, na którym przylgnęli do siebie własnym ciepłem, szczęściem i stęsknionymi ramionami. Amor chlipiąc i popiskując z zachwytu uczepił się ich z zajadłością lykosida, który pochwycił motyla. Potem przekręcił klucz i zasunął firanki.

Koniec wersji demonstracyjnej.

II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej