Wespazjan Hieronim Kochowski

DZIEŁO BOSKIE

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

AD MAJOREM DEI GLORIAM

DO CZYTELNIKA

DZIEŁO BOSKIE ALBO PIEŚNI WIEDNIA WYBAWIONEGO

i inszych transakcyjej wojny tureckiej w roku 1683 szczęśliwie rozpoczętej

Kochowski Wespazjan Hieronim

Najaśniejszemu Panu a Panu Aleksandrowi z łaski Bożej Królewiczowi Polskiemu
autor zdrowia dobrego życzy

I
Do kogóż słuszniej obrócić się miały
Wybawionego Wiednia moje rymy,
Jeno do ciebie, wielkiego, wspaniały
Rodzica synu, następco estymy,
Cny królewicze. Ty, choć niedojrzały
Wiekiem, już gromisz tureckie olbrzymy,
Samym imieniem straszny. Cóż gdy w pole
Ruszysz — o zadrży Konstantynopole!

II
Poznaći w dziatkach, z których będą męże,
Wynika na wierzch czerstwość przyrodzona;
Czaczkiem go nie tul, ale daj oręże,
Zaraz Achilla uwodzi Bellona.
Jeszcze w kolebce Annibal gniótł węże,
Choć młodo, poznać z humoru Katona,
Aleksandrowi należyta chwała,
Że przed inszymi dosiadł Bucefała.

III
Lecz na cóż dawne wzbudzać kawalery,
Co późnym wiekom pobudką do cnoty?
Dość, żeś ojcowskiej żywy abrys cery
Wstępując w jego chwalebne przymioty.
Ty, da Bóg, z nim wraz tureckiej Chimery
Strącisz poroże, a wróciwszy złoty
Wiek chrześcijaństwu, ku jego pociesze,
Z znakami pójdziesz ku arabskiej Mesze.

IV
Nadzieja w Bogu, iże w jego ślady
Wstąpisz i z chuci, i prawem dziedzicznym,
Jego cię ze snu obudzą przykłady,
Które przeczytasz w wierszu heroicznym,
Abyś tym wzorem turskie Enkelady
Na upad konał bojem ustawicznym,
A tak Ottoman tę będzie miał chlubę,
Z rąk Aleksandra, iże odniósł zgubę.

Waszej Królewskiej Mości Pana Mego Miłościwego
uniżony sługa
Wespazyjan Kochowski
z Kochowa, dworzanin J. K. M.

AD MAJOREM DEI GLORIAM

PIEŚNI WIEDNIA WYBAWIONEGO SZCZĘŚCIEM I MĘSTWEM NIEZWYCIĘŻONEGO MONARCHY JANA III KRÓLA POLSKIEGO WIELKIEGO KSIĄŻĘCIA LITEWSKIEGO, ETC. ETC. ETC. ROKU PAŃSKIEGO 1683

I

Możnego Króla wiekopomne dzieła

Ojczystym rymem wspomni Klijo chętna,

Które lub sława światu ogłosiła,

Jednak potomność niech będzie pamiętna,

Jako posoki bisurmańskiej siła

Z jego przywodu leje szabla skrzętna,

Kędy przeszedszy Odry i Dunaje

Piorunem wojny poganom się staje.

II

Klijo, nie ty, co w dwójwierzchym Parnasie

Pierwsza przodkujesz w dam dziewiętnych gronie,

A doświadczonych głów przy mądrej prasie

Otaczasz wieńcem wawrzynowym skronie;

Ale ty Panno, któraś Boga w czasie

Zrodziwszy siedzisz w gwieździstej koronie,

Ty mi bądź Klijo, ty mi w tym usiłku

Dodaj stów Panno, dodaj i posiłku.

III

Idzie tu o cześć, idzie i o wiarę

Syna twojego, nam drogie klejnoty,

Które kiedy by Turczyn przebrał miarę

W swej nadętości, nie uszły sromoty.

Zniósłby w świątnicach bezkrewną ofiarę

I katolickich obrzędów prostoty,

A na to miejsce tyran rozdrażniony

Wprowadziłby nam brzydkie zabobony.

IV

O nie dopuścisz! aby kiedy twoje

Dziedzictwo burzył naród ten wszeteczny;

Uprosisz ducha zgody, a na boje

Serce odważne i umysł stateczny,

A uśmierzywszy wnętrzne niepokoje

Chrześcijańskimi między pany wieczny

Skojarzysz związek. Niechaj co się kłócą

Z sobą, te siły na Turki obrócą.

V

Niechaj kornetów ognie niełaskawe

Nam szczęścia, Turkom zguby wróżką będą;

Sprzecznych płanetów złączenia jaskrawe

W trygonie Marsa przeciwko nim siędą.

Bicie piorunów, monstra, deszcze krwawe

Nad pogańską się niechaj silą zrzędą,

Żeby nie rzekli: gdzież ten Bóg, co z ręki

Naszej nam gaurów ma wydrzeć przez dzięki?

VI

Rzekłem; aż zaraz nieba kołowroty

Na horyzont nasz patrzają życzliwe,

Wszędzie na wojnę dodają ochoty

Bijąc alarmo w puzany krzykliwe.

Hartuje w Lemnie Mars zbroje i groty,

Bellona chucią sławy serca żywe

Podżga. Wszędzie albo ostrzą bronie,

Albo wężykiem bystre krócą konie.

VII

Wzajemnie także piekło nie próżnuje,

Na chrześcijaństwie swej się mszcząc ohydy.

Wielki Acheront wszytek się ruguje,

Skrzeczą Megiery, zjadłe Eumenidy,

Wężmi Erynnis łeb gorgoński snuje,

Ci miasto żądeł ostre zieją dzidy;

Łoskot w "otchłaniach, a w srogim rozruchu

Słychać, że Cerber szczeka na łańcuchu.

VIII

A temu naprzód, co w pysznym Stambole

Grekom wydartym, hardy tyran gości,

Taką pobudką Tyzyfona kole

Serce i chciwe podnieca żądłości,

Żeby nie bawiąc w szarajach snadź w pole

Ruszył swej siły i carskiej możności,

Który świat ciasny; podobną go mową

Pobudzający na imprezę nową:

IX

Na cóż tamujesz waleczny Mehmecie

Fata? co-ć państwo świata przeznaczają;

Fortuna daje — Turcy brać nie chcecie

Berła nad tą mdlą chrześcijanów zgrają?

Docieraj dalej, chciej stanąć na mecie,

Jedynowładnym panem niech cię znają,

Od eojskiego kędyś Oryjonu

Rozległe państwa aż do Kaledonu.

X

Oczuć się mężny, a zażyj pogody

Na twardoustej wstargnienie Europy,

Którą zewnętrzne kołaczą niezgody,

Jak gdy na wiosnę gwałtowne roztopy

W morze wpadając grube łamią lody,

Kędy zmieszawszy Propontim w też tropy

Swój kształt odmienią prędko w postać iną.

Kiedy się w likwor wód morskich rozpłyną.

XI

Bo jeśli ze snu Perykla budziły

Antecesorów jego dzieła owe;

Macedońskiemu jeśli wycisnęły

Łzy heroiczne akty Kserksesowe,

Dopieroż tobie niezrównanej siły

Potrzeba w szlady iść Solimanowe,

O wnuku Boży i panie nad pany!

Piorunie, biczu na złe chrześcijany!

XII

Patrz jako w gnuśnym pokoju zlenieli,

Tylko fakcyje, tylko swary stroją,

Cedzieć jak dawno w ręku swych nie mieli

Gołego miecza lub hartowną zbroją

Okryci w polu wyśli, a niżeli

W puklerzach, radni przy zwierciadłach stoją.

Cóż niewieściuchów do wojny przychęci?

Którym kożuszek ciężki jest łabęci.

XIII

Wojska zaś twoje kto w szyku obaczy

Na wybór męże, brak rycerskiej młodzi,

Argiraspide macedońscy raczej,

Z którymi świat wskroś wielki król przechodzi,

Sercem — lwi, koniem i bronią — jonacy;

Czułą imprezą do bystrej powodzi

Wielce podobni, która w dobrej sprawie

Bieżąc aż w wielkim opiera się stawie.

XIV

Tak oni pójdą aż od Dyjarbeki

I Arabijej granice szczęśliwej,

A choć ich trzyma kraj dobrze daleki,

Wprzód jednak rumor uprzedza pierzchliwy,

Że idzie naród, któremu owszeki

Nie strzyma męstwem żaden człowiek żywy,

A tak jedną ręką, kędy wschodzi

Słońce, utrzymasz, drugą — gdzie zachodzi.

XV

Takimi słowy tyran uniesiony

I powodzeniem fortunnym nadęty,

Zaraz emiry w różne pośle strony,

Aby baszowie z przednimi książęty

Kupili zbrojnych. Han swoje Gelony

Wywodził w pole, imprezy napiętej

Wierny towarzysz, a inszy wasali

Żeby z posiłki licznymi bywali.

XVI

Natychmiast zagrzmią uwalnymi młoty

W liparytańskiej kuźni bite szyny,

Ma Wulkan odbyt na swoje roboty:

Kordy, pałasze, kręte serpentyny;

Krom tego w Lemnie do ręcznej oto tej

Armaty leją nośne kolubryny

I inszy rodzaj dział, które z daleka

Haniebną śmiercią zabijają człeka.

XVII

Pierwszy lód złomać kiedy jędza zmogła,

Więc się na dalszą imprezę ośmieli:

W lot w purpuratach sekretnie przemogła

Z baszami wezyr, aby wojny chcieli,

A potem swego dopinając godła

Na toż przypadnie z Węgrami Tekieli

Pretekst o wiarę mając uroszczony,

Lub nie tak wiary, jak łakom korony.

XVIII

I długoż, prawi, Węgrowie patrzamy

Bez zemsty na te ojczyste popioły?

Długo to jarzmo jeszcze znosić mamy?

Ciążą pasterzów odjęte kościoły,

Jak rozproszone owce się błąkamy

Z zdrowiem uchodząc przed nieprzyjacioły,

Którzy się naszym ucieszą uciskiem,

Gdy głowy będą w Wiedniu widowiskiem.

XIX

Przepadły prawa, przepadły wolności,

Onego niegdy sławnego narodu.

Który się chlubił z takiej dostojności,

Iże obierał pana z swego rodu.

Teraz po wszytkich Węgrach Niemiec gości

Nie masz fortece, miasta, ani grodu;

Oni skarb mają, oni w wojskach rządy

Ciężkie niewinnym, u nich w rękach sądy.

XX

Więc gdy pogodę fortuna zdarzyła

I właśnie jest czas odwetować swoje,

Komu swoboda, komu cnota miła,

Dosiadaj konia i bierz się do zbroje!

Skurczy się prędko ta rakuska siła,

Którą nadętą czynią zwierzchne stroje.

Niech się sztokadą Niemiec jak chce sroży,

Sto głów ich szabla wnet nasza położy.

XXI

Jeśliby też Mars i z fortuną społem

Imprezie naszej byli nieżyczliwi,

Tedy by przyszło nałożyć z Stambołem

Skarżąc, że Niemcom nic-eśmy nie krzywi.

Tak Ottomanom uderzywszy czołem

Turcy na sukurs pójdą wojny chciwi,

Bowiem mnie cięższa jedna Niemców buta,

Niż nie wiem jakie Turkowi trybuta.

XXII

Jeno wymówił słowy gorącemi

Aż zaraz wieści jedna drugą goni;

Wszędzie na rokosz po węgierskiej ziemi

Madzar się bierze do zbroje, do koni.

Wtąż na dywanie Turczyn z paszy swemi

Posiłkować ich snadno się nakłoni

I liczne wojska kupi, które razem

Idą do Węgier z wielkim wezyrazem.

XXIII

Tu już szlachetna, o córko pamięci!

Której powieści żaden człek nie zgani,

Dyktuj mi sama jako się nadęci

Na tę imprezę brali bisurmani,

Którzy paszowie u swych nader wzięci

Wojska prowadzą i kto im hetmani,

Jaki aparat i sprzęt Gradywowy,

Ludzkimi ledwie wyrażony słowy.

XXIV

Całe trzy lata gromadzi z daleka

Seraskier wojska i szpahów gwardyje,

Kędy Damaszek, Ormuz, Dyjarbeka,

Erzerum, Trypol i Karamanije,

Alep, Liwazum — w wojennego człeka

Obfitujące z dawna prowincyje;

Anatolija, Rumel i z Kairem

Z wielkim do Węgier biorą się wezyrem.

XXV

Ile w Azyjej znajduje się młodzi,

Lubo na zajmach lub dzierżą tymary,

Za emirami co żywo wychodzi

Przez skarbowe żołd wziąwszy tewterdary.

Na koniec szczodry datek ułagodzi

Dotychczas wojny nie chcące janczary;

Wtąż i Sołaki ze swoim kihają

W gęstych z Stambołu zastępach ruszają.

XXVI

Liczy się szabel dwakroć sto tysięcy,

Okrom posiłków multańskich z Wołochy;

Pasza Sylistrów wyciąga czym pręcéj

I siedmiogrodzkich katanów motłochy.

W armacie dział jest nad czterysta więcej,

Granaty, bomby, kule, lonty, prochy,

Z czym wezyr tuszy, że pierwszym zamachem

Samym Europę zawojuje strachem.

XXVII

Gdy tak Ottoman w zapalczywej chuci

Zgubą chrześcijan potrząsa i bryka,

W tym też Leopold cesarz się ocuci,

Którego ta wprzód furyja dotyka;

A wszedszy w radę do śrzodków się rzuci

Odeprzeć złemu, które się przymyka,

Jakoby orzeł swój imperyjalny

Stos niebezpieczny wytrzymał i walny.

XXVIII

A wprzód ku Bogu obróci gorący

Afekt, w nim wszytkie złożywszy nadzieje:

I tak-li to już, Panie wszechmogący,

Ostatnie Turczyn tronem rzymskim chwieje?

A lud prawego Boga wyznający

Od pogańskiego miecza krew wyleje?

I one tobie kościoły święcone

Przez pogan brzydkich będą spustoszone?

XXIX

Prawda, że godne tego nieprawości

Nasze karania, co widzim na jawie,

Ale ty, Ojcze wszelakiej litości,

Obejdź się z nami, prosimy, łaskawie,

Apelujemy do sprawiedliwości,

Ty osądź, które cierpimy bezprawie,

I wydaj dekret od wieków wiadomy,

Niech swe traci, kto na cudze łakomy.

XXX

A wy zaś bitnych Teutonów wnukowie,

Państwa rzymskiego filary potężne,

Wielkie książęta, możni kurfirsztowie,

Gromadźcie pułki na odsiecz orężne,

Miasta swobodne, odlegli statowie,

Posiłki wcześnie składajcie pieniężne.

Każdy czym możesz swoję ratuj Spartę,

Lepiej tej to dać, co ma być wydarte.

XXXI

Na takie słowa, któż się znajdzie, aby

Pokazał się być gnuśny i nielusy;

Ruszy ten edykt Saksony i Szwaby,

Wraz Bawaryją i żyzne Rakusy.

Lecz wszytkich liczyć na wiersz mój siła by

Dość, że Niemiecka Rzesza się poruszy.

Cześć Boska, sławy choć, bojaźń, nadzieje,

Ciągną na przyszłe Gradywa turnieje.

XXXII

Jeno, że przecię w tak walnym progresie

Jest coś potrzebne, co zatrudnia dzieło;

Słuszną uwagę, słuszny respekt niesie,

Że to trzy części świata się ruszyło,

Której tak wielkiej potęgi nie zniesie

Jedyna Rzesza. Gdyby się skupiło

Wraz chrześcijaństwo zaledwie by tuszyć,

Żeby tej mogło potencyjej ruszyć.

XXXIII

Tak na przyjaznych zawołać dobrze by

W naszym nieszczęściu, żeby nie drzymali,

Niechaj przybędą do spólnej potrzeby,

Póki upadek nasz ich nie obali.

Teraz, o teraz! z przychylnymi nieby,

Ktoś jest chrześcijan, i wielcy, i mali,

Niechaj broń łączą, bo po Niemców zgubie

Wszytkim w pogańskiej przydzie zostać klubie

XXXIV

Ale któż taki odważny i śmiały,

By w niebezpieczne chciał się te wdać spiski?

Odmówi Hiszpan lub w siłach niemały

I rakuskiemu krwią domowi bliski.

Anglik odległy, a Francuz wspaniały

Woli swój pokój niż cudze uciski.

Szweda z Duńczykiem morze od nas dzieli;

Moskale? trudno wierzyć, aby chcieli.

XXXV

Sam jeno Polak, którego dziś liczy

Fatalnym biczem na grzbiet swój pogaństwo

Odbiwszy plony i spore zdobyczy,

Upadłe może dźwignąć chrześcijaństwo.

Jemu samemu zwycięstw niebo życzy,

Jeżeli jeno poddane mu państwo

Według praw swoich na wojnę zezwoli,

Takim sposobem zbyć Rakusom moli.

XXXVI

On stracił dziada, wuja, stracił brata

Walcząc z pogany przykładem dość sławnem,

Pokonał bojem pamiętnym u świata,

Gdzie Chocim Turków, także pod Żurawnem.

Jemu coś skrycie przewieszczają Fata,

Co w Alkoranie jest proroctwem dawnem

Ten sam nas dźwignie nieomylnym skutkiem,

Z pociechą Rzeszy, bisurmanów smutkiem.

XXXVII

To kiedy spólnie Rzesza postanowi,

Wnet Walsztyn stanie na warszawskim sejmie,

Gdzie Sarmacyjej możnemu Królowi

Żądość cesarską przełoży uprzejmie,

A ten się odjąć nie może ogniowi,

Który mu serce bohatyrskie przejmie:

Ej, nigdy u mnie dla wiary, dla Boga,

Nie będzie żywot i krew we mnie droga!

XXXVIII

A skoro potem zgodę wymóc zdoła

Na obcą wojnę jako tryb ojczysty,

Zaraz na panów i wojsko zawoła

Wydając gęsto przypowiedne listy.

Wszędzie zaciągi, bieży młódź wesoła,

Kupią husarzów, kupią lud ognisty,

A przed wszytkimi sam się Król opowie,

Że swe na wojnę tę poniesie zdrowie.

XXXIX

Lecz i ty pięknej nie zaśpisz pogody

W ojcowskie tropy wstępując Jakubie,

Delfinie polski, królewiczu młody,

Niech cię obaczy Wiedeń w ciasnej klubie,

Jak chętnie bieżysz do sławy w zawody

Zaprawując się na poganów zgubie,

Którzy cię silnym w tej uznawszy dobie,

Z ręki twej upad muszą wróżyć sobie.

XL

Otrzyj łzy z oczu przemożna królowa

Rozumem afekt macierzyński kojąc;

Achilla twego mocny Bóg zachowa,

Że mu przeciwny szwank nie może dojąć.

Wprędce pociecha nagrodzić to nowa,

Kiedy się w laury tryumfalne strojąc

Pokaże, że jest tak wspaniałym czynem

Wielkiego Króla nieodrodnym synem.

XLI

I was choć w krótkiej nie zamilczę mowie,

O których trzeba, by wieki pomniały

Poko świat światem: koronni wodzowie

Z cnym Jabłonowskim, Sieniawski wspaniały,

Z krakowskim bełski, nuż wojewodowie,

Lubelski z nimiż, także Denhoff stały,

A ten znać daje: od rąk poganina

Denhoffom ginąć iże nie nowina

XLII

Nie tylko piękna ochota się szerzy

W odważnych piersiach u Marcyjalistów,

Lecz i biskupi, miłośnicy szczerzy

Wiary i pana, z przepowiednych listów

Kupią chorągwie. A z nich podkanclerzy,

Z przednich u dworu oficyjalistów,

Idzie przy boku, choć stan i zasługi

Wyzwalają go od tak pracy długiej.

XLIII

Ale Król nie wprzód ruszy w swej osobie

Lud do igraszki ściągając marsowej,

Bogarodzico, aże pierwej tobie

Uderzy czołem w Jasnej Częstochowej

I odda śluby, abyś w każdej dobie

Królewskiej jego ochraniała głowy,

Bo gdy dla wiary chorągwie rozwinie

Słusznie, że go twa opieka nie minie.

XLIV

Niech Rzym fortunę wystawuje konną,

Marsowi swemu niech pali ofiary,

Ty miej, o Królu, nadzieję niepłonną

W tej Matce, zwłaszcza wojując dla wiary,

Że ciągnącemu w krainę postronną

Będzie zaszczytem warownym bez miary,

A tak zwalczywszy, da Bóg, naród gruby,

Poznasz, nie próżne że były twe śluby.

XLV

Potem na Wawel skalisty gdy wjedzie,

Wielkiego uczci męczennika kości,

Lecz zaraz wyjazd, do czego go wiedzie

Sama papieskiej powaga zwierzchności,

Ogłosi, a sam z Krakowa wyjedzie,

Kędy go płaczą bogaci i prości,

Wielcy i mali, wszyscy omen bierą

Dobre z wesołą, że wyjeżdża cerą.

XLVI

Pod nim ćwiczony rumak w żartkim kroku

Wyrzuca cugle i uszyma strzyże,

A patrząc po tym i po owym boku

Pyszny, gdy widzi na sobie obryże,

Żywy tchnąc płomień, nie pragnie obroku,

Lecz się bierze gdzie na chorągwiach krzyże.

Tak żartkim chodem po piaskach, po lesie,

Aż do Tarnowskich Gór Króla zaniesie.

XLVII

Tu mało bawiąc ruszy kędy Kwadzi

Swą w Raciborzu stolicę miewali,

Stamtąd przez góry morawskie prowadzi

W kraj Markomanów, Ołomuńca daléj;

Potem z przebranym tropem się wysadzi

Chcąc, aby pieszy pojazd doganiali.

I tak Austryjej żyznym idąc krajem

Z skupionym wojskiem stanie nad Dunajem.

XLVIII

A tu jedna wieść za drugą przychodzi

Jak ściśle Wiedeń siedzi oblężony,

Jak go z burzących wezyr kartaun szkodzi

Szturm przypuszczając z każdej prawie strony.

Komendant jednak z swymi, jak się godzi,

Trzyma na sobie impet rozjuszony,

Ale cóż po tym? tydzień nie wynidzie,

Gdy zginąć lubo poddać miasto przydzie.

XLIX

Dunaj, rzek książę, co przez Alemany

Aż do Euksynu swoje pędzi wody,

Kędy siedmią gąb wpada nie strzymany,

Różne zakrętem oblawszy narody.

Na tym most stanie pod Tulnią składany,

Gdy się nie znajdą dla głębiny brody

I tak czajkami osiodławszy proście

Rzekę, Król z wojski przechodzi po moście.

L

A ta po brzegach ma rozkoszne gaje,

Na przygórkach zaś wszędzie winohrady,

Tu całkiem płynie, a tu się rozstaje

Wyspy czyniący na ludne osady.

Po niej z radością na wierzch się wydaje

Gmin nimf porzecznych i hamadryjady,

Z których przedniejsza Tetys nad wodami,

Tak nuci wojskom idącym pieśniami:

LI

Witaj, o Lecha swobodny narodzie,

Któryś się znalazł jedyny pod słońcem,

Iże-ć sąsiedzka krzywda serce bodzie

I stawiłeś się tym do Rakus końcem

Abyś w niemieckiej obeldze i szkodzie,

Na ostre poszedł z ottomańskim gońcem;

Pokazując to i chucią, i siłą,

2e-ć chwała Krzyża Pańskiego jest miłą.

LII

Był czas, gdy wierni na poganów niosą

Chorągwie swoje z Gotyfredem mężnym;

Potem drugi raz idąc z Barbarossą

Na Saracenów w zastępie orężnym,

Lub kiedy walną krucyjatę głoszą

Formując wojska sposobem zaciężnym

Całej Europy. Tu rakuskiej Troi

Dający sukurs, Polak odbiegł swojej.

LIII

Za co, o możny Królu, Janie Trzeci,

Jedyny wieku tego bohatyrze,

Poko horyzont przez ten nasz poleci

Słońce, będziemy opowiadać szczerze

Synom twe dzieła, a zaś nasze dzieci

Spisawszy, wnukom dadzą na papierze.

O nich usłyszy dzisiaj kraj daleki,

O nich i późne nie zapomną wieki.

LIV

Co gdy przy moście kończy nimfa bliskiem

Po gładkie piersi ukasana z wody,

Nad nie widanym żołnierz widowiskiem

Stanąwszy pasie wzrok z pięknej urody,

Dokąd gwałtownym popchniony naciskiem

Poślednim miejsce daje, co był wprzódy.

A owo zniknie właśnie jak na scenie,

Łakomej sercu urody widzenie.

LV

Przebywszy Dunaj sześćdniową przeprawą,

Obozem stanie dla spoczynku koni

Pod Tulnią, kędy przyjdą dobrą sprawą

Cesarskie wojska: Bawarczyk, Saksoni

I zaraz w polu sprawiwszy się ławą,

Prezentująswe zastęp i broni.

I wszyscy na to ochotnie się zgodzą

Pod Wiedeń spieszyć, niżbliski kraj zgłodzą.

LVI

Bo już nie tylko wieści znać dawały,

Że Wiedeń kona aproszy ściśniony,

I że minami indzienijer śmiały

Wyrzucał z gruntu wielkie basztyjony,

Lecz same Alpes z dział odgłosem grzmiały

Śląc tęten aże w te gdzie wojsko strony.

Na cóż się bawić? rzecze Król, w tej dobie,

Nie wypatrzym nic z wezyrem na sobie.

LVII

Ej, w imię Pańskie, który choć nieludno

Oślą pokonał Filistynów szczęką,

Za mną w te przykre góry! chociaż nudno,

Niechaj się mężni żołnierze zacieką,

A po Beskidach gdy przejechać trudno,

Pieszy armatę choć rękami wleką;

Niechaj swe Annibal octem kruszy skały,

Tym grzbiet sarmackie konie ujeżdżały.

LVIII

Jako więc owo miodorodne pszczoły

W lipcowe ciepła, gdy za matką swoją

Z ulów wybiegszy czynią szum wesoły,

Albo krzewistych po drzewach sięroją;

Tak tu rycerstwo przez góry, przez doły,

Za Królem bieży ciężką kryte zbroją,

I konie nawet nad rozum zwierzęcy

Za przodkującym silą się czym pręcy.

LIX

Tak dwa dni idąc wojsko niemieszkanie

Noryckich Alpes przez parowy one,

Tedy na wierzchu najwyższych gór stanie,

Gdzie łatwo przejrzećw pola dośćprzestrone;

Widać i słychać obóz i strzelanie,

I w semicyrkuł miasto obleżone

Od poganina, który jedną miną

Hardzie mu grozi ostatnią ruiną.

LX

Wtem noc spokojna, ale spracowany

Żołnierz beze snu aż do zorze czuje,

Na wszytkich zbroja, w ręku koń siodłany,

Piechota sobie swe ostrwie gotuje,

A Król namiotu firanek spinany

Odwiódszy dwoim ogniom się dziwuje:

Raz co na niebie Cyntyja je nieci,

Drugi, którymi turski oboz świeci.

LXI

Tu zgadnąć trudno, co za myśli twoje

W onym sekrecie serce rozbadały

O Królu! Wierzę, żeś na przyszłe boje

Rezolut ostrzył animusz wspaniały;

Łajałeś nocy leniwej, co swoje

Godziny ciągnie, aby dzień był mały

Twemu zwycięstwu; lecz miesiąc zwyczaje

Ma Ottomanom, że swoim sprzyjaje.

LXII

W niedzielę tedy jako Tytan stawi

Z Eou słońce, zaraz równo ze dniem,

Na wszytko mając Król oko, wyprawi

Brygady piesze, aby poszły przed niem,

Ale-ć i jazda nic a nic nie bawi

Wyrzynając się lasem już obrzedniem.

Zatem i Niemcy po trudnej przeprawie

Staną na lewym skrzydle w dobrej sprawie.

LXIII

Bowiem niezmierne przepaści trudniły,

Że w jeden wojska szyk nie weszły społem;

Na winnicach się jedne zawiesiły,

Drugie musiały srogim iść padołem.

Skąd wezyr nasze lekce waży siły,

Jak by nie chcące stać ku niemu czołem.

Tymczasem chociaż miejsce trudni srodze,

Wojska szykują, ile można wodze.

LXIV

A wprzód gdzie korpus, pułk królewski stanie

Mężami, końmi dość mocny na czele,

Przed nim Król mężny w błękitnej sajanie

Rodzaje order następować śmiele.

Prawe zaś skrzydło przy wielkim hetmanie

Ku górom ciągnie na nieprzyjaciele,

Bowiem stąd Orda skupiona majakiem

Niepostrzeżonym chciała tył brać szlakiem.

LXV

Po lewej ręce cesarskie fortropy

Aż do Dunaju sprawia bataliją,

Tym z urodzenia sławny u Europy

Lotaryng wodzem, za nim z swą partyją

Bawarczyk z Saksem; Waldekowe tropy

Dopieroż wezmą ostatnią liniją.

Dlatego kiedy jednę Turczyn przerwie,

To pierwszy będą cztery ich w rezerwie.

LXVI

Ażeby wojskom przyczynić ochoty,

Różnych narodów pomiesza szkwadrony:

Tu miedzy Niemców da pancerne roty,

Sam warztą miedzy swych kładzie Saksony,

Ale najbarziej husarz swymi groty

Oboim skrzydłom dodaje obrony,

Bo gdy kopijmi przeciwny huf zmiesza,

Snadniej w tę dziurę za nim idzie Rzesza.

LXVII

Tym kształtem w sprawie kiedy stanąnaszy,

A co raz słońce w górę idzie dalej,

Widzący wojsko wezyr się przestraszy

I którzy sobie koncept formowali,

Źe chrześcijanie by jednemu paszy

Nie wytrzymają, gnuśni i nieśmiali,

Teraz nos zwieszą, ale cóż już czynić?

Niedowiarstwo swe przeszłe trzeba winić.

LXVIII

A jako owo pod jesień, więc bywa,

Kiedy wilk z chrustu w różne patrząc strony

Spadnie pod stado i owce porywa,

By nią nasycił żołądek zgłodzony.

Ale postrzegszy zgraja psów pierzchliwa

Odbija mu plon w zębach już ściśniony,

A on się kręcąc na odwrót z impetem

Zrze się kradzieży, że przypłaca grzbietem.

LXIX

Alteruje się i tu wezyr niemniej,

Iże przedtem gór nie osadził ludem,

Boby tak Wiednia daleko foremniéj

Dostał z swą sławą, z mniejszym Turków trudem,

Który mu teraz prawie z rąk nikczemni

Ludzie wydrzeć chcą. Lecz u świata cudem

Małym to będzie, że słabi motyle

Nie wytrzymają ottomańskiej sile.

LXX

A zatem gniewem wskroś serca przejęty,

Burzy się wszystek jak wściekły pies jaki.

Ej, onoż macie! Naród ten przeklęty

Tak mi nad karkiem swe rozwija znaki?.

Tak-lić u świata Ottomanie wzięty

Urągać będzie gaur ledajaki?

I twe przy znacznej zwycięstwa fortunie

Lichy z północy Akwilo rozwinie?

LXXI

Nie wiem, ta zgraja, na humor takowy

Skąd się zdobyła. Dzisiaj szumni ptacy,

Wczora siedziały w lasach łężne sowy,

Których, jeśli to wzbudzają Polacy,

I ci swej przy nich wnet nadstawią głowy.

Jeno waleczni stawajcie jonacy,

Niechaj to dobrze późne wiedzą czasy:

Z Turkiem walczyć — jest z niebem iść zapasy.

LXXII

To rzekszy na koń, który czekał wsiędzie,

A paszów, bijąc w tołumbas, zwoływa;

Co żywo zaraz po obozie wszędzie

Ma się do broni i strzelbę porywa.

Lecz przed inszymi janczar w swoim rzędzie

Gęstymi hufy pagórki okrywa.

Siłę ich bieżąc zażywa masłoku

Bojaźliwemu sercu dla obroku.

LXXIII

Ale to dziwna, że choć pole stawi

Razem do Wiednia szturmuje i bije,

A z srogich kartaun strzelaniem to sprawi,

Że w dymach miasto jak wielkie zakryje,

Ale tym naszych namniej nie zabawi,

Których gotowe do bitwy partyje

Już się spuszczają, już i trąby nucą,

Niż kostkę strony Gradywowe rzucą.

LXXIV

Naprzód na salwę odezwą się działa

Grzmotem i dymem powietrze mieszając,

Którym jakoby Echo podrzeźniała

Odgłosem swoim ich dźwięk powtarzając.

A potem jezda lekka się spuszczała

Na rękę Turków harcem wywabiając.

Tu kto kawaler dając dowód cnoty,

Do tej się bierze na czoło roboty.

LXXV

Już i piechota następuje mężnie,

Jako na taniec idąc w ogień, żywy

I z janczarami strzela się potężnie,

Których tu wezyr zmyka niecierpliwy.

Lecz że szyk śrzedni na winnicach więźnie

Aż ku południu czyni bój wątpliwy,

Bo które trudnią nas winnic przymurki,

Że zasłaniają strzelające Turki.

LXXVI

Jak przy wesołej trafia się biesiedzie,

Że wprzód przed wielkim mały taniec grają,

Tak tu ochotne pułki stojąc w przedzie

Noga za nogą na dół się zmykają,

A choć z pierwszego razu się im wiedzie

Jednak zwycięstwa bacznie docierają,

Dokąd aże Król i w prawo, i w lewo

Roześle skrzydła na obie randewo.

LXXVII

A kiedy słońce średnie przez tropiki

Niebieskie bieżąc gorąca przysporzy,

Nasze tym śpieszniej następują szyki

I popierają pogan nie nagorzéj.

Wszędzie huk straszny, łoskot i okrzyki,

A krew się leje, co dalej to sporzéj,

Bo choć z furyją Turcy lecą srogą

Impetu naszych wytrzymać nie mogą.

LXXVIII

Husarz kopije jeno co swe złoży

Niejeden na szpil zostaje wetchniony,

Co ich nie tylko zamiesza, lecz strwoży,

Sztych nieuchronny i nie odłożony,

Bo kogo trafi, tyrańsko się sroży

Biorący czasem i po dwie persony,

A drudzy pierzchną tak skwapliwym tropem,

Jak muchy przykrym sobie przed ukropem.

LXXIX

Jednak tak oni ustępują kroku,

Iże zmieszani w lot do sprawy przydą,

Potem na odwrót, z którego chcą boku

Na lotnych koniach nieprzyjaciół zydą.

Dopieroż szablom dodają obroku

Ze krwie chrześcijan albo bystrą dzidą

Straszni jak znowu co dopiero bici,

Odnawiają bój męże znamienici.

LXXX

Jakoż i wtenczas przyznać im, że męże,

Gdyż i w poganach godna chwały cnota,

Od nich Potocki i Modrzewski lęże

Pamięci godni; Totomir żywota

Także pozbawion — szablaż ich rozprzęże

Z światem; książęcia de Kroja co rota

Wymknie się która przed hufcami wprzody,

Bez znacznej w swoich nie powraca szkody.

LXXXI

Taż i po dołach z janczarami wrzawa,

Którzy z piechotą strzelają się srodze

Ich zawalona trupami przeprawa,

Najbarziej na tej co ku Wiedniu drodze,

Zaczym u naszych pospieszniejsza sprawa,

Którzy już koniom wypuszczają wodze

Wprzód prawym skrzydłem jako Orda pierzchnie

W pogonią pójdą niźli się przymierzchnie.

LXXXII

Wtąż lewe skrzydło, wtąż w śrzednim szyk rzędzie

Drą się ostępem na żwawe pogany,

Na nich lub  Niemiec, lubo Polak wsiędzie,

Nic nie pomaga odwrót powtarzany

Gdzie widząc, że wnet po rozprawie będzie

Oraz i Wiedeń eliberowany

Mrucząc uchodzą; lżejsza stracić bowiem

Wszytko, by jeno z samym umknąć zdrowiem.

LXXXIII

Na co patrzący wezyr niebu łaje

Mehmeta bluźni i zębami zgrzyta,

A widząc, że w swych ucieczka powstaje

Wraz i samego strach za boki chwyta,

A jak zabitym pozbędzie kihaje,

Dopieroż się wódz sam o drogę pyta.

Dwóch tylko synów przy ojcowskim boku

Pilni spiesznego naśladują kroku.

LXXXIV

Wielki kanclerzu! przednia głowo rady,

Co monarchiją ottomańską rządzisz

I który świata trzech części osady

Skinieniem palca twym rozumem sądzisz,

Któż widział, kiedy twoje wsteczne ślady

Jak teraz z Rakus uciekając błądzisz?

Cóż to za Fata, co za niefortuna,

Przez którą gaśnie ottomańska luna?

LXXXV

Onóż go macie! co mu był świat ciasny,

Jako ucieka biorąc na pazury.

Dopiero tyran chrześcijanom straszny,

Ziemię rozrzucał, twarde kruszył mury,

Powietrze mieszał, dymem ćmił dzień jasny

Teraz przed wstydem kryje wzrok ponury.

W jednej spod Wiednia zbiegając opończy,

Swoją imprezę sromotnie zakończy.

LXXXVI

Ale ani my tak walnego dzieła

Nie przypisujmy snadź naszej możności,

Bowiem to ręka Najwyższa sprawiła

Z nieogarnionej swojej łaskawości

Pokazując to, iże ludzka siła

Plewą jest jedną przeciw wszechmocności,

A ten Pan może pysznego monarchę

Strąciwszy zmienić w sianem spaśną marchę.

LXXXVII

Nietrudno jemu w małej-li w wielkiej-li

Kupie zwyciężyć madyjańskie tropy;

Darmo się gigant muzułmański sili

Swe przeciw niebu armując cyklopy.

Bóg na pokorę pogląda najmiléj,

A pysznych głowy jego depczą stopy.

Ufaj w swych siłach przehardy wezyrze,

My w Bogu złożym nadzieję swą szczerze.

LXXXVIII

Więc jemu chwała, kiedy wezyr w drogę

Rączo się puści i nigdzie nie stanie.

Odetchnie Wiedeń i słusznie rzec mogę,

Jakby drugi raz żywota dostanie.

Więc się mszcząc krzywdy i oddając trwogę,

W której go dotąd trzymali poganie,

W nieprzyjacielskie hyżo wpadszy rowy,

Kogo zostanie, zostawi bez głowy.

LXXXIX

A kiedy gawiedź tak z placu rozżoną

Turecką onę orły chrześcijańskie,

Rzucą się w pogoń tą i ową stroną

I wraz wpadają w okopy pogańskie.

I gdyby nie noc swą ciemną zasłoną

Widok odjęła, pewnie ottomańskie,

Dotychczas światu uciążliwe, siły

Nie lada jako skruszone by były.

XC

Tak gdy zwycięstwa noc dokończyć broni,

W którą trzeba się mieć na ostrożności,

Co lżejsze pułki ruszą się w pogoni,

A wojsko stanie w sprawie i czułości

Zbroj nie zdejmując, nie zsiadając z koni,

Chyba ochotnik, że w obozie gości

Tureckim rączy biorąc mnogie sprzęty,

Ktore poganin miał z sobą nadęty.

XCI

Z szumnym kamieniem wyborne klejnoty,

Suknie przepyszne oraz futra drogie,

Skarby w monecie i srebrnej, i złotej,

Argenteryje stołowe chędogie.

Dopieroż dziełem hawtarskim namioty,

Te wewnątrz perły osypują srogie

I który pyszny wschód wymyślał zbytek,

Ten chrześcijański żołnierz zabrał wszytek.

XCII

One kartauny, z miedzi lane fanty

Polak czy Niemiec jako dopadł ciągnie,

Sajdaki, łuki, szable, tulipanty

Z głowy zerwane zwyciężca osiągnie

Lubo potrzebne biorąc prowijanty,

Wielkich bawołów do wozów przyprzągnie,

A te przez tydzień prawie niemal cały

Z Turkow zdzierają nasi spoliały.

XCIII

I tobie się też tych łupów dostanie

Pogańskiej gazy, w Rzymie Ojcze święty,

Kiedy kuryjer z tym królewski stanie

Oddając ci znak wezyrowi wzięty,

A ty na wielkim każesz Watykanie

W wieczną pamiątkę, aby był rozpięty,

Gdzie lud uwierzy niepłonny gazecie

Widząc chorągiew twoję Mahomecie.

XCIV

O jakoż starzec zachwycony w duchu,

Na te nowiny z radości omdlewa,

A do Denhoffa nachylając słuchu

Głębokie w niebo westchnienia wyziewa.

Potem w gorącym pospolstwa rozruchu

Hymn Ambrożego Bogu na cześć śpiewa

I nie masz w Rzymie jednej dusze żywej,

Co by nie rada nowinie szczęśliwej.

XCV

Amfiteatra odnów Rzymie dawne,

Na których swoje miewałeś widoki,

Dziś reprezentuj to zwycięstwo sławne,

By je świat widział jako jest szeroki.

Potem aplauzy wzbudzisz starodawne,

Które odbiją odgłos o obłoki

Mnogiego ludu, starych, średnich, dzieci,

Żyj długo, panuj szczęśliw, Janie Trzeci!

XCVI

Ty, któryś mężnie poganina skrócił,

Bestyją jadem i pychą pijaną;

Ostatnią-ś zgubę od Rzeszy odwrócił,

Wiedniowi odsiecz dawszy pożądaną;

Nam-eś swobody nadzieje przywrócił

Stanąwszy mocną Kościołowi ścianą,

Których dobrodziejstw Rzym wdzięczen owszeki,

Vivat ci śpiewa w nieprzeżyte wieki.

XCVII

Prędko i cesarz od swoich wiadomy

O tak sromotnej wezyrowej klęsce,

Idzie prętkimi po Dunaju promy

Oglądać Wiedeń i. witać zwycięzcę.

Lub jadąc widzi grody, miasta, domy

Puste i na to ubolewa ciężce

Miłej ojczyzny, ale chwała Bogu,

Że i tak stanąć może w własnym progu.

XCVIII

To pominąwszy smutne widowisko

Potem ku miastu ruszy na parypie,

Kędy mu w oczach jest obozowisko

Pogańskie w przeciąg ku Dunaju rypie;

Dopieroż kiedy stanie Wiednia blisko,

Zewsząd go mnóstwo poddanych obsypie.

Oni mu zdrowia, a on im żywota

Winszuje; dziwna z obu stron ochota.

XCIX

Tyżeś to Wiedniu? Któryś me pradziady

W sobie jak w jakiej kolebce wychował?

Kędy przedmieścia, gdzie Leopoldsztady,

Antecesor mój które pobudował?

Wszytko poburzył poganin szkarady,

Ledwo że w murach sameś się salwował.

A więc i za to padszy na kolana,

Bogu cześć odda w kościele Stefana.

C

A co przedniejsze odprawiwszy dzieło,

Niedługo potem w Wiedniu się zabawi,

Lecz byle tylko słońce rozjaśniło,

Do wojska z gronem dworu się wyprawi.

Temu gdy w laurach pokazać się miło,

Wlot się w ogromną bataliją sprawi

I wita pana takiej fantazyji,

Jakiej z Turczynem było w okazyji.

CI

Pięknie od książąt cesarz przywitany,

Pomknie się dalej chcąc przyjmować gości;

Bowiem Król polski z swoimi hetmany

Stał stąd obozem w bliskiej odległości,

Na sam czekając adwent pożądany

I spólną radę cesarskiej bytności,

Jakoby czasu nie zawodząc w długą

Z dalszą się jemu pisać mógł przysługą.

CII

Tedy się ruszy, a Król też wzajemnie

Do niego koniem naciera ochoczy;

Potem zbliżywszy obłapią przyjemnie

Oba wlepione w się trzymając oczy.

Nakoło dworzan ubranych foremnie

Huf swych monarchów szeroko obtoczy;

Wszyscy się cisną z chciwym cudu wzrokiem,

Żeby tak rzadkim napaść go widokiem.

CIII

Nie tylko ludzie — samo słońce w biegu,

Na wspaniały akt aby patrzyć, stanie;

W tąż bystry Dunaj, hamując u brzegu

Wody, zagląda na ono witanie.

Mila rzecz wszytkim w tak zgodnym szeregu

Wielkich monarchów widzieć pobratanie.

Niechaj na larmo wezyr hardzie woła,

Tym dwiema i sam Alcydes nie zdoła.

CIV

Tu pierwszy cesarz w paludament strojny,

Słowy przywita gościa poważnymi:

Witaj o Królu, tak chwalebnej wojny

Możny zwyciężco z Sarmatami twymi

I któryś zdrowia, i głowy dostojnej

Nie chronił dla nas i rakuskiej ziemi,

Ale-ć nie tylko austryjackie państwo,

Lecz zaszczyciłeś całe chrześcijaństwo.

CV

Po Bogu tobie, wielki kawalerze,

Ten dank należy, że wezyr złamany.

Tyś bowiem jeden miecz twój gwoli wierze

Mężny przypasał na same pogany;

Przez cię Krzyż Pański podwyższenie bierze,

Dotąd od Turka sromotnie deptany,

Których odważnych prac twoich i chęci

Wieczne w sercu mym wyryte pieczęci.

CVI

Na które słowa odpowie wspaniały

Król cesarzowi obłapiwszy mile:

Co w oczach świata niedawno się stały

Cuda wprzód Boskiej trzeba przyznać sile,

Który zgniótł naród pyszny i zuchwały

I jako rózgą rozpędził motyle;

Potem cesarzu nigdy nie zwalczony

Twej to czułości dziełem i fortony.

CVII

Nam jeżeli część jaka się okrawa

Pracy i sławy z tak krwawego boju,

Wszytka się spólną z chrześcijaństwem stawa,

Dla bezpieczeństwa wiernych i pokoju.

Wreszcie jeżeli jeszcze co zostawa

I zdrowia, i krwie by w ostatnim znoju,

Odważemy to dla prawdziwej wiary,

Niestraszny ogień, działa, miecze, mary.

CVIII

Gdy się tak zniosą wielcy monarchowie

Rzadkim przykładem na czasy potomne,

Zaraz po lasach Echo się odzowie,

Którą pobudzą strzelania ogromne.

A oni koniec czyniący rozmowie,

Wlepią w się oczy zobopólnie skromne

I pożegnają, chętnie łącząc dłonie,

Potem obrócą każdy ku swej stronie.

CIX

Król do obozu tym umysłem skłoni,

Aby nazajutrz ruszył wojska w drogę

Za zbiegłym z placu wezyrem w pogoni,

Zwłaszcza tę pewną mający przestrogę

I że on ludzi dopadszy i koni

Świeżych pod Budą, zastanowił nogę

Uciekającą, chcący rozdrażniony

Tyran próbować jak znowu fortony.

CX

Cesarz do Wiednia w zad się rejteruje

Wesół i pewnie z polskiej kontent ligi,

Bo gdy królewską bacznie ruminuje

Odwagę zdrowia, podjęte fatygi,

A za tym dalsze zamysły pojmuje,

Że pragnie kończyć zaczęte intrygi

Wojnej pogańskiej — wdzięczen tak wielkiego

Daru i chęci od Jana Trzeciego.

Koniec pieśni pierwszej

Koniec wersji demonstracyjnej.

DO CZYTELNIKA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej