Gabriela Zapolska

KOCHAM CIĘ!

Konwersja: Nexto Digital Services

KOCHAM CIĘ!

szkic

Gabriela Zapolska

bez miłości tyś tak smutny, świecie!

Jest jedno słowo stanowiące samo przez się poemat mały, pieśń harmonijną, baśń wpółsenną.

Jest jedno niewielkie słowo, krótkie jak westchnienie, nikłe jak rumieniec dziewczęcia, drżące jak liście topoli — a przecież sprawia cuda, zwątlonym dodaje męstwa, z szatanów robi aniołów, podnosi z upadku, oczyszcza z grzechu.

Słowo to zeszło z błękitu nieba w chwili, gdy płomienisty anioł wypędził z raju pierwszych naszych rodziców. Złotowłosa Ewa szeptała je ze łzami, tuląc się do ramienia Adama — szeptała na pociechę po straconym raju.

I wygnanie zdało im się mniej ciężkie, gdy po całodziennym znoju, usiadłszy przy sobie, mówili nawzajem „kocham cię".

Wtedy zamykali oczy i ziemia wygnania stawała się cząstką raju. W harmonii miłości znajdowali czarowne dźwięki, które w chwilach szczęścia słyszeli. W spuściźnie dzieciom swoim oddali to słowo; szło ono przez tysiące lat, pieszczone lub deptane brudną namiętnością — czczone jak świętość lub rwane na strzępki dłonią spekulacyjną...

A przecież przetrwało to urocze „kocham" tyle burz i smutków. Przeszło przez nędze i bóle, rozpustę i szaleństwo, włóczone po orgiach lub pobojowiskach, konało na ustach pijanych lub umierających... Szalało w pianie szampana lub drżało w płomieniu gromnicy, bledniejącej przy łożu konającego. Spadało białą perłą z oczu wdowy lub śmiało się purpurą na ustach kurtyzany. Ach! gdzież ono nie było, to promienne zjawisko o białych szatach anioła... Wchodziło do izdebki żebraka i siadało na purpurach tronu. Tęskniło za kratą więzienną, a nawet spływało z krwią, barwiącą topór kata. Szło na rusztowania ze skazanymi lub wchodziło w podwoje sali balowej.

Stanowiło ono piękną stronę życia, jasną, promienną gwiazdę wśród trosk życiowych. Z tym słowem na ustach rzucał się starożytny kochanek w fale wody, aby zbudzić echo uśpione na ustach oczekującej go kochanki.

„Kocham cię" stwarza bohaterów, zagrzewa do wielkich czynów, zbawia czasem ludy całe. Tylko tak piękne i czyste „kocham", jakie spłynęło z nieba, może nieść szczęście i światło na ziemię.

A przecież ten kwiat biały, splamiony i zbrukany, więdnie chwilami pod gorącym tchnieniem wad i przewrotności ludzkiej. Jasna ta mimoza nie znosi dotknięcia dłoni brutalnej. Znika z chwilą, gdy jakaś ciemna chmura zawiśnie nad miejscem, w którym zakwitła. Nie lubi kwiat ten cienia — czasem znów ginie, zda się, bez przyczyny. Mija jak sen i odchodzi nagle wśród słonecznego ranka, Ludzie się dziwią lub smucą, ale raz wypędzone „kocham" już nigdy nie wróci. Poszło dręczyć damę w atłasach, uśmiechnąwszy się pierwej na bladym licu szwaczki. W miarę przebywania między ludźmi stało się dziwnie kapryśne i zmienne to drobne, dźwięczne słowo.

* BACK_DONE DONE DONE_OK DONE_OK_DEMO DONE_OK_DEMO_FIX fonty Klasyka literatury MobiDeDRM.py mobiperl pobierz_prc remove_DRM test *

Na falach koronek spoczęła jej głowa... Ciemne włosy spadają jedwabną kaskadą dokoła wybladłej twarzy.

Młoda i piękna jest, a przecież musi umierać.

Leży cicho i spokojnie jak małe dziecię. Jedną ręką naciska koło szyi, a w drugiej trzyma na wpół zwiędłą różę. Jest bogatą, bo wkoło niej przepych, woń i złoto. Aksamitem kryte meble wyciągają swe ramiona, ciężkie portiery maskują drzwi, przy łóżku inkrustowany stolik dźwiga przepyszną lampę alabastrową. Dokoła zbytek książęcy — a mimo to ona umiera! ...

Koniec wersji demonstracyjnej.