Alfred Tennyson

GINEWRA

Konwersja: Nexto Digital Services

GINEWRA

Alfred Tennyson

tłomaczył Adam Pajgert.

Flos Regrum Arthurus.
Józef z Exeteru.

Uciekła z dworu Ginewra królowa,
W świętym się gmachu Alinesburu chowa,
Łzami zroszona biała jej jagoda.
Przy niej dzieweczka z nowicyatu młoda,
Siedzą samotne, między niemi świeca
Pali się blado, mgławo blask księżyca
Świeci ze dworu, chociaż księżyc w pełni,
Bo tak po niebie biała mgła się wełni,
Jakby grobowy całun rozpostarła:
I ziemia była cicha, jak umarła.
Tu się schroniła. Ucieczki królowej
Przyczyną Modred, króla krewny bliski,
Siostrzeniec, który zawsze, jak ryś płowy,
Legał przy tronie, chytrych oczu błyski
Na tron rzucając, do skoku gotowy.
Gdy lud pochwały króla wielbiąc głosi,
On je szyderczem ostudza milczeniem,
On z białokonnym Saksonem się znosi,
Z pogańską dziczą, Hengista plemieniem;
On między stołu krągłego rycerzy
Sieje niezgodę i zatargi szerzy,
Chytre swe cele bodząc jak ostrogą,
Do Lancelota nienawiścią srogą.
Raz się zdarzyło, że w pierwszy dzień maja,
Gdy dwór zielono cały się przystraja,
Z zielonym nawet piórem u kołpaków,
I już z przechadzki wracano zwyczajnej,
Na ogrodowy parkan wlazł czemprędzej
Modred w zieleni, myśląc, czy śród krzaków
Nie wyszpieguje jakiej schadzki tajnej.
Wtedy królowę obaczył pomiędzy
Dobrą, Enidą, a chytrą Wiwieną,
Więcej nie widział nic, a drogą ceną
Spłacił ciekawość, bo właśnie przez chłodnik
Lancelot wtedy szedł, i jak ogrodnik
Z kapust zielone zmiata gąsienice.
Tak on za piętę z parkanu go zwleka.
I jak robaka rzucił w proch, na chodnik.
Lecz gdy książęcia w nim poznaje lice,
Czcząc w nim królewską krew, choć nie człowieka,
Przeprasza grzecznie, szczerze, bez szyderstwu,
Bo w Arturowym zakonie rycerstwa
Szyderstwem gardził każdy mąż szlachetny;
Chyba kto garbom lub kalectwem szpetny,
Zdrowych i silnych wyszydzać był w prawie,
Za część kalectwa szyderstwo się bierze,
Nie obrażali się więc tem rycerze,
I odpowiadał mu sam król łaskawie.
Lancelot księciu podnieść się pomaga,
Ten tylko ręką z prochu ze dwa razy
Strzepnął kolana, jakby bez obrazy
Odszedł z uśmiechem, ale mu zniewaga
Utkwiła w duszy, i zemścić się pragnie,
A w sercu odtąd tak nienawiść męci,
Jak wiatr, co falą bez ustanku kręci
O głaz nadbrzeżny, po zielonem bagnie.
To gdy królowej Lancelot opowie,
Śmieszył ją zrazu upadek sromotny
Modreda, potem przeszło po niej mrowie,
Jakby przeczucie tknęło ją złowieszcze
Grożących nieszczęść; zaśmiała się jeszcze,
Ale już słabiej; lęk ją brał istotny,
Że ten wąż chytry za nią pełzać będzie
Póty, aż grzech jej na jaw wydobędzie
I wieczną hańbą imię jej omroczy.
Odtąd jej trwoga śmiało spojrzeć nieda,
Gdziekolwiek ujrzy lisią twarz Modreda
I jego siwe w nią wlepione oczy.
Odtąd i tajne władze, które duszę
Przed wieczną śmiercią ochronić się silą,
Gdy ją złe żądze nad przepaś n pochyla,
Jęły w niej wichrzyć, te sumień katusze!
Nieraz w ciemnościach, gdy wśród nocnej ciszy
Król przy niej we śnie oddycha spokojnie,
Groźne postacie obstąpią ją rojnie
I wielki strach ją ogarnia, i słyszy
Jakieś łoskoty, jakby drzwi skrzypanie,
Jakie w zaklętym w północ słychać gmachu,
Gdzie tkwi morderstwa krwawa rdza na ścianie;
I nie śpi, albo sen ma pełen strachu.
I śniło jej się raz: że na dolinie
Stała szerokiej, przy słońca zachodzie,
Od słońca ku niej jakieś widmo płynie,
Goni ją, ściga, swym cieniem ją bodzie,
Stanęła, patrzy... Przebóg! cień jej własny
Coraz potworniej, czarniej się. rozrasta,
Chłonie kraj cały, w dali płoną miasta...
Budzi się z krzykiem... Ale i w dzień jasny
Trwoga nie mija, każdą chwilę kazi,
Że nawet króla jasna twarz ją razi,
Przy każdej jego wzdryga się pieszczocie,
A dnie tak gorzko, jak zatrute cieką;
Aże raz rzekła: "O mój Lancelocie!
Jedź ty ztąd, osiąść w twym zamku, daleko!
Bo jak zostaniesz, będzie nas sprowadzać
Ciągła sposobność, i będziem się schadzać,
Aż los nasz kiedyś straszną błyśnie dobą,
Co naszą hańbę przed ludźmi rozszczeka
I król się dowie... " On przyrzekł, lecz zwleka,
Został, i znowu schadzali się z sobą,.
Aż znów raz rzekła prośbą nagląc rzewną:
"Jeśli mnie kochasz, jedz ty już ze dworu!"
Więc umówili się już na noc pewną,
(Nie miał być w domu król tego wieczora)
I tak się zeszli, żegnać się na zawsze,
A lica blade i oczy ich łzawsze,
Nizko na brzegu siedli jej posiania,
Oko tkwi w oku, dłoń utkwiła w dłoni,
Czas już ostatnią im godzinę dzwoni
Stłumionych szeptów, szałów pożegnania...
Wtedy pod basztę Modred pokryjomu
Przywiódł swą zgraję na świadka ich sromu,
I na głos ku nim krzyknie gardłom całem:
"Zdrajco! wyjdź teraz! wreszcie cię złapałem!"
Jak lew zbudzony Lancelot nań skoczył,
Pchnął go, on na dół runął, krwią się zbroczył,
Tak go z pod baszty uniósł orszak dworski.
I była cisza wkoło — wtedy ona:
"Przyszedł mim koniec! na wiekim zhańbiona!"
A on: "Grzech mój był, mój i srom niech będzie!
Lecz ty na zamek mój uchodź zamorski,
Tam póki żyję nie trwóż się pogoni,
Świat niech się zbroi! świat cię nie zdobędzie!
Mój gród cię skryje, lub mój miecz obroni!"
A ona na to: "O! nie tak mój luby!
Wszakże rozstania zrobiliśmy śluby,
Obyś przed własnem mógł mnie skryć sumieniem;
Moją jest hańba! bo ja byłam żona,
A tyś bezżenny. — Lecz teraz od zguby
Ztąd uciekajmy! Mnie klasztor schronieniem —
Tam będę czekać, co mi przeznaczono. "
Więc przywiódł konia dla niej, dosiadł swego,
I z zamku razem wyjechali sami,
Aż gdzie rozstajne drogi się rozbiega
Pożegnali się uściskiem i łzami.
Bo on jej wolę wypełniając wiernie,
Do swego grodu zwraca, ku jezioru,
Do Almesbury zaś ona klasztoru,

Koniec wersji demonstracyjnej.