Krystyn Ostrowski

DWA PRZEKLEŃSTWA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I.

II.

DWA PRZEKLEŃSTWA

Ostrowski Krystyn

I.

MURAWJEW II.

Wśród upiorów obłoku

Na śmiertelnej pościeli,

W nocy mglistej pomroku

Jakieś widmo się bieli.

Chłodnej wzywa jutrzenki,

Pragnie zwilżyć pierś rosą;

A śmierć głucha na jęki,

Mściwą brzęczy mu kosą.

Płyną w szarej mgły odmęcie

Groźne ćmy, z łoskotem fali;

Na złowrogie ich zaklęcie,

Puszczyk budzi się w oddali...

Umieraj!... dzwon żałobny odpowiada

Na ostatniej głos katuszy;

A wściekła rozpacz i szatanów stada

Szarpią wnętrze czarnej duszy.

Lecz oto z głębi chmur powstaje zorza,

Jak litości posłannica;

Na skrzydłach śmierci, do trupiego łoża

Spływa blady cień księżyca...

Okropne widmo!... bo na tym całunie

Jakiś straszny starzec kona;

Wzrok błyszczy szałem jak w piekielnej łunie...

Pierś rozdęta, dłoń skrwawiona,

Nabrzmiałe cielsko, ramie drży rozwarte

Jak przybite do pręgierza;

I już ztrupiało czoło to wytarte...

To był czart w powłoce zwierza !

Nie! to Murawjew, kat naszego Wilna,

Prawa ręka zbójcy cara;

Lecz dziś złamana śmiercią i bezsilna,

Jak męczeńska jej ofiara!

Znikł siepacz Litwy, za nim wróg Warszawy

Zniknie pod przekleństwa gromem;

Lecz dotąd straszy świat ten upiór krwawy,

Wiecznym dzieł zbrodniczych sromem!

* BACK_DONE DONE DONE_OK DONE_OK_DEMO DONE_OK_DEMO_FIX fonty Klasyka literatury MobiDeDRM.py mobiperl pobierz_prc remove_DRM test *

On był okropnej tuszy,
Bo krwią żywiony smok;
O żądzach wściekłej duszy,
Hieny świadczył wzrok.
Rozlany jak topielec,
Ohydną postać miał;
"Wieszaciel, nie wisielec!"
Tak się przed światem zwał.
On istnym był Mongołem;
Kark zgięty, tępy nos,
A nad zaklęsłem czołem
Miedziany, rdzawy włos.
Myśl wolną, wolne słowo,
Zabijał starca dech;
Zwyczajną jego mową,
Był to szatański śmiech.
Lecz pod powłoką mętną,
Już od pokoleń dwóch
On stłumił serca tętno...
W nim żył zniszczenia duch!

Pierś jego wrzała gwałtem i rozbojem;
Karmił się niemowląt mleczem:
Łzy polskich matek były dlań napojem,
Ostry knut, katowskim mieczem.
On nieśmiertelność zdjął pod szubienicą,
Zrobił z niej caratu godło;
Niech się Moskale swym ogromem szczycą,
Nazwa ich na zawsze podłą!

Bo ludy przeklną tę krainę społem,
Ten Kaima ród bez serca,
Co Murawiewa zwie swym apostołem,
W którym rządzi nasz morderca!
Lecz stało się! godzina łez wybiła,
Trumny już przybite wieka;
Milcząca, ciemna kryje go mogiła,
Już go sąd ostatni czeka!

Jej mistrz i kapłan stał się śmierci łupem;
W krzyż Andrzeja wystrojony,
Car aż do grobu szedł za krwawym trupem
Jakby winien mu korony!
Chciał coś przemówić, stanął o dwa kroki,
Usta wielkie doń otworzył,
Potrząsnął pięścią, i na martwe zwłoki
Pierwszy kamień sam położył.

A na świetnej pohulance
Przyjaciela, Murawjewa,
Przy kipiącej ponczu szklance
Duszkiem carski żal zalewa.

BACK_DONE DONE DONE_OK DONE_OK_DEMO DONE_OK_DEMO_FIX fonty Klasyka literatury MobiDeDRM.py mobiperl pobierz_prc remove_DRM test BACK_DONE DONE DONE_OK DONE_OK_DEMO DONE_OK_DEMO_FIX fonty Klasyka literatury MobiDeDRM.py mobiperl pobierz_prc remove_DRM test *

Tam gdzie dostojnik śpi w jodłowej trumnie,
Chcąc zbrodnię podnieść do zasługi szczytu,
Służalce w szlifach, czerń zebrana tłumnie,
Śnią o kaplicy z bronzu lub granitu...
"I ze złota, to za mało!
Najżarliwsi wciąż wołali;
To nasz duch, to nasze ciało,
Drugi Chrystus dla Moskali!

— Nie! on był większym od samego Boga!
Obwieszcza Moskwa głosem swych biskupów;
Świątynię wznieść mu z kości świeżych wroga,
Ołtarze z czaszek, bruk z wileńskich trupów!"

Do roboty więc, do czynu!
Aby uczcić Murawjewa
Już te ciemne tłumy gminu
Kopią zręby, walą drzewa,

Ciosają słupy w łonie skał krzemiennych;
I spieszą z niemi na cmentarne pola,
By stworzyć z ofiar męką swą promiennych
Bóżnicę z godłem: "Caryzm i Niewola!"

Drzyjcie wy, swobodne ludy!
Oto stoi kościół wschodni,
Dom szaleństwa i obłudy;
A w nim car, kapłanem zbrodni!

Jak duch oprawcy, wśród kopułek roju,
Archanioł z mieczem siadł na złotej wieży;
A krzyż, ten symbol prawdy i pokoju,
Ozdabia pomnik gwałtu i kradzieży!

BACK_DONE DONE DONE_OK DONE_OK_DEMO DONE_OK_DEMO_FIX fonty Klasyka literatury MobiDeDRM.py mobiperl pobierz_prc remove_DRM test BACK_DONE DONE DONE_OK DONE_OK_DEMO DONE_OK_DEMO_FIX fonty Klasyka literatury MobiDeDRM.py mobiperl pobierz_prc remove_DRM test *
Cherubie carski, ty co stoisz w parze
Z orła dwugłowego cieniem,
Precz! godła wiary wyższej nad mocarze,
Nie znieważaj twem ramieniem!
Ten znak zbawienia święty zgon wyraża
Na męczeńskiej życia drodze;
Więc do złoczyńcy grobu i ołtarza
Po ten krzyż ja sam przychodzę!
Szatanie skryty w rajskich cór postaci,
Tyś piekielnych kar zwiastunem;
Daj! lub w imieniu mych straconych braci,
Klgtwy złamię cię piorunem!
Twój miecz katowski nic ci nie pomoże,
Ani czerń wylęgła z brudu;
Ja sam, bezbronny, zwalczę cię, potworze,
Jednaka mojego ludu,
Pozamng. stąpa bratni szyk powstańców,
Matki z rozczochranym włosem,
Szeregi zmarłych więźniów i wygnańców,
Klnących cię rozpaczy głosem!
Ten trup nad którym stoisz dziś w zachwycie,
Skrzydłem wieńcząc tę świątynię,
Wziął nam nietylko wolność, dom i życie,
Lecz zamienił kraj w pustynio!
Spójrz na te płodne rzek litewskich brzegi,
Na ten wieszczy raj Adama;
Tam, jak szarańcza dziś się gnieżdżą szpiegi,
Wszędzie śmierć i zbrodnia sama!
Kraj cały wielka rana, wskroś otwarta,
Krwaw?, dymi się posoką;
Tonasza Litwa, nasza Ruś wydarta...
Na nich rośnie car wysoko !
Bo łatwiej zliczyć roje gwiazd na niebie,
Niż co łez ten kat wycisnął;
Stos umęczonych piętrzy się do ciebie...
A tyś mieczem nań zabłysnął!...
Narbuttów matko, ty na wieki święta,
Wznieś piękniejsza skroń w żałobie;
Ty Litwo żyjesz, wierna i niezgięta,
A twój siepacz leży w grobie!

BACK_DONE DONE DONE_OK DONE_OK_DEMO DONE_OK_DEMO_FIX fonty Klasyka literatury MobiDeDRM.py mobiperl pobierz_prc remove_DRM test BACK_DONE DONE DONE_OK DONE_OK_DEMO DONE_OK_DEMO_FIX fonty Klasyka literatury MobiDeDRM.py mobiperl pobierz_prc remove_DRM test *

Co zgniotło starca, wiek czy złe sumienie?
Różnie wieść roznosi głucha;
Tysiące zbrodni, naszej krwi strumienie,
I polskiego tryumf ducha.
Od tła smętnego tylu klęsk i trudów,
Dziś odstaje cudna postać
Przedmurza wiary i strażniczki ludów,
Którą caryzm chciał zachłostać.
Za Suworowem pełza wśród jej dziejów,
Aleksander krwią pijany,
I on, apostoł zbójców i złodziejów.
Te poddaństwa trzy kapłany!
Nad niemi, zamiast krzyża i świątyni,
Wy pobożni czynownicy,
Postawcie, jak na łotrów trzech jaskini,
Krwawe widmo szubienicy!
A na jej szczycie niechaj dłoń Kalkowa,
Wszak to wierny ich przyjaciel,
Katowskim strykiem zwiąże te trzy słowa:
"CAR — SUWORÓW — i WIESZACIEL!"
Obrzydła Moskwa zginie z ich bożyszczem,
Nie spełniwszy swego dzieła;
A naszą Ruś i Litwę my odzyszczem,
Jeszcze Polska nie zginęła!
Śpij łotrze, jeśli ziemia twa spodlona
Co sybirską dżumę pieści,
Znów cię upiorem nie wyrzuci z łona,
Z jękiem wzgardy i boleści!
Zostawmy śmierci co się jej należy;
Jego wściekła myśl szaleństwem,
A głąb szatańskiej duszy Bóg sam zmierzy,
I uwieńczy ją przekleństwem!

Koniec wersji demonstracyjnej.

II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej