Bronisława Ostrowska

JESIENNE LIŚCIE

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

JESIENNE LIŚCIE

SPLĄTANY JEDWAB.

PAPROĆ.

MAJOWY SEN.

ISKRY.

MOTYL.

CHMURY.

LATAWICA.

PSYCHE.

SPHINX ATROPOS

ELOE

PIELGRZYMKA ŚW. ANNY

JESIENNE LIŚCIE

Bronisława Ostrowska

JESIENNE LIŚCIE

Dzikie wino po murze się pnie, wiotkiemi gałęźmi się pnie, złotem i purpurą tkane jak kobierzec na ziemię spływa.

A po kobiercu tym jesień chodzi szelestem zwiędłych liści.

W jesienne szare dnie, kiedy leniwe mgły włóczą się po drętwych ugorach, a odlatujące żórawie jękiem żegnają pustkowia polne, — w pochmurne szare dnie — patrzę, jak wicher miecie liście winogradu i śnię, że świetne roje purpurowo złotych motyli lecą szukać słońca we mgłach...

A to są tylko liście, zwiędłe liście.

A kiedy w blade słoneczne południa, pajęczynami po rżyskach rozsnute, czerwone liście wina opadają ciężko i głucho, zdaje mi się, że to są wielkie krople krwi, co przepalają sobą ziemię i przejadają — jak rdza.

A to są tylko zwiędłe liście...

Jesienne liście...

SPLĄTANY JEDWAB.

Splatał mi się zielony jedwab!

Taki słoneczny był dzień... taki słoneczny !

Siedziałam pod kwitnącą lipą, w brzęku pszczół, w nagrzanej woni zielnej, w ciepłych powiewach, co ze złemi szły.

Wyszywałam jedwabiem zielonym na płótnie białem, bielonem na słońcu...

I nagle — splątał mi się jedwab, którym liście i kwiaty wyszywałam na płótnie.

Zdaje mi się, że cień lecącej chmury upadł mi na ręce i dlatego splatał mi się jedwab.

Nie... nie... to z oczu mi łza spadła na nieznane kwiaty.

A może to był sen? i jedwab we słońcu i kwiaty i południe lipą pachnące?

Może ten jedwab splątał mi się przez sen? Nie wiem, tylko mi źle...

I nie wiem czemu, — bo przecież tylko splątał mi się jedwab — we słońcu...

PAPROĆ.

Zasadziłam w ogrodzie wielki krzak paproci. Przeniosłam go z boru, z żałobnej kaplicy boru, z ciemnej kaplicy, pokrytej żałobą świerków.

A rósł tam na pniach drzew wypróchniałych, omszonych, iskrzących się zimnym blaskiem śmierci. A krążyły ponad nim ognie złe, — świecące duchy bagien.

Przeniosłam go — właśnie jak się przenosi skarb — pod osłoną nocy i chmur; przeniosłam go i zasadziłam w ogrodzie swoim, by zakwitł. Pod białą ciszą wiśniowych drzew zasadziłam krzak paproci leśnej, pod białym puchem kwiecia. Codziennie polewałam go wodą zdrojową i łzami, czekając godziny wielkiej.

Codziennie całowałam jego liście, czekając godziny.

I przyszła noc cudu.

Ci co szukali kwiatu poszli w bory, w żałobne kaplice borów między śmiertelne próchna i złe ognie bagien.

A paprocie na bagnach wyrosłe w dzikich ostępach — kwitły. Jako gwiazda palił się ich kwiat, jako gwiazda, mówię, w ciemnościach.

I przyszła noc cudu.

Ległam piersią na ziemi i oplotłam ramionami krzak — czuwając.

A łzy spadały w kielich roztoczonych liści...

I bladła noc — i nie zakwitła gwiazda.

I bladła noc, i weszło słońce, wielkie słońce dnia, i rozpaliło gwiazdy w kroplach moich łez:

Rozpaliło łzy moje, ie były jako gwiazdy cudu.

MAJOWY SEN.

Kwietne zamiecie całujących się płatków jabłoni i grusz pląsają w słońcu na wietrze. Sad dyszy wiosną, tryska wiosną, wiosna przelewa się w nim wonią aż za chruściane płoty krzewiem obrosłe.

Zatopiła mię całą trawa zielenią płynąca: powieje tylko wiatr i fala srebrnawa, niechwytna przeleci mi nad głową i złączy się nademną zielone, żywe, rozszumiałe morze.

A w górze jabłoń w migotach pszczelnych brzęczy i sypie mi na czoło, na włosy, na skroń białą wiośnianą pieszczotę kwietną.

Zamykam oczy pod pocałunkami: śnić będę.

— Majowy sen na puchach drzew owocnych...

Oto przez niezmierzony step śniegowy pędzi mój koń. Nie pędzi, — położył się na wichrze i wicher nas niesie. W uszach nam gra, bije we krwi, smaga rozkoszą i niesie. Tylko po bokach mignie czasem topola przydrożna, albo rozstajny krzyż zaskrzypi i jak upiór wyciągnie za nami ramiona. Czuję, że w moim koniu każdy nerw tętni krwią rozigraną — jak różowy rumak jutrzenki pędzi po stepie biały ogier mój.

Pijana przestrzenią, pędem i bezdrożem zamykam oczy i śpię jak ptak — w locie, — a nieskończoność wyje nam u nóg.

Białe zamiecie całujących się płatków jabłoni i grusz pląsają w słońcu na wietrze.

ISKRY.

Niepowstrzymany, złowróżbny w ciemności prze z hukiem wąż wagonów wiozący mię w świat. Coraz dalej pierzchają znane mi majaki: wirują jeszcze niejasne przed oknami i zostają pozamną — nazawsze.

Serce jak skrzydło łopoce mi w piersi: do życia się rwie. Dźwięczniejsze jest i chybsze niźli rozpęd kół

A przed oknami wagonu iskry się sypią. Z początku rój motyli złotych, potem ognisty deszcz, potem już zawierucha słonecznych strzał, zamieć słoneczna, — miljon dusz można ogrzać, miljon dusz zapalić. A każdy motyl złoty, każdy słoneczny grot upada małą iskrą na wilgotną grudę i gaśnie. Bez głosu nawet, zupełnie cicho — gaśnie.

Patrzę jak się te iskry sypią w ciemną noc, jak błyszczą, lecą, gasną... I oto już nie słyszę drżącego skrzydłem serca, a tylko głośny bezustanny, nieubłagany turkot kół, niosących, mię w dal... — w świat... — w życie...

MOTYL.

Z nagrzanem tchnieniem pachnącego wiatru wpadł do mojego pokoju — motyl.

Wpadł i zagubił drogę! podleciał do innego zamkniętego okna i począł rozpaczliwie trzepotać o szyby.

Tam poza oknem w rozkwieconym sadzie lilje się białe w dziewiczych tęsknotach słaniają i złotem prątków plamią niepokalaną biel kielichów wonnych... Tam róże krwawe, spalone rozkoszą, dysząc zwisają z mdlejących gałęzi, a urokliwe kruże maków płomiennych chwieją się w słońcu ciężkie, odurzenia pełne.

Gąszcz stubarwna, falująca, zawrotna upojeniem południa, jak niedosięgła bajka, stoi tam — za oknem... Długo motyl zbłąkany o szyby się bił, sypiąc opyłem barwnym z umęczonych skrzydeł, — aż opadł wreszcie na ramę okienną omdlały, ciężko dyszący skrzydłami.

Otwarłam okno na ścieżaj — na sad.

Kłąb woni mocnej, durzącej, jak pieszczota upojną falą owionął motyla; ale on zapatrzony, opuściwszy skrzydła siedział bez ruchu na ramie okiennej.

Nie wyleciał.

Koniec wersji demonstracyjnej.

CHMURY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

LATAWICA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PSYCHE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SPHINX ATROPOS

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ELOE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PIELGRZYMKA ŚW. ANNY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej