Stanisław Brzozowski

KATARAKTY

Konwersja: Nexto Digital Services

KATARAKTY

Stanisław Brzozowski

SALVUS

Przyzwyczajony wprawdzie jestem do twojego smutku i małomówności, a widok twarzy twojej, jaśniejącej pogodą, jest mi zupełnie nieznany, pomimo to jednak zdaje mi się, że tak smutnym i ponurym nie widziałem cię nigdy. Mocniej pochyliły się twoje zgarbione plecy i w oczach twoich zgasło jakieś światełko, któregom nie widział, póki płonęło — tak było słabe; dziś jednak spostrzegam jego brak i przez to widzę, że było. Jakiś nowy ciężar przytłoczył myśl twoją, szukającą na próżno i męczącą się wśród mroku niewiarą w słońce. Nie sądzę bowiem, aby to coś innego być mogło. Posiadasz rzadką mądrość rozpatrywania wszystkiego, co ci się przygodzić może, tak, jak gdyby była to rzecz przed wieloma wiekami wydarzona, a dziś jedynie pod rozpoznanie myśli twojej podana. Rzeczą pozbawioną wagi jest umiejscowienie zdarzeń w przestrzeni i czasie; i nie to jest ważne w nieszczęściu, że nam się przytrafiło. Tu czy tam, u mnie czy u zmarłego przed tysiącami lat Hindusa, nie wszystkoż jedno? Nie gdzie i kiedy istnieje, lecz co, i nie to jest, co bywa, lecz to, co jest, a to jest zarówno wtedy, gdy ostrze jego w naszym sercu się załamie, jak i wtedy, gdy nie wie o nim żadna czująca istota. Dziś więc, gdy widzę przyrost smutku w tobie, o którym wiem, że wiedzę tę posiadasz, myślę, że wzrok twój zamroczony został przez coś postrzeżonego w tej jedynie istniejącej krainie, w której przebywa wieczne. Słusznym jest więc, abyś podzielił się ze mną twoim smutkiem, gdyż płynie on ze źródeł, które w równej mierze wszystkich są własnością.

VESPER

Koniec wersji demonstracyjnej.