Rudolf Baumbach

GAUDEAMUS

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

PROLOG.

Z KOPALNEGO ROMANZERO.

DALEKO — HEN!

MEGATHERIUM.

KOBIETA.

WINO.

ŚPIEW.

I ZNÓW KOBIETA

GAUDEAMUS!

Pieśni wędrownego grajka.

Rudolf Baumbach, Wiktor Schefel i Juliusz Wolff

Przełożyli: Czesław Jankowski, Juljan Łętowski, Wład. Nawrocki, Andrzej Niemojewski i Włodzimierz Zagórski.

Motto:
Wer nicht liebt: Weib, Wein und Gesang,
Der bleibt ein Narr sein lebelang.
Marthin Luther

PROLOG.

Wędrowny ja śpiewak!.. w dostatkach, czy w biedzie,
Cokolwiek się zdarzy, los dokąd zawiedzie,
Ja troski nie zaznam na chwilę.
Dziś wodą się chłodzę u źródła przy drodze,
A jutro dzban wina wychylę!
Wędrowny ja rycerz — ej, nie lada jaki,
W podróży mi służą dwa własne rumaki,
Toć chyba każdemu wystarczy!
Figlarza-psotnika mam w torbie — czyżyka
I taką dewizę na tarczy:
Gorąca krew, wesoła myśl,
Co przeszło raz — z regestru kreśl!
Amen.

Rudolf Baumbach. Czesław Jankowski.

Z KOPALNEGO ROMANZERO.

Motto:

"Niech się powiększa Wasz szereg"
— Wołają pewne gazety —
"Ach — naweł Polski Kuryerek
Nie tworzy lepszej pudrety!"

Wiktor Scheffel.

DALEKO — HEN!

Daleko — hen! — na zachodzie.
Znam pewien ostrów skalisty,
Co chmury szczytem swym bodzie,
W fali się kąpiąc przejrzystej;
Ani tam łodzi rybaków,
Ni ludzkich śladów w pustkowiu;
Tysiące chędogich ptaków
Cichego strzegą ostrowiu.

W pobożnem mżąc zamyśleniu,
Badają trawienia temat,
A co w tem tworzą ćwiczeniu,
To — płynnem jest, jak poemat.
Te ptaki to purytanie:
Ich Credo: "Miej w pierwszym rządzie
O swym żołądku staranie,
A zresztą — jakoś to będzie!"

Mrówczany pracę, co wszczęta
Przez dawno zmarłe praszczury,
Prowadzą dalej wnuczęta,
I dzieło — wzrasta pod chmury.
Widząc świat w blasku różowym,
Radosny śpiewają pean:
— "Hura! Z postępem dziejowym
Cały zasklepim ocean!"

Każdy podziwia szaloną
Perfekcyą, w trawienia dziele,
Więc pewne gazety płoną
Z uciechy... z grzybem na czele:
"Niech sit; powiększa Wasz szereg"
— Wołają pewne gazety —
"Ach — nawet Polski Kuryerek
Nie tworzy lepszej pudrety!"

Wiktor Scheffel. Włodzimierz Zagórski.

Koniec wersji demonstracyjnej.

MEGATHERIUM.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KOBIETA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VARIETAS DELECTAT!

Mnie zarzucacie jedno wciąż,
Że jestem przeniewierca,
Że wiarołomstwem, niby waż,
Zatruwam dziewcząt serca.
Co wam do tego!? Żem, jak ptak,
Swobodny — to was zżyma?
Wieczyście jeden zbrzydł mi szlak.
Toż tydzień siedem dni ma.

Kędy we Wtorek wodził rej.
Człek w Piątek zapomina...
Czy królowała w duszy twej
Brunetka, czy blondyna...
Gdybym wam codzień jedno grał,
Tożby wam ścierpła skóra —
Więc pozostawcie mi mój dział
I nie pytajcie: "która?"

Zawsze ta sama. — co za mus —
Całować? O, rozpaczy!
Każda — exemplis discimus —
Całuje się inaczej.
Inny ma system każda z nich —
— Amor amorem speciat —
Uczył mnie tego pewien mnich:
Varietas delectat!

Juljusz Wolff. Władysław Nawrocki.

PRAWO DOMOWE.

Raz Miłość do mnie rzecze:
"W swem sercu masz, człowiecze,
Komórek wolnych dwie;
W tej zajmę ja mieszkanie,
W drugiej ma siostra stanie,
W maju sprowadzim się."

Róża już w pąkach cała,
Wnet Miłość zawitała,
W krasie wspanialej swej;
Lecz kto z nią z tamtej strony?
Przebóg! Jakżem zwiedziony!
Boleść jest siostrą jej!

Pan domu — ich przykrości
Znosić muszę w cichości,
Aż do Marcina dnia;
Miłość wzięła manatki
I wtedy wyszła z klatki:
Innego Jasia ma!

Blizko Sylwestra święta,
A Boleść, jak najęta,
Jeszcze w mym domu tkwi;
Więc rzekę wprost z kopyta:
"Jam panem tu — i kwita!"
Wypchnąłem ją za drzwi...

Rudolf Baumbach. Juljan Łętowski.

POSĄG WIRGILEGO.

Z mądrości słynął mąż Wirgili,
Znan z czarów najzaszczytniej;
Relacyą o nich nam skreślili
Pisarze starożytni.

Bożyszcze wykuł on olbrzymie,
Na podziw wszystkiej ziemi,
Wśród rynku posąg ów stał w Rzymie,
Z ustami otwartemi.

I do przysięgi kto, bywało,
Kłamliwą podniósł rękę.
Tego prawicę się wkładało
W otwartą tę paszczękę,
I posąg — ledwie wierzyć możem —
Dłoń kłamcy ścinał, gdyby nożem.

A rządził państwem w owym czasie
Monarcha już nie młody,
Bo w latach tych, gdy na nic zda się;
Małżeńskie sprawiać gody.
I jakoś wkrótce hiobowa
Rozeszła się nowina,
Że się z swym paziem cesarzowa
Czasami... zapomina.
"Ha! — krzyknął cesarz — ha! niegodni!
Niech się podstępni strzegą!
Ile w tem prawdy — udowodni
Wnet posąg Wirgilego!"
Uległa żona, na te słowa,
Odrzekła: "Przysiądź jam gotowa".
Więc ku bożyszczu czarownika
Szli długim korowodem,
Palestra, straże, dwór, muzyka,
Monarsza para przodem.
W tem — gdy już wszystko, jak należy.
Na rynku się skupiło. —
Niejaki błazen w pstrej odzieży
W tłum wdarł się całą siłą
I w mig, na ustach władcy żony,
Trzy pocałunki złożył...
I śmiał się dziko — jak szalony!
I znikł... jak w kieszeń włożył.
Westchnęła ciężko piękna pani
I twarz zrosiła łzami,
Współczucie wielkie było dla niej
Pomiędzy niewiastami.
Lecz ona, kładąc rączkę białą
W potworu paszczę, rzecze śmiało:
"Nie tknął mię nikt z męzkiego rodu!
— Przysięgi mej słuchacie —
Jedynie maż mój, pan narodu,
I ten, w błazeńskiej szacie!.. "
Nietknięta wyszła rączka żony...
Tłum głowy kornie skłonił...
Do głębi cesarz stał wzruszony
1 łzy radosne ronił.

A paź tymczasem, pokryjomu,
Swój strój błazeński zrzucał w domu.

Rudolf Baumbach. Czesław Jankowski.

RYCERZ Z GOSPODY "POD ŁABĘDZIEM".

PIEŚŃ BOHATERSKA W CZTERECH PRZYGODACH.

I.

Był ongi rycerz, dzielny mąż,
Już takich mieć nie będziem!..
Czy dzień, czy noc, on siedział wciąż,
W gospodzie "Pod Łabędziem".

Wprost okien jej, na kilka staj,
Byt balkon. Losy chciały,
Że panna piękna, gdyby maj,
Tam przędła przez dzień cały.

A gdy bywało główkę swą
Ku rycerzowi skłania,
Nasz, rycerz płaci ile chcą.
Nie sprawdza dodawania.

Lub wzdycha tylko, zamiast pić,
Samotnie w kącie siadłszy.
A panna zawsze zerwie nić,
Ilekroć nań popatrzy.

II.

Rzępolą skrzypce, mruczy bas,
Wtórują dzwonów głosy.
Beatrix, w bieli ślubnych szat,
Mirt wplotła w lniane włosy.

A obok niej — już wiecie kto?
Powtarzać więc nie będziem;
Nie zajrzał rycerz tego dnia
W gospodę "Pod Łabędziem."

Lecz, gdy weselny ucichł gwar,
Spóźnioną szedł tam dobą,
Gotówką spłacił cały dług.
Swój puhar zabrał z sobą.

III.

Miodowy miesiąc istny raj!
Zachwyty, święta zgoda!
Nie spojrzał nawet rycerz nasz
W tę stronę, gdzie gospoda.

Rozkoszy dosyć, pieszczot dość!
Czas wrócić znów na ziemię —
Beatrix oto przędzie znów,
A rycerz w kącie drzemie.

Języczek ostry żona ma,
Dłoń krzepką — z łaski nieba...
Gospodo, jakaś miła ty,
Gdy w domu siedzieć trzeba!

A pani Beatrixy dom,
Jak piekło, w dzień i w nocy.
Obity rycerz nasz przez drzwi
Wylata, gdyby z procy.

IV.

I znów w gospodzie siedzi on.
Z puharem pełnym w dłoni,
Co parę chwil w kamienny stół
Puharem pustym dzwoni.

Ile w nim razy ujrzał dno
Do tego nic nikomu —
Poważnie pił rycerski mąż.
Nie wracał już do domu.

Beatrix łamie ręce... ach!
I wzdycha wciąż boleśniej...
I taki oto koniec jest
Tej bohaterskiej pieśni.

Karol Baumbach. Czesław Jankowski.

KURZ.

Największym wrogiem w życiu jej był — kurz.
Oto spoczywa w mogile —
dziw, że na jej grobie, zamiast róż,
Mioteł nie sterczą badyle.

Z brzaskiem, ująwszy w dłoń miotełki pręt,
Jak dom szeroki, dzień długi,
Pędzała kurze ze sprzętu na sprzęt
I z jednej izby do drugiej.

Dwóch zmarło mężów okurzanych wciąż,
Tkniętych chorobą piersiową...
Zemknął szczęśliwie w porę trzeci maż,
Ze zdrową płuc choć połową.

A gdy dobiegła wreszcie kresu lat,
Z ludzkiego gwaru i tłoku
Duch jej uleciał kędyś, w lepszy świat,
W szarej kurzawy obłoku.

Oto ją przyjął do swej chwaty Bóg,
Świat ją obchodzi niewiele;
Kurz codzień zrana zmiata z "mlecznych dróg"
Gwiazdy okurza — w niedzielę.

Rudolf Baumbach. Czesław Jankowski.

ASFALT.

Popiołem posypcie głowy
I nosy zatkajcie wraz:
Śpiew niosę wam smołowcowy,
Gdyż wino kwasi dziś nas!

— Pustynne stonce źre oczy,
Nad "Martwem morzem" wre skwar,
Dłoń w dłoni po brzegu kroczy
Derwisz i dziewczę z Zoar.

Wód tych nie marszczy wiew świeży,
Drzemie kisnąca ich toń:
Nad tonią szara mgła leży,
A nafty zieje z niej woń.

Kraj to jest zapeklowany!
Kiedyś tam, za Lota dni.
Deszcz padał tutaj siarczany
I wszystko w smole dziś tkwi.

Żadna tu praczka nie pierze.
Nie czerpie dzban wody ztąd;
Nawet i szewcom odbierze
Chęć picia siarczysty swąd.

Dwie szare i lepkie bryły
Leżały z kraju tych błot;
Tam usiadł z miłą swą — miły
I — nuż flirtować, jak z nut!

Lecz, ach, usiedli na nafcie,
A to już "nie dmuchał w kij",
Ho jeśli spotka ów traf cię
Toś przepadł! — Grzęźniesz, jak w klej!

Coraz im mięciej i cieplej:
Chcą powstać — zapóźno już:
"Myśmy przylepił — przylepli!
O, Ałła! — Wstać ani rusz!' —

Lecz próżny trud ich gardzieli:
Wołanie ich wsiąka w mgłę;
W mumje oboje stężeli
I — w asfalt zmienili się!

Chciał z poratunkiem w te strony
Ludzi sprowadzić, z za wód.
Ptak jakiś, lecz padł omdlony;
Siarczysty zabił go smród.

I trwożna ku innym lądom
Mknie karawana — hen — w dal;
Benzoesowy Wielbłądom
I ludziom serca struł żal! —

— Tak bywa, gdy wzajem rada
Parka, flirtuje bez trosk;
Niech każdy grunt pierwej zbada.
By w ziemny nie usiadł wosk!

Wiktor Scheffel. Włodzimierz Zagórski.

HISTORJA O NAMIĘTNYM ŚLEDZIU I SKROMNEJ OSTRYDZE.

Rzadko śledź bywa namiętnym,
Ostryga rzadko mordercą,
Jednak — bywają wypadki;
Exeraplum: niniejsze scherzo...

Śledź, rozkochany na zabój,
W ostrydze cudnej urody,
Gorzał namiętnem pragnieniem,
By z ust jej pieszczot ssać miody.

Aż raz, by zgasić pragnienie.
Pod ciemnej nocy osłoną,
Leżąc na ławie skalistej,
Rozwarła dziewicze łono.

Skoro to zoczył śledź krewki,
Natychmiast ku niej dał susa,
Przypadł do ust jej zuchwale
I — cmok — skradł hożej całusa!

To oburzyło ostrygę,
(Zasady miała surowe) —
Prask! — zatrzasnęła skorupki
I — ach! — ucięła mu głowi, -!

Trup jego pływa po morzu,
Z falami czyniąc wyścigi,
I szepce: "Nigdy, już nigdy.
"Nie chcę całować ostrygi"!..

Wiktor Scheffel. Włodzimierz Zagórski.

BYWAJ ZDRÓW, MÓJ KAPELUSZU!

Zwinna sorentyńska barka
Wiezie figi i limoni,
Pędząc, niby bryg parowy,
Po błękitnej morza toni.
Na pokładzie tłum. — Od brzegu
Wieje piosnka koło uszu;
Wtem się zerwał wiatr na Capri; —
— Bywaj zdrów, mój kapeluszu!

Burza! Burza! Zwijaj żagle!
Trzeszcza maszty. — Z chmurna skronią.
W djabła sternik klnie; kobiety
Modlą się do Sant' Antonio. —
Jeszcze raz mi druh mój blysnął,
Nakształt fali pióropuszu,
Potem wionął ku Pompei;
— Bywaj zdrów, mój kapeluszu!

Przesiąkł wodą i utonął, —
Na dno rwie go prąd zdradliwy;
Tam mu ławą koralowa
Głębin opowiada dziwy;
Tam się w koło niego gnieżdżą
Madragory (patrz w Pliniuszu!)
I astreje i polipy;
— Bywaj zdrów, mój kapeluszu!

Wezuwiusza szczyt wyniosły
W chmury kąpał się opalu,
Gdym go żegnał raz ostatni,
Sierocego pełen żalu:
— Druhu miły! — łzy mi płyną! —
W bratnim wierny mi sojuszu,
Synu pilśni zmienion w gąbkę,
— Bywaj zdrów, mój kapeluszu!

Widząc boleść mą Graziella,
Zdjętym z szyi swej fularem.
Skroń osłania mą litośnie,
Chroniąc ją przed słońca skwarem;
A gdy głowę mi wiązała.
Rzekłem pełen animuszu,
Tuląc czoło do jej łona:
— Bywaj zdrów, mój kapeluszu!

Wiktor Scheffel. Włodzimierz Zagórski.

DZIEWECZKO...

Dzieweczko, jednakie są nasze
I dola i uśmiech i łza,
Dzieweczko, wędrowne tyś ptaszę,
Wędrowny śpiewak ja!
Patrz, dla nas wiosenny dzień wstaje,
Zakwitły jaśminy i bzy,
I lepsi, niż ludziom się zdaje,
Jesteśmy ja i ty!

Rudolf Baumbach. Czesław Jankowski.

KOCI FIGIEL.

Wczoraj u ranie był Jej kot...
Był z wizytą rano:
Uraczyłem go też w lot
Ciastem i śmietaną.
Pod wstążeczką zręcznie-m skrył
Liścik na uboczu:
Zgodnym mrukiem gość to zbył —
I wnet znikł mi z oczu,

Po obiedzie, gdym znów chciał
Ujrzeć Ją w okienku,
Groźny papo przed Nią stał,
Z moim listem w ręku —
Modre oczki... kwiecie lic
Łez zasnuła rosa,
A kot — jakby nigdy nic —
Spoglądał z ukosa.

Łotrze! Dziś drapnąłeś już,
Lecz, co się przewlecze,
— Tylko mi się ?. domu rusz! —
To ci nie uciecze!
Nawarzyłeś piwa nam —
Oberwiesz po skórze:
Tęgą ja ci łaźnię dam,
Przeklęty kocurze!

Rudolf Baumbach Władysław Nawrocki

PO ŁATACH.

Jabłoni stara, jeszcze trwasz?
Czas nie dal się we znaki?
Ów domek wśród gałęzi masz?
A są w nim jeszcze szpaki?
— Ej — rzekła — domek jest ten sam.
Lecz zmian w nim znajdziesz nieco...
Tak zawsze — wróble rządzą tam.
Zkąd szpaki w świat odlecą!
Sąsiadko witaj!.. Co mi świat!..
Włóczęga już odbyta.
O!., zostawiłem w pączku kwiat.
A róża dziś mię wita!
— Patrz — rzekła — już obrączkę mam...
Ha! tom się spóźnił nieco.
Tak zawsze — wróble rządzą tam,
Zkąd szpaki w świat odlecą.

Rudolf Baumbach Czesław Jankowski

JEJ OGRÓDEK.

Mur wysoki jeszcze mam
Przebyć po opłotku,
Miłość wszakże nie zna tam —
Hop! już jestem w środku!
I przekradam się przez sad,
Tłumiąc serca bicie...
Lube dziewczę takbym rad
Tu zobaczyć skrycie.

Fiolki i pierwiosnki już
Rozkwitają z wiosną...
Dumne hyacenty tuż
Przy ich boku rosną...
Brzegiem grząd bukszpanu pas.
Niezabudek roje,
Wkoło tyczek pną się wraz
Cząbry i powoje...

Żuczki żadne kwiecia tchnień
Brzęczą lśniąca zgrają.
Dwa bieluchne, skryte w cień,
Gołąbki gruchają...
Z barwnej kwiecia rzeszy tu
Miód pawiki toczą,
Tam pstre zięby w krzakach bzu
Śpiewają ochoczo.

Kolo dębowego pnia
Jest jej ustroń mila,
Gdzie widuję ją co dnia...
Czyżby dziś nie była?
Na stoliku widzę już.
— Byłoż przyjść mi wcześniej —
Tomik oprawiony w plusz:
Heine: Księga pieśni.

Wnet musiałem ruszyć w świat...
Po wędrówce długiej,
Choć wróciłem w parę lat.
Już ją pojął drugi...
Gdym statecznie wszedł w dzień świąt
Ogrodową bramą,
Cóż ujrzałem? Pośród grząd
Zieleninę samą!

Szpinak i ogórki już
Dojrzewają z wiosną,
Groch, kapusta, rzepa tuż
Przy ich boku rosną...
Koper, kminek, szałwii pas.
Pietruszka, selery
I cebula z czosnkiem wraz
Ślą woń w nieba sfery.

Przy pasiece brzęczą znów
Pracowite pszczoły,
Z obór ryk potulnych krów
Dochodzi wesoły.
W chlewku trzyma cienki wtór
Pieszczony prosiaczek,
A z podwórka płynie chór
Gęsi, kur i kaczek.

Wzdłuż i wszerz przechodzę, sad.
Brnąc po pas w jarzyny...
Próżno szukam młodych lat
Miłości jedynej!
Kędy ze mną sam na sam
Siadała zdradziecka,
Dziś pończocha leży lam
I kaftanik dziecka.

Rudolf Baumbach Władysław Nawrock

STAŁO SIĘ!

Miałem do rana czarowne sny;
Z nich najpiękniejszym byłaś mi Ty!
Mogłem Twe czoło całować we śnie —
Rankiem musiałem płakać boleśnie!

Zakołatałem do Twoich drzwi —
I otworzyłaś nad ranem mi,
Lepszą niż inne nie jesteś zgoła,
Stało się! Dalej droga mnie woła!

Rudolf Baumbach. Władysław Nawrocki

PRZYSIĘGA.

Do kochliwego Jasia,
Gdy palił koperczaki,
Z urazą rzekła Kasia:
— Precz, każdy z was jednaki!
Niech ujrzą gdzie fartuszek,
Już słodkie minki stroją...
Dopóki wierzba gruszek
Nie da — nie będę twoją!

Zamknęła drzwi z łoskotem,
Spuściła w mig firanki...
Rad nie rad, Jaś na potem
Odłożył zalecanki.
Gdy wrócił w krótkim czasie.
Niepomny na pogróżki,
Na wierzbie ujrzał Kasie.,
Przywiązującą gruszki.

Rudolf Baumbach. Władysław Nawrocki.

PRZEORYSZA Z WENDHUSEN.

Był w Michelsztajnie opat Jan,
Z pięknej łaciny wszędzie znan...
W służbie tam bytem mniszej;
Ten rzecze: "Drogę pewno znasz...
Zasłuż więc strawne sobie... masz
Oto pisanie, które dasz
Z Wendhusen przeoryszy. "

Wnet, kiedym pukał już do wrót
Klasztoru mniszek, znanych z cnót,
Z za kraty świergot słyszę:
"Nie macie wstępu do tych bram,
Mężczyzn nie wolno wpuszczać nam.
Chyba odwiedza biskup sam
Z Wendhusen przeorysze "

"Do przeoryszy waszej mnie
Mój z Michelsztajnu opat śle,Łacińskie pismo pisze."
W krużganku chychot, gwar i brzęk.
A potem cisza... rygla szczęk
I lic ujrzałem cudnych wdzięk:
Z Wendhusen przeoryszę.

Ach! czułem, jak mi burzy krew
Ciemne jej oko, ciemna brew...
Mrok owiał mnie i cisza...
A gdy złamała pieczęć już.
W serce mi wbiła wzrok, jak nóż...
"Pójdź! Dam odpowiedź" — rzekła tuż,
Z Wendhusen przeorysza.

Tak list za listem opat słał:
W domu opornie, tam zaś wcwał
Szła moja służba mnisza...
Raz po raz opat listy śle,
Lecz nie wyszedłem na tem źle —
Gdyż raz do celi wzięła mnie.
Z Wendhusen przeorysza.

Obfite-m strawne dzielił z nią,
Aż jej spłonęły lica krwią —
I z każdym listem dyszą
Coraz to świeższem kwieciem kras —
A wiecie na czem biegł nam czas?..
Jam się łaciny uczył — wraz
Z Wendhusen przeoryszą!

Juljusz Wolff. Władysław Nawrocki.

SCHADZKA.

O nie marszcz brwi, jedyna! Wargi Twoje
Niech drgać przestaną, i niech żaden gest
Nie zdradzi, że szepczemy tu we dwoje...
Co powiem — to dla ciebie tylko jest!
Ja kocham Cię. — i z Tobą chcę pozostać...
Jam Twój, za Tobą w ślad idący cień...
Żył wszystkich ogniem objąć chcę Twa postać,
Wlać w duszę każde z mojej woli drgnień.

Tyś taka piękna! Lśni Twa szyjka biała...
Niech nie drgnie pod całusem moich ust...
Owiane falą miękich pukli, pała
Oblicze Twe i żądzą gore biust.

Chmura zasnuła księżyc ciemną smugą!..
W cienistą pójdź altanę... w mroczny sad!!.
Ja idę naprzód... nie daj czekać długo!
Pierś Twoja drży — wiem, że podążysz w ślad!

Juljusz Wolff. Władysław Nawrocki.

TYLKO, ŻEŚ PIEŚNIARZ...

Spotkałem dziewcze w krużganków cieniu...
Ściskam, całuję, wbrew pozwoleniu;
Lubo się wzdraga, broni przez chwilę,
Lecz wnet już wszystko przyjmuje mile:
— Jedno to powiem ci — rzecze — ty brzydki!
Tylko, żeś pieśniarz — więc... znoszę te zbytki...
Tylko, żeś pieśniarz!

Dzięki Ci za to! O! nie zapomnę!
Miałem o sobie mniemanie skromne:
Lecz wy dziewczęta, ach! miejcie wszędzie,
W słowach i czynach, cnotę na względzie...
Przed każdym chłopcem więc — strzeżcie swe progi..
Jeśli nie pieśniarz — to schodźcie mu z drogi...
Jeśli nie pieśniarz!

Lecz pieśniarzowi wierzyć możecie
I na nie jedno pozwolić przecie
I nie odmawiać czego koniecznie,
Na wszystko zawsze zgadzać się grzecznie...
Ach! Jakże cieszę się — -przyznam Wam szczerze...
Jako sam pieśniarz — więc pewny w tej mierze...
Jako sam pieśniarz!

Juljusz Wolff. Władysław Nawrocki.

WINO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PRZY LURZE.

W Bremie u radcy mają być
Podobno pyszne wina;
Żem ich dotychczas nie mógł pić,
W tem smutku jest przyczyna.
Gdybym się kiedy poznał z nim...
Gdy kielich mnie pokrzepi...
Jak Anakreon śpiewałbym —
A może jeszcze lepiej...
Gdyby zaś beczkę dał w prezencie,
Iliadę bym napisał święcie.

Lecz na bezrybiu rybą rak.
Pragnienie zaspokoję.
Gdy mi lepszego wina brak,
Tem, co dasz, dziewcze, moje.
Lej, szynkareczko! Przeszło chrzest!
Na lepsze kto nie miewa.
Gdy w każdym calu zuchem jest,
Ten i przy lurze śpiewa.
Lecz nie gań pieśni mej. dziewczyno.
Gdyż taka będzie, jakie wino.

Rudolf Baumbach. Władysław Nawrocki.

HEJ, WINA!

Wszechnicę sławię w pieśni mej.
Na ziemskiej znaną kuli...
Gdy nad Nekarem niema jej,
To poszukajcie w Tuli;
Tam w puhar dzwoni młodzian, mąż
I starzec — tam, wysnuta
Z tysiąca piersi, dźwięczy wciąż,
Podniosła, stara nuta:
"Świat krągły jest, by w krąg się snuł..
Co było w górze, idzie w dół...
Hej, wina!"

"Nadmiernie pije nasza młódź"
— Do pedla niegdyś rzecze
Strapiony rektor. — Baczność zwróć"
I miejże nad nią pieczę;
Więc nie odstępuj jej na krok.
By nie przebrała miary."
I do gospody pchnął go w skok.
Zkąd słychać było gwary:
"Świat krągły jest, by w krąg się snuł...
Co było w górze, idzie w dół...
Hej, wina!"

"Pod złotym lwem" wysłany gość
Na wielkie trafił święto,
Gdyż właśnie beczkę — jak na złość —
Olbrzymią rozpoczęto;
Zaledwie wszakże przyszedł tu.
Wnet zabrał się do picia...
Głowa na piersi, zwisła mu
I wkrótce legł bez życia.
"Świat krągły jest, by w krąg się snuł...
Co było w górze, idzie w dół...
Hej, wina!"

Nazajutrz rektor rzecze: "Tyś
"Nie uszedł sam bezdroży!
Idź proś, by do mnie przyszli dziś
Panowie profesorzy:
Wesprzyjcie mnie porada swą,
Co czynić mi należy,
"Aby pijaństwo, straszne zło,
Wyplenić śród młodzieży.
"świat krągły jest, by w krąg się snuł..
Co było w górze, idzie w dół...
Tlej. wina!"

Rodzili nad tem całą noc,
Na dłoniach wsparłszy czoła...
Że jednak wino krzepi moc,
Więc puhar szedł dokoła;
Nad ranem, kiedy pedel wzrok
Zapuścił w głąb przez szpary —
Mile go zdziwił sessyi tok:
Wesoły śpiew i gwary...
"Świat krągły jest, by w krąg się snuł..
Co było w górze, idzie w dół...
"Hej. wina!"

Nazajutrz wszystkim jakoś tak
Ciężyły dziwnie głowy...
O piciu — jakby zasiał mak —
Nie było więcej mowy;
Nauka ta nie poszła w las.
Gdyż odtąd wciąż się święci.
Że w złotej zgodzie, piją wraz
I senat i studenci.
"Świat krągły jest, by w krąg się snuł...
Co było w górze, idzie w dół...
Hej, winu!"

Rudolf Baumbach. Władysław Nawrocki

PRZEBIEGŁY OPAT.

W prazkim konwencie opat słał
Skargę na los ponura:
"Trucizną jesteś dusz i ciał,
Klasztorna, podia luro!
Patronie z Enfishejmu nasz,
Spraw, niech za Twą przyczyną,
Święty Urbanie! z pełnych czasz
Szlachetne zalśni wino!
Niech dzwonią — jak sfer muzyka,
Kling, klang, gloria!"

Gdy tak żarliwie wznosił głos,
Wbiegł poseł tejże chwili...
Nowinę w liście zesłał los,
Przyjętą jaknajmilej:
"Hrabiego Batthyany w śnie
Piekielny ogień straszy.
"Więc beczki; Wam tokaju śle,
Modlitwie ufny Waszej!"
Opat wbił w niebo ocula —
Kling, klang. gloria!"

Wieść chyżo przeszła z ust do ust...
Istotnie, u rogatek.
Przed Pragą, czekał już na wpust,
Jak słoń, olbrzymi datek;
Wraz jednak celnik miejskich bram
Wielebnych ojców wita:
"Płaćcie — nim beczkę wpuszczę Wam
Siedem guldenów myta,
A wiec za stół pecunia!
Kling, klang, gloria!"

Słysząc to, opat wpada w gniew,
Łaje, obelgi miota...
Lecz celnik, mając zimną krew
Zamykać każe wrota:
"Próżno w uporze, klecho. trwasz,
Gdy nie zapłacisz myta,
Nie wejdzie w bramy tokaj wasz...
Nie wpuszczę go — i kwita!
"Czekajcie choćby saeculu!
Kling, klang, gloria!"

Lecz opat był to stary szpak,
Rezonu więc nie traci
I skrycie śle przez boczny szlak
Posłańca do swej braci;
Niebawem też z klasztornych bram
Wyruszył mnichów sznurek!..
Na przedzie szedł piwniczy sam.
Niósł lejek, czop i kurek...
Podnieśli w górę pocula...
Kling, klang, gloria!

Z czeredy klechów tuż — kto żyw —
Przystąpił wskok do dzieła
I straszna, śród zielonych niw,
Libaeya się poczęła;
Wieczorna gwiazda z po za wzgórz
Nim błysła — z mgły tumanu —
Konwent wysuszył beczkę już,
Na większa chwałę Panu.
Opat wzniósł głos: "Victoria!
Kling, klang, gloria!"

Kronika mówi: "Żaden mnich,
"Po fecie tej opilczej,
Nie poniósł szwanku." — Ilu z nich
Było zawianych — milczy!
Wściekłość z celnika biła lic
Siedmiu barwami tęczy.
Gdyż tokaj wszedł, nie płacąc nic,
W baryłkach... bez obręczy!
Tu kończy się historya.
Kling, klang, gloria!

Rudolf Baumbach. Władysław Nawrocki.

KLASSYCZNA ŁACINA.

Słońce wysoko na niebie lśni:
Skwarno. Pies chrapie w przedsieniu.
Drzemie ksiądz przeor i konwent śpi
Po celach, w chłodzie i cieniu.

Cyt! do książnicy pośpiesza trzech,
Odegnać przykre snu mary
1 piwniczego nie brak Sród klech...
Toż dźwiga dzban i puhary.

Na przegląd w skórę oprawnych ksiąg
Ojciec Gaudenty wyrusza,
Jedną po drugiej bierze do rąk —
Wyszperał wnet Owidyusza.

O sprawkach Zeusa za dawnych lat
Przeczytać braciom pośpieszył...
Jak to się w byka przemieniał rad...
To jako złoty deszcz grzeszył...

Tchnie błogość z mniszych zmarszczonych lic.
Ten i ów śmiać się poczyna...
Wiwat klassyczność! Lepszego nic
Niema, jak stara łacina!

Rudolf Baumbach. Władysław Nawrocki.

DWA DUCHY.

Kto mi uwierzy, że duchy dwa
U siebie mam do posługi;
Jeden w kufelku siedzibę ma,
A w kałamarzu znów — drugi.
Ten pierwszy jest to wesoły zuch
W powszednim dniu i przy święcie,
Nudnym zaś zrzęda, jest drugi duch.
Co lokal ma w atramencie.

Kiedy duch czarny zabiera głos,
Z rad jego mądrość tchnie wielka...
Lecz też i drugi wychyla nos,
Wznosząc przykrywkę kufelka.
I bezustannie kłócą się tak
I pragną wzajemnej zguby,
A gdy mnie w domu przez chwilę brak
Wraz się chwytają za czuby.

Jednak niedawno, w zły dla mnie czas.
Przymierze zawarli skryte
I w samą północ — wesoły raz
Złożył czarnemu wizytę...
Łotr! w kałamarzu taki wiódł rej,
Że gdym wziął pióro do iaki,
O zgrozo! z piersi trysnęły mej
Samu hulackie piosenki.

Gdym je nazajutrz przeczytał — złość
I skrucha zdjęła mnie wielka...
Tymczasem jednak wlazł, jako gość,
Ow czarny duch do kufelka,
Bowiem, spragniony, gdy piłem zeń,
Płyn był goryczą, przejęty —
Kałamarz z kuflem byłbym w ten dzień
Ze złości rozbił na szczęty!

Rudolf Baumbach. Władysław Nawrocki.

HULANKA.

Do wioski w zaloty
Przyjechał zuch-maj,
Mirtami ślubnymi
Powitał go kraj.

Ty, Żydzie, daj wódki!
Ty, grajku, nam graj!
Za wódkę, muzykę
Zapłaci wam maj!

Jak zwija się w kręgi
Wesoły tłum par.
We włosach drżą wstęgi.
Upaja nas czar.

Więc śmiało, gdy pora,
Dziewczyno, ust daj!
Zakazał ksiądz wczora —
Pozwolił dziś maj!

Rudolf Baumbach. Andrzej Niemojewski.

MIĘDZY DWIEMA BLONDYNKAMI.

Raz przed nadejściem Zielonych Świąt,
Przy stole, między dwie dziewy,
Siadłem... włos prawej był jasno blond,
A ciemno blond był włos lewej.

Wesołe, płoche, a pełne kras.
Jak róże, sród traw kobierca...
Każda z osobna i obie wraz
Tak niebezpieczne dla serca.

Zaledwiem kielich wychylił — już
Baczna to widzi posługa...
Wnet jedna chwyta za ciężki kruż.
Toż, samo czyni i druga.

I między siebie, śród śmiechu gam.
Opieka wzięła mnie taka...
W pysznym humorze siedziałem tam,
Zazdrości gnilny hulaka.

W lewo, to w prawo oczy chcę wznieść,
Za niemi kielich w ślad niosę:
O podczaszynie! chwała Wam, cześć!
Chwała Wam. cześć, złotowłose!

Spełniłem do dna i świeżych sił
Pełnię uczułem wnet w sobie...
Zaiste! chyba zaklętym był
Kielich, nalany przez obie.

Cóżeście wtedy, zdradliwie, w mój
Kielich mieszały? Inaczej,
Czyżbym ja wysnuł piosenek rój,
Z spragnionej piersi śpiewaczej?

Czy to czar źrenic, czy wina smak,
Czy też innego co było?..
Ach! między dwiema pije się tak
jakoś wesoło i miło!

Jeśli sadzono spotkać się nam.
Znów siądę między dwie dziewy:
Ciemna blondynkę niech wtedy mam
Po prawej... jasną — po lewej.

Juljusz Wolff. Władysław Nawrocki.

OSTATNI RAZ.

Dzieweczko, zła nowina,
W świat idę... to mi raj!
Ostatni raz daj wina.
Ostatni całus daj.

Weź kredę, moje długi
Tu zapisz, na tych drzwiach.
Zabawię rok i drugi.
Ty nie toń jednak w łzach.

I jeśli gdzieś daleko
Sądzono zginąć mi.
Fartuszkiem swoim lekko
Rachunek zetrzej z drzwi.

Rudolf Baumbach. Czesław Jankowski.

ŚPIEW.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NA OBCZYŹNIE.

Gdy w daleki pójdę kraj...
Wobce grody, sioła —
To mi życiu! To mi raj!
Nikt mię nie zna zgoła!
Droga moja ni na krok
Przed nikim nie zboczy
I dzierlatce każdej wskok
Śmiało zajrzę w oczy...

Z lic niejednej urok tchnie:
Płoną róż szkarłatem...
— Cicha woda brzegi rwie —
— Znam ja się i na tem
Toż niejedna z dziewcząt już
Myśli tak niekłamnie:
Chłopiec ten z za gór i mórz
Przywędrował dla mnie!

Gdy wesoły nucę śpiew,
Z miną zawsze tęgą.
Czyliż wtedy która z dziew
Nazwie mnie włóczęgą?!
Czy w kalecie grusze mam,
Czy też płótno czyste...
Zapytajcie — radzę wam —
Pana oberżystę!

Rudolf Baumbach. Władysław Nawrocki.

FESTINA LENTE!

Włóczęga, wiecie, boska rzecz!
Lecz śpiewani dziś inaczej:
"Festina lente," co bez zmian
"Powoli śpiesz się!" znaczy.

W pamięci mądrą radę miej.
W wędrówkach niech ci służy —
Chcesz, jak Ahaswer pędzić wciąż,
Nie spocząć nigdzie dłużej.

Więc, gdy po drodze zoczysz gdzie
Gospody sień otwarta,
Nie mijaj wrót i śmiało wstąp.
Wypocząć zawsze warto.

Nie pij, jak gdyby cię kto gnał.
Jak te jaskółki w locie.
Wygodnie siądź, z rozwagą pij
I nie kwap się w robocie...

Gdy ci zamało szklanic dwóch.
Pij trzecią — bez pośpiechu,
Zaś szynkareczkę obejm w pół.
Gdy dziewczę warte grzechu.

Gorące usta jej i krew.
Lecz wino chłodzi mile:
Po drogach wszędzie słońca skwar,
W altanach cienia tyle!

Powoli gasną blaski dnia,
Czerwieniąc zachód lekko...
Tyś się nie ruszył z miejsca, patrz!
A zaszłeś tak daleko...

Rudolf Baumbach. Czesław Jankowski.

KSIĘŻYC DO POETY.

Księżyc uśmiechnął się lekko
I tak mi odrzekł skromnie:
"Chcesz mi swą wdzięczność okazać —
To nic nie śpiewaj o mnie!"

Rudolf Baumbach. Czesław Jankowski.

POSEŁ WIOSKOWY.

"Listowy do wsi dąży!" Brzmi na wszystkie strony,
I śpieszą ludzie, kędy gościniec szeroki.
A człek, wsparty na kiju, podróżą znużony,
Pod Białego Łabędzia kieruje swe kroki.

"Bóg z wami, gospodarzu! Ciężka była droga!
Upał prażył okrutnie! Lejcie szybko wina!
Hej, ludzie, cierpliwości! Spokojnie, na Boga!
Każdy z was się dociśnie — starzec czy dziewczyna.

Najprzód wy dajcie paczkę, swoją, pani matko,
Dla syna, wiem, jak zawsze, co w żołnierzach służy,
W koszarach zuchy z jadłem zwijają się gładko,
A na widok kiełbasy kapral oko mruży...

Jakąż mi dziś posyłkę Huberbauer niesie?
Pismo ciężkie i duże, z pięciu pieczęciami —
Co mi tam! Niech utonie w adwokackiej kiesie,
Nie mnie to się zajmować waszymi sporami.

A z czem pani krawcowa przychodzi tak żywo?
Pewnie pieniądz dla pana studenta, dla syna?
Tak, to prawda! znów w cenie podskoczyło piwu.
A więc mu się tam przyda oszczędność matczyna...

Co? ? U Janka ze młyna wzrok iskrą się pali?
Filucie! List pisałeś do złotnika pono,
By ci przysłał pierścionek, albo sznur korali —
Kto ma szczęście, wprowadza do dom narzeczona..

Nie płacz, matko Gertrudo, nie kryj oczu w dłoni.
Daj to żałobne pismo, czarno obwiedzione —
Tak na świecie! Przed śmiercią nikt się nie uchroni,
I w Stwórcy rękach losy nas wszystkich złożone!

Z Bogiem! Aby zaś droga była mi szczęśliwa,
Daj, Kasieńko, łyk jeszcze! — zwrócę za powrotem.
Dziewczę coś tajemniczo z za gorsu dobywa —
Co mówisz? Mama wiedzieć nie powinna o tem.

A! to liścik, z przebitem nawskróś sercem strzała,
I aniołek pochodnię; dzierżący w swej dłoni —
A pod spodem adresu: "Pilno! Pilno" — stało.
Tak. Kasieńko! Twój liścik najchyżej pogoni!

Ostatnia jeszcze kropla, co się sama prosi!..
Com winien?.. Nic!.. Niech Bóg Wam nie skąpi wesela."
I idzie w świat swobodnie, choć w swej torbie nosi:
Radość, ból i nadzieję, które los rozdziela!

Rudolf Baumbach. Julian Łętowski.

ZNAMIĘ.

Wśród żyznych pól i łąk zieleni
Jest miasto, jakich niema więcej.
Kto spojrzy nań, twarz rozpromieni,
Bo to zabawki wzór dziecięcej.
Dusz, co tu żyją z woli nieba.
Aż setek trzy zapisać muszę,
Lecz przy rachunku liczyć trzeba
Pana burmistrza za dwie dusze.

Stary mur miejski tam zarasta
Zielony krzew i chwasty różne,
A gdy lud w pole wyjdzie z miasta,
Zostają wszystkie domy próżne.
Nad bramą miejską tkwi na szczycie
Z rozwartą gębą jakaś głowa,
A stara wieść, jak usłyszycie.
Taką legendę o niej chowa:

Przed laty już to było wiela.
Kiedy podróżny zkądś przybywa,
I pyta wprost obywatela:
"Jakże się wasza wieś nazywa?"
Pod mieszczaninem zadrżą nogi,
Z oczu wyrzuca ostrą strzałę
I wrzaśnie głosem, jak grzmot srogi:
"Ty głupcze! To jest miasto całe!"

Podróżny, jakby rażon w ciemię.
Stał w miejscu z gęba. rozdziawiona.
Coś niby słup wrośnięty w ziemię.
Aż sama się zamknęła pono.
W kamieniu głowę nieszczęśliwą
Wykuto tam nad bramy drzwiami —
Można oglądać dziś to dziwo.
Gdy nie wierzycie, sprawdźcie sami.

Rudolf Baumbach, Julian Łętowski.

NIEMA TO, JAK DAWNE CZASY!

Bajarze i kronikarze
Przedziwne prawią nam dziwy,
O starej żółtej landarze,
Jeżdżącej przez nasze niwy...
Przed każdą karczma na chwili;
Tłum się wylewał z kolasy...
Dziennie robiono trzy mile —
Niema to, jak dawne czasy!

Komu się. miejscu udało
Zamówić w stosownej porze,
Ten żegnał rodzinę całą.
Jakby miał jechać za morze...
Dukaty niepostrzeżenie
Zaszywał w pończochy, w pasy...
Krócice chowa w kieszenie —
Niema to. jak dawni- czasy!

Gdyś nieraz w zadumie rzewnej
Śnił w drodze ci łóżku miłem,
Zaburczał pocztylion gniewny:
Do stu piorunów! Zbłądziłem'"
Wyjąc tuż wilki mkną zgrają...
Niema schronienia! W krąg lasy!
Drżąc biedne szkapy parskają —
Niema to. jak dawne czasy!

Inna przyjemność junacka
W tej znów mieściła się grozie.
Kiedy landara znienacka
Z trzaskiem padała w wąwozie...
Nieraz ku wielkiej radości
Tylko oś pękła kolasy,
Czasem łamano i kości —
Niema to. jak dawne czasy!

Lecz dom leśnika ponury
Był okropności koroną!
Już podejrzane figury
Wyprzęgły czwórkę zmęczoną...
Szykują dla gościa łóżko,
Z podełba patrząc dryblasy...
Brrr... z pokrwawiona poduszką —
Niema to, jak dawne czasy!

Bez śladu giną tak goście.
Setka za setką przepada...
Aż ślą siepaczy Ich Moście,
Z. dziwieni Panowie Rada...
Ci pogrzeb sprawiają społem,
Z leśnika zdzierają pasy.
A potem łamią go kołem —
Niema to, jak dawne czasy!

Rudolf Bumbach. Władysław Nawrocki.

ZMIERZCH WIECZORNY BOSKO.

Z wzgórza wzrok mój błądzi wkrąg,
Hen. w dal, po dolinie. —
Czerwienieje zieleń łąk,
Dym z kominów płynie.
Roztopiony w szarych mgłach
Rozściela sit; nisko.
Złotem lśni kościelny dach —
Zmierzch wieczorny blisko.

Niegdyś wzrok mój z tychże wzgórz
Nie błądzi! po ziemi:
Niebem rwał sit; wszerz i wzdłuż
Skrzydły sokolemi!
Hej. oblecieć byłbym rad
Ziemskie wkrąg kolisko;
Wzrok mój dziś na ziemię padł —
Zmierzch wieczorny blisko.

W leśnych mrokach piosnka brzmi.
Wychodzą parami,
W krasie wdzięku młodych dni.
Chłopcy z dziewczętami.
Nie, nie może być dwóch zdań:
Śliczne widowisko!
Bez zazdrości patrzę nań —
Zmierzch wieczorny blisko.

Rudolf Bumbach. Czesław Jankowski.

I ZNÓW KOBIETA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TRZY DZIEWOJE.

W młodzieńczej krasy miłosna sieć
Dziewcząt wraz wpadło troje...
Chłopca dla siebie każda chce mieć.
Serce mu oddać swoje!

Rankiem przychodzi doń z pierwsza z dziew
I różę niesie w dani...
Ledwie ją, ujął — już tryska krew —
Boleśnie cierń go rani.

Biada! Jak kolce ten wdzięczny kwiat.
Tak miłość twa ból skrywa...
Szukaj innego... szeroki świat...
I z innym bądź szczęśliwa!.. "

W południe druga przychodzi doń
I pierścień w darze składa...
Zaledwie jednak ujął go w dłoń.
Dar w szczątki się rozpada.

Wszak wartość złota nie wszystko ma,
Co świeci — tak jest złudna
Twa wierność, jako pierścień ze szkła...
Trudno w nią wierzyć... trudno!

Trzecia po zajściu wieczornych zórz
Nadeszła, szepcząc skrycie:
Nic nie mam, jednak na zawsze już
I serce dam i życie!"

W gasnących blaskach dwie widział łzy...
Widział, jak twarz jej bladła...
Izdebkę mroku zasnuły mgły...
Czuł, jak na pierś mu padła.

Wziął ją w ramiona i w uścisk wlał
Wszystkie swej duszy siły...
I już nie puścił. — ach, długo trwał
Ten uścisk... aż do mogiły!

Juliusz Wolff. Władysław Nawrocki.

ŚLĘ MOJE OCZY STĘSKNIONE.

Ślę moje oczy stęsknione
Za Tobą, luba. w dal...
Twych pieszczot wspomnieniem
Wre w sercu ból i żal.

Niejedną przebiegam milę.
Osnuty w marzeń mgbr>y...
W mem sercu wre uczuć tyle,
O których nie wiesz Ty.

I pytam... dla czego rosną
Te kwiaty koło dróg...
Jabym je z każdą stal wiosną
Do Twoich drogich nóg.

Stałbym w błękicie płonące
Te gwiazdy i blask zórz...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Tęsknota dróg na tysiące.
Lecz — nie połączy dusz!..

Juljusz Wolff. Władysław Nawrocki.

PIOSNKA FRIEDERA.

Kwitną lipy, sznur po niebie
Żórawi przepływa;
Rży mój konik, nogą grzebie,
Z uwięzi się zrywa.Żegnaj dziewczę! — z mym powrotem
Będzie, jak się zdarzy...
Dwie łzy zbiegły mi po twarzy.
Nikt nie wiedział o tem!

Stoi w polu słup wysoki.
Gdzie się droga dwoi:
Ta — prowadzi w świat szeroki.
Ta — do wioski mojej.
Ale szczęście w której stronie?
Tu i tam wzrok rzucę...
Co tak serce drgnęło w łonie?
Wiem już — nazad wrócę!

Robert Baumbach. Czesław Jankowski.

WYSŁUCHAJ MNIE!

Wysłuchaj mnie! tak smutno mi! tak ciemno!
Znikł spokój, duszy anioł stróż...
Choć nie wiem, coś Ty uczyniła ze mną.
Do siebie nie należę, już!
Chroń w myśli miłość moją skrycie.
Jedyna! Za nią oddam życie...
Odkąd miłości przeszło chrzest.
Wszak Twojem jest!

O pójdź! Tak pragnę Ciebie wziąść w ramiona.
W źrenicach Twych zatopić wzrok...
Tęsknota moja spłynie Ci do łona,
Jak słońca blask, co płoszy mrok.
Pójdź! Kiedy niebo się zachmurzy,
Utuli; Cię, jak kwiecie róży,
Co leży zdjęte szczęścia snem
Na sercu Twem.

O pójdź! Twój urok duszę mi zaklina...
Upaja duszę czar Twych kras!
W miłości imię wzywani Cię, jedyna...
Rzuć wszystko, co rozdziela nas!
Błogosławieństwo zlej do łona
I sama bądź błogosławiona!
Do gwiazd Cię wzniosę w szczęścia śnie!
Wysłuchaj mnie!

Juljusz Wolff. Władysław Nawrocki.

PIEŚŃ WERNERA.

(Z POEMATU: "TRĘBACZ Z SÄKKINGEN").

Tak to już w życiu składa się szkaradnie.
Że się wśród róże zawsze cierń dostanie,
Cobądź się zdarzy, co i jak wypadnie.
A w końcu zawsze musi przyjść — rozstanie,
W twych oczach niegdyś, oczarowań niemi.
Miłość i szczęście jam wyczytać śmiał:
Bóg z tobą! raj to, raj byłby na ziemi.
Bóg z tobą, dziewczę, los inaczej chciał!

Cierpień, goryczy zaznałem dowoli,
Z życia burzliwej wędrówki przychodzę —
O cichej, błogiej już marzyłem doli.
Gdyni oto ciebie spotkał na swej drodze.
I uzdrowiony pieszczotami twemi,
Życie bym swoje w ofierze ci dał...
Bóg z tobą! raj to, raj byłby na ziemi,
Bóg z tobą. dziewczę, los inaczej chciał!

Chmur pędza stada, wicher drzewa schyla.
Deszcz smaga liście, straszno wkrąg i ciemno.
Dla pożegnania właśnie dobra chwila,
Szary — jak niebo — cały świat przedemną.
Lecz gdziebądż pójdę, drogami jakiemi,
Zewsząd ku tobie będę myśli słał!
Bóg z tobą! raj to, raj byłby na ziemi.
Bóg z tobą, dziewczę, los inaczej chciał!

Wiktor Scheffel. Czesław Jankowski.

EPILOG.

O sito młodzieńcza, starzejesz już!
I dla mnie blizki zapewne już czas.
Gdy przez rodzinne skał grzbiety i las
Pod niebo italskie nie pójdę już.
Ach, kości wędrowca niedługo już
Zbieleją, zapomniane w ziemi
I mchem porośnie grób nad niemi,
Niedługo już...

Wiktor Scheffel. Czesław Jankowski.