Emanuela Geibla

GŁOSY CZASU

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OPOWIEDZ.

I.

II.

III.

IV.

V.

VI.

VII.

GŁOSY CZASU

Emanuela Geibla

Denn nur der grosche Gegenftand vermag
den tiefen Grund der Menschheit aufzuregen.
Schiller.

OPOWIEDZ.

Za tamtych dni śpiewałem wam niejeden razny, dźwięczny śpiew,

Jak go w czarownej porze róż ptak odśpiewuje w cieniu drzew;

Wionęła młodość, urok zgasł, i zaprzestałem piosnek mych,

I w gaje walencyjskie-m Wszedł, gdzie błędny Zingar śpiewa w nich.

A w tem się razem zatrząsł glob, rosł głucho szumiąc czasów szturm,

I dąb sękatą głowę zgiął, i pękły podwaliny turm;

A kiedy-m od taboru wzrok do góry wzniósł i spojrzał się:

Płomieniem zdał się palić wschód, a w czarnej zachód groził mgle.

A w koło-m widział wszelki lud, jak w łunie tych płomieni stał,

Pancerny czekał, jakby mu dzień ostateczny nastać miał;

A chociaż z dala mruczał szmer, widziałem że się zetrze wróg,

I z światłem noc, i z duchem proch, i z Antychrystem spotka Bóg.

I silna umie porwała chęć, ażebym ja tez toczył bój;

Lecz cóż dokaże jedna dłoń, dłoń jedna — i wiek cały mój?...

A serce rzekło, Pieśń — to broń; nią piewca zbroi żart i gniew,

A gdy ten czas spiżowy jest. niech i spiżowy będzie śpiew!

Więc dalej, dalej śpiewie mój, dzwięczący krok, pielgrzymie, nieś!

A jako zacny talizman, do bójki krzyż odemnie wez;

Wolności różę w tarczy kuj, w dłoń silną pochwyć ducha miecz,

I tak jak prawy rycerz zwykł, po ziemi mojej ciągnij precz!

A dziwno wam, zkąd moja pierś tak śmiałych dziś nabrała sił? —

Toż w sercu wieszcza macie dzwon, co nieraz wam godzinę bił;

Bo w nim się schodzi odgłos ten, co szedł jak szmer od chat do chat,

By ztamtąd wzniosły, pełny wstał, i melodyjnie brzmiał na świat.

I.

NASZ CZAS.

"Choćbym ja mówił językami ludzkiemi i anielskiemi, a miłości bym niemiał, stałem się jako miedź brząkająca, albo dzwonek brzmiący. I choćbym miał proroctwo, i wiedziałbym wszystkie tajemnice i wszelką umiejętność, choćbym miał wszystką wiarę, tak ażebym góry przenosił, a miłości bym nie miał — nicem nie jest."

Ś.Paw. apost. do Koryntjan. List I.

Rozdz. XIII. w. 1, 2.

Wczczą jakąś trzeźwość ziemia ta, że aż mi strach, popadła.

Ni mowa Duchem Świętym tchnie, ni pierś-by gojuź zgadła.

Poezję, szczere dziewcze to, pomówił człek o baśnie,

I ciemno mu, i głucho mu, i dzień — a słońce gaśnie.

Co śmiały krok, proroczy wzrok wodzili, dawno zmarli,

Po ich mogiłacli czołga się odrodny ród ich karli. —

Złą poszedł drogą, wiary zbył, wątpieniem ducha zużył,

A jeźli olbrzym wstanie gdzie, to na to — aby burzył.

Zagadką to, ją tylu z was chce zgadnąć, a nie zgadło:

Gdzie ten głęboko skryty zdrój, z którege złe wypadło?

Daremny gwar i tłok ten wasz; ach to nie tego trzeba;

Nie dosyć to jest rozum mieć, by dotrzeć aż do nieba,

Mrugnijcie raz, a jeden grom, a jeden łysk tej chmury —

I — padł mądrości Pelion, garść piasku z całej góry.

Bo ja za prawdę mówię wam; nie wiecie, czego trzeba

Wam wprzód od prochu ziemi wzrok należy wznieść do nieba.

Wprzód niech miłości wielki duch ciemnice serc oświeci,

A wy z pokorą przyjmcie go, i bądźcie jako dzieci;

Bo gdzie jest miłość, wiosna tam poczyna rządy swojo,

I wszędzie wonny lśni się liść, i wszędzie drgają zdroje.

Na dźwięk przestroi ona. szum, ze zgiełku taniec złoży,

Skowronka skrzydłem w błękit nieb uleci śpiew jej hoży;

Źrenica jej lak sięgłą jest, że mędrców szkło zawstydzi,

Choć mrok, a ona widzi świt, choć burza — tęcze widzi;

Dziecięciem jest, a dziecię to odwagą tchnie rycerzy,

I cuda będzie czynić wam, — bo w cuda jeszcze wierzy.

Koniec wersji demonstracyjnej.

II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej