Konwersja wykonana przez firmę Netpress Digital Sp. z o. o.

Spis treści

I

II

GENIALNY GRACZ

Grin Aleksander S.

I

O, Muzo, użycz mi natchnienia, abym mógł opiewać człowieka czwartego wymiaru — człowieka zielonego stołu — albowiem właśnie w kartach, a raczej w nieodgadnionych dotychczas prawach ich kombinacji kryje się tajemnicza filozoficzna sfera rzeczy i pojęć materialnych i metafizycznych, praktycznych i teoretycznych, fizycznych i geometrycznych. Wszystko to znajduje się poza granicą ludzkiego rozumowania, gdzie wszelka kalkulacja, lotność umysłu i przenikliwa. Intuicja są papierowym mieczem. Wszelkie próby ogarnięcia tego wszystkiego ludzkim rozumem są z góry skazane na zagładę. Najdoskonalszy umysł nic tu nie zdziała i tylko głupiec w znaczeniu prostodusznej nomenklatury „dobrych ludzi" jest w grze w karty uzbrojony w coś takiego, co mu pozwala z zawiązanymi oczami iść tam, gdzie nie ma wejścia ani wyjścia.

Jednakże znalazł się człowiek, który rozwiązał tę wielką niewiadomą drogą osobliwych obliczeń, których tajemnicę zabrał ze sobą do grobu, a umarł dlatego, że natknął się na olbrzymią przeszkodę, która nie pozwoliła mu wykorzystać rezultatów swego nieprawdopodobnego wysiłku.

Było to w roku tysiąc dziewięćset czternastym.

Nowojorski klub „Santa Lucia" dopiero co otworzył swoje luksusowe apartamenty dla niezliczonych argonautów, którzy szukali tam, gdzie nie zgubili, i zbierali plony tam, gdzie nie zasiali. Potomstwo Jacka Hamlina zasiadało do stołu przy dźwiękach tak uroczej orkiestry, w artystycznie urządzonym wnętrzu, wśród pięknych mebli, wspaniałych obrazów, rzeźb i gobelinów, że tylko ryża dusza jankesa mogła pozostać niewrażliwa na otaczający ją przepych, koncentrując cały swój zapał na ilości oczek. Przyzwoitości stawało się zadość. Diabelski wachlarz namiętności był nienagannie zamaskowany blichtrem; grała muzyka, a odświeżający powiew od srebrzystych fontann przydawał temu, co się działo, magiczny powab „Letniej fantazji" Ainswortha, wykonywanej na cztery ręce.

Nagle rozległ się krzyk.

Wszystkie spojrzenia zwróciły się w kierunku stołu, gdzie młody człowiek o bladej twarzy, przystojny, dobrze ubrany, z wściekłością, ale z zachowaniem godności w ruchach i wyrazie twarzy, wyrywał się z rąk dwóch silnie zbudowanych krupierów, którzy trzymali go za ręce. Człowiek ten rozwarł pięść i na stół, połyskując razem ze złotem, wysypała się talia kart. Krupierzy szybko ją zebrali.

Podobne wydarzenia charakteryzują się tym, że dla ich oświetlenia przypadek zsyła zazwyczaj człowieka posiadającego dar wymowy. Taki człowiek znalazł się natychmiast i zgodnie ze swoją rolą uraczył obecnych krótkim opowiadaniem:

— Gdy tylko zasiadł do gry, przeniknął mnie dreszcz, ogarnęło mnie jakieś złe przeczucie. I rzeczywiście, przez niecałe pół godziny rozstałem się z dwudziestoma tysiącami dolarów, przy czym nie wygrałem ani razu. Nie mniej, jeśli nie więcej przegrali Grant, Eimer, Granthome. Przedtem jeszcze, poświstując, odszedł od stołu niezwykle blady Jakobs. Krótko mówiąc, ten młody człowiek trzymał bank, wszystkich ogrywał i nikomu nie dał wygrać. Nie pamiętam, żeby się komu tak szczęściło. Przygotowywał się do tasowania trzeciej talii, ale tak niezręcznie zmienił karty, że natychmiast został przyłapany. Zaraz po tym ja, Grant, Eimer, Granthome i Jakobs udaliśmy się do gabinetu dyrektora klubu prosić o zwrot przegranej.

Skończywszy opowiadanie, narrator wyszedł, za nim udali się Grant, Eimer, Granthome i Jakobs, otoczeni tłumem kobiet, uśmiechających się, eterycznych, pięknych — i absolutnie nieznośnych w grze przez swoje kłótnie i chciwość.

Koniec wersji demonstracyjnej.

II

III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej