Gabriela Zapolska

DWÓCH

Konwersja: Nexto Digital Services

DWÓCH

szkic

Gabriela Zapolska

Powoli dźwigały się w górę ściany nowego dworu. Szło to krzywo, niesporo — ot, masa desek zbita w kupę, gruzami wypełniona. Wynajęte ze wsi i z pobliskiego miasteczka tałałajstwo robotnicze, w parcianych koszulach i spodniach, rozsypało się jak robactwo po pustych, bez dachu, gdzieniegdzie belkowaniem przeświecających pokojach. Tu i ówdzie dłubał i świdrował Niemiec albo Czech, pykając dym z krótkiej porcelanowej fajki, schylony nad kupą cegieł, cały błękitny od barchanu, kryjącego mu tors i szeroko wygięte, kabłąkowate nogi.

Dwór nowy miał stać na wzgórku; podjazd doń był łatwy, koło stawu, dużym zakrętem półkolnym, już zakreślonym wśród trawy i wydeptanym przez ludzkie stopy i kopyta końskie. Na prawo, na lewo szumiały wielkie dęby i topole, a z lewej strony chyliła się ku ziemi olbrzymia lipa, szeroko parasol swych gałęzi ciemnozielonych rozpostarłszy.

Dawniej stał tu mały domek, ot wprost chałupka o czterech izbach. Mieszkali w niej rezydenci, którzy się koło państwa pomieścić nie mogli. Dziś rezydenci wymarli, domek deskami zabity służył za schronienie zgłodniałej masie kotów, które, miaucząc przeraźliwie, na kształt gniazda cętkowanych panter, po kątach pustych się wiły. Lecz już Maksym, ten, który z głodu przymierał w swej rozwalonej sadybie na skraju lasu, często nocą się zakradał ku staremu dworkowi i cicho deski odbiwszy, na koty się rzucał, chwytał drżącymi rękami i szybko łby ukręcał, z daleka od siebie i swej nagiej pod rozchamraną koszulą piersi odsuwając wijące się w śmiertelnej agonii zwierzę, które wyciągało rozpaczliwie pazury, broniąc się przed żelazną dłonią, co mu druzgotała szyję w potwornym, bezlitosnym uścisku. Lecz Maksym głodny i nędzny nie puszczał swej zdobyczy i zwierzę krwiożercze tryumfowało w nim zadowolnione ze śmierci tego drugiego krwiożerczego zwierzęcia, którego pysk ociekał jeszcze posoką szczurzego trupa na przełaju złowionego. Często chłop długo gonił po pustych kątach uciekające i wystraszone koty. Rwały się one po ścianach, drapiąc pazurami odpadające obicia. Chłop bosymi nogami dudnił po podłodze, czaił się, zwijał w kłębek, biały w swej parciance, z rudawą brodą, opadającą kudłami na wyschłe piersi. Była to ohydna pogoń za żerem, za trochą krwi, tłuszczu i muskułów, potrzebnych do odżywienia innej krwi, innego tłuszczu, innych muskułów...

Oczy Maksyma świeciły jak dwie źrenice wilka pędzącego po śniegu za czarną plamą znikających na zakręcie sanek.

Koniec wersji demonstracyjnej.