Alfons De Lamartine

DUMANIA POETY

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

PRZEDMOWA TŁÓMACZA.

DUMANIE PIERWSZE.

DUMANIE DRUGIE.

DUMANIE TRZECIE.

DUMANIE CZWARTE.

DUMANIE PIĄTE.

DUMANIE SZÓSTE.

DUMANIE SIÓDME.

DUMANIE ÓSME.

DUMANIE DZIEWIĄTE.

DUMANIE DZIESIĄTE,

DUMANIE JEDENASTE.

DUMANIE DWUNASTE.

DUMANIE TRZYNASTE.

DUMANIE CZTERNASTE.

DUMANIE PIĘTNASTE.

DUMANIE SZESNASTE.

DUMANIE SIEDMNASTE.

DUMANIE OŚMNASTE.

DUMANIE DZIEWIĘTNASTE.

DUMANIE DWUDZIESTE.

DUMANIA POETY

Alfons De Lamartine

Tłum. Dominik Lisiecki

Ab Jove principium....
Virg

PRZEDMOWA TŁÓMACZA.

Dzieło Alfonsa de Lamartine — Méditations Poétiąues przed rokiem w Paryżu drukiem ogłoszone, powszechną zwróciło uwagę. Młody ten Poeta — filozof za przedmiot dumania obrawszy naywyższą Istotę i przyrodzenie i umiał z wdziękiem i zręcznością pobożne obrazy swoie tęschnemi wspomnieniami zasmuconey miłości urozmaicać i słodzić. — Nowość pomysłów, moc filozofowania i wysłowienia poprawność, słuszne nadaiąc mu prawo do uwielbień nieszczędzonych powszechnie, stawią go zarazem w nielicznym rzędzie nowoczesnych pisarzy, których dzieła i zasługuiąi z korzyścią na obce języki przekładanemi bydź mogą.

Wszelkie tłómaczenie poezyi mnogie i nie małe do zwyciężenia przedstawia trudności. — Mowa polska zwrócona do kreślenia obrazów towarzystwa lub namiętności zdolną iest pod ręką biegłego tłómacza poddać się uciążliwym wierności prawidłom; lecz na jej niwie w rodzaiu filozonczney poezyi obcey prawie dotychczas Literaturze naszey, rzadko kiedy znaleść się przydarza, kwiaty równe pięknościątym, których obcemu zazdrościmy językowi. — Właśnie w przekładaniu mnieyszego dzieła, styl Autora naytrudnieyszym do naśladowania znalazłem. — Przy każdey prawie myśli musiałem walczyć z nieodstępnym względem na właściwość i naturę oyczystey mowy, oraz z miernego dostatku przyjętych już wyrazów wydobywać nowe okresy i odcienia.

Jeżeli przeto zasłużę na zarzut, że nie wszędzie dokładnie i z równą mocą oddałem myśli francuzkiego poety, ten przynaymniey, pochlebiam sobie, iest dla języka z pracy moiey użytek, żem mu pewną, aczkolwiek szczupłąilość nowych obrazów i wyrażeń przyswoił.

Winienem tu uprzedzić ze z dwudziestu sześciu Dumań w oryginale będących, dwadzieścia tylko wybrałem. — Pozostałe sześć, mniey się odznaczaią, wedle zdania moiego, temi przymiotami, które mię do przełożenia dzieła skłoniły.

Naylepsze tłómaczenia, powiedział Lémiére są tylko odbiciem (révérberation) oryginału — Czyli odbicie oryginału moiego dostatecznem iest lub nie, osądzi sprawiedliwa krytyka — Jakimkolwiek wyrok jej będzie, mocno przekonany o znakomitych zaletach poezyi Lamartina, razem z Delilem powtórzę:

"Miałem przynaymniey roskosz, ieźli nie mam chwały".

DUMANIE PIERWSZE.

SAMOTNOŚĆ.

Często na wzniosłą górę, w cień dębu przychodzę,

Gdy zbladłe słońce w otchłań zapuszcza się ciemną,

Siadam smutny, po błoniach wzrok niepewny wodzę

Ich obraz wdzięki swoie roztacza podemną.

Tu się rzeka spieniona o brzegi roztrąca,

I w cienistą dalekość wzdęte niesie fale,

Tam w leniwem jeziorze stoi woda śpiąca

A w niey gwiazda wieczoru iaśnieie wspaniale.

Na gór lasem okrytych niebotycznym szczycie

Ostatnie iuż promienie dzień niknący sieie;

Rydwan cieni Królowey wznosi się w błękicie

Kona zorza wieczoru, widokrag blednieie.

W tem brzmieniem religiyneni ozwały się dzwony,

Wstrzymuie się wędrownik świętością przeięty,

A tych spiżów pobożnych dźwięk nieprzytłumiony

Z ostatnim dnia odgłosem łączy odgłos święty.

Zimnym iest dla mey duszy ten obraz wspaniały,

Nie rodzi w niey uniesień, uroku nie wlewa,

Jako cień obłąkany patrzę na świat cały,

Słońce istot żyiących, zmarłych nie ogrzewa.

Na próżno błonia, góry obłąkanym wzrokiem

Wschód, zachód i południe i północ przebiegam:

Odwiedzam wszyslkie mieysca w przestworzu szerokiem

Nigdzie, nigdzie dla siebie szczęścia nie dostrzegani.

Te pagórki, te gmachy, te chatki, te błonią

Oboiętne iuź sercu moiemu przedmioty,

Te gaie, rzeki, skały, te drogie ustronia,

Bezludne − bo w nich iedney brakuie istoty.

Czy wieczór świat zasępia, czyli dzień się rodzi,

Oboiętnie za słońcem ściga oko moie;

W czystem lub ciemnem niebie wschodzi czy zachodzi

Nie dbam o blask słoneczny, o życie nie stoię.

Lecz nie... ścigam ie wzrokiem w tę przestrzeń bez końca,

Napróżno! wszędzie tylko pustynie oglądam:

Gardzę wszystkiem, cokolwiek oświeca blask słońca

Od natury, od świata niczego nie zadam.

Ależ moie za sferą, tam po za obłoki,

Kędy prawdziwe słońce w innem świeci niebie;

Temu światu znikome zostawiwszy zwłoki

Przedmiocie marzeń moich, tam zobaczę ciebie.

Tam może zgasić zdołam ogień, którym płonę,

Tam me serce nadzieie i miłość odzyska,

I dobro nadzmysłowe, wszystkim upragnione.

Dla którego na świecie nie masz i nazwiska.

Czemuż uniesion końmi jutrzenki rączemi

Do niepewnego celu życzeń mych nie dążę?

Czemu dotąd zostaię w tey wygnania ziemi,

Jakiż węzeł wspólności ze światem mię wiąże?

Gdy na łące w iesieni liść opada z drzewa,

Wybladły i zwiędniały moim iest obrazem:

Silny wiatr go wieczoru po błoniach rozwiewa,

Burzliwy akwilonie unieś mie z nim razem.

DUMANIE DRUGIE.

CZŁOWIEK.

DO LORDA BYRONA.

Ty, którego w rząd istot niepewnych świat liczy,

Aniele czy szatanie duchu taiemniczy,

Ktośkolwiek iest, syn światła czyli wiecznych cieni,

Byronie! lubię dziką harmonją twych pieni.

Jak lubięłoskot gromów, szum wiatrów świszczących

Obok burzy odgłosu i potoków grzmiących.

Noc iest twoiem mieszkaniem, okropność dziedziną,

Tak orzeł władżca puszczy pogardza doliną,

Jako ty, zwiedza tylko dzikich skał ułomy,

Które śniegi okryły, potrzaskały gromy,

Zwiedza szczątki okrętów wypartych na skały,

Lub pola gdzie niedawno krwawe boie wrzały.

Gdy ptak, co boleść swoię smutnem głosi pieniem,

Skromne gniazdo, wśród kwiatów, wiie nad strumieniem;

On z zdobyczą na Atos wzbiwszy się pod chmury

Zawiesza się u szczytu przepaścistóy góry,

Tam trzewy drgaiącemi chciwe pasie oczy,

Strumieniami krwi czarney skał urwiska broczy,

Raduiąc się, gdy wiatry ięk łupu roznoszą.

Burzą ukołysany, zasypia z roskoszy.

Jak ten korsarz powietrzny niewzruszonyiękiem,

Byronie! krzyk rospaczy miłym iest ci dźwiękiem.

Człowiek twoią ofiary, złe lubym widokiem.

Jak szatan, otchłań bystrem przemierzyłeś okiem,

A zgłębiaiąc ią światła i boga daleki,

Rozstałeś się z nadzieią, rozstałeś na wieki!

Jak on, panuiąc teraz w wiekuistych cieniach,

Genjusz twóy w pogrobowych odzywa się pieniach

On przemógł: piekłu sprzyiasz, a twóy głos wspaniały

Ciemnemu bóstwu złego, nuci pienia chwały.

Próżno walczysz nie zrządzisz w twóy doli odmiany,

Nie sprosta przeznaczeniu rozum zbuntowany,

Równie iak wzrok twóy, ciasnymkończy się widokiem,

Nie dąż daley rozumem, nie zasięgay okiem.

Daley wszystko iuż gaśnie, omdlewa, ucieka.

Niebo w ciasnych granicach zawarło człowieka.

Jakto? dlaczego? kto wie? wszak równie z rąk dzielnych

Bóg wyrzucił w przestworze i świat i śmiertelnych,

Jak obsypał kurzawą pól naszych przestrzenie,

Lub w powietrznych krainach zasiał blask i cienie;

Bóg wie, i dosyć na tem. — Jemu świat ulega

Naszą ledwie własnością dzień co dziś ubiega!

Zbrodnią iest słabość ludzka i znania ochota.

Przeznaczeniem iest naszem niewola, ciemnota.

Masz za ostry ten wyraz — długom wątpił o nim.

Lecz przed prawdy obliczem dla czegóż się chronim?

To, żeś iest boskiem dziełem zbliża cię do Boga:

Czcić, wielbić twą niewolę, wierzyć że iest błoga,

Bydź poczętym przez Niebo, na los się nie żalić,

Istnieniem tylko twoiem Przedwiecznego chwalić,

Godzić z iego chęciami twoie chęci wolne,

Stworzenie iak proch słabe, oprzeć się niezdolne,

To iest, to iest twym losem — Poprzestań się smucić,

Ucałuy raczey iarzmo, któreś pragnął zrzucić,

Zstąp z nieba, świetność iego nie iest twym udziałem,

Wszystko w mieyscu iest pięknem, wielkiem i wspaniałem:

Przed Bogiem, co ten ogrom natury zbudował,

Owad równa się światu — tyleż go kosztował!

Ale ty za dziwactwo uważasz to prawo,

Twierdzisz że iest dla ludzi krzywdą i niesława,

Zasadzką w którą rozum musi co krok zbłądzić,

Ach! uwierzmy Byronie, niechciymy go sądzić!

Ciemności ogarniaią śmiertelnych rozsądek,

Nie mnie rzecz tayny światów wykładać porządek,

Niech ten który go stworzył, niech Bóg ci wyłoży,

Im bardziey zgłębiam otchłań, tem bardziey miętrwoży,

Tu na ziemi męczarnia z męczarni się rodzi,

Tu dzień po dniu, a troska po trosce nadchodzi.

Człowiek mierny w zdolnościach a w żądzach zuchwały,

Jest to Bóg, z nieba strącon, dawney pomny chwały;

Czy to wydziedziczony z sławy starodawney

Przeszłych losów pamiątki niechce zatrzeć sławney,

Czy to w niezgłębną otchłań namiętności wpada,

I przyszłą sobie wielkość wcześnie przepowiada;

Stracony czyli błędny zagadką iest człowiek:

Więzień zmysłów z kolebki do zawarcia powiek,

Niewolnik, czuie w sobie zgrozę ku niewoli,

Nieszczęśliwy, szczęśliwszej oczekuie doli,

Chce świat zgłębić, lecz nie ma siły dosyć dzielney,

Chce kochać, kochać wiecznie, kocha się w śmiertelney.

Każdy człowiek podobny do wygnańca raiu:

Kiedy Bóg z uroczego usunął go kraiu,

Smutnem okiem przebiegał nieszczęsne granice,

Siedząc w progach wzbronionych łzą oblewał lice,

Słyszał iak się. pod niebios wznosiły sklepienia

Nieśmiertelney miłości harmoniyne pienia,

Jak głosy Serafinów, śpiew szczęścia wspaniały

Na łonie twórcy światów iego chwałą brzmiały,

A w trudnem wysileniu rzucaiąc niebiosy,

Uyrzał okiem strwożonem, przyszłe życia losy.

Nieszczęśliwy, kto z mieysca wygnania i troski

Świata, któremu zayrzy, hymn usłyszał boski!

Gdy nektar nadzmysłowy upoi człowieka,

Tego, co iest istotnem natura się zrzeka:

Wznosi się snem łudzona na możności łono,

Istotność iest zawartą, możność nieskończoną,

Dusza tam wraz z żądzami obiera mieszkanie,

Tam i światło i miłość czerpiem nieprzerwanie,

Tam z morza wdzięków, które blask światła oświeca

Człowiek zawsze spragniony, zawsze się nasyca,

A snami tak pięknemi poiąć czas uśpienia,

Nie poznaie sam siebie w chwili przebudzenia.

I mnie równie iak ciebie chęć uniosła zwodna!

Jak ty zatrutą czarę wychyliłem do dna,

Otwarłem, iak ty, oko, światło przed niem zgasło:

Napróznom tego świata chciał wyśledzić hasło,

O iego Twórcę całem badał przyrodzenie,

O koniec iego wszelkie badałem stworzenie;

W przepaściach niezgłębionych z ciekawościąm czytał

Od prochu aż do słońca wszystkiegom się pytał,

Duch móy cofnął się w przeszłe, w przyszłe wzniósłsię wieki,

Przebył, po radę mędrców, Ocean daleki

Lecz świata niewybada kto dumą wzniesiony!

Już to śledząc w skrytościach świat nieożywiony,

Zgłębiaiąc żadnem okiem naturę taiemną,

Umysł móy chciał zrozumieć mowę światów ciemną;

Badał skrytą sprężynę, która niebo toczy:

W świetnych iego pustyniach Newton wiódł me oczy.

Dumałem nad ludami co w grób iuż wstąpiły,

Święte Rzymu dawnego zwiedziłem mogiły,

Budząc ze snu wielkości i chwały pamiątki

Ważyłem w ręku moim bohatyrów szczątki.

Pytałem prochy sławnych mężów i rycerzy,

O owę nieśmiertelność, w którą człowiek wierzy.

Co mówie? ileż razy świadek konaiących,

Śledziłem ią ciekawie w ich oczach gasnących?

Na górze, która w wiecznych chmurach się zanurza,

Na wodach, które porze nieustanna burza.

Stałem śmiały, gdzie żywioł żywioły roztrąca:

Jak w gwałtownych wzruszeniach Sybylla wieszcząca

Sądziłem że natura w tym rzadkim widoku,

Wróżby iakieś naszemu przedstawiała oku.

Zgłębiałem iey okropność, taiemnicze dzieła;

Lecz czy wrzała wściekłością, czy pogodą tchnęła,

Zgadnąć iey wielkie taynie na próżno pragnąłem,

Widziałem wszędzie Boga, nigdzie nie poiąłem:

Widziałem iak bez celu z rąk iego wychodzi,

I co nasze nieszczęście i co szczęście rodzi.

Ten co mógł żyć pomyślnie, nie był zgryzot wolny:

Widziałem to: bluźniłem, znać Boga niezdolny

Do niebios nieużytych nadaremniem wołał,

A głos móy nawet losu roziątrzyć nie zdołał

Lecz gdy mię do rozpaczy nieszczęścia przywiodły.

Znużyłem Przedwiecznego natrętnemi modły,

W ten czas światło, co niebo w serce moie wlało;

Los któremum złorzeczył uwielbiać kazało.

Uległem, tem przemożnem tchnieniem przenikniony

Hymn rozumu zabrzmiały lutni moiey strony.

"Wieki na chwałę twoię, niech powiekach płyną

O ty, wolo naywyższa, odwieczna przyczyno i

Ty którego, niezgłębne obwieszcza przestworze,

Ty którego obecność każde głosi zorze,

Zniżyło się aż do mnie twoie święte tchnienie:

Które wprzód nie istniało, uyrzałeś stworzenie.

W przód niż siebie, poznałem iuż głos twóy wspaniały,

Aż do bramy istnienia krok zrobiłem śmiały,

Boże! nicość Cię wita — niczem się zrodziłem,

Jestem iuź.... czemże iestem? ożywionym pyłem!

Utworem własney ręki zarządź Twórco wielki!

powinnością iest moią spełnić rozkaz wszelki.

Zarządź, rozkazuy, dzisiay, w czasie i przestrzeni,

Niech twóy głos mieysce wskaże, niech dzień móy wymieni.

Bez żalu, bez pytania, z własnego popędu,

Milczący, właściwegom nie ominął rzędu.

Jak te kule złociste, które w próżni krążą

I za cieniem przewodnim nieodstępnie dążą,

Zbłąkany w cieniach nocy, w blasku utopiony

Jak one, póydę śmiało przez ciebie wiedziony.

Czy to, gdy mi powierzysz światów oświecanie,

Ogień, co na mnie zleiesz odbiiaiąc na nie,

Jednym krokiem przemierzę otchłań niezgłębioną

A za mną promienistych niewolników grono:

Czy broniąc mi lubego siedliska na niebie,

Zechcesz abym daleko, daleko od ciebie

Był na brzegu nicości, prochem zapomnianym

Lub drobnym pyłem kurzu, siłą wiatru gnanym,

Pyszny z losu moiego, z dzieła twego Boże,

Póydę wszędzie i wszędzie hołd ci winny złoże.

A wierny prawu memu, nawet i w tey dobie

Gdy uyrzę brzeg nicości; rzeknę chwała tobie!''

"Ni zbyt wznoś się, ni zniżay: proste ziemi dziecie

Smierć twoia taiemnicą, zagadką iest życie.

Z gwiazdą nocy śmiertelni porównać się mogą

Co przez ciebie wskazaną przebiegaiąc drogą,

Z iedney strony odbiia wieczyste promienie

A z przeciwney w śmiertelne zatapia się cienie.

Człowiek iest punkt nieszczęsny... gdzie boska potęga

Obie nieskończoności iednym węzłem sprzęga.

W innym stopniu szczęśliwszy... byłby... byłby może...

Lecz iest, czem bydź powinien — Uwielbiani cię Boże!

Uwielbiam, choć twa władza niedościgle działa,

Dobrem iest coś ty stworzył... chwała tobie, chwała!"

"Jednak, zbyt ciążącemi obarczon kaydany,

Od nicości do grobu niedolą miotany,

Po okrytey cieniami postępuię drodze

Niewiem dokąd zamierzam, nie wiem skąd przychodzę?

Bezskutecznie odnawiam w pamięci wiek młody,

Podobny, do wzburzoney w samem źródle wody.

Chwała tobie! popadłem w nieszczęście straszliwe,

Uchwyciłeś mię Boie iak bawidło żywe.

Chlebem niedoli moiey pożywał ze drżeniem —

Ty mię gniewu twoiego poiłeś strumieniem.

Chwała tobie! wolałem: ty milczałeś Panie!

Wzrok zmieszany na ziemskie zwróciłem mieszkanie:

Twoiey sprawiedliwości dnia szukałem w niebie,

Znalazłem go.. lecz karę ściągnąłem na siebie:

Chwała tobie! Winą iest w oczach twoich cnota!

Jedna mi zostawała pod słońcem istota,

Tyś nas wspólnych roskoszy połączył użyciem.

Dusza iey moią duszą, życie było życiem.

Jako róża zawcześnie z gałązki uszczkniona

W wiośnie dni, z przyiaznego wydarła się łona,

Grot ten, któryś z srogością przeciw mnie wymierzył,

By dla mnie był dotkliwszym zwolna ją uderzył,

Na iey twarzy, świadczącey o nieszczęściu moiem

Smierć bliską, miłość trudnym odpierała boiem,

W iey oku iskra życia goreć iuź niezdolna

Pod ręką srogiey śmierci usypiała zwolna,

Swem tchnieniem miłość tylko krzepiła ią błoga,

Dzień ieszcze żyć iey dozwól ! wołałem do Doga.

Jak zbrodniarz co w pieczarach osadzony ciemnych

Żywy ieszcze, zstąpiwszy do grobów podziemnych,

Ostatniey iuż pochodni blask przedłużyć żąda,

Skłania się ku niey trwożny, i zgon iey ogląda;

Duszę iey uchodzącą zatrzymywać chciałem,

W ostatniem iey spoyrzeniu ieszce ią ścigałem.

Lecz niestety! na łono twoie uleciała,

Z nią razem szczęście moie, z nią nadzieia cała.

Bluźniłem ci w rospaczy, przebacz sercu memu,

Bluźniłem, dziś żałuię. Chwała naywyższemu!

On stworzył dzień by iaśniał, strumień by brzeg rosił,

Zefir by wiał, człowieka aby męki znosił."

"Jak święcie dopełniłem wskazanego prawa,

Nieczułe przyrodzenie ślepo się poddawa.

Ja cię tylko znayduiąc w niezbędney potrzebie,

Z miłością wolą moię poświęcam dla ciebie,

Chęcią wyrozumiałą sam tobie ulegam,

Sam w pełnieniu twey woli przyiemność dostrzegam.

Tobie wszędzie i zawsze oddany zupełnie,

Chętnie prawo natury i twóy rozkaz pełnię,

Mądrość twoię naywyższą w losie mym szanuię,

Gdy mię nawet ukarzesz, roskosz w karze czuię.

Chwała tobie! zniszcz, uderz, niech polegnę w grobie,

Ja zawsze wołać będę: chwała! chwała tobie.

Tak głos móy nieudolny brzmiący Boga chwałą

Wzniósł się w niebo, a niebo reszty dokonało,

Umilkniy lutnio moia! ty którego pienia

Uymuią drżące serca w więzy rozczulenia,

Byronie! ty harmonii wywiedź strumień miły

Bóg stworzył genjusze, by prawdę głosiły.

Wznieś się piekieł śpiewaku, do niebios przestrzeni;

Sam Bóg piekłu uroczych pozazdrości pieni.

Może gdy głos podniesiesz zyciodawczy płomień

W cienie serca twoiego błogi rzuci promień.

Dusza twoia przeięta nayświętszem wzruszeniem

Może się własney lutni zaspokoi brzmieniem,

Może zniszczy blask niebios noc, którą się kryiesz,

I oblany iasnością na nas ią odbiiesz.

Gdybyś łzami zmiękczoną nastroiwszy lutnię,

Hymn dręczącey boleści zabrzmiał na niey smutnie.

Lub gdybyś kiedy z łona cieni wiecznotrwałych,

Wzbił się iak spadły anioł, na skrzydłach zuchwałych,

I promienistym lotem wzniósłszy się do góry,

Wstąpił z głosem uroczym między boskie chóry,

Nigdy sklepień niebieskich harmouiyne echo,

Nigdy arfy przez Boga słuchane z uciechą,

Nigdy samych Aniołów melodyine pienie

Wrówneby niewprawiły niebios zachwycenie.

Wznieś się istoto! dawney wielkości pamiętna!

Niebieskiego plemienia świetne nosisz piętna.

Widząc cię, w oku twoiem dostrzegam zdumiony

Nieśmiertelney iasności promyk utaiony.

Poznay sam siebie Królu niezrównanych pieni,

Zostaw złość i bluźnierstwo synom wiecznych cieni.

Wzgardź tym hołdem fałszywym, uwielbieniem niskiem;

Siedlisko tylko cnoty iest sławy siedliskiem.

Wróć w mieysce opuszczone wróć w ten blask wspaniały

Pomiędzy czyste syny iasności i chwały,

Których wybranem tchnieniem Bóg ożywić raczył

I za przedmiot miłości i pieni przeznaczył.

DUMANIE TRZECIE.

WIECZÓR.

Milczenie wieczór przywodzi.

Na smutney oparty skale,

Noc się wznoszącą wspaniale

Ścigam w obłoków powodzi.

Spuszcza się Venus ku ziemi.

Gwiazda miłości życzliwa,

Białawe błonia okrywa

Promieńmi taiemniczemi.

Gdzie ciemne zarosły gaie,

Słychać szmer gałązek drżących,

W koło tych grobów milczących

Cień iakiś błąkać się zdaie.

Wieczorney gwiazdy promyka

Jasność naturę zalega,

Milczące czoło przebiega,

Mięko mych oczu dotyka.

O lube światła odbicie

Promyku! czy w serce moie

Niebieskiey iasności zdroie

Czy w dusze wlać pragniesz życie?

Czy iasność twoia wydoła

Rozpędzić ciemność przedemną?

Wskaże-li przestrzeń taiemną

W którą cię słońce odwoła?

Bóg na ięk nędzy niegłuchy

Sle cię dla chcących pomocy:

Dla nich-li przyświecasz w nocy

Jak promień błogiey otuchy.

Losów-li masz odkryć taynie

Dla serc dręczonych uciskiem?

Jesteś-li zarannym błyskiem

Dnia, co nie zgaśnie Zwyczaynie?

Twóy płomień serce porusza:

Uczuciów doznaię wrzących,

Rozmyślam o nieżyiących,

Ty chyba iesteś ich dusza!

Może zbłąkane w te gaie,

Drzew znanych zwiedzaią szczyty;

Ich obrazami okryty

Bliżey tu z niemi przestaję.

Ach! to wy o drogie cienie!

Cichość iest dla was przyiemną:

Co noc tu łączcie się ze mną

I dzielcie moie marzenie.

Na łono znękaney duszy

Przywiedźcie miłość z pokoiem;

Tak rosa ożywnym zdroiem

Krzepi naturę po suszy.

Przybądźcie.... chmura straszliwa

Wznosząc się, przeraża oczy —

Chłonie ów promyk uroczy,

Wszystko znów ciemność okrywa.

Koniec wersji demonstracyjnej.

DUMANIE CZWARTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE PIĄTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE SZÓSTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE SIÓDME.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE ÓSME.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE DZIEWIĄTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE DZIESIĄTE,

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE JEDENASTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE DWUNASTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE TRZYNASTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE CZTERNASTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE PIĘTNASTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE SZESNASTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE SIEDMNASTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE OŚMNASTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE DZIEWIĘTNASTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DUMANIE DWUDZIESTE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej