Juliusz Słowacki

GODZINA MYŚLI

Konwersja: Nexto Digital Services

GODZINA MYŚLI

Juliusz Słowacki

Głuche cierpiących jęki, śmiech ludzki nieszczery
są hymnem tego świata — a ten hymn posępny,
zbłąkanymi głosami wiecznie wniebowstępny,
wpada między grające przed Jehową sfery
jak dźwięk niesfornej struny. Ziemia ta przeklęta,
co nas takim piastunki śpiewem w sen kołysze.
Szczęśliwy, kto się w ciemnych marzeń zamknął ciszę,
kto ma sny i o chwilach prześnionych pamięta.

Trzeba życie rozłamać w dwie wielkie połowy,
jedną godziną myśli — trzeba w przeszłość wrócić;
i przeszłość jako obraz ściemniały i płowy,
pełny pobladłych twarzy, ku słońcu odwrócić...
I ścigać okiem światła obrazu i cienie
jak lśniące rozpryśnionych mozajek kamienie.
Tam — pod okiem pamięci — pomiędzy gór szczytem
piękne rodzinne miasto — wieżami wytryska
z doliny, wąskim nieba nakrytej błękitem.
Czarowne, gdy w mgle nocnej wieńcem okien błyska;
gdy słońcu rzędem białe ukazuje domy,
jak perły szmaragdami ogrodów przesnute.
Tam zimą lecą z lodów potoki rozkute
i z szumem w kręte ulic wpadają załomy.
Tam stoi góra, Bony ochrzczona imieniem,
większa nad inne — miastu panująca cieniem;
stary — posępny zamek, który czołem trzyma,
różne przybiera kształty — chmur łamany wirem;
i w dzień strzelnic błękitnych spogląda oczyma
a w nocy jak korona, kryta żalu kirem,
często szczerby wiekowe przesuwa powoli
na srebrzystej księżyca wschodzącego twarzy.
W dolinie mgłą zawianej, wśród kolumn topoli,
niech blade uczuć dziecko o przyszłości marzy,
niechaj myślami z kwiatów zapachem ulata,
niechaj przeczuciem szuka zakrytego świata;
to potem wiele dawnych marzeń stanie przed nim,
i ujrzy je zmysłami, pozna zbladłe mary.
Karmił się marzeniami jak chlebem powszednim,
dziś chleb ten zgorzkniał, piołun został w głębi czary.
Do szkieletu rozebrał zeschłe myśli ciało,
odwrócił oczy, serce już myśleć przestało.

Gdy lampa gaśnie, kiedy pieśń piastunek ścicha,
kiedy się małe dziecko z kołyski uśmiecha,
ma sen całego życia... A gdy tak przemarza,
dzieci na świat nieznany smutną patrzą twarzą
i bladym przerażają czołem od powicia;
smutne pomiędzy ludźmi - bo miały sen życia.

Wśród litewskiego grodu, w ciemnej szkolnej sali
siedziało dwoje dzieci - nie zmieszani w tłumie.
Oba we współzawódnej wykarmieni dumie,
oba wątłej postaci, marmurowo biali.
Młodszy wiekiem nadzieje mniejsze zapowiadał,
pierś mu się podnosiła ciężkim odetchnieniem;
włos na czole dzielony na ramiona spadał
i po nich czarnym, gęstym sypał się pierścieniem.
Widać, że włos ten, co dnia ręką dziewic gładką
utrefiony, brał blaski dziewiczych warkoczy.
Ludzie nieraz: „On umrze" - mówili przed matką;
wtenczas matka patrzała długo w dziecka oczy.
i przeczyła z uśmiechem - lecz w smutku godzinie,
kiedy na serce matki przeczuć spadła trwoga,

Koniec wersji demonstracyjnej.