Mikołaj Sęp - Szarzyński

Erotyki

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

Kolęda do Zosie

Fraszka do Zosie

Frasunek

Fraszka do Zosie

Do Zosie

[Do Zosie]

Do Anusie

Do Kasie

Do Kasie

Fraszka o Kasi i o Anusi

Do Kasie

Do Anusie

Do Kasie

Do Kasie

Frasunk do Kasie

Fraszka do Kasie

Do Anusie

Do Kasie

Fraszka do Anusi

Erotyki

Mikołaj Sęp - Szarzyński 

Kolęda do Zosie

Na początku nowego roku każdy daje
Przyjacielowi dary, jakich mu dostaje.
Ja też, iż ni mam nad cię nic milszego sobie,
Myśliłem, co by za dar godny posłać tobie.
Nie dostawa mi złota zdradę mnożącego
Ani ziarn drogich piasku Morza Czerwonego,
Lecz, aczbym miał, pewnie wim, żeć tego nie trzeba –
Dał ci tego dostatek on hojny Pan z nieba.
Dałbym ci serce moje, ale nic cudzego
Nie chcę dać – tyś jest panem, nie ja, serca mego.
Z wiarą uprzejmą trudno mam się popisować,
Bo ta już musi z sercem pospołu hołdować.
Owo zgoła ledwie wim, coć by dać. Bo mojem
Co może być, ponieważ sam nie jestem swojem?
Niezgaszone płomienie miłości – ty swemi,

Którycheś mi nie wzięła, mogę zwać własnemi
I tych ci po kolędzie dawam. Po kolędzie

Proszę, niech ten lekki dar wzgardzony nie będzie,

A jeśliże go zgardzisz, to ja pewnie muszę
Leda w dzień po kolędzie Bogu posłać duszę.

Fraszka do Zosie

Bądź mi oczkami pozwalasz łaskawemi,

Bądź mi oczkami odmawiasz grożącemi,

Równie mię tracisz: nadzieją wątpliwego

Męczysz, a groźbą mię trapisz lękliwego.

Nadzieja, kiedy wejdrzysz na mię łaskawie,

Serce i wszytkie wnętrzności pali prawie;

Bojaźń, kiedy mi oczko twoje pogrozi,

Zimnem zdrętwiałem serce me nędzne mrozi.

Owo ja smutny cierpię gwałt nieskończony

Między nadzieją a strachem postawiony:

Dzień mię nie widzi od frasunku wolnego

I noc spokojna nie zna mię spokojnego.

O, nade wszytkie sroższy okrutne bogi,

Kupido, jakoż ja mam pozbyć tej trwogi,

Gdy-ż równie srodze, chcąc człowieka zepsować,

Tracisz, jako gdy chcesz łaskawie ratować.

Frasunek

Nigdy takowych mąk nie ucierpiało,
Jeśliże było, serce, co pałało
Płomieniem wściekłem dla możnej Junony,
Władającego gromem pana żony,
Jakich nieszczęsne serce me używa.
Fortunna miłość, co z nadzieją bywa,
Ale piekielne ciężkości przechodzi,
Gdy z nią wątpliwość bojaźliwa chodzi.
Cóż ja mam czynić w taką miłość wdany?
Kto tak szkodliwe może zleczyć rany,
Gdy o nich nie wie ten, co zleczyć może?
Lecz, aczby wiedział, snaś ci nie pomoże.
Nie wierzę temu, w tak ciele nadobnem
I ku przedniejszem aniołom podobnem
By się okrutność sroga znaleźć miała:
Łaskawe duchy śle Bóg w piękne ciała.
Komuż to kiedy, iż go miłowano,
Wadziło? Komuż za miłość łajano?
I mnie też nie to szkodzi, że miłuję,
Ale iż taję miłość, mękę czuję.
By mi wątpienie płoche dozwoliło
Oznajmić, wierzę, że by odmieniło

Twarz swą nieszczęście: tak mi tamte tuszą

Sprawy, wdzięczności pełne, co mię suszą.
Próżno nadzieję przywabić się kuszę
Tym rozważaniem. Już widzę, że muszę
Iść na wytrwaną z ciężkościami temi.
Wszak trudne rzeczy bywają łacwemi,
Gdy szczęście raczy. Albo tedy moje
Serce milczeniem zwalczy niepokoje,
Albo jak działo prochem przesadzone,
Tak ono żalem będzie rozrucone.

Fraszka do Zosie

Słuchaj, gdy nie chcesz baczyć, co się ze mną dzieje,

A nie morz w mojem sercu do końca nadzieje:

Albo łzami gęstemi wszytek się obléwam,
Albo serdeczne ognie wzdychaniem odkrywam.
Ognie, które by w popiół dawno mię spaliły,
Gdyby mię łzy wilgotne często nie kropiły;
Które tak często płyną, że by już me ciało,
By go ogień nie suszył, wodą być musiało.
Owo nigdy się o to nie przestają wadzić
Ciężki płacz, srogi płomień, kto mię z nich ma zgładzić.

W tem rozterku co cierpię, chciej uważyć sobie.

Lecz, jeślić i to trudno, powim ja sam tobie:

Żywot mię już opuścił, śmierć się mię wziąć boi,

Sama żałosna miłość przy mnie stale stoi,
I ta tylko dlatego, aby mię męczyła.

Mnimiałaś, aby z cnoty przy mnie się bawiła?

   Otóż słyszysz, tych czasów co się ze mną dzieje!

O, nader srogie serce, co się z tego śmieje!

Ty, jeśli mię nie myślisz na wieki zepsować,
Uczyń, coć nie zaszkodzi: dopuść się miłować.

Do Zosie

Nie psuj niepotrzebnemi łzami wdzięcznych oczy.

Nic to, że się obrotne koło czasem toczy

Fortuny niespokojnej nie wedle twej woléj:

Nie nędza to w społecznej być z światem niewoli.

Człowieka tak szczęsnego na świecie nie było,

Którego by nieszczęście w niwczem nie ruszyło,

Niebieskich to duchów stan. U nas, tu na ziemi,

Wesołe się mieszają sprawy z troskliwemi.

Na to pomniąc, frasunkiem nie psuj głowy sobie.
Przyrodzenie Fortuny, nie gniew szkodzi tobie.

Lecz jak przyjacielowi, tak też jej rozumiej,
Prócz frasunku postępki takie znosić umiej.

Strzeż się, by cię Fortuna niewdzięczną nie znała,

Która cię z młodości twej prawie piestowała
I tak ci wiele dobra samej użyczyła,

Na którem by przestało ludzi szczęściu siła.

A też nie wiem, skąd żałość ta na cię przychodzi,

Wszak się twemu staraniu wedle myśli wodzi.

Przestań jeno, gdy tak chce mieć Fortuna, na tem,
A to, czego ty żądasz, przydzie snadnie za tem.

Czego rok nie mógł sprawić, to godzina sprawi,

A dłużej trwa to, co się z więtszą pracą stawi.

Co też wiesz, jeśli temu Szczęście nie folguje,

Aby wdzięczniejsze było, lekko postępuje?

Koniec wersji demonstracyjnej.

[Do Zosie]

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Do Anusie

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Do Kasie

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Do Kasie

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Fraszka o Kasi i o Anusi

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Do Kasie

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Do Anusie

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Do Kasie

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Do Kasie

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Frasunk do Kasie

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Fraszka do Kasie

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Do Anusie

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Do Kasie

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Fraszka do Anusi

Niedostępny w wersji demonstracyjnej