Artur Oppman

KILIŃSKI

Konwersja: Nexto Digital Services

KILIŃSKI

1794

Artur Oppman

 Ambasador — mać jego tatarska! —
 Wali w szpadę i gniewem zaparska:
"Jakem matki-carowej jenerał,
Będę Lachów ze skóry obdzierał,
Zbuntowaną sknutuję Warszawę,
A Kościuszkę psom cisnę na strawę!"

Pod ikoną na kresty się boży —
I zaciska moskiewskiej obroży.

Martwa cisza późnego wieczora,
Gore lampa w podziemiach klasztora;
Kładąc palce na klingę pałasza,
Magnat z szewcem braterstwo ogłasza
I zabrzmiało w kaganka krwawiźnie:
"Do umarcia ślubuję Ojczyźnie!"

Stare Miasto ocknęło się, słucha:
"W imię Ojca — i Syna — i Ducha!... "
— Hej, wy szpiegi! niech czarty was biorą!
Źle służycie carowej, psia sforo!
W ciemni lochów przegniłej i głuchej
Niecierpliwe brząkają łańcuchy
I kat Waśka zakasał rękawy,
Uśmiechnięty do buntu Warszawy.

Ambasador gra z królem... Za kąty!
Jak się krwawią królewskie dukaty!

Wyleciały na miasto psy-szpiegi,
Hauman nocą mustruje szeregi;
Nadaremnie sto chrapów, sto uszu
Kapostasa wywęsza w ratuszu
I sam cechmistrz szpiegowski nie wiada,
Z czego wiernych ksiądz Mejer spowiada.

Bunt zatacza czerwone kolisko,
Gilotyną zapachło paryską!

Szewc z Dunaja śni nocą sen krwawy:
Krwawą łaźnię Moskalom Warszawy!
Szewc z Dunaja obmyśla na jawie
Sycylijskie nieszpory w Warszawie!
Niż gnić w pętach, paść lepiej ze sławą
U twych kajdan rozkutych, Warszawo!

— Z jakobiny Kiliński się brata!
— Kozakami dostawić psubrata!

— Sukinsynie! nim mrugniesz powieką,
Jak sobakę, na stryk cię zawleką!
Ostrogami rozedrę, jak żmiję!
Batogami na rynku ubiję!
Każę końmi roztargać na ćwierci!
I nie grzebać! — i opluć po śmierci!

I zapienia się Moskal — i nie wie
O sztylecie w szewieckiej cholewie!

Noc czwartkowa gwiazdami zabłysła,
Śpi stolica, kołysze ją Wisła;
W głębi ulic szarawej i sinej
Marszałkowskie ziewają węgrzyny,
W cwał sztafeta moskiewska przeleci,
Bije zegar: raz — drugi — i trzeci:

Stań się!
Cisza...
Grom armat!
Na wieży

Dzwon targnięty, jak serce, uderzy!

W jęku dzwonów, bijących w omroczy,
Stare Miasto lawiną się toczy;
Krwi folgując, kiełzanej tak długo,
Gorejącą rozlewa się strugą,
Grzmi, jak orkan, i ryczy, jak lwica,
Do swobody lecąca ulica!

A królewskim zastyga krew rajcom:
Przedawczykom, rajfurom i zdrajcom!

Od zaułków, od starych zakątów
Miga szkarłat pochodni i lontów;
Zemsta ludu w kąpieli czerwonej
Pcha armaty krwawemi ramiony,
Pod kulami płomieniem się pali
I, jak burza, tratuje Moskali!

A Kiliński pod królem Zygmuntem
Sprawia szewce: archanioł nad buntem!

Na Miodowej skrzykują się warty,
A w salonach szampańskie i karty,
Najjaśniejszej carycy na zdrowie
Orderowi spijają panowie,
Góra złota faluje łyskliwa,
Ambasador gra w lombra: wygrywa!
Buchnie łuna do okien jaskrawa!...

"Spasi Boże! Wzbiesiłaś Warszawa!"

Do pałacu wpadają żołdaki:
— Jenerale! rżną naszych Polaki! —
Przycwałował adjutant ze świty:
— Jenerale! twój krewniak zabity! —
Sztab się zleciał zdyszany i siny:
 — Jenerale! nie zdzierżym godziny!

I strach w sercu, jak wąż, się zaczaja:
Oddaj szpadę szewcowi z Dunaja!

Z Krakowskiego, z Miodowej, z Podwala
Krew moskiewska wytryska, jak fala;
U Trzech Krzyżów, na Lesznie, na Długiej
Purpurowe rozlały się strugi;
Franciszkańską, Krasińskie, Muranów
Zajuszyła posoka tyranów

I wrzask bije na wieże i dachy:
"Lachy rieżut! Na Lachy! na Lachy!"

Igelströmie! gdzie bitne twe roty?
Trup na trupie moskiewskiej piechoty!

Igelströmie! gdzie twoje szwadrony?
Śpią pokotem w pościeli czerwonej!
Igelströmie! gdzie puszka przy puszce?
Pójdą służyć na Moskwę Kościuszce!

I satrapie krew bije do głowy:
"Ot mnie Sybir od matki-carowej!"

A z Warszawy jak kamień spadł młyński!

Wiwat wolność! — i wiwat Kiliński!...