Alfred de Musset

KARMOZYNA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY:

AKT I

Scena I

Scena II

Scena III

Scena IV

Scena V

Scena VI.

Scena VII

Scena VIII

Scena IX

AKT II

Scena I

Scena II

Scena III

Scena IV

Scena V

Scena VI

Scena VII

AKT III

Scena I

Scena II

Scena III

Scena IV

Scena V

Scena VI

Scena VII

Scena IX

KARMOZYNA

Alfred de Musset

Tłum. Tadeusz Żeleński Boy

OSOBY:

PIOTR ARAGOŃSKI, król Sycylii.

BERNARD, lekarz.

MINUCCIO, trubadur.

PERILLO, młody adwokat.

SIR VESPASIANO, wędrowny rycerz.

OFICER PAŁACOWY.

MICHAŁ, służący w domu Bernarda.

KRÓLOWA KONSTANCJA, żona króla Piotra.

PANI AGATA, żona Bernarda.

KARMOZYNA, ich córka.

PAZIOWIE, giermki, panny dworskie, służebne królowej

Rzecz dzieje się w Palermo.

AKT I

Sala w domu Bernarda.

Scena I

Bernard, pani Agata.

PANI AGATA.

Bądź tak uprzejmy, odłóż swoje kordiały i posłuchaj trochę tego, co ci powiem.

BERNARD.

Bądź tak łaskawa, nie mów nic, to będzie jeszcze krócej.

PANI AGATA.

Jak chcesz. Mieszaj swoje cuchnące zielska, ile ci się podoba. Jedynym skutkiem twego uporu będzie, że biedne dziecko umrze w naszych, rękach.

BERNARD.

Jeśli moje lekarstwa nie poradzą, cóż poradzi twoje gadulstwo? Ale to twoje jedyne zajęcie. Bogu dzięki, cierpliwość to piękna cnota,

PANI AGATA.

Gdybyś kochał biedną Karmozynę, rychło odzyskałaby zdrowie.

BERNARD.

Czemu mi to mówisz? Czyś oszalała? Nie widzisz, co robię od rana do wieczora? Biedna gołąbka! jedyne moje kochanie! Powiedz, czy nie dość, że patrzę na cierpienia ukochanego dziecka, żebym jeszcze musiał znosić twoje wymówki? Słysząc cię, powiedziałby kto, że ja jestem przyczyną całego nieszczęścia. Jak sobie wytłumaczyć melancholię, która ją zabija? Przeklęte festyny królowej; niech te turnieje porwą wszyscy diabli!

PANI AGATA.

Ty wciąż do swego.

BERNARD.

Tak, nie wybije mi nikt z głowy, że ona rozchorowała sipor pewnej niedzieli, tuż po powrocie z tych igrów rycerskich. Widzę ją jeszcze, jak siada na tym krzesełku, blada, zamyślona! Jak smutno patrzała na swoje nożęta okryte pyłem! Nie rzekła ani

słowa cały dzień i nie siadła z nami do wieczerzy,

PANI AGATA.

Et, bajesz, stary. Chcesz wiedzieć, jakie jest najlepsze lekarstwo? Powiem ci mimo twej brody: ładny kawaler i złota

obrączka.

BERNARD.

Gdyby tak było, czemu odrzucałaby wszystkie partie, które jej podsuwamy? Czemu nie chce ani słyszeć o Perillu, który był towarzyszem jej dziecięctwa?

PANI AGATA.

Właśnie! Dużo się o niego troszczy! Zostaw to mnie. Znajdę jej takiego, którego nie odrzuci.

BERNARD.

Wiem, kogo masz na myśli, ale tego znów ja odrzucam. Nabiłaś sobie głowę jakimś obieżyświatem,

PANI AGATA.

Sam zobaczysz, jak się rzeczy mają,

BERNARD.

Jak się rzeczy mają? Ależ, moja żono, toć są na tym świecie jakieś względy. Nie jestem wielki pan; ale jestem uczciwy lekarz, dość sobie zamożny, a nawet bardzo zamożny jak na nasze miasto; mam w skrzyniach sporo worków pięknie

opieczętowanych; Tak samo nie oddam córki darmo, jak jej nie sprzedam, rozumiesz?

PANI AGATA.

O, tak, dobrze uczynisz: biedactwo umrze od twego rozumu, jeśli nie umrze od twoich kordiałów. Zostawże ten flakon, nie zatruwaj już biednego dziecka. Nie widzisz od dwóch miesięcy, że twoje ziółka nie  zdały się na nic? Dziewczyna choruje z

miłości; ot, co! wiem z dobrego źródła. Kocha sir Vespasiana i wszystkie flakony w świecie nie zmienią tego na jotę.

BERNARD.

Moja córka nie jest błaźnica, a sir Vespasian jest błazen.  Na co osłu zda się róża?

PANI AGATA.

Nie ty się z nią ożenisz. Spróbuj że mieć nieco rozsądku. Nie przyznajesz sam, że ona zachorzała tuż po powrocie z turnieju na cześć królowej? Czy nie mówi, o nim bez ustanku? Czy nie ściąga wciąż rozmowy na ten przedmiot, na zręczność kawalerów, na dzielność tego, na piękną postawę owego? Czy może być coś naturalniejszego u młodej dziewczyny jak to, że serce zabije jej nagle na widok tylu lśniących rynsztunków, tylu koni, sztandarów, dźwięku trąb, szczęku oręża? Och, kiedy byłam w jej wieku!...

BERNARD.

Kiedy byłaś w jej wieku, moja żono, zdaje mi się, że wyszłaś za mnie, i żadnych trąb przy tym nie było.

PANI AGATA.

Wiem o tym, ale córka ma moją krew. Otóż, w czasie takiej uroczystości, pytam się, kto może ją zajmować? Kogo będzie szukała w tłumie, jeśli nie tych, których zna? I kogóż innego z naszych przyjaciół, kogóż innego, jeśli nie pięknego, dwornego, niezwyciężonego sir Vespasiana?

BERNARD.

Tak niezwyciężonego, że przy pierwszym złażeniu kopii zadarł cztery kopyta w powietrze,

PANI AGATA.

Możebne, iż koń się potknął, że lanca się splezła, nie przeczę! możebne, że się wywrócił.

BERNARD.

Zupełnie na pewno możebne; magnął w powietrzu kozła niby piórko wolanta i rozciągnął się jak długi.

PANI AGATA.

Ale z jaką miną się podniósł!

BERNARD.

Tak, z miną człowieka, którego mdli i który miałby wielką ochotę zostać na ziemi.  Jeśli ten widok przyprawił Karmozynę o chorobę, bądź pewna, że to nie z miłości. No, zostaw, pozwól, abym jej zaniósł lekarstwo,

PANI AGATA.

Rób, co chcesz. Uprzedzam cię, że zaprosiłam tego kawalera na wieczerzę. Czy Karmozyna będzie miała apetyt, czy nie, przyjdzie do stołu, i będziesz sam mógł osądzić, co się dzieje w jej sercu.

BERNARD.

I czemuż nie miałaby powiedzieć, gdyby tak było? Mów, czy ja jestem tyranem?

Czy mogłaby jej spłynąć z oczu jedna łza, aby całe moje serce... Wielkie nieba! czegóż bym nie wolał raczej, niż patrzeć, jak ona tak gaśnie bez słowa? Doprawdy, ty chcesz, abym oszalał. (Wychodzą każde w swoją stronę).

Scena II

Wchodzi Perillo, sam.

PERILLO.

Nikogo! Zdawało mi się, żem słyszał jakieś głosy. Wszystkie drzwi otwarte, a dom pusty. Co to znaczy? Kiedym mijał dziedziniec, ogarnęło mnie przeczucie... Nic nie jest tak podobne do nieszczęścia, jak samotność... Ledwie śmiem postąpić kroku, — Ach! wracam z tak daleka, sam, prawie niespodzianie; pisałem wprawdzie, ale widzę, że mnie nie oczekiwano. Ile to czasu, jak opuściłem te strony? Sześć lat! Czy ona mnie pozna? Wielkie nieba! jak mi serce bije! W tym domu, w tej kolebce mego dziecięctwa, na każdym kroku oblega mnie wspomnienie. Ta sala, te meble, ściany nawet, wszystko mi jest tak znane, wszystko było mi tak drogie! Dlaczego na ten widok odczuwam jakiś urok pełen niepokoju, coś, co mnie czaruje i przyprawia o drżenie? Oto drzwi od ogrodu, a te!... Dużo drogi zrobiłem, aby do nich zapukać; obecnie waham się na progu? Ach! tam

mój los; tam cel całego życia, nagroda pracy, nadzieja! Jak ona mnie przyjmie? Co powie? Czy zapomniała?... Czy  żyję w jej myślach? Oto, czemu drżę... wszystka jest w tych dwóch słowach: miłość lub zapomnienie!... I cóż? Ona tam jest, bez

wątpienia. Ujrzę ją, poda mi rękę. Czyż nie jest mą narzeczoną? Nie mamże obietnicy ojca? Czy nie dlatego wyjechałem? Czym nie dopełnił warunków? Byłożby możliwe?... Nie, wątpliwości moje są niesłuszne: ona nie mogła się zaprzeć

przeszłości. Honor mieszka w jej szlachetnym sercu, jak piękność na jej twarzy, czystej niby jasne niebo. Kto wie? Oczekuje mnie może; za chwilę... O, Karmozyno!

Scena III

Perillo, Bernard.

BERNARD.

Cyt! Zasnęła. Kilka godzin snu, a będzie ocalona.

PERILLO.

Kto, panie?

BERNARD.

Tak, ocalona, przynajmniej mam nadzieję.

PERILLO.

Kto, panie?

BERNARD.

To ty, Perillo? Moja biedna córka jest bardzo chora.

PERILLO.

Karmozyna! Co jej jest?

BERNARD.

Nie wiem. I cóż, chłopcze, wracasz z Padwy; otrzymałem niedawno twój list, ukończyłeś nauki, zdałeś egzamin, jesteś doktorem praw, wdziejesz biret i będziesz go nosił godnie; dotrzymałeś słowa, przyjacielu; opuściłeś miasto jako dobry uczeń, a wracasz uczony jak mistrz. Ha, ha! masz przed sobą karierę. Biedna córka, bardzo jest chora,

PERILLO.

Co jej jest, na imię nieba?

BERNARD.

Toż ci powiadam, że nie wiem. Radość to dla mnie, że cię oglądam, poczciwy Antosiu, ale smutna radość; bo po cóż wracasz? Ułożyliśmy jeszcze z twoim ojcem, że zaślubisz mą córkę, skoro tylko dobijesz się stanowiska; pracowałeś dzielnie, serce twoje nie zmieniło się, jestem tego pewien, moje też nie, i oto... Mój Boże! Co ona zrobiła?

PERILLO.

Słowa pańskie przejmują mnie drżeniem. Jak to! czy życie Karmozyny w niebezpieczeństwie?

BERNARD.

Chcesz mnie dobić każąc mi sto razy powtarzać, że nie wiem? Chora jest, Perillo, bardzo chora.

PERILLO.

Czy podobna, aby człowiek tak zdatny, tak doświadczony, jak pan?...

BERNARD.

Tak, doświadczony, zdatny! Oto, co powtarzają. Myślałby kto, że posiadam w mej apteczce uniwersalny balsam, że śmierć nie odważy się wejść w progi lekarza? Nie zawierzyłem tylko sobie, przywołałem, ilu mogłem, doktorów, uczonych, znachorów nawet, naradzaliśmy się dziesięć razy. Nonsens! Natura, Perillo, natura, ta wielka niszczycielka, kiedy chce się ukryć, jest nieprzenikniona. Kiedy mamy przed sobą wrzód, otwartą ranę, jawną gorączkę, wówczas jesteśmy mądrzy. Sto razy

widzieliśmy podobne rzeczy i nauczyliśmy się stosować leki; ale kiedy niesposób znaleźć  przyczyny choroby; kiedy daremnie pytamy ręki, oczu, serca, całej powłoki ludzkiej; kiedy ośmnastoletnia dziewczyna, piękna jak słońce i świeża jak kwiat, naraz blednie i słania się, a potem, skoro pytać, co jej dolega, odpowiada jedynie: „Umieram"... Och, Antoni, ileż razy szukałem chciwym okiem przyczyn jej cierpienia w objawach choroby! Nic! Żadnego znaku, żadnej wyraźnej wskazówki; nic, jeno niema boleść! Biedne dziecię, nie skarży się nigdy; a ja, z sercem zmartwiałym od smutku, przejęty własną

bezużytecznością, spoglądam na zakurzone półki, gdzie gromadziły się od tylu lat nędzne wytwory wiedzy! Może, powiadam sobie, jest tam jakieś lekarstwo, jakiś kordiał, jakieś zbawcze ziele; ale które? jak zgadnąć?

PERILLO na stronie.

Przeczucia moje były tedy słuszne; przybyłem, aby to zastać! (Głośno). To straszne, co pan powiada, Będzie  mi wolno zobaczyć Karmozynę?

BERNARD.

Zapewne, skoro się obudzi; ale ona jest bardzo słaba, Perillo, Trzeba by ją przygotować na twój widok; najmniejsze wzruszenie nuży ją i wystarcza, aby ją wprawić w stan omdlenia. Kochała cię, kocha jeszcze, miała cię zaślubić... rozumiesz.

PERILLO.

Postąpię, jak pan każe. Czy mam oddalić się na kilka dni... jak długo pan uzna za stosowne? Mów, ojcze, posłucham.

BERNARD.

Nie, zostań. Alboż nie należysz do rodziny?

PERILLO.

To prawda, spodziewałem się wejść do niej i wołać cię zawsze słodkim mianem ojca, które ośmielam się dawać ci niekiedy.

BERNARD.

Zawsze; i już nas nie opuścisz.

PERILLO.

Ale, powiadasz, obecność moja może być szkodliwa lub przykra. Gdyby mój widok miał spowodować bodaj chwilę cierpienia, najlżejszy wstrząs, cień bladości na tych drogich rysach... niżbym miał ją kosztować jedną łzę, wolałbym raczej podjąć z powrotem długą drogę, którą przebyłem, i opuścić na zawsze Palermo.

BERNARD.

Nie bój się, urządzimy to,

PERILLO.

Woli pan może, abym stanął w innej dzielnicy? Mogę znaleźć jakiś dom na przedmieściu (miałem swój własny, nim zostałem sierotą!). Pędziłbym tam w zamknięciu całe dnie, aby się nikt nie dowiedział o mym powrocie; wieczorem jedynie, nieprawdaż, przychodziłbym zapukać do pańskich drzwi, dowiedzieć się o nią... Pojmuje pan, że nie mógłbym... Więc bardzo cierpi?

BERNARD.

Płaczesz, chłopcze? Słuchaj, nie trzeba jeszcze rozpaczać. Wciąż nie znamy istoty tej niepojętej choroby. W tej chwili Karmozyna śpi: mówiłem ci, że to dobry znak. Kto wie? Bierzmy się do rzeczy oględnie, z rozwagą. Przede wszystkim, niech cię nie ujrzy zbyt nagle; w obecnym stanie nie ręczyłbym...

Scena IV

Ciż sami, pani Agata.

PANI AGATA.

Karmozynka obudziła się; chciałaby... A, to pan, panie Perillo? Rada jestem, że pana widzę.  (Perillo

kłania się. — Na stronie). Jeszcze jeden wzdychacz! Obeszlibyśmy się bez jego wizyty. (Głośno do męża). Chciałaby zejść do ogrodu.

BERNARD.

Co powiadasz! Czy to możliwe! Od trzech dni ledwie się mogła utrzymać na nogach,

PANI AGATA.

Wstała, czuje się a wiele lepiej, sen ją pokrzepił. Pragnie się przejść i odetchnąć nieco,

BERNARD.

Doprawdy! (Do Perilla). Widzisz, Antosiu, nie myliłem się przed chwilą. Odmiana, szczęśliwa odmiana. Przyjdzie tu, usuń się na chwilę,

PERILLO.

Ona przyjdzie i ja muszę się oddalić! Gdyby mi wolno było prosić...

BERNARD.

Cóż takiego?

PERILLO.

Niech mi ją pan pozwoli zobaczyć; schowam się za kotarą; chwilkę tylko, niech ją ujrzę, gdy będzie przechodziła.

BERNARD.

Chętnie; ale nie pokazuj się, póki cię nie zawołam; uczynię dla ciebie, co będę mógł; — a ty, Agato, nie piśnij ani słówka, proszę cię.

PANI AGATA.

Także coś! Wcale mi nie pilno do takich poselstw. Idzie; spiesz le ustawić fotel koło wodotrysku.

Scena V

Bernard, Perillo w ukryciu, Karmozyna.

KARMOZYNA.

Cóż, ojcze, niespokojny jesteś, patrzysz zdumiony? Nie spodziewałeś się, prawda, widzieć mnie na nogach, niby dorosłą osobę? To ja, ojczulku, to ja. (Ściska go). Poznajesz?

BERNARD.

Cieszę się i lękam. Czyś pewna, że to nie nad twoje siły?

KARMOZYNA.

Och! chciałam ci sprawić jeszcze większą niespodziankę, ale widzę, że matka mnie zdradziła. Chciałam zejść sama do ogródka i dać ci znać w sekrecie, że jakaś piękna pani z Palermo pragnie z tobą mówić. Włożyłbyś czym

 prędzej czarną aksamitną suknię, nowy beret, że zaś byłabym w masce... I cóż? co byś powiedział?

BERNARD.

Że nie ma nic równie uroczego jak ty; więc podstęp byłby daremny. Ach! Karmozyno, jak dawno nie widziałem twego

uśmiechu!

KARMOZYNA.

Tak, czuję się wesoła, nie wiem czemu... Miałam w nocy sen. Pamiętasz, ojcze, Perilla?

BERNARD.

Oczywiście. Co masz na myśli? (Na stronie). To szczególne; nigdy nie mówiła o nim.

KARMOZYNA.

Śniło mi się, że stałam w progu. Obchodzono jakąś wielką uroczystość. Koło mnie przechodziły osoby z całego miasta ubrane w najpiękniejsze stroje, wielkie damy. kawalerowie... Nie, źle mówię, to byli ludzie tacy jak my, sąsiedzi, przyjaciele, potem tłum, nieprzeliczony tłum, który szedł główną ulicą i wzrastał nieustannie; im dłużej płynęła fala, tym bardziej rosła, a wszystko spieszyło do kościoła, który błyszczał od świateł. Słyszałam z daleka dźwięk organów, nabożne' śpiewy,

niebiańską muzykę harf i głosów tak słodkich... Tłum cisnął się do wnętrza, jak gdyby spełniała się tam tajemnica wielka, jedyna, która się nie powtórzy, I mnie ogarniał dziwny niepokój, ale nie miałam ochoty iść za tłumem. W głębi, na równinie otoczonej górami, zdało mi się, że widzę podróżnego, z trudem kroczącego w pyle. Wytężał siły; mimo to ledwo się posuwał: widziałam, że chce dotrzeć do mnie, I ja oczekiwałam go również: zdało mi się, że to on ma mnie zaprowadzić na tę uroczystość. Czułam jego pragnienie i dzieliłam je; nie wiedziałam, co go wstrzymuje; ale współdziałałam myślą z jego

wysiłkiem; serce mi biło, ale stałam nieruchoma, nie mogąc uczynić kroku. Jak długo trwało to widzenie, nie wiem; może minutę, ale zdała  mi się wiekiem. Wreszcie zbliżył się, ujął mnie za rękę; niezwyciężona siła,

która przykuwała mnie do miejsca, przestała nagle działać; mogłam iść. Owładnęła mną niewysłowiona radość; zerwałam

więzy, byłam wolna. Gdyśmy oboje mknęli z chyżością strzały, obróciłam twarz ku widziadłu: poznałam Perilla.

BERNARD.

I to natchnęło cię tą wesołością?

KARMOZYNA.

Tak. Osądź, ojcze, moje zdziwienie, skoro obudziwszy się nagle, uczułam, że mój sen sprawdził się w tym, co w nim było pomyślnego: mogłam wstać i stąpać bez trudu. Pierwszą mą myślą było przybiec natychmiast, rzucić ci się na szyję;  potem chciałam się zabawić w dowcipną, ale mi się nie udało,

BERNARD.

A więc, drogie dziecię, skoro ów sen wprawił cię w tak dobry humor i skoro sprawdził się w jednym, dowiedz się, że i poza tym jest prawdziwy. Wahałem się, czy ci powiedzieć, ale obecnie nie mam już skrupułów: Perillo wrócił.

KARMOZYNA.

Doprawdy! Kiedy?

BERNARD.

Dziś rano; ujrzysz go, kiedy zechcesz. Poczciwy chłopiec będzie szczęśliwy: kocha cię bardziej niż kiedykolwiek.

KARMOZYNA.

Przerażasz mnie, ojcze. Jest może tutaj!

BERNARD.

Nie, dziecko, jeszcze nie; czeka na wiadomość. Czy nie byłabyś rada go widzieć? Nie był ci niemiły w tym śnie; nie był ci niemiły niegdyś, Jest obecnie doktorem praw; berbeć, z którym grywałaś w ślepą babkę, jest obecnie personą; i to dla ciebie się uczył, wiesz, że ma moje słowo. Nie chciałem ci o tym wspominać, ale, Bogu dzięki...

KARMOZYNA.

Nigdy! nigdy!

BERNARD.

Czy podobna? Towarzysz lat dziecinnych, zacny i dzielny chłopiec, jedyny syn mego najlepszego przyjaciela! I nie chcesz go widzieć? Cóż zrobił, żeś go znienawidziła?

KARMOZYNA.

Nie, nie... nie; nie nienawidzę go; — niech przyjdzie, jeśli chce... Och, czuję, że umieram!

BERNARD.

Uspokój się, dziecino, nie stanie się nic wbrew twej woli. Nie wiesz, że zostawiam ci zupełną swobodę? To, co mówiłem, to nie na serio, chciałem tylko dowiedzieć się, co byś myślała w razie, gdyby... Ale nie ma go tutaj, nie wrócił, nie wróci. (Na stronie). O, ja nieszczęśliwy, cóżem uczynił?

KARMOZYNA.

Tak mi słabo. (Siada).

BERNARD.

Boże miłosierny! Jeszcze przed chwilą czułaś się tak dobrze, wracałaś do sił. To ja popsułem wszystko, mój głupi język,

którego nie umiałem wstrzymać. Ach! czyż mogłem przypuszczać, że ci sprawię przykrość? Ten biedny Perillo przybył... Nie, chciałem powiedzieć... Toż ty pierwsza zaczęłaś mówić o nim.

KARMOZYNA.

Dosyć, dosyć, na miłość nieba! tyś nic nie winien, ojcze. Nic nie wiedziałeś... nie mogłeś wiedzieć... Ten sen, który zdawał

się tak szczęśliwy, ach, widzę to, przejmuje mnie zgrozą!

BERNARD.

Karmozyno, dziecko ukochane! jakaż niepojęta fatalność...

Perillo uchyla kotarę niewidziany przez Karmozynę, żegna Bernarda gestem i wychodzi po cichu.

KARMOZYNA.

Gdzie ty tak patrzysz, ojcze?

BERNARD.

A co tobie, powiedz? Bledniesz, drżysz, co się z tobą dzieje? Słuchaj, ty masz jakąś tajemnicę, której nie znam i z której

płyną twoje cierpienia; nie żądam od ciebie jej wyjawienia, ale póki nie będę wiedział, nie podobna cię uleczyć, a nie mogę przecież dać ci umrzeć! Co ty masz na sercu? Powiedz.

KARMOZYNA.

Bardzo mnie boli, kiedy tak mówisz, ojcze.

BERNARD.

Cóż chcesz? Powtarzam ci: nie mogę ci dać umrzeć. Ty, taka młoda, silna, piękna! Nie ufasz ojcu? Nic nie powiesz? Odejdziesz tak? Jesteśmy bogaci, dziecko; jeżeli pragniesz czego... młode dziewczęta miewają niekiedy kaprysy, cóż to szkodzi? wystarczy słówko, nic więcej, jedno słowo do ucha ojca. Choroba, która cię trawi, nie jest naturalna; te zwodne nadzieje, którymi nas mamisz, te chwilowe polepszenia, po których nas wtrącasz w tym cięższe obawy; wszystkie te sprzeczności, te niewytłumaczone zmiany to istna męczarnia! Ty umierasz, dziecko, ja oszaleję; — chcesz, aby twój ojciec skonał tu z boleści? (Klęka).

KARMOZYNA.

Łamiesz mi serce, ojcze!

BERNARD.

Nie mogę milczeć, muszę się dowiedzieć. Matka powiada, że ty chorujesz z miłości... wymieniła nawet...

KARMOZYNA.

Zlituj się! (Mdleje).

BERNARD.

Ha! nędzniku, zabijasz córkę! Swoją jedyną córkę, ty kacie! Hej, Michale, hej! żono! Umiera, zabiłem ją, dziecię moje nie żyje!

Scena VI.

Ciż sami, pani Agata.

PANI AGATA.

Czego chcesz? co się stało?

BERNARD.

Prędko, octu, soli, ten flakon, tam, na stole!

PANI AGATA podając flakon.

Byłam pewna, że twój Perillo sprowadzi jakieś nieszczęście.

BERNARD.

Cicho! na zbawienie duszy! O, otwiera oczy.

PANI AGATA.

I cóż, aniele, droga Karmozyno, jak się czujesz?

KARMOZYNA.

Dobrze, Dokąd idziesz, ojcze? Nie opuszczaj mnie.

BERNARD.

Puść mnie! Puść mnie!

PANI AGATA.

Czego chcesz?

KARMOZYNA.

Nic, mamo; czemu ojciec odchodzi?

BERNARD.

Czemu? czemu? bo wszystko stracone. Niech mnie Bóg sądzi.

KARMOZYNA.

Zostań, ojcze, nie niepokój się: wszystko skończy się niebawem.

PANI AGATA.

Sir Vespasiano będzie na wieczerzy; czy czujesz się na siłach, aby siąść do stołu?

KARMOZYNA.

Tak, mamo; spróbuję.

PANI AGATA do męża.

Widzisz! Zgadza się.

BERNARD do żony.

Niechże cię licho porwie z twoim kręćkiem! Czy ty nic nie rozumiesz?

KARMOZYNA.

Czuję się już zupełnie dobrze. Czy wieczerza gotowa? Pójdź, ojcze; podaj mi ramię i zaprowadź mnie do jadalni.

PANI AGATA.

Kazałam, aby tu nakryto. Nie trudź się, nie sil się chodzić. Oto sir Vespasiano.

BERNARD na stronie.

Czart bierz tego upierzonego dudka!

Scena VII

Ciż sami, sir Vespasiano.

SIR VESPASIANO.

Dobry wieczór, droga pani. — Szacunek, mistrzu Bernardzie.

BERNARD.

Dzień dobry. Nie mów pan tak głośno.

SIR VESPASIANO.

Co ja widzę! perła mojej duszy na wpół zemdlona! Lazurowe oczy zamknięte dla światła; na policzkach lilie miast róż!

PANI AGATA.

To trzeci napad od dwóch dni.

SIR VESPASIANO.

Ojcze nieszczęsny! tkliwa matko! jakże współczuję z waszą boleścią!

KARMOZYNA do Bernarda, który chce wyjść.

Ojcze, nie oddalaj się!

SIR VESPASIANO do Bernarda.

Pańska urocza córka wzywa pana, mistrzu Bernardzie.

BERNARD.

Idź pan do kaduka i zostaw nas w spokoju, (Wnoszą wieczerzę).

KARMOZYNA do ojca.

Nie bądź smutny, ojcze; siądź przy mnie. Naleję ci wina.

BERNARD siedząc przy niej.

O moje dziecię! czemu nie mogę ci tak ofiarować wszystkiej krwi, jaką starość zostawiła w mych żyłach, aby przedłużyć o jeden dzień twoje życie! (Pije).

SIR VESPASIANO siadając koło pani Agaty.

Po tym, co mi mąż pani powiedział, nie wiem, czy mam zostać.

PANI AGATA.

Żartuje pan? Czyż człowiek taki, jak pan, zwraca uwagę na podobne rzeczy?

SIR VESPASIANO.

Ma pani słuszność. — To pieczyste wygląda wspaniale.

KARMOZYNA do ojca.

Powiedz, ojcze, co mam jeść? Poradź mi, powiedz.

BERNARD.

Nie to, dziecko, weź tamto, tak sądzę przynajmniej... niestety, nie wiem!

SIR VESPASIANO do pani Agaty.

Odwraca oczy, kiedy patrzę na nią. Czy sądzi pani, że mi się powiedzie?

PANI AGATA.

Ach! czyż panu można się oprzeć?

SIR VESPASIANO.

Czemuż mi nie wolno przeciąć na dwoje serca tym puginałem i ofiarować połowy osobie, którą poważam... Nie podobna mi

tłumaczyć się ściślej,

PANI AGATA.

Czy to nie głos Minuccia?

SIR VESPASIANO.

Tak, cudna królowo, to Minuccio z Arezzo we własnej osobie. Pląsa sobie pod oknem, z gitarą w dłoni,

KARMOZYNA.

Poproś go, ojcze, aby wstąpił: ożywi wieczerzę.

BERNARD w oknie.

Hej, Minuccio, przyjacielu, zajdź no wieczerzać z nami. Idzie już, skinął głową.

SIR VESPASIANO.

To tęgi muzyk, doskonały śpiewak i grajek zarazem. Król słucha go chętnie; umiał swymi serenadkami zjednać sobie łaskę dworu. Bardzo nam wdzięcznie kiedyś przygrywał czułe i słodkie aryjki; jest nas z pół tuzina kawalerów, którzy nań jesteśmy szczególnie łaskawi.

BERNARD.

W istocie? W moich oczach to jeszcze jego najmniejsza zaleta. Nie, abym gardził dobrą piosenką; nie ma nic, co by się lepiej godziło ze szklanką dobrego wina; ale przed biegłym muzykiem — trubadurem, jak go zowią — cenię w Minucciu zacnego

człowieka, prawego i dawnego druha, mimo że na pozór zda się młody i płochy. To oddany przyjaciel naszej rodziny, najlepszy może, jaki nam został od śmierci ojca Antosia. Oto, co w nim cenię: wyżej stawiam jego serce niż jego gitarę.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena VIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT II

Scena I

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT III

Scena I

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej