Marcjalis

EPIGRAMY

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

Z KSIĘGI PIERWSZEJ

Z KSIĘGI DRUGIEJ

Z KSIĘGI TRZECIEJ

Z KSIĘGI CZWARTEJ

Z KSIĘGI PIĄTEJ

Z KSIĘGI SZÓSTEJ

Z KSIĘGI SIÓDMEJ

Z KSIĘGI ÓSMEJ

Z KSIĘGI DZIEWIĄTEJ

Z KSIĘGI DZIESIĄTEJ

Z KSIĘGI JEDENASTEJ

Z KSIĘGI DWUNASTEJ

EPIGRAMY

Marcjalis

Z KSIĘGI PIERWSZEJ

Oto  ktoś, kogo powitasz łaskawie:

Marcjalis, pisarz o światowej sławie,

Autor dowcipnych i celnych wierszyków.

Laury, przez ciebie, miły czytelniku,

Jemu za życia włożone na skronie,

Innym poetom przypadły po zgonie.

Cóż, przed okiem Cezara tej książki nie schowam.

Chyba się nie uniesie władcy brew surowa,

Skoro żart nie uwłacza triumfalnej todze

I żołnierskim docinkom pobłażają wodze.

Bawi cię gra Tymeli i Latyn wesołek,

Więc i te fraszki czytaj z rozchmurzonym czołem.

Przymknij oko, cenzorze, na kpiny poczciwe,

Moja muza frywolna, lecz życie — cnotliwe.

Że hołdujesz w swym życiu wzniosłym ideałom

Trazei i Katona, ale chcesz ujść cało,

Że nie pędzisz na oślep ku niechybnej zgubie —

To ci się tylko chwali, Decjanie, to lubię.

Jakże łatwo krew przelać lub polec za sprawę,

A jak trudno jest życiem zarobić na sławę!

Czuć wino od Acerry. Myślisz, że do dzbana

Od wczoraj nie zaglądał? Skąd! Pije od rana.

Słyszałem, Fidentynie, że ty wiersze moje

Publicznie deklamujesz podając za swoje.

Albo przyznaj, że moje fraszki ludziom czytasz,

Albo zapłać, bym milczał, i będziemy kwita!

Za zmarłym ojcem Gelia — sama — nie zapłacze,

Ale wprost we łzach tonie, gdy ją ktoś zobaczy.

Bólem tak chciwym pochwał nie wzruszą się nieba:

Komuś, kto szczerze cierpi, świadków nie potrzeba.

Przy drzwiach, Lesbio, umyślnie otwartych na oścież

Jawnie i bez żenady swoich gachów gościsz.

W tym widzisz cały urok miłosnych igraszek

I czyjś wzrok cię podnieca bardziej niż twój gaszek.

Patrz, inne zasuwają rygle i kotary,

Nawet w domach publicznych zatyka się szpary.

Bierz przykład choćby z takiej Iady czy Chione,

Na drodze wśród pomników kryją się i one.

Przesady w mym zgorszeniu, Lesbio, nie upatruj —

Używaj, ile wlezie, lecz nie rób teatru!

Jesz na szkle, a na złotym nocniku zasiadasz:

Wstydź się, Bassie, załatwiasz się drożej, niż jadasz.

Krzywisz się na te fraszki, kpisz z tego, co robię,

Bo ty wszystkim zazdrościsz, a jakoś nikt — tobie.

Nasz Diaulus zmienił zawód i został grabarzem.

Cóż, robi to, co robił: Diaulus był lekarzem.

Czy wiesz, o czym ja marzę, mój Frontonie drogi,

Zwierciadle cnót żołnierskich, chlubo rzymskiej togi?

Chciałbym własne poletko obsiewać co roku,

Poprzestawać na małym i mieć święty spokój.

Któż by w zimnych, kamiennych ścianach spędzał życie

I jak głupi patrona pozdrawiał o świcie,

Gdyby wiedział, że może na polu lub w lesie

Zdobyć łup, który w sieci do domu przyniesie,

Gdyby tańczącą wędkę mógł zapuścić w wodę

Lub napocząć czerwony dzban z złocistym miodem,

Gdyby mu stół kulawy dziewka zastawiła

I w domowym popiele jajka uprażyła?

Tych marzeń tylko wróg mój może się wypierać,

Więc niech losy i jego wprzęgną w miejski kierat!

Sto miedziaków mam w Bajach całego dochodu,

Wkoło przepych, a człowiek może zginąć z głodu.

Obskurne rzymskie łaźnie, jakże was doceniam

Tu, gdzie kąpiel o tyle lepsza od jedzenia!

Dotychczas nikt nie myślał uwodzić ci żony.

Od kiedy jej pilnujesz i dom jest strzeżony,

Tłum gachów na twym progu waruje od świtu.

Trudno, mój Cecylianie, odmówić ci sprytu.

Był twoim gachem, Paulo, więc mogłaś to chytrze

Ukryć. Teraz jest mężem. I co, też się wyprzesz ?

Wyciągasz, co popadnie, forsę, książki, garnki...

Czy ktoś ma coś, czy nie ma — wyciągasz, nie pytasz,

Jak bida, to wyciągasz bodaj na pogwarki.

A gdybyś tak, Attalu, wyciągnął kopyta ?

Alcymie, dzieckiem niemal z mych objęć wyrwany,

Lekką darnią okryty na sen nieprzespany,

Nie wzniosę ci grobowca z białego kamienia,

Co go czas bezlitosny w ruinę zamienia.

Wśród bukszpanów i wina niech tu w cień spowita

Od łez moich wilgotna murawa zakwita.

Przyjmij, chłopcze, ten żywy pomnik na twym grobie,

On przyszłym wiekom poda wspomnienie o tobie.

Gdy Lachezis wyprawi mnie w krainę cieni,

I moje kości spoczną wśród takiej zieleni.

Zawsze na ucho i ukradkiem

Szepczesz nam, Cynno, nawet o tym,

Czego pół miasta było świadkiem.

Na ucho śmiejesz się i gniewasz,

Szeptem wyliczasz swe kłopoty,

Na ucho stękasz, milczysz, śpiewasz.

Czy tak cię zmogła ta przywara,

Że szeptem chwalić chcesz Cezara ?

Że nigdy cię z mężczyzną nikt, Basso, nie spotkał

I z nikim cię, jak dotąd, nie wiązała płotka,

Że zawsze ciebie żeńska służba otaczała,

A płeć przeciwna wstępu do domu nie miała —

Wszyscy się zachwycali twym dziewiczym wiankiem,

Nie wiedząc, że — o zgrozo — ty jesteś kochankiem.

Rozkoszą ośmielacie darzyć się nawzajem

I jedna wobec drugiej mężczyznę udaje.

Do tej zagadki chyba sam Sfinks by się przyznał:

W jakim to cudzołóstwie zbędny jest mężczyzna ?

Sam wierszy nie wydajesz, a objeżdżasz moje.

Albo moim daj spokój, albo wydaj swoje.

Gdy wszyscy razem wrzeszczą, ty najwięcej gadasz

I myślisz, żeś jest wielkim mówcą, mój Postumie.

W takim gwarze każdemu dopisuje swada.

Teraz wreszcie ucichło. No, pokaż, co umiesz!

Miałeś, Kalenie, coś ze dwa miliony,

A takżeś hojnie i na wszystkie strony

Pieniędzmi sypał, żeśmy najgoręcej

Prosili boga, byś miał jeszcze więcej.

I oto nieba próśb tych wysłuchały,

Bo nie minęły nawet trzy kwartały,

Jak wskutek czterech po kolei zgonów

Stałeś się panem dziesięciu milionów.

Ty jednak jakbyś nic nie zyskał na tym,

Lecz wprost przeciwnie — ciężką poniósł stratę,

Takeś, biedaku, nagle zaczął pościć,

Że gdy raz w roku podejmujesz gości,

Koszt tej paradnej biesiady jak nędzarz

Garścią wytartych miedziaków opędzasz

I za swych druhów, siedmiu nieboraków,

Nie dałbyś dzisiaj nawet funta kłaków.

Wzruszeni taką przyjaźnią, Kalenie,

Chcieliśmy ci się odwdzięczyć życzeniem,

Byś dziesięć razy tyle miał dochodu.

Przy stu milionach pewnie umrzesz z głodu.

Powtarzasz mi, Lucjuszu, nieraz do znudzenia:

„Napiszże coś większego, jesteś kawał lenia."

Ba, gdybym dzięki tobie miał to, co Horacy

Miał z łaski Mecenasa — ów spokój do pracy,

Zostawiłbym po sobie wiekopomne dzieło

I sławę, której blasku nic by nie odjęło.

Za pługiem po ugorze nikt chętnie nie chadza,

Tłusta ziemia też męczy, lecz trudy nagradza.

Twierdzisz, że zbyt rozwlekle piszę. Ty się prościej

Urządzasz nic nie pisząc. To jest szczyt zwięzłości.

Powiadasz, że sto fraszek to mało ? O boże,

Ciebie już, Cedycjanie, nic chyba nie zmoże!

Z KSIĘGI DRUGIEJ

Klnę się, żem zawsze gotów, mój miły Decjanie,

Dniem i nocą być z tobą, na każde wezwanie.

Ale nas dwie, niestety, rozdzielają mile,

Co, licząc w obie strony, robi drugie tyle.

Często albo cię nie ma, albo! niełaskawy,

Tak cię własne czy cudze pochłaniają sprawy.

Chętnie przejdę dwie mile, by cię zastać w domu,

Lecz iść  cztery na darmo — nie chce się nikomu.

Niezły z ciebie historyk, niezłe wiersze składasz,

Nieźle brzmi w twoich ustach sądowa tyrada,

Niezłe komedie piszesz, niezłe epigramy,

Niezłego w tobie nawet filologa mamy,

Nieźle śpiewasz i tańczysz, nieźle w gwiazdach czytasz,

Nieźle grywasz na lutni, zręcznie piłkę chwytasz.

W niczym nie jesteś mistrzem, a niezłyś we wszystkim.

Wiesz, kim jesteś, Attalu? Idealnym chłystkiem.

Patrz na Seliusza chmurne czoło!

Już późno, a on wzdłuż podsieni

Bez przerwy drepce. Coś ukrywa.

Minę ma jakąś niewesołą,

Nosem na kwintę sięga ziemi,

Bije się w piersi, włos wyrywa!

Myślałby ktoś, że to żałoba

Po bracie lub po przyjacielu,

Lecz nie — toć przecie żyją obaj

I pewnie lat dożyją wielu.

Żona jest zdrowa, całe — graty,

Służba w komplecie, po kryjomu

Nic nikt nie wyniósł — żadnej straty.

Więc co się stało? Obiad w domu!

Czemuż z ust twoich bije ta woń sykomory

I zawsze tak niezwykle rozsiewasz odory ?

Przyczynę tych zapachów łatwo każdy zgadnie:

Coś tam chyba źle pachnie, gdzie wciąż pachnie ładnie.

Płacić sędziemu i pchać w adwokata!?

Spłać dług, Sekstusie — będzie mniejsza strata.

Zoil chory, a chory jest biedak przez... pościel.

Czy zdrowego w szkarłatach widzieliby goście ?

Na cóż by mu się zdała sofa purpurowa,

Jak by swój skarb pokazał, gdyby nie chorował?

Odpraw wszystkich lekarzy, skończ z tym udawaniem!

Chcesz być zdrowy, Zoilu? Weź moje posłanie!

Ciągle, Galio, umykasz, choć przedtem się godzisz,

Więc już lepiej mi odmów, skoro zawsze zwodzisz.

Prosiłem o pożyczkę, o sumkę tak małą,

Że choćby mi i dal ją, nic by się nie stało:

Poszczęściło się chłopu — znałem go od wieków —

Leżał wprost na pieniądzach. On na to: „Człowieku,

Weźże sprawę, to zaraz zapomnisz o bidzie!"

Dobryś! Mnie o pożyczkę, nie o radę idzie.

„Co moje, to i twoje" — o tym najsolenniej

Zapewniasz mnie, Kandydzie, dziesięć razy dziennie.

Na twoją togę runo wybierają w Parmie

Lub nad brzegiem Galezu najlepsze owczarnie,

Moją — chyba byk wściekły pochwycił na rogi,

Ba, nawet kukła w cyrku nie ma takiej togi.

Tobie sławny Tyr przysłał purpurowe szaty,

Mnie trzech groszy nikt nie da za moje szkarłaty.

Twój stół z cedru podstawę ma z kości słoniowej,

Ja skorupką podpieram mój skromny, bukowy.

Ty na złocie jesz ryby wielkie jak półmiski,

Ja raka czerwonego jem z glinianej miski.

Ciebie prześlicznych chłopców otacza czereda,

Ja sam sobie zastąpić muszę Ganimeda.

Ale ty, nic nie dając, wciąż z całym spokojem

Wmawiasz swemu druhowi: „Co moje, to twoje".

Jak stok Hybli, co barwnym kwieciem się okrywa,

Gdy pszczoły swe wiosenne odprawują żniwa,

Tak u ciebie lśnią w stosach różnobarwne szaty

I w skrzyniach kolorowe mienią się brokaty;

W białą wełnę przyodziać mógłbyś gminę całą,

Bo niejedno ci stado swe runo oddało,

A ty patrzysz spokojnie na zziębłego druha,

Jak w wytartym płaszczyku drży i w ręce chucha.

Zgarnę z tego coś w poły, Newolu. Pozwolisz ?

Co się zżymasz? Nie twoje to przecież, lecz moli.

Karczmarz i rzeźnik, trochę wody, mydła,

Balwierz, tabliczki i jakieś liczydła,

Książek niewiele, lecz dobrze wybranych,

Jeden towarzysz bardziej okrzesany

I chłopak śmigły, a gładki na brodzie,

Wreszcie dziewczyna chłopcu ku wygodzie —

Daj mi to, Rufie, choćby w Pikutkowie,

A sam tu w łaźniach używaj, na zdrowie!

Chcesz być wolny, Maksymie ? Ani ci to w głowie!

Lecz jeśli chcesz naprawdę, słuchaj, co ci powiem:

Stołuj się zawsze w domu, nie licz na gościnę,

Pragnienie gaś wejenckim, pospolitym winem,

Śmiej się z tych, co na złocie tylko jadać mogą,

I tak marną, jak moja, zadowól się togą.

Za dwa asy bierz sobie uliczną dziewczynę

I naucz się w swej izbie schylać odrobinę.

Jeśli okażesz tyle rozumu i hartu,

Będziesz stokroć wolniejszy niźli władca Partów.

Chciałem cię kochać — ty chcesz, bym się zgoła

Do ciebie modlił. Cóż, Sekście, posłucham,

Lecz tak cię wielbiąc, kochać już nie zdołam.

Z całej pięknej fryzury jeden loczek tylko

Rozwinął się, zbyt słabo przytwierdzony szpilką.

Pani, karcąc błąd sługi, podniosła zwierciadło,

Uderzyła — i dziewczę bez duszy upadło.

Rozpuść teraz, Lalago, włosy utrefione,

Niech nikt więcej już nie tknie tej głowy szalonej,

Niech ją brzytwa ogoli lub oplotą żmije,

A w lustrze godny lustra obraz się odbije.

Ilekroć mnie gdzieś spotkasz, nigdy nie pominiesz

Okazji, by zapytać, co robię. W godzinie

Dziesięć razy potrafisz zagadnąć mnie o to.

A gdybyś tak sam zajął się jakąś robotą?

Poczciwyś, Cecylianie, nie można zaprzeczyć.

Zawsze gdy odczytujesz którąś z moich rzeczy,

Zaraz potem wygłaszasz, niby coś gorszego,

Wiersz Marsa lub Katulla. Że nie mam się czego

Przy nich wstydzić ? Cóż, wierzę w twe chęci najszczersze,

Lecz już wolę, byś czytał raczej własne wiersze.

Co tam wczoraj, Postumie, zaszło przy obiedzie ?

No, trudno to pochwalać i wolę nie wiedzieć,

Ale mówią, żeś w gębę dostał, i to zdrowo,

Że nawet Latyn w cyrku wali mniej fachowo.

Co dziwniejsze, osoba sprawcy też jest znana:

Cały Rzym dziś powtarza imię Cecyliana.

Oszczerstwo ? Mam ci wierzyć ? A, w takim wypadku...

Tylko, widzisz, Cecylian jak na złość ma świadków.

Lwa, co dotąd potulnie brał od pana cięgi

I włożonej do paszczy nie odgryzał ręki,

Nagle coś rozjuszyło. Tak dziki nie bywał

Nawet w górach libijskich, bo oto porywa

Dwóch chłopców, z tych najmłodszych, co w amfiteatrze

Przychodzą, by na piasku krwawe ślady zatrzeć,

I zębami z wściekłością rozdziera ich ciała.

Większej zbrodni arena rzymska nie widziała.

Zbóju, toć to bliźniaków boskich rówieśnicy,

Ucz się dzieciom matkować od naszej wilczycy!

Uciekając przed wrogiem, zabił się ze strachu.

Czysty obłęd: przed śmiercią uciekać do piachu.

Z KSIĘGI TRZECIEJ

W jednookiej Taidzie Kwintus się, niebożę,

Zakochał. Kto z nich dwojga — powiedz — widzi gorzej ?

Cynna mnie w swoich fraszkach zaczepia, jak słyszę:

Ktoś, kogo nikt nie czyta, w istocie nie pisze.

Skoro twoja dziewczyna ma wzrok tak wspaniały,

Skądże wiesz, że na ciebie tę fraszkę pisałem ?

Wprawdzie Lais i Tais — podobne imiona,

Ale co z tym wspólnego ma twoja Hermiona ?

Że Kwintus ci na imię ? Jeśli o to idzie,

Nic prostszego: niech Sekstus kocha się w Taidzie.

W ogrodzie ozdobionym rzeźbami, w pobliżu

Stu kolumn, stoi niedźwiedź odlany ze spiżu.

Podbiega piękny Hylas, głaszcze go i rękę

Dla zabawy mu wsuwa w otwartą paszczękę.

Ale tam, w głębi paszczy, miała swoje leże

Żmija — gad równie groźny jak najdziksze zwierzę.

Krzyknął chłopiec, gdy nagle poczuł ból dotkliwy.

Za późno! Ach, niedźwiedziu, czemuś nie był żywy!?

Pan sługę napiętnował, a on go ocalił.

Nie by życiem się cieszył, lecz by wstyd go palił.

Tyle pieniędzy, obżartuchu,

W niesytym utopiłeś brzuchu,

Że choć ci jeszcze z ojcowizny

Dziesięć milionów pozostało,

Co chyba też nie było mało,

Ty — jakby los ci już przeznaczył

Śmierć w mękach z głodu i pragnienia

Wolałeś tęgi łyk trucizny.

O, nigdyś dotąd nie uraczył

Tak godnie swego podniebienia!

Sam, Kandydzie, korzystasz z dóbr swoich i baczysz,

By nikt nie tknął ci złotych sprzętów ani naczyń,

Wyborne wina trzymasz w piwnicy ukryte,

Nawet rozum swój chowasz na własny użytek.

Zasady masz, zaiste, niemal niewzruszone.

Jedno tylko, co dzielisz z narodem, to — żonę.

Często u mnie bywając, samżeś dotąd, Gallu,

Mnie zaprosić nie raczył. Cóż, nie miałbym żalu,

Gdybyś nigdy u siebie gości nie przyjmował.

Ale innych zapraszasz. Winy w tym połowa

Jest mojej. Nie rozumiesz? Połowa jedynie,

Bo wychodzę na głupca, tak jak ty — na świnię.

Diety znieśli, więc włóczysz się z gębą po kweście.

Powiedz mi, Gargilianie, co ty robisz w mieście.

Skąd masz togę i z czego płacisz za tę norę ?

Skąd masz na wstęp do łaźni, na swoje amory?

Że grosz każdy oszczędzasz i z bożą pomocą

Jakoś żyjesz — w to wierzę. Tylko po co, po co!?

Co cię nagle do Rzymu sprowadza, kochany

Sekstusie? Na co liczysz, czy masz jakieś plany ?

„Zostanę adwokatem, zaćmię Cycerona

I na wszystkich trzech forach rywali pokonam."

Już Atestyn i Gajusz brali się do tego.

Znasz obu. Nawet kąta nie mieli własnego.

„Jeśli to się nie uda, pieśnią ludzi wzruszę.

Zobaczysz — sam mnie nazwiesz drugim Wergiliuszem."

Spójrz lepiej na tych wszystkich Nazonów,

Wergilich!

Jeszcze sobie porządnych płaszczy nie sprawili.

„Cóż, zostanę klientem." — O, z tego najwyżej

Trzech lub czterech tu żyje. Reszta — łapę liże.

„Więc co robić, poradźże, bom zjechał do miasta

Już na dobre. Ja muszę tutaj żyć — i basta!"

Jeśli jesteś uczciwy, to niestety sądzę,

Że w Rzymie tylko cudem zarobisz pieniądze.

Farbując sobie włosy chciałeś się odmłodzić

I — gołąb siwy — nagle zmieniłeś się w kruka.

Ludzi mógłbyś, Lentynie, jeszcze trochę zwodzić,

Ale Śmierci fryzurą nie zdołasz oszukać.

Chcesz, bym ciągle uświetniał twój orszak,

Kandydzie.

Niechże z tobą raz dzisiaj mój służący idzie.

„To nie to samo" — mówisz? Więcej, moim zdaniem:

Ja idę za lektyką, on cię może zanieść.

Wpadniesz w tłum, on ci tarczą utoruje drogę,

Mnie coś w boku dolega i pchać się nie mogę.

Ja zmilczę, kiedy w sądzie jakieś głupstwo palniesz,

On ci z rykiem trzy razy przyświadczy:

„Genialnie!"

Pokłócisz się, on z miejsca zbeszta przeciwnika,

Ja się wstydzę i mocnych słów raczej unikam.

„Więc nic dla mnie nie zrobisz — pytasz mnie — nic zgoła ?"

Ależ zrobię — to, czemu sługa nie podoła.

Miałeś dom, Tongilianie, kupiony za dwieście

Tysięcy. Kiedy spłonął — rzecz zwykła w tym mieście —

Dobrzy ludzie coś milion na ciebie zebrali.

Jak się dziwić pogłoskom, żeś ty dom podpalił ?

Żeś jest znany wytworniś, słyszę nie od dzisiaj,

Ale powiedz mi, po czym poznać wytwornisia ?

„Wytworniś nosi włosy misternie trefione,

Zawsze pachnie balsamem albo cynamonem,

Nuci każdą hiszpańską i grecką piosenkę,

Ręce ma wypieszczone, porusza się z wdziękiem,

Cały dzień pośród kobiet, ich sekretów słucha

I wciąż jednej lub drugiej coś szepce do ucha,

To pisze, to znów czyta jakieś bileciki,

Przy stole nigdy łokciem nie styka się z nikim,

Pędzi z uczty na ucztę, zna wszystkie alkowy,

Wie nawet, jakich przodków miał koń wyścigowy."

Ach, więc to jest wytworniś? Aleś mi nagadał!

Być wytwornisiem — widzę — to sztuka nie lada!

Jak pachnie świeże jabłko, gdy w miąższu zanurza

Zęby młoda dziewczyna, jak szafran odurza,

Jak pachną pierwsze siwej winorośli pąki

Lub trawa, kiedy owce wychodzą na łąki,

Jaką woń mirt lub bursztyn potarty roztacza,

Kadzidło w żar rzucone lub zioła zbieracza,

Jak wieniec wonnym nardem zwilżony — i jeszcze

Jak pachnie ziemia letnim pokropiona deszczem —

Tak pachną, Diadumenie, twe usta chłopięce.

Ach, gdybyś, okrutniku, przystał na coś więcej!

Antoniusz wstąpił w ślady egipskich siepaczy:

Tak spadły pod mieczami dwie czcigodne głowy.

Jedną z nich lud w triumfie niesioną zobaczył,

Druga Rzym olśniewała potęgą wymowy.

Lecz Antoniusz Potyna w podłości przechodził,

Bo tamten swemu panu, on sobie wygodził.

Dotąd, pani, tę księgę pisałem dla ciebie.

Pytasz, dla kogo resztę przeznaczam? Dla siebie.

Tu gimnazjon i termy — dalej ani kroku!

Rozbieram się i tutaj nie zapuszczaj wzroku.

Pijana Terpsychore, uwieńczona kwieciem,

Zbywszy wstydu przy winie, nie patrzy, co plecie.

Bez ogródek, otwarcie mówi, co Wenerze

Każdego roku w sierpniu składa się w ofierze,

Co ogrodu wieśniaka od złodziei chroni

I na co dziewczę zerka znad wzniesionej dłoni.

Znam cię, pani. Znudzona tą księgą, o mało

Nie rzuciłaś jej. Teraz przeczytasz ją całą.

Spać chcesz razem, a nie chcesz, bym cię

widział w wannie.

Nie wiem, jaką ułomność skrywasz tak starannie.

Czy ci piersi zwisają jak dwa smutne flaki,

Czy brzuch zdradza niechybne starości oznaki ?

Czyli brania do raju wiedzie zbyt przestrona,

Czyś inną w tamtych stronach wadą zeszpecona ?

Nic z tych rzeczy. Doprawdy, najładniejszaś — goła.

Jeśli masz jakąś wadę, to gorszą: fioła.

Ile razy coś zaczniesz, zawsze musisz przerwać.

Czy w łóżku też w połowie opuszcza cię werwa ?

Łat setkę pewnie żeś, Hekubo,

Już przekroczyła, i to grubo.

Trzy włosy masz na głowie, z gęby

Sterczą ci tylko cztery zęby,

Wąska pierś świerszcza przypomina

I nogi mają coś z owada,

Skóra na twarzy pomarszczona

Jak twoja stola (choć i ona

W tyle się fałdów nie układa),

Pierś wisi ci jak pajęczyna,

A kiedy powiesz coś lub ziewniesz,

To nawet w paszczy krokodylej

Taka się czeluść nie odmyka,

I żaby skrzeczą dużo śpiewniej,

I nawet komar milej bzyka.

Widzisz nie lepiej niźli sowy,

Co już o świcie kończą łowy,

Kozłem od ciebie czuć na milę,

Jak kaczka kręcisz chudym kuprem

I masz na kość wyschniętą dziuplę.

Ziąb cię już chwyta w skwarne lato

I nawet febra nie rozgrzewa.

Gdy sługa w łaźni lampę zdmuchnie,

Razem z dziwkami stajesz w bramie.

Po dwustu mężach, stara szmato,

Jeszczeć jednego się zachciewa ?

I chłop ma lec przy takim próchnie!

Kto by nagrobny ściskał kamień ?

Kto ciebie żoną nazwać może —

Ciebie, co byłaś babką dziadka?

Jeśli chcesz, trupie, do ostatka

Folgować niewygasłej chuci,

Grabarza weź — on jeden godnie

Uściele ci małżeńskie łoże,

On ci weselną pieśń zanuci,

On będzie ślubne niósł pochodnie

I wreszcie sprosta twym uściskom,

Bo żagiew wetknie ci w dziuplisko.

Wiem, coś z nią robił, jak byliście sami,

I mnie na swoją męskość nie nabierzesz.

Dość tych przechwałek! Już ja cię, ogierze,

Nauczę trzymać język za zębami!

Koniec wersji demonstracyjnej.

Z KSIĘGI CZWARTEJ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z KSIĘGI PIĄTEJ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z KSIĘGI SZÓSTEJ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z KSIĘGI SIÓDMEJ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z KSIĘGI ÓSMEJ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z KSIĘGI DZIEWIĄTEJ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z KSIĘGI DZIESIĄTEJ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z KSIĘGI JEDENASTEJ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z KSIĘGI DWUNASTEJ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej