Zofia Mrozowicka

GODZINA CISZY

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

JEŚLIM ZGRZESZYŁA...

WY-ŻEŚCIE TO, WY?!...

OTUCHA

WSPOMNIEŃ CHWILA...

ŻYCIE

PROŚBA

W BOŻYM KOŚCIELE

ŚWIĘTO ŻYCIA

SZAŁ KWIATÓW

DZIWNA NOC

CHCIAŁABYM W BŁĘKIT...

SPOKÓJ

MIEDZA

TO MOGŁO BYĆ...

DLACZEGO?

GDYBY NAM WOWCZAS...

ŚNI MI SIĘ...

GDYBYŚMY RAZEM DZIŚ BYLI...

ŚNIEG

MILCZENIE

GODZINA

SŁOWO

PRYSNĄŁ SEN...

GDYBY...

DŹWIĘK

DZIĘKUJĘ CI...

PIERWSZY LIŚĆ

KWIECIE LILIJOWY...

UŚCISK DŁONI

W PÓŁCIENIU

BZY

OBMOWA

JESIEŃ

ZADUSZKI

U TRUMNY

NA ŚMIERĆ Ś. P. MIECZYSŁAWA KARŁOWICZA

NAD NILU ROZLEWEM...

PODOLE

KOLĘDNICY W NIEBIE

KUBA KOLĘDNIK

W POŻODZE

BYŁA...

WYSZŁA ZE MNIE DUSZA...

NA POLU...

A KWIAT WYROŚNIE...

CZEMU?

MIŁOŚCI, SZYSZAK WEŹ...!

NADEJDZIE KIEDYŚ DZIEŃ...

CZEŚĆ TOBIE ZIEMIO...

GODZINA CISZY

Mrozowicka Zofia

Zamykam się w komnaty mojej białe ściany —

Cicho! cicho! Niech świat ten odemnie odpłynie

I zabierze swych gwarów oddźwięk pomieszany —

Chcę być sama — chcę spocząć w tej jednej godzinie...

Chcę być sama — w myśl swoją chcę spojrzeć i w serce —

Znużył mnie ciągły widok ciągle zmiennych twarzy,

Znużył trud, z którym chęci tak często w rozterce,

Znużył głos, znużył uśmiech... cisza mi się marzy...

JEŚLIM ZGRZESZYŁA...

Jeślim zgrzeszyła tobie, jasne życie,

O, nie kładź na mnie nazbyt ciężko ręki!

Wszak w tem, że zórz mi zabrakło o świcie,

Dosyć już męki.

Wiem! pierś do śpiewu, pęd skrzydeł miast kroku,

Oczy do picia blasków miałam dane —

A oto idę niema, w ciszy mroku —

Skrzydła związane...

Wiem dziś, że radość kwitnie purpurowa

Dla tych, co żądne kwiecia mają dłonie —

A kto kwiat mija, temu życie chowa

Trud na zagonie.

Że moc jest dla tych, co jąć zdolni władę

Nad sobą — ludźmi — i zdarzeń zamętem —

A kto pod jarzmo chyli czoło blade,

Pójdzie z ugiętem...

A przecie nie wiem, czy to moja zbrodnia,

Że pożar buntów we mnie nie wybuchnął?

Że krzyk sprzeciwu, rodzący się co dnia,

W duszy mi głuchnął.

Dziedzictwo we mnie było słabych ludzi,

Co gną kolana przed względów tysiącem

I wolą iskrę zdławić, nim się zbudzi,

Niż spłonąć słońcem.

Wiekami kuli z pajęczyn łańcuchy

I każdy poryw krępowali śmiały —

I w szkole kłamstwa układali duchy,

Aż zwyrodniały.

I dziś już miara zatracona boża

Szczerości z sobą — i ku sobie wzajem —

Ni brać umiemy bez liczby z przestworza,

Ni z siebie dajem.

Wplecieni w błędne koła małej troski,

Małych zabiegów, idziem — ludzie mali —

Kędy nas popchnie — nie nakaz w nas boski,

Ale prąd fali.

A ty, królewskie życie, idziesz w słońcu,

Wolne i bujne, radością swą dumne

I takie ufne, że bez drżenia w końcu

Przyjmujesz trumnę...

WY-ŻEŚCIE TO, WY?!...

Zaszłam w cudu ogród złoty

Przez rozwarte bramy;

Wszędzie błękit, kwiecia sploty,

Źródeł srebrne lamy.

Białym śniegiem sypią w blasku

Jakieś znane sady,

Czyjejś stopy ślad na piasku...

Ach, to moje ślady!...

Moja młodość tu chodziła

Przez one ogrody,

Z onych źródeł kryształ piła,

Z onych kwiatów miody.

I patrzyła w złote słońce

Bez zmrużenia powiek —

I wołała w świata końce:

"Wszystko mocen człowiek!..."

A te krzyże... wśród rozdroża —

Skąd ten czarny cmentarz?...

Krwawą męką gaśnie zorza —

Coś szepce: "Pamiętasz?!..."

Skrzypią krzyże — szyd z uśmiechem

Czyha w martwej głuszy;

Coś znajomem płaczu echem

Zerwało się w duszy.

Moja boleść tu chodziła

Przez one cmentarze,

Stopy grobom łzami myła,

Zaglądała w twarze.

I pytała białych kości:

"Wy-żeście to, wy?

Moje szczęścia i miłości

Wierzenia i sny?!..."

OTUCHA

Czemu ty mi grasz, o wiosno!
Czemu ty mi grasz
Jakąś dziwną wieść radosną
O zbudzonych kędyś świtach,
O promieniach, o rozkwitach,
Gdy mrok doli mojej znasz
I jej nagość bezlitosną —
Czemu ty mi grasz,
O wiosno!

Czemu ty mi grasz, o burzo!
Czemu ty mi grasz
Wieszczbę, której echa wtórzą —
Choć pogrzmiewa w dali jeszcze:
Że pioruny złote masz —
Czemu ty mi grasz
Sny wieszcze?...

Czego ty mi grasz, o życie!
Czego ty mi grasz
Głosem złud, pieszczonych skrycie,
Że ty jawę dla nich masz —
I obietnic wieczne słowo
Rzucasz w czarę piołunową
U zakrytych dróg,
I wbrew doli szepcesz skrycie,
Że ma więcej tam, w błękicie,
Niźli rozdał Bóg!

WSPOMNIEŃ CHWILA...

Wspomnień chwila przyleciała!

Przyleciała lekka, jasna,

Uśmiechniona —

Szczebiotała, świegotała,

Snuła złotą nić z wrzeciona,

Dumkę z łona!

I rzuciła mnie wietrznica!

I zrobiła ze mną dziwy

Dumka jasna:Łzy w mem sercu — w łzach źrenica!

Ach, ta dola — moja własna —

Już — nie własna!

ŻYCIE

Jakże ty umiesz zwodzić, Życie,

Obietnic twoich tęczą złudną!

Co nie żądane, dasz obficie —

Umkniesz, bez czego wyżyć trudno...

Zapalasz świateł drogowskazy

Na wiecznie jednym dróg obłędzie —

Zdradzonym stokroć — po sto razy

Ślubujesz znów, że lepiej będzie...

A gdy ci wierzyć już przestajem,

Gdy ciszy tylko dusza łaknie:

Zjawionym nagle wabisz rajem,

Choć wejść doń już nam mocy braknie...

Mam-że ci więc złorzeczyć, Życie,

Za to, że wierzyć ci tak trudno ? —

Mnie dałoś szczęście: w duszy, skrycie

Pieszczę z twych złud najbardziej złudną!...

PROŚBA

Ty, co ptaszynie dajesz gniazdo własne

I każdej róży porę jej rozkwitu,

Daj i mnie przecie, nim na wieki zasnę,

Raz pełną piersią zachwycić błękitu.

Raz niech mnie ramię kochane otoczy

Po łzach i trudzie, po burzach i znoju,

Niechaj raz wreszcie utęsknione oczy

W drogiem spojrzeniu zatoną w spokoju.

Mnie nie uświęca ból znamieniem łaski —

Więc spróbuj odjąć goryczy kielichy:

Spróbuj, jak przyjmę — nie tryumf i blaski,

Lecz najcichszego szczęścia uśmiech cichy...

W BOŻYM KOŚCIELE

Każdą pięknością każdego kwiatu

Modlę się Tobie, o Panie,

W róży kielichach głębią szkarłatu,

Rosą na wrzosach w zaranie —

Lilji smukłością strzelistą, białą,

Z białych kadzielnic woń tchnącą —

I macierzanki wonią nieśmiałą,

W trawie zdeptaną i mrącą.

W każdej się zorzy modlę do Ciebie,

W łunach cichego wieczoru

I w błyskawicy na letniem niebie,

W szumach, co idą od boru...

I rozmodlona dusza upada

W proch ten, co ziemią się ściele —

W gwiazd pyły złote ulecieć rada,

Stopić się w Bożym kościele...

ŚWIĘTO ŻYCIA

Więc znowu do mnie zwracasz twarz promienną,

Stufarbne życie — i znów szepcesz władnie:

"Dźwignij się z darni! Strząśnij mgłę jesienną!

Jeszcze w rozświtach zimny mrok opadnie —

"Jeszcze mogiły kwiatami zarosną,

A przecie twojej dotąd nie wytknięto —

Rozpostrzyj dłonie ku słońcu!... Radosną

Rzeczą jest żyć! Rozpostrzyj duszę — idź w Święto!

"I ból twój Świętem: na łkania tonacji

Każdy wesela krzyk się lepiej słyszy,

Z bólu spiż Mocy! Idź w kwiecie akacji

Słuchać pszczół brzękiem rozśpiewanej ciszy.

"Przeminą kwiaty! przeminą pszczół brzęki!

Nowy rój zagra w złotym słońca cudzie!...

W hymn ciszy spłynie nowy śmiech i jęki —

Ja trwam: ja, Życie! Śpieszcie się żyć ludzie!...

SZAŁ KWIATÓW

O pieśni kwiatów — pieśni, nieśpiewana,

Lecz barw falami w powiewach grająca,

Pod złote struny słońca rozesłana,

Po srebrnych rosach hejnałem lecąca...

Hymnie poranny ziemi i stworzenia,

Orgją przepychów bijesz w moje oczy —

Jasnem "allegrem" tryskasz z nocy cienia,

"Largiem" wspaniałem twój akord się toczy:

W cudowny zestrój powiązane nuty:

Krzykliwa czerwień i niskie półtony

Z purpury w szafir, przez fiolet pokuty —

I ten, drgający chłodem, ton zielony!

Dzwoni konwalji biel o złote kruże

Jaskrów, do słońca cicho gorejące —

Gną się w kaskadach krwi kipiącej róże —

Blade lilije wschodzą, jak miesiące —

Drobny szmer wtrząsa bzów, jaśminów kiście —

Dziewanna ognia pochodnie kołysze —

Słonecznik pręży z pożądaniem liście —

Irysy sieją szafirową ciszę —

Lecą zwichrzone maki — w falach łąki

Gwoździki płoną i grają szkarłatem —

Jękliwie na gwałt biją leśne dzwonki,

Drżą malw kolumny każdym gwiezdnym kwiatem.

Wszystko drga, płonie, tętni i szaleje,

Jak gdyby wieczność tę jedną godzinę

Miała, gdy kwitną kwiaty...

Czas się śmieje,

Bezzębne dziąsła odsłaniając sine...

DZIWNA NOC

Dziwna nocy majowa,

Gdzie srebro twoich łun?

Księżyc w obłok się chowa,

Zbrakło słowiczych strun —

Wyblakłe, bzowe kiście

Więdnącą ronią woń —

Czeka na czyjeś przyjście

Nierozkwitnięta błoń —

Nawpół rozwite sady

Zalewa cichy mrok,

Wsłuchują się lewady

W czyjś odchodzący krok...

Cień surowy mknie długo

Przez szarą zieleń łąk,

Gną się wierzby nad strugą

W kształt załamych rąk...

A jeśli buchną z ziemi

Silne, upojne tchy,

Pełznąc pierśmi białemi,

Dławi je opar mgły!

W tej wiośnie już pustkowie,

Tęsknota, niemoc już —

Śpią gdzieś w zaklętem słowie

Dreszcze ożywczych burz!

Koniec wersji demonstracyjnej.

CHCIAŁABYM W BŁĘKIT...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SPOKÓJ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MIEDZA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TO MOGŁO BYĆ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DLACZEGO?

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

GDYBY NAM WOWCZAS...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŚNI MI SIĘ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

GDYBYŚMY RAZEM DZIŚ BYLI...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŚNIEG

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MILCZENIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

GODZINA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SŁOWO

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PRYSNĄŁ SEN...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

GDYBY...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DŹWIĘK

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DZIĘKUJĘ CI...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PIERWSZY LIŚĆ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KWIECIE LILIJOWY...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

UŚCISK DŁONI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

W PÓŁCIENIU

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

BZY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OBMOWA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

JESIEŃ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZADUSZKI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

U TRUMNY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NA ŚMIERĆ Ś. P. MIECZYSŁAWA KARŁOWICZA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NAD NILU ROZLEWEM...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PODOLE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KOLĘDNICY W NIEBIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KUBA KOLĘDNIK

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

W POŻODZE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

BYŁA...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WYSZŁA ZE MNIE DUSZA...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NA POLU...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

A KWIAT WYROŚNIE...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CZEMU?

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MIŁOŚCI, SZYSZAK WEŹ...!

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NADEJDZIE KIEDYŚ DZIEŃ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CZEŚĆ TOBIE ZIEMIO...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej