Mikołaj Rej

FIGLIKI

Konwersja: Nexto Digital Services

FIGLIKI

Mikołaj Rej

CO SĘDZIEMU KAMIEŃ UKAZOWAŁ

Przyszedł jeden do sądu, kamień w zanadrzu miał,
Więc sędziemu przez suknią palcem ukazował.
Sędzia mnimał, iż worek, więc wnet za nim wskazał.
Odsądziwszy, szedł k niemu, aby mu ukazał.
On mu kamień ukazał: " - Mnimasz, by darować?
Czekałem ja, gdy będziesz dekreta ferować!
Jeśli niesprawiedliwie, tym pamiętnym w czoło
Miałem ci dać, aż by się był obrócił w koło."

BŁAZEN SZCZUKĘ ZASTAWIŁ

Jeden prze towarzysze w rybny dzień fest sprawił,
Posłał naprzód zuchwalca, by szczukę zastawił.
On wziąwszy, w kilku groszy zastawił Zydowi.
Pan siadł z gośćmi. "- Niech szczukę naprzód dają!" - powie.
Ten rzekł: "- A wszakeście ją kazali zastawić!"
Pan powiedział: "- Tym rychlej miała gotowa być."
Ten rzekł: "- Jam mnimał, by to zastawić Zydowi."
Goście w śmiech, a pana wstyd.
A coż rzec łotrowi?

JAKO ZONA MĘZA ZWIĄZAŁA

Jedna panna drugiemu pewnie ślubowała,
Potym ją pani matka inszemu oddała.
Gdy było na pokoju, prze Bóg go prosiła,
By mu nogi związała, że ją mać uczyła,
A sobie opak ręce na pamięć onego,
Mówiąc, żeć to święta rzecz więzienia Pańskiego.
Rzekł: "- Coć z Bogiem, to dobrze." Potym, by barana
Związawszy go, skoczyła do drugiego pana

ŻONA MĘŻA NA SERNIK WSADZIŁA

Zona chłopska do domu inego wpuściła,
A gdy przyszedł mąż z pola, k'niemu wyskoczyła:
"- Prze Bóg, skryj się, bo cię tu ceklarze szukali.
Wleź na sernik, aby cię dom a nie zastali!"
A szedszy w dom, więc z onym wnet swar uczyniła,
Rzkomo jako ceklarza z domu go pędziła.
Mąż, słysząc na serniku, nie śmiał się ni ruszyć
I obiecał do roku ten dzień zawżdy suszyć.

CO PANNIE KAWKI ZBIERAŁ

Panna w mieście jednemu na pokój biegała,
Gdy go doma nie było, pościel rozmiotała.
On się zakrył za szaty, panna przybieżała,
A ten zamknął komnatę, sama już została.
Prosiła go, aby jej pirwej dosiągł kawki,
Co się w dziurze wylągła pod oknem u ławki.
On się z okna wychylił, ona wyskoczyła:
"- Wziął pan kawkę, wziął kawkę!" - śmiejąc się, kroczyła.

NA NIEPEWNE JEDNANIE

Powiedali na kura, iż wleciał na gruszkę,
Widząc w polu biegając liszkę, panią duszkę.
Przyszedł lis: "- Panie kurze, nie wiesz, co się stało?
Wszytko się pojednało, co się siebie bało."
Kur się wspina ku górze, mówiąc, iż: "- Chart bieży!"
A lis skoczy do lasa, sierść się na nim jeży.
Kur zawołał: "- Poczekaj, wszak mamy jednanie!"
Lis rzekł: "- Nie wiem, wie li chart o tym, miły panie!"

PLEBAN PIESKA NA CMYNTARZU POCHOWAŁ

Plebanowi zdechł piesek, w którym się był kochał.
Schował go na cmyntarzu, więc ji biskup pozwał.
Pleban, wziąwszy dukatów, biskupowi podał,
Powiedając, że: "- Ten pies krześcijańskie skonał.
Pieniądze, ksze biskupie, wam wszytki odkazał,
Mnie jedno trycezymę mówić za się kazał."
Biskup, wziąwszy pieniądze, rozgrzeszył plebana,
A z pieska też uczynił wnet parochijana.

CO MNIMAŁ, IZ MSZA MA BYĆ Z OBIADU

Jednego z naszej braciej na obiad proszono.
Przyszedł w czas - ano kwiatki obrus potrzęsiono,
Nakładziono serwetów, trociszków, solniczek,
A on wnet zasię nazad poszedł miłośniczek.
Potym go ugoniwszy: "- Przecz idziesz? - pytali -
Abowiem już potrawy wnet będą stawiali."
Rzekł: "- Mnimałem, aby to ku mszy gotowano,
A jam odszedł pieczonki, już jej dopiekano."

TATARZYN MSZEJ SŁUCHAŁ

Tatarski poseł przy mszy trefił się w kościele.
Dziwował się, iż popów a świec było wiele.
Pytali go: "- Coż ci się nasze nabożeństwo
Spodobało?" Rzekł: "- Wszytko jakoby szaleństwo."
A to nawięcej ganił, iż wszyscy gotują,
Jako by mieli co jeść, k stołu przysługują,
A jeden je i pije, a drugim nie da nic:
"- Nie chciałbym ja u niego nigdy na tej czci być."

CO PRAGNIENIA NIE DAŁ LECZYĆ

Pijanicę jednego kwartana ruszyła,
Więc mu k temu pragnienie wielkie uczyniła.
Gdy przyszli doktorowie, o to się starali,
By mu febrę z pragnieniem społu odegnali.
On powiedział: "- Już się wy o febrę starajcie,
A pragnienia chociaj tak przy mnie zaniechajcie.
Bo gdyć febra odejdzie, pragnienieć ja zgaszę,
A mam na to sosnową, o trzech uchoch czaszę."

CO POWIEDAŁ, IŻ KURZA NOGA ZGORZAŁA

Więc go drudzy potkali: "- A coż tam nowego?"
"- Zgorzała kurza noga z opatrzenia złego."
A Kurza Noga pałac jest zacny w Krakowie,
A więc się zatroskali oni prostakowie.
Ten rzekł: "- Nie lękajcie się, nie tać, gdzie król siada,
Ować to, co więc kucharz z poślednimi jada.
Zapomniał jej na węglu piekąc między pępki
I tamże jej odbieżał, bo chłop barzo prędki."

JAKO ZONA NA POGRZEBIE OMDLAŁA

Kiedy pana grzebiono, pani narzekała:
"- Czegożem ja, sirota nędzna, doczekała!"
Kiedy ją hamowali, tu się wydzierała,
A gdy go w grób kładziono, na ziemi leżała.
Potym, gdy grób zakryto, sąsiadek pytała:
"- Coż się wam zda? Dobrzem li tak była omdlała?
Rada bym była lepiej, wieręm nie umiała.
Przebóg, wystrzec mię było, bom w tym nie bywała."

PAN, CO SIĘ DO FOLWARKU PONĘCIŁ

Pan się jeden ponęcił do folwarku blisko
Iż było u dwornika nieżadne dziewczysko.
Pani to obaczywszy wnet flasze zasłała,
Kuropatwy, kapłuny pięknie posłać dała.
I Pan przyjechał do domu, pyta: "- Coż działacie?"
Pani rzekła: "- Zal mi was, źle się tam miewacie!"
Pan dał pokój folwarkom, bacząc ty przyczyny:
Czego mocą nie możem, fortelem sprawimy.

PANI DWU NA WIECZERZĄ PROSIŁA

Pani dwu na wieczerzą do siebie prosiła
Więc dobrą myśl tu sobie z nimi uczyniła.
Pan niewiadomie przyszedł, kołace do domu.
Patrz, diable, pewnie naszy nie ujdą gomonu!
Pani jednego zamknie, drugiemu kazała,
By się k niemu dobywał. Panu powiedziała,
Iż tu jeden drugiego, chcąc go zabić, wegnał.
Pan ledwe o północy potym je pojednał.

PANNA, CO NIE KAZAŁA Z KUCHARKAMI GRAĆ

Panna, mówiąc z panicem, rzekła, iż: "- Szalejesz,
Wszytko grasz z kucharkami, więc tatarkę siejesz."
Ten rzekł: "- Dobrać tatarka, gdy niemasz pszenice,
Zywić się jako mogąc, aby zbyć tesknice."
Panna rzecze: "- Dobrze tak na głupiego chłopa,
Snadź lepszy snop pszenice niż tatarki kopa."
Ten rzekł: "- Na pszenicę więc musi orać wiele,
A tatareczka miła barzo płodne ziele."

KARDYNAŁ, CO DO BOGA NA OBIAD PROSIŁ

Kardynał jeden, z wojskiem papieskim wojując,
Biegał między rotmistrzmi, pewnie obiecując
Zwycięstwo: "- Bo się dzieje to o krzywdę bożą
I by też k temu przyszło, chociaj nas zatrwożą,
Może w tym nic nie wętpić, chociajże kto zginie,
Iż go pewny u Boga dziś obiad nie minie."
Jeden rzekł: "- Na ten obiad by się też gotował?"
Ksiądz rzekł: "- Późnom wieczerzał, jeszczem nie przechował."

CO RYM PISAŁ: "NIE UMIEM"

Dwa się mieli ku paniej, więc rymy pisali,
Aby się, czym kto może, paniej podobali.
Jeden stojąc napisał: "Już dalej nie umiem",
Drugi przyszedł, wziął kredkę, napisał: "Ja umiem."
Ten wyszedł, a ów przyszedł, przypisał: "ale łgać"
Ten przyszedszy obaczy, jął rym pilnie mazać.
A do tego przypisał, co pisał: "Nie umiem" -
"Umiesz, ale nie możesz, tak o tym rozumiem."

CO SIĘ NIE CHCIAŁ SPOWIEDAĆ, IŻ SIĘ ZONA SPOWIEDAŁA

Jeden, co miał złą żonę, spowiedać się przyszedł.
Mnich do niego z postawą z zakrystyjej wyszedł.
Rzekł mu, iż: "- Wasza pani teraz też tu była,
A na świętej spowiedzi wszytko wyliczyła."
Ten rzekł: "- Już się mnie, księże, spowiedać nie trzeba.
Wszytko ta wywołała pewnie, jako trzeba,
Na mię i na są siady, i by co wiedziała -
I na Boga, to mi wierz, żeć by powiedziała."

BABA, CO W PASYJĄ PŁAKAŁA

Gdy ksiądz śpiewał Pasy ją, więc baba płakała.
Umie li po łacinie, druga jej pytała:
"- Płaczesz, a to wiem pewnie, nie rozumiesz czemu,
I ten twój płacz podobien barzo k szalonemu."
Rzekła baba: "- lżci ja płaczę nie dlatego,
Lecz wspominam na swego osiełka miłego,
Co mi zdechł. Prosto takim, by ksiądz, głosem ryczał
I takież na ostatku czasem cicho kwiczał."

MIESZCZANIE, CO SIĘ SPOWIEDALI

Mieszczanie gdy się poście księdzu spowiedali,
Iż są cudzołożnicy, wszyscy powiedali.
Ten rzekł: "- A skądże tych pań tak wiele miewacie!
Podobno, iże wzajem sobie oddawacie.
Bo też mało nie wszytki panie powiedały,
Iż też z cudzymi mężmi zachowanie miały.
A tak, gdyż wam nie krzywda, idźcież z miłym Bogiem!
I mnąć czasem nie gardzą, kapłanem ubogiem."

CO SIĘ SIANEM WYKRĘCIŁ Z PIWNICE

Jeden, pijąc w piwnicy, był dłużen niemało.
Widząc, iż mu rozumu w mieszku nie dostało,
Jął figle ukazować i wziął wiązań siana:
"- Patrzcież, panowie bracia, będzie wnet odmiana!"
Namówił wiązań dzierżeć z tego cechu pana,
A sam, ku górze idąc, kręcił powróz z siana.
A wyszedszy z piwnice, przez ulicę dunął,
A ten siano ze wstydem porzuciwszy plunął.

KSIĄDZ, CO JEŚĆ NIE MOGŁ

Ksiądz jeden, iż jeść nie mógł, do cieplic pojechał,
Jeden dobry towarzysz drogę mu zajechał.
Wziął go z sobą do domu, za to mu ślubując,
Iż w rychłe lepiej miał jeść, u niego nocując.
Zamknął go na swój pokój, jeść mu nic nie dawał.
Ksiądz, acz nierad, chcąc być zdrów, tak na tym przestawał.
Po kilka dni jął wołać: "- Prze Bóg! Jeść mi dajcie!
A już mię w tym więzieniu dłużej nie trzymajcie!"

CHYTRY JAD NIEWIASTA

Jeden, w puszczy mieszkając, co to jest niewiasta,
Nie wiedział, aż gdy z księdzem przyjechał do miasta.
pyta: "- Co to za naród?" - a ksiądz mu powiedział:
- Są to diabli! Byś o nich do śmierci nie "wiedział!"
A gdy już byli doma, więc się ów frasuje,
Ksiądz się przyczyny tego pilnie wywiaduje.
Powie: "- Ach, rad bym widział tu diabła onego!
Połowicę bym ulżył frasunku swojego."

CHŁOPA, CO DO PANA NIE PUSZCZONO

Chłopa nie chciano puścić, gdy przyśzedł do pana,
A on, szedszy do domu, i przyniósł barana.
Począł mu łamać ogon, a kiedy jął trzeszczeć,
Ubogi baran począł przede drzwiami wrzeszczeć.
Wnet sam pan drzwi otworzył: "- A czego chcesz, bracie?"
I tamże go odprawił wnet w onej komnacie.
Idąc chłop precz, rzekł: "- Panie, życzył ci bych tego,
Abyś zawżdy barana miewał odwiernego!"

CO KSIĘDZU LUPINY DAŁ MIASTO ORZECHOW

Jeden, kiedy szedł w drogę, księdzu się spowiedał,
A jeśli by co znalazł, pewnie mu obiecał
Na poły z nim rozdzielić, by zań prosił Boga,
Aby mu się szczęśliwa pozdarzyła droga.
I nalazł wór orzechów, jądrka wszytki wybrał,
Księdzu potym skorupy tak i z worem oddał.
Rzekł: "- Otoż masz na poły, a jeszczeć naddawam,
Abowiem więcej łupin, i wór ci przydawam."

PISZCZEK, CO RYBOM GRAŁ

Piszczkowi powiedziano, iż ryby słuchają,
Gdy im piszcz e na brzegu, i z wody skakają.
Chłop mało się nie rozpukł, na brzegu piskając,
A potym wlazł do wody, w sieć je zaganiając.
A gdy sieć wywleczono, ryby jęły skakać,
A piszczek do nich z kijem, a drugie jął łapać:
"- Wtenczas, kiedym im piskał, tedy nie skakały,
A teraz, kiedy milczę, tedy poszalały."

CO ŻONĘ KAZAŁ DAĆ WILKOWI ZA POKUTĘ

Chłopi wilka żywego w jamie ułapili,
Jaką mu mękę zadać, społu się radzili.
Jeden rzecze, że: "- Byście to źle uczynili,
Byście go bez pokuty w tych grzechach zabili."
A ci się go radzili, co za pokutę dać.
Ten rzekł: "- Nie możecie go iście lepiej skarać.
Dajcie za moję żonę, nie trzebać mu więcej.
Pewnieć odpokutuje niż do roku prędzej."

CO KSIĘZĄ CZĘSTOWAŁ

Jeden w dom księżej prosił, co tak powiedali,
By na jednej osobie świątości przestali.
I częstował je iście dosyć znamienicie,
Wszytkiego im do stołu noszono obficie,
Jedno im pić nie dano:" - A to z tej przyczyny,
Abyście na mię, księża, nie kładli tej winy.
Bo gdzie ciało, tam jest krew, tak wy powiedacie.
Otoż tu, w tym jedzeniu, też i picie macie."

KSIĄDZ, CO MIAŁ MSZĄ Z JĄTRZNICAMI

Trefiło się około świętego Marcina.
Szedł plebanik, by miał mszą, prostaczek chudzina.
Niewiastka po wsi idąc tedy go potkała,
Kilka jątrznic z woreczkiem tam mu darowała.
Zatknął je za pas. Potym, gdy już we mszą było,
Mnimał, by pies, kiedy go coś z tyłu ruszyło.
Trącił nogą dzwonika, że padł jako długi,
Chłopi się wnet rzucili, miał z nich prędkie sługi.

CO POWIEDAŁA, ŻE MA STÓŁ ZA STO ZLOTYCH

Dzieweczka jedna w mieście, iż za mąż iść chciała,
Ze ma stół za sto złotych, o tym powiedała.
Młodzieniec jeden słysząc, ulubił ją sobie:
"- Kiedyż masz taki posag, będę mężem tobie!"
A gdy raz wszedł do domu, nalazł swoję żonę,
Ona je na kolanach potraweczkę onę.
Pyta o stół, a ona nie mówiąc z nim wiele:
"- Więc ten nie stoi za sto?" - Tak łowią dubiele.

CO ICH ZADEN ROZŁĄCZYĆ NIE MIAŁ, JEDNO BÓG 

Drugich dwoje tak z sobą towarzystwo wzięli,
Chcąc w nim mieszkać, póki ich sam Bóg nie rozdzieli.
Gdy mu się towarzyszka w rychłe uprzykrzyła,
Wyszedł z nią w pole, kędy Boża Męka była.
Rzekł: - Towarzystwo dotąd z sobą mechmy wzięli,
Póki nas z niego sam Bóg, jak wiesz, nie rozdzieli.
Otoż tu są dwie drodze. On też przy nich stoi.
Idżże ty tą, ja ową, a tak nas rozdwoi!"

CO MU SIĘ ZONA W SADU OBIESIŁA

Na gruszce jednemu się żona obiesiła.
Ten jej barzo żałował, bowiem dobra była.
Przybieżał do sąsiada, co nie tak dobrą miał,
Na ono przed nim swoje nieszczęście narzekał.
Ten rzekł: "- O, byś ty nie plótł! Dobrzeć się to stało!
A chcesz li się ożenić, azaż inszych mało?
A pilno o gałązki proszę z drzewka tego,
Iże bych ich naszczepił do sadu swojego."

BŁAZEN, CO GŁODEM CHCIAŁ ZAMKU DOBYĆ

Książę jedno twardego gdy zamku dobywał,
Rzekł, że trudno, chyba, iż głodem by go dostał.
Błazen, słysząc, w szelinę, pod zamek się zakradł,
By zamku głodem dobył: leżał, trzy dni nie jadł.
Potym przyszedł do pana:"- Panie, próżnyć nakład!
Jam tam leżał o głodzie, jużem trzy dni nie jadł,
A wżdym zamku nie dobył. Nie weźmiesz go głodem,
Byś tu, wierę, rok leżał i ze wszytkim rodem."

SŁUGA, CO SIĘ PO ŁAŹNI PRZESYPIAŁ

Sługa słyszał, iż pana tak doktor nauczał,
Aby zawżdy po łaźni maluczko się przespał.
W niedzielę pan z kościoła przydzie, aż śpi sługa,
Więc go kijem, mówiąc mu: "- Wszak dosyć noc długa!"
Ten rzekł: "- Panie, słyszałem, iż doktor po łaźni
Kazał się wam przesypiać. Ten ludźmi nie błaźni.
A jam się mył we śrzodę - zapomniałem tego,
Abych się był kęs przespał dla zdrowia lepszego."

CO RYBKI O OJCA PYTAŁ

Błaznowi małą rybkę na talerzu dali
A sami sobie więtsze z misy rozebrali.
Ten przyłoży do ucha, pilnie jej słuchając,
A ci się, siedząc, śmieją, co czyni, pytając.
Rzekł: "- Ociec mi utonął. By mi powiedziała
Pytam się, jeśli by go gdzie w wodzie widziała.
Rzekła mi: "- Pytaj starszych, co na misie były!" -
Ale widzę, żeście je szpetnie rozchwycili."

CHŁOP, CO SIĘ OZENIŁ

Jeden się był ożenił, więc mu się sprzykrzyło
Chłopisko, zmyśliwszy się, ledwe już chodziło
Uźrzał, a wilk przed charty ochotnie wywija..
Ten rzekł, że: "- Żony nie ma pewnie ta bestyja.
Ozeń się jeno, wilczku, wnet ty skoki zmylisz!
Wierr mi, że jako i ja, też łeb w ziemię schylisz,
Iże cię nie jedno chart, i kundys ugoni,
Ba, będziesz drobniej stąpał, wierz mi, niżli łoni!"

WDOWA, CO CHCIAŁA RYCHŁO ZA MĄŻ

Wdowa młoda gdy rychło jakoś za mąż chciała,
Jedno, iż się przymówek ludzkich przestrzegała
Baba rzekła, by osła przed dom postawiła"
Zlelono umazawszy, uszy pozłociła.
Zbiegło się siła dzieci po ranu do niego,
W południe mniej, a w wieczór nie było żadnego.
Baba rzekła. "- Takżeć też o tobie rzecz będzie
Z poranku kęs, k wieczoru każdy milczeć będzie."

CO BOGA Z KURA UCZYNILI

O kurze dwa gadali: "- Dwakroć się narodził,
Ojca miał pod niebiosy, potym prorokiem był
I był męczon na drzewie dla człeka grzesznego.
Drugi powstał: "- Zły to żart z Boga Wszechmocnego!"
A ci mu powiedzieli: "- Kur się dwakroć rodzi,
Śpiewa, gdy dzień, po wirzbach ociec jego chodzi.
Bywa męcz on na rożnie." Ten rzekł: "- Toć łotrowie!
Z naszego Pana kura uczynią w rozmowie."

DZIEWKA, CO KOŻUSZKA SZANOWALA

Dziewkę matka w kożuszek na święto ubrała,
Pilno jej przygroziwszy, by go szanowała.
I szła z nią do kościoła. W ławeczce klęknęła,
Koszulkę i z kożuszkiem wzgórę podwinęła.
Ksiądz się często obraca Oremus spiewając,
Choć nie trzeba, pod ławkę pilnie zaglądając:
"- Niech dziewka kożuch spuści - cicho klesze rzecze -
Bo pewnie, iż się ta msza k wieczoru powlecze."

CO NIEDŹWIEDZIĄ SKORĘ SZACOWALI

Dwa obeszli niedźwiedzia, więc sobie szeptali,
Szacując, zacz by onę skórę w mieście dali.
Puści się niedźwiedź do nich. Jednego połapił,
A drugi się na drzewo ochotnie pokwapił.
A ten duszę zataił, niedźwiedź stojąc słucha.
Skoczył precz, a ten pyta: "- Coć szeptał u ucha?"
"- Mówił, bych ci nie wierzył, a to pilnie chował,
Póki nie mam, bych cudzej skóry nie szacował."

ŻACY, CO POŁGROSZKI DZIAŁALI

Żacy dwa w mecherzynę skórek nasypali,
Rzkomo jako półgroszków co z nich nadziałali.
Porzucił jeden w ciżbie, kędy chłopi stali,
A drugi ją pochwycił. Oni go pytali:
"- Coś znalazł?" Ten powiedział, iż: "- Pieniędzy dosyć,
Ale ich na sumnieniu nie chcę, na swym nosić.
Lecz kto mi da znaleźne, niech by swe wysunął."
Chłop mu dał dziesięć groszy, a ten w nogę dunął.

PANI, CO PACIERZA UCZYŁA

Jeden z panią rozmawiał cicho swoje rzeczy.
Pani mówić nie śmiała, mając się na pieczy.
Aż go potym spytała, jeśli pacierz, umie,
A co to jest: "Przyjdzi twe", Jesliże rozumie:
Ten rzekł: "- Już ja w "Przyjdzi twe" snadnie, mogę łuczyc,
Jedno wy "Bądź twa wola" raczcie się nauczyć.
"Nie wwódź nas na pokusy", boć daleko chodzić,
Ale kto chce, we wszytko snadnie więc ugodzić.

TŁUSTY NIE CHCIAŁ Z CHUDYM WISIEĆ

Jeden chudy, żartując, rzecze do tłustego:
"- Oto jedźwa do lasa, gdzie kupca zacnego
Rozbijwa, a tłustego ułapiwa wołu."
Ten rzecze: "- Nie chce mi się z tobą wisieć społu.
Ja bych wisiał jako pan i z drugimi pany,
A ty byś się kołysząc tłukł mię w rzyć nogami.
Boś i tu niespokojny, i tam, gdybyś wisiał,
Leda wiatrek, by snopkiem, tobą by kołysał."

JAKO KOBYŁĘ NA ROSIE UKRAŚĆ

Gdy jednego pytali: "- Gdyby rosa była
Na łące? a po niej by chodziła kobyła,
A on by ją chciał ukraść, jako by ją przegnał,
Iż by: żadny na rosie, kędy szła, nie poznał?"
Ten, kiedy rzekł, iż: "- Nie wiem", tedy go uczyli,
Iże by wlazł pod ogon do onej kobyły
I pędził ją do lasa, na ślad z gęby pryskał.
Pewnie, kto by jej szukał, iż by nic nie zyskał.

CO SIĘ SZUBIENICZNIKA BALI

Obieszono na dębie chłopa podle drogi.
Drugi o nim nie wiedząc, prostaczek ubogi,
Usnął pod onym dębem. Drudzy, gdy mijali,
Na onego, co wisiał, żartując wołali:
"- Już ten z nami nie pójdzie!" On usłyszał, co spał:
"Poczkajcie jedno mało, wnet pójdę!" - zawołał
Ci mnimali, by zdechły, skokiem uciekali
On za nimi, że ledwe iż nie pozdychali.

CO BRZĄKAJĄC OBIAD PŁACIŁ

Jeden będąc w gospodzie, kędy drudzy jedli,
Siedział daleko misy, oni bliżej siedli.
Ano jeść i prze tamty było barzo mało,
Temu prawie na szpicy nic się nie dostało.
Wyjął złoty i począł im brząkać na stole:
"- Gospodarzu, toć płacę, mój miły sokole!
Bo jakom ja z daleka, nic nie jedząc, krząkał,
Także się ty nasłuchaj, kiedyć będę brząkał."

CHŁOP, CO ORNAT KUPOWAŁ

Wacek dobry towarzysz u plebana uzrzał.
Prosił, by z nim do kupca szedł, ornat mu obrał.
Włoży pop ornat na się, aż krótki przed sobą,
Ten rzekł: "- Na wacku się wzniósł, bo dłuższy za sobą."
Ksiądz, wacek odpasawszy, i dzierżeć mu ji dał,
Ten go tyłem obrócił, a sam precz uciekał.
Pop woła, bieżąc: "- Łapaj!", a kupiec za popem,
Ugonił go w ornacie, wacek zginął z chłopem.

CO TAŃCOWAĆ NIE UMIAŁ

Ziemianin się ożenił, nasz prostak u dwora,
I nie umiał tańcować bez dudy potwora.
Pannę mu wywiedziono, pięć piszczków zagrało,
Chłopisko jako wryte pośrzód izby stało:
"- By mi jechać do domu, ja nie pójdę tego!
A co ja wiem, jako z nich mam słuchać którego?"
Aż mu potym gdzieś chłopa z dudami nabyli,
Ledwo pana naszego w tanek wyprawili.

CHŁOP A KSIĄDZ O ŚWIĘTEJ TROJCY WIERZYĆ UCZYŁ

Chłopu o Świętej Trójcy trudny się węzeł zdał.
KsIądz rzekł, aby po trosze i dom a przykład brał:
"- Masz syna, sam bądż ojcem, żona duchem świętym
Niechaj będzie do czasu w tym błędzie przeklętym.
"Przysza potym do księdza: "- Mój tatusiu miły,
Syn i z ojcem na jedno już by się zgodzili.
Ale w ducha nie wierzę, bo ten jedno tyje,
Co syn z ojcem zarobi, duch święty przepije."

POKUTA ZONY Z MĘZEM

Żona to na spowiedzi za pokutę miała,
By panu, iż nie jego dziecię, powiedziała.
Ona z brodą maszkarę w izbie zawiesiła
A gdy dziecię płakało, więc pana prosiła,
Iże by je postraszył, włożywszy maszkary,
A ona je porwawszy: "- Wierę, panie stary,
Nie twojeć, daj mu pokój!" - pokutę spełniła.
Ale takaż pokuta, jako i grzeszyła!

CO ZONĘ CHCIAŁ Z OKRĘTU WYRZUCIĆ

Na okręcie, kiedy się morze zaburzyło,
Ciężkie rzeczy wymiotać, aby się ulżyło,
Z okrętu rozkazano. Jeden, żonę wziąwszy,
Począł ją pilnie dźwigać, w suknią uwinąwszy.
I Ona kiedy wrzeszczała, poczęli go karać,
Pytając: "- Cożeż to chciał, zły łotrze, udziałać?"
Ten rzekł: "- Gdy co cięższego chcemy mieć na pieczy,
Ja na się żadnej nie mam nigdy cięższej rzeczy."

CO PODLE ŻONY NIE CHCIAŁ W NIEBIE SIEŚĆ

Chłopu żona umarła, a on rychło potem,
I kołatał do nieba, nic nie myśląc o tem.
Otworzył mu święty Piotr: "To tobie za ono,
Coś mi więc czasem pośćił, będzie otworzono.
Idziż, siądź podle żony!" A ten się nazad precz wrócić chciał.
Rzekł Piotr, iż: "- Jest" - a ten się nazad precz wrócić chciał,
Mówiąc:"Wierzę, iż wilcy - i ci będą w niebie;
Ja wolę precz, bo nie chce mieć jej podle siebie".