Oskar Wilde

GWIAZDUŚ

Konwersja: Nexto Digital Services

GWIAZDUŚ

Oskar Wilde

Było sobie raz dwu biednych drwali, którzy wracali do domu przez gęsty bór. Była zima i noc straszliwie mroźna. Śnieg grubą warstwą leżał na ziemi i na świerkowych gałęziach. Kiedy tak szli, mróz po obu ich stronach łamał kruche gałązki, a gdy przybyli do górskiej siklawy, zmarznięta woda wisiała w powietrzu bez ruchu, bowiem Król Lodu ucałował ją w usta.

Było tak zimno, że nawet zwierzęta i ptaki nie wiedziały, jak by tu sobie poradzić.

— Uu! —stękał wilk, kuśtykając przez krzaki z podwiniętym pod siebie ogonem.

— Cóż za potworna pogoda. Dlaczegóż rząd w to nie wejrzy?

— Uit, uit, uit! — ćwierkały zielone makolągwy.— Stara ziemia umarła, i oto ją położyli owiniętą całunem.

— Ziemia wychodzi za mąż, a to jej ślubna suknia —szeptały do siebie turkawki. Różowe ich nóżki były zmarznięte na kość, ale turkawki uważały sobie za obowiązek spojrzeć na rzecz od strony romantycznej.

— Bzdura — mruknął wilk. —A ja wam powiadam, że to wina rządu. Jeśli mi nie wierzycie, to was zjem. — Wilk był stworzeniem na wskroś praktycznym i nigdy mu nie brakowało argumentów.

— Co do mnie — powiedział dzięcioł, urodzony filozof — to tyle dbam o wyjaśnienie, co pies o piątą nogę. Tak jest, jak jest — a jest piekielnie zimno.

Było naprawdę piekielnie zimno. Wiewiórki, które mieszkały w dziupli wysokiego świerka pocierały sobie wzajemnie noski, żeby się zagrzać, a króliki skulone w swoich jamach nie ośmieliły się nawet wyjrzeć za próg. Jedynie długouche sowy rade były takiej pogodzie. Ich pióra zesztywniały od szronu, ale sowom to bynajmniej nie przeszkadzało i przewracając żółtymi oczami pohukiwały do siebie poprzez las: — U-hu, U-hu! Co za cudowna pogoda!

A drwale szli i szli krzepko dmuchając w palce i brodząc ciężko okutymi butami w zmarzniętym śniegu. Raz zapadli się w zaspę i wyszli z niej biali niby młynarze, gdy mielą mąkę. Innym znów razem takiego kozła machnęli na twardym i śliskim lodzie zamarzniętego bagna, że im się chrust rozsypał i musieli go zbierać i wiązać w nowe wiązki. Znów kiedy indziej zdało się obu drwalom, że zabłądzili w lesie i strach ich zdjął, bo dobrze wiedzieli, jaki okrutny jest śnieg dla wędrowców, którym wypadnie usnąć w jego ramionach. Oddali się jednak w opiekę poczciwego świętego Marcina, który czuwa nad podróżnymi, zawrócili z drogi i dalej już szli ostrożnie. Doszli nareszcie do skraju lasu i stąd daleko w dolinie ujrzeli światełka wioski, w której mieszkali.

Tak byli radzi ze swego wyzwolenia, że zaczęli się głośno śmiać. Ziemia wydała im się teraz niby kwiat srebrny, a księżyc jak złoty kwiat.

Gdy się już naśmiali do syta, zrobiło im się markotno, gdyż przypomnieli sobie o swojej biedzie — i jeden z nich rzekł do drugiego:

— Nie wiem, po co się tak weselić, skoro wiadomo, że świat należy do bogatych, a nie do takich jak my! Byłoby lepiej, żebyśmy gdzie zamarzli w tym lesie, albo żeby nas napadł jaki zwierz i pożarł bez ceremonii.

— Święta prawda — powiedział drugi drwal. — Jednym się przelewa, a drugim nie dostaje. Niesprawiedliwość podzieliła świat i nic oprócz trosk Judzie nie dzielą po równi.

Kiedy tak biadolili nad swoją niedolą, nagle stało się coś przedziwnego. Z nieba spadła mianowicie jasna i piękna gwiazda. Ześliznęła się w dół nieboskłonem mijając w locie inne gwiazdy, a drwalom zapatrzonym w jej lot zdawało się, że upada za małą kępą wierzb, o rzut kamieniem od owczego szałasu.

— Gar złota, kto ją znajdzie — zawołali i nuże biec do gwiazdy, tak się im chciało tego złota.

Jeden biegł jednak szybciej niż jego kompan, toteż go wkrótce minął i dalejże ku wierzbom. Gdy już je miał za sobą — patrzy, a tu rzeczywiście kawałek złota leży na białym śniegu. Poskoczył tedy ku złotu i nachyliwszy się, porwał je w obie ręce. Był to płaszczyk z pozłocistej tkaniny, dziwnie usiany gwiazdkami i mocno pofałdowany. Zawołał tedy drwal do towarzysza, że znalazł niebieski skarb, a kiedy tamten dobiegł, usiedli obaj na śniegu i jęli rozwijać fałdy, by się podzielić złotem. Niestety, w płaszczu nie było ani złota, ani srebra, ani w ogóle żadnego skarbu — ale śpiące dzieciątko.

I rzekł jeden do drugiego:

— Taki to koniec naszych nadziei. Nie mamy szczęścia, bo cóż za korzyść z dziecka! Lepiej zostawmy je tutaj i chodźmy w swoją drogę. Wiadomo, żeśmy biedacy i że mamy w chałupie własne dzieciaki. Chleb ich nie dla obcego.

Ale drugi mu odparł:

— Jakże to! Przecież to grzech tak dziecko porzucić w śniegu, żeby zmarniało. Biedak jestem jak ty, niejedną mam gębę do wykarmienia, a w garnku tyle co nic, ale je wezmę do domu. Już się tam żona nim jakoś zaopiekuje.

Wziął czule dziecko na ręce, dobrze je płaszczem owinął, żeby nie zmarzło na zimnie i ruszył stokiem do wioski, a jego towarzysz nie mógł się nadziwić takiemu szaleństwu i miękkości serca.

Kiedy przyszli do wioski, rzekł do niego kompan:

— Ty masz dziecko, to daj mi płaszcz, bośmy się ugodzili, że się będziemy dzielić...

Drwal jednak odparł:

— Płaszcz ani twój, ni mój — ale dziecka — a powiedziawszy towarzyszowi — z Bogiem — podszedł do domu i zapukał.

Otworzyła mu żona, a skoro zobaczyła, że to mąż zdrów i cały, zarzuciła mu ręce na szyję i mocno go ucałowała. Zdjęła mu potem z pleców wiązkę chrustu, śnieg otrzepała z butów i poprosiła, by wszedł.

Koniec wersji demonstracyjnej.