Zygmunt Niedźwiecki

J KRÓL

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

J. KR. MOŚĆ BOA DUSICIEL.

PROTEST.

PARASOL.

SATYR.

TRZY. DYTYRAMB.

J. KRÓL. MOŚĆ BOA DUSICIEL

Fraszki

Niedźwiecki Zygmunt

J. KR. MOŚĆ BOA DUSICIEL.

Jak cudnie się mienisz barw kraśnych tysiącem!.. Jak lśnisz i oślepiasz blaskami złota, jedwabiu, brylantów, Vindobono urocza!.. Jak wre, szumi i pryska swywolną pianą szampańskich egzystencyi pyszny ogród letniego hipodromu, kąpiący się w piekielnie rozkosznej spiece czerwcowego słońca!..

A na tem przecudnem tle — ona!..

Sentymentalna, jak stare miłosne piosnki naddunajskiego gminu, śliczna jak nagie rozpustnice Makarta, jak motyl lekka i jak grono dojrzałej winorośli słodka w dwudziestej wiośnie swych grzechów, chichocze i fruwa wśród oślepiających połysków świeżego lakieru i kojącej zieleni roślin, wiedenka wszystkich sfer — niby tłumek swywolnych nix Dunaju, co owinąwszy rusałkową nagość w przeświecające mgły letnich strojów, wybiegły w takt straussowskiego walca z fal, czule zwanych modremi, by ocz swych śmiejąco-łzawych kryształem, brzoskwiniową świeżością lic, wiśniami warg i tysiącem dyablich ponęt płci, zdobiących je od puszystego karczku aż po pieniste spodniczki, rozpalać w tłumie krew, w krwi niecić żądze i najwyższy z cudów lata: kobietę pijaną szczęściem — ukoronować gloryą złud jeszcze piękniejszych!...

Dokoła zaś tych czarodziejek, głoszących półdziecięcym, półszatańskim uśmiechem tryumfu swą wszechmoc, roją się bezczelni, uprzykrzeni, brutalniejsi niż umizg zwierzęcia samym wyrazem swych oczu, z furmańska eleganccy, wąsaci "królowie" stworzenia, z szkiełkiem w oku, dymem u warg i kijami w ręku, pocharakteryzowane na milionerów a pachnące Louisem jednodniówki hulaszcze.

Rozkoszne jest to nieustające święto tarzającego się w próżniactwie i rozpuście zbytku w olbrzymiej, powietrznej i jasnej hali, pełnej potężnych drzew, zasłanej kobiercami pysznej murawy i kwiecia, iskrzącej się nieustannym rozkwitem zimnych, srebrzystych pąków fontann na szczycie kryształowej łodygi, co z paszczy bronzowego delfina wytryska, — i nakrytej cudnym jak sen niedościgły stropem bladego lazuru tam, nad głowami, nad szczytami drzew, wieżyc, gór!.. nad wszystkiem...

I mierzy to wszystko naiwnie szyderczym wzrokiem wyższości — żebrzących papierosa albo dwudziestohalerzówki różnokolorowych golców z za mórz, gór, którzy w zamian za ekspozycyę swych azyatyckich i afrykańskich brzydot przywożą sobie stąd do domu trochę grosza i pokaźne suchoty. I daje się to przez próżność naciągać na przedostatnią często koronę trupem nawleczonego na drut kwiatka bezczelnym i milutkim kwiaciarkom. I otacza wrzawą modnego entuzyazmu trójkę japońskich magików — urodziwy komplet akrobatów perskich — tybetańskiego wróżbitę — nakoniec ciśnie się na złamanie karku w sezonowym szale przed okratowaną scenę amfiteatru, gdzie dwanaście pysznych lwów nubijskich, w wściekłym humorze, poniża się wraz ze swą wielokrotnie dekorowaną poskromicielką do zapełnienia wstępnego, ignorowanego przez wszystkich numeru przed spektaklowem clou: popisem zaklinaczki wężów Ijony, indyanki, z jej królewskim kochankiem "dwunasto-metrowym(!) olbrzymim, po raz pierwszy żywcem w niewoli okazywanym tych rozmiarów" Boq Constrictor'em!

Produkcyę inscenowano z całym pietyzmem blagi hecarskiej.

Zaczyna ją pełen dzikich, suggerujących wschód pisków i brzęków marsz "Siedmiu magów". Na scenie pstrzą się blaszki jaskrawych kap, błyszczą złociste kije ogromnych wachlarzy z piór różnej barwy.

Następuje taniec czterech bajader, jeszcze gwałtowniej udający Azyę, dzikszy jeszcze, aż wśród formalnego jarmarku pikulin, fletów, dzwonków, czyneli, tamburinów, triangułów, rozpryskujących swe dźwięki najostrzejsze, najautentyczniej indyjskie — wjeżdża na ustrojonym w czaprak do samej ziemi słoniu Ijona, bogini, za nią zaś wnoszą Jego, jej niewolnika i wielbiciela, arystokratycznego potomka starej szlachty smoków bajecznych, upiora puszcz Boę, w pasowo złotej skrzyni, jak w lektyce, czterej rośli, wytrykotowani z indyjska tragarze w dziwacznych turbanach i kurtach i z echt weanerisch klątwą pod kłakami brody przyprawnej.

Ijona, ulubienica, od paru tygodni, tego tłumu starych, zakochanych w błyskotkach i bladze, dzieci lekkomyślnych i pustych, przywitana huraganem oklasków, posyła im, zsuwając się ze słonia, ognistego całusa dwojgiem bujnych, miedzianoskórych, trochę poprawionych szminką ramion, po których się wiją złote żmije branzolet. Całus zażega nową eksplozyę braw — protekcyonalnego umizgu u mężczyzn, siostrzanej aprobaty u kobiet, klaszczących w tej zalotnicy — koleżance. Kochają wszyscy jak swe odbicie, jak dziecko swego bruku, tę ładną ekskelnereczkę czy eksstatystkę, rodem z Hernals lub Favoriten, którą oko i węch impressaria wyniosły na wyżyny sztuki, dzięki czemu, zamiast niedawnych kufelków piwa z zakąską, jada obecnie kolacye z szampanem, a całus jej w miejsce wczorajszego guldena ma dziś kurs piątki na giełdzie pieszczot.

Wśród arcynastrojowego melodramu, okrąża z kuglarską laseczką w ręce skrzynię, gdzie śni o niej, o czarach jej rzeźbionego tułowiu, gad olbrzymi i straszny.

Śliczne członki dziewczyny grają banalnie i głupio pantomimę zaklęć! Melodya muzyki snuje się koło jej kształtów niby dym usypiających kadzideł lub pajęcza osnowa miłosnej pieśni, która wyśpiewawszy wszystkie swe roztkliwienia i szepty, słabnie, cichnie, omdlewa, w końcu umilka — a wtenczas Ijona, cisnąwszy precz różdżkę, lekkim skokiem sarenki odrzuca się od skrzyni, dając znak służbie.

Najtęższy zdejmuje kłódki, uchyla lekko wieka i dłoń wsunąwszy przez szparę, z skupioną uwagą szuka omackiem w mroku szyi krwiożercy. Znalazłszy ją, chwyta tuż przy łbie, i płaski, zaspany, dyabli pysk węża olbrzyma ukazuje się oczom widzów śledzących sprytnie zaaranżowany epizod z przyjemnie bijącem sercem i tchem zapartym tanich cyrkowych sensacyj.

W miarę jak pstrokate cielsko gadu wyłania się ze swego więzienia, coraz grubsze — czyhające pachołki chwytają je jeden po drugim oburącz, nie dając ani na mgnienie oka poczuć wolność zupełną ogłuszonej niewolą, otumanionej snem w mroku, olśnionej nagłym dnia blaskiem bestyi. Muzyka, zciszona sordinami, gra coś rajskiego... coś z plusku źródełek leśnych, z brzęku muszek pijanych latem, z ptasiego w noc majową świergotania... Niemowlęca kołysanka na uśpienie potworu...

Skoro się rozstąpili w szereg z rękoma obciążonemi grubem jak kobiece udo ciałem boy — ogon sięgał jednego krańca sceny, łeb drugiego, mimo falistej linii całości.

— Colossal! — stwierdzają widzowie po raz setny, spierając się: — "Ma w każdym razie swoje siedm, ośm metrów". — "Dwanaście, według afisza!" — "Ba! to co plotą afisze!" — "Czytajcie w zoologii: dorasta najwyżej sześciu!"

Ijona zaś pląsa powabnie przed mieniącym się metalicznemi blikami łusek prawnukiem przedpotopowych poczwar, w którego martwym na pozór, prężącym się nieznacznie bezruchu, czai się utajona moc piorunu i piorunowa błyskawiczność rzutu. Nakoniec przyfrunąwszy w swych motylich, jedwabnych szatkach baletowego chochlika pod sam łeb Dusiciela, z ustami stulonemi do całowania, miękkim, aksamitnym umizgiem ręki posyła zbójowi leśnemu, dzierżonemu silnie przez stalowe ręce pachołów, giest pieszczotliwie głaszczący.

Wtem ustawiła się w połowie długości węża, zrzuca z nad czoła dyadem, rozpuszcza czarne strugi włosów, zrywa z piersi i bioder górną, lekko upiętą część stroju, i staje przed widzami półnaga, jak ta w Stuckowskiej "Die Sünde".

— Lebende Copie des berühmten Stuck'schen... — szepcą za afiszem w tłumie.

Służba, zgrupowawszy się w pobliżu hecarki, okala jej tułów obłemi skrętami gadziny, która wijąc się wałem potężnym wpoprzek brzucha ku ramionom na barki, okrąża je, wychyla ponad prawe ramię w stronę widzów najcieńszą część szyi i najpodlejszy z tworów ziemi błysnął szatańską zielenią swych ślepiów zbójeckich w podkreślone oczy zaklinaczki, która pochyliła ku płaskiej, nikczemnej, kołyszącej się w powietrzu mordzie swą główkę powabną, przytuliła się do niej na chwilę ze zmróżonemi rozkosznie oczyma, a potem wymierzyła jej lekki, przyjacielski, przez nieuwagę trochę mocniejszy niż zwykle klapsik, jakby dla przebudzenia siebie i jego z pieszczoty...

— Er liebt sie, ich sag Dir, er liebt sie! — poczynają szeptać w ucho kochankowi lub przyjaciółce przeczulone seksualnie samiczki, aby w sobie podniecić do ekstatycznych spazmów rozkoszne dreszcze na widok pieszczot dziewczyny z gadem...

W tej samej chwili jednak przeszył powietrze cienki i ostry krzyk kobiecy... Odepchnięci nagłym zamachem ogona boy sługusi rozskoczyli się i uciekli, Ijona zaś, w przerwanem poruszeniu ciała, usiłującego się wydrzeć rozpacznie z objęć straszliwych, osunęła się wraz z wężem na ziemię, miażdżona potężnym skurczem cielska, którego lodowo zimny połysk zdawał się żarzyć nagłym ogniem piekielnej pasyi...

Groza śmiertelnej paniki unieruchomiła na. sekundę muzykantów i publiczność, pogrążając amfiteatr w ścinającej krew ciszy, wśród której zdawało się, iż słychać trzask wybijanych z panewek stawów i suchy chrobot gruchotanych — ponad program — kości cyrkówki.

Naraz rzuciło się ku drzwiom wszystko w gromadnym porywie strachu, rozpychając się, tratując i wrzeszcząc, na scenie zaś mordował dalej zemdlałą w niemem milczeniu skrytobójcy, z zimnem okrucieństwem maniaka-furyata, spoliczkowany ręką nierządnicy ku zabawce gawiedzi świętokradczo : igraszka jej błazeństw wszetecznych, jej chwilowy niewolnik, jej od wieków doradca i pan, jej ojciec nieprawy, jej szatan — wąż!

Koniec wersji demonstracyjnej.

PROTEST.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PARASOL.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SATYR.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TRZY. DYTYRAMB.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej