Katherine Mansfield

GARDEN PARTY

Konwersja: Nexto Digital Services

GARDEN PARTY

Katherine Mansfield

A jednak pogoda była idealna. Nie mogliby mieć na zamówienie wspanialszego dnia na garden-party. Bezwietrznie, ciepło, niebo bez chmurki. Błękit przysłonięty bladozłocistą mgłą, jak to zdarza się czasami wczesnym latem. Ogrodnik pracował od świtu, kosząc trawniki i omiatając je, aż trawa i ciemne, płaskie klomby, porosłe bratkami, dosłownie błyszczały. Co do róż, to nie można było oprzeć się wrażeniu, że rozumieją one doskonale, iż są jedynymi kwiatami, które robią wrażenie na ludziach przychodzących na garden-party, i jedynymi kwiatami, które wszyscy na pewno znają. W ciągu jednej nocy rozwinęły się setki róż... dosłownie setki; zielone krzaki skłaniały się ku ziemi jak przed archaniołem. Jeszcze nie skończyło się śniadanie, gdy przyszli robotnicy, by ustawić namiot.

— Mamo, gdzie chcesz mieć ten namiot?

— Drogie dziecko, nie pytaj mnie o nic. Postanowiłam, że w tym roku zdam wszystko na was. Zapomnijcie w ogóle, że jestem waszą matką. Traktujcie mnie jak honorowego gościa.

Ale Meg nie mogła wyjść do robotników. Przed śniadaniem umyła sobie włosy i piła teraz kawę, siedząc w zielonym turbanie, z dwoma ciemnymi mokrymi lokami rozpłaszczonymi na policzkach. Jose, motylek, zawsze schodziła na śniadanie w jedwabnej halce i w kimonowym kaftaniku.

— Ty musisz iść, Lauro. Ty masz artystyczną duszę.

Laura wybiegła, wciąż jeszcze trzymając w ręku kawałek chleba z masłem. Cieszyła się, że ma wymówkę, by jeść na dworze, a poza tym lubiła wszystko organizować; czuła zawsze, że potrafi to robić lepiej od innych.

Czterej robotnicy bez marynarek stali na ścieżce ogrodowej. Trzymali drągi pokryte zwojami płótna, a na plecach mieli przewieszone ogromne worki z narzędziami. Wyglądali imponująco. Laura zaczęła żałować, że trzyma w ręku ten kawałek chleba z masłem, ale teraz nie miała go gdzie położyć, a nie mogła przecież wyrzucić. Zarumieniła się i podeszła ku nim, starając się mieć surową minę; nawet próbowała udawać, że jest odrobinę krótkowzroczna. — Dzień dobry — rzekła naśladując głos matki. Ale zabrzmiało to tak strasznie afektowanie, że zawstydziła się i wyjąkała jak mała dziewczynka:

— ... O... e... czy przyszliście w sprawie namiotu?

— Tak, panienko — rzekł najwyższy z robotników, chudy, piegowaty młodzieniec. Przerzucił worek na drugie ramię, zsunął do tyłu słomkowy kapelusz i uśmiechnął się do niej. — O to właśnie chodzi.

Uśmiech jego był taki prosty, taki przyjacielski, że Laura odzyskała rezon. Jakie on ma ładne oczy; małe, ale takie ciemnoniebieskie. A teraz popatrzyła na innych: i oni się uśmiechali. „Uspokój się, nie gryziemy" — zdawał się mówić ich uśmiech. Jak bardzo mili są robotnicy. I jaki prześliczny poranek! Nie może jednak mówić o poranku. Musi być bardzo rzeczowa. Namiot...

— A może na tym trawniku z liliami? Czy dobre miejsce?

Wskazała trawnik ręką, w której nie trzymała chleba z masłem. Odwrócili się, patrzyli w tym kierunku. Mały gruby robotnik wysunął dolną wargę, a wysoki chłopak zmarszczył czoło.

— Nie wydaje mi się — rzekł. — Nie byłoby dosyć widoczne. Chodzi o to, panienko — zwrócił się swobodnie do Laury — że taką rzecz trzeba postawić tak, żeby od razu kłuła w oczy, jeżeli panienka rozumie, o co mi chodzi.

Wychowanie Laury kazało jej zastanowić się przez chwilę, czy to wypada, aby robotnik rozmawiał z nią w taki sposób. Ale rozumiała dokładnie, co miał na myśli.

— Może w rogu kortu tenisowego — zaproponowała. — Ale w jednym rogu będzie orkiestra.

— Hm... będziecie mieli państwo orkiestrę? Tak? — zapytał drugi robotnik. Był blady i wychudły. Jego ciemne oczy obrzuciły badawczym spojrzeniem kort tenisowy. O czym on myślał?

— Tylko taką malutką orkiestrę — wyjaśniła łagodnie Laura. Może nie będzie się tak nad tym zastanawiał, jeżeli orkiestra ma być zupełnie mała. Ale wysoki chłopak przerwał:

— O, panienko, tam jest odpowiednie miejsce. Pod tymi drzewami. O, tam będzie doskonale.

Pod drzewami karaka. W ten sposób jednak drzewa zostaną zasłonięte. A wyglądają tak prześlicznie z szerokimi błyszczącymi liśćmi i gronami żółtych owoców. Można sobie wyobrazić, jak takie drzewa rosną na bezludnej wyspie: dumne, samotne, unoszące ku słońcu liście i owoce w niemym zachwycie. Czy koniecznie musi je zasłonić namiot?

Musi. Robotnicy wzięli już drągi na ramiona i skierowali się w stronę tych drzew. Pozostał tylko wysoki chłopak. Schylił się, skubnął gałązkę lawendy, a potem podniósł do nosa kciuk i palec wskazujący i powąchał. Gdy Laura zobaczyła ten gest, zapomniała o drzewach, zdumiona, iż człowiek ten dba o takie rzeczy, że dba o zapach lawendy. Iluż to mężczyzn spośród tych, których zna, zrobiłoby coś podobnego? ,,Och, jacy nadzwyczajnie sympatyczni są robotnicy" — pomyślała. Czemuż nie może mieć robotników za przyjaciół, zamiast tych głupich chłopaków, z którymi tańczy i którzy przychodzą do nich na kolację w niedzielę. O wiele lepiej czułaby się w towarzystwie takich ludzi.

Podczas gdy wysoki chłopak rysował coś na odwrocie koperty, Laura rozmyślała, że wszystko to jest winą tych idiotycznych różnic klasowych. Jeśli o nią chodzi, to nie odczuwa ich zupełnie. Ani trochę, ani odrobinę. W tym momencie rozległo się stukanie drewnianych młotków. Ktoś zagwizdał, ktoś inny zaczął śpiewać: ,,Czy jesteś tam, przyjacielu?" „Przyjacielu?" Ile w tym serdeczności, ile... ile... Aby tylko pokazać, jak bardzo jest szczęśliwa, aby pokazać wysokiemu chłopcu, jak bardzo czuje się swobodna i jak pogardza głupimi konwenansami — Laura, przyglądając się rysunkowi, ugryzła kawałek chleba z masłem. Czuła się po prostu jak robotnica.

— Lauro, Lauro, gdzie jesteś? Lauro, telefon... — rozległ się głos z domu.

— I-idę. — Popędziła przez trawnik. W hallu ojciec i Laurie czyścili kapelusze, szykując się do biura.

— Słuchaj, Lauro — rzekł Laurie w pośpiechu — mogłabyś rzucić okiem na mój smoking przed południem. Zobacz, czy nie potrzeba go odprasować.

— Dobrze — odpowiedziała. I nagle nie mogła już nad sobą zapanować. Podbiegła do Laurie'go i uściskała go szybko. — Och, jak ja lubię przyjęcia. A ty? — wybuchnęła.

— Owszem — odpowiedział Laurie ciepłym, chłopięcym głosem i także uścisnął siostrę, a potem popchnął ją delikatnie.

— Biegnij do telefonu, staruszko.

Telefon. — Tak, tak, och, tak. Kitty? Dzień dobry, kochana. Przyjdziesz na drugie śniadanie? Przyjdź koniecznie. Naturalnie, będziemy szalenie radzi. Zje się tylko coś naprędce — resztki tartinek, pokruszone bezy i to, co pozostanie. Prawda, jaki cudowny poranek? Białą suknię? Och, naturalnie. Chwileczkę, poczekaj... mama woła. — Laura odwróciła się. — Co się stało, mamo? Nie słyszę... Ze schodów doleciał głos pani Sheridan:

Koniec wersji demonstracyjnej.