Gabriela Zapolska

KONKIETA

Konwersja: Nexto Digital Services

KONKIETA

Gabriela Zapolska

Pan Radziechowski był stanowczo przystojnym człowiekiem. Gdy szedł powoli ulicą Karola Ludwika (od hotelu śp. Żorża aż do Kasy Oszczędności) i dalej na Jagiellońską, ta i owa oglądała się za nim, a w oczach błyszczały nawet iskierki zachwytu.

Tak myślał pan Radziechowski i dlatego nosił bardzo ładny cylinder — w zimie czapkę barankową przekrzywioną na bakier, świeży krawat, rękawiczki angielskie i wcale niebrzydką laskę.

Ponadto golił się starannie, wąsy podkręcał w górę — troszkę, ale tylko troszeczkę czernił brwi szpilką i usta (niby chroniąc je przed mrozem) smarował różaną pomadką.

Tyle — co do oznak zewnętrznych.

Co zaś do „moralnej istoty" — naga dusza pana Radziechowskiego miała grubą łupinę z przeciętno-filistersko-urzędniczej waty i w wacie tej czuła się dobrze, miło i swojsko.

Tak było do pewnego okresu, to jest do chwili, w której pan Radziechowski dobił się już pewnego stanowiska.

Bo pan Radziechowski był urzędnikiem. Gdzie, jakim, mniejsza z tym! Słowem był — urzędnikiem, to jest jednym kółkiem więcej w maszynie państwowej. Och! nie hofratem  ani znów konceptpraktykantem. On był solidnym „urzędnikiem" — obecnie już prawie, prawie na stanowisku. Lata całe poświęcił, aby dojść wreszcie do owego punktu, z którego urzędnik zaczyna nos zadzierać do góry, wystawiać naprzód klatkę piersiową i dbać nawet o godność swych kaloszy. Lata całe odmawiał sobie wszystkiego, nie wiedział, co biby, druhy, a nawet wesołe miłostki... Starał się być correct i nieposzlakowanym. — Wiedział, że taka mumiowatość w biurokracji jest zaletą — starał się być mumią i... dojść...

Doszedł i stanąwszy przed lustrem z radością zauważył, iż „porządne życie" zakonserwowało jego urodę i świeżość.

— Teraz się puszczę! — powiedział sobie i kupił zaraz w pobliskim bazarze flaszeczkę angielskich perfum i pół tuzina batystowych kolorowych chusteczek. Ze stałym postanowieniem „puszczenia się" zaczął teraz pan Radziechowski chodzić po ulicy Karola Ludwika, szukając odpowiedniej dla siebie konkiety. Lecz — stracił wprawę, potem — na ulicy nie wypadało zaczepiać przyzwoicie wyglądających dam. Niejedna mogła się rozgniewać, te zaś, które zdawały się być mniej skłonne do gniewu, wydawały się panu Radziechowskiemu niegodne jego uwagi.

Bo — pan Radziechowski chciał się puścić — ale puścić en grand.

Pragnął, aby ta konkieta zaznaczyła się w jego życiu. Chciał, aby to była dama, już jeżeli nie z. wielkiego świata — to dama dobrze wychowana, inteligentna, piękna, pełna dystynkcji — urocza...

Tylko tyle!... och! marzeniom nikt tamy położyć nie może.

Lecz szczęście mu nie sprzyjało.

Już dwa razy dał cylinder do odprasowania, zużył dwie pary rękawiczek, spinka poczerniała w krawacie, sztuczny diament od wilgoci stracił blask — a w buteleczce ledwo, ledwo była kropla angielskich perfum, a pan Radziechowski nie zrobił do tej chwili żadnej konkiety.

Ta i owa przeszła, uśmiechnęła się, spojrzała powłóczyście — nie wiadomo — może z lśniącego cylindra, może z rękawiczek zbyt czerwonych, może z wąsów sterczących jak halabardy, może z. owej w watę owiniętej duszy... kto wie z czego się uśmiecha kobieta — kto wie!

Pan Radziechowski zaczął wątpić o sobie.

Nagle — zabłysła gwiazda.

Pan Radziechowski poznał aktorkę.

Jak? gdzie? kiedy?

Na bankiecie — ależ tak! na bankiecie literacko-artystycznym, na którym było po trosze wszystkiego, a najmniej literatów i artystów.

Przedstawiono go jednak... aktorce.

Była to trzeciorzędna aktorka, jedna z tych, których gaża nie przechodzi pięćdziesięciu guldenów i guldena feu, a role ograniczają się na damach z kanapy i dzieweczkach spod słomianej strzechy w swojskich komediach rozmaitych .Przybylskich.

Panna Łukowicz była niebrzydka, miała wielkie czar ne oczy, trochę zepsutą cerę — ale ładny uśmiech — i coś smutnego, jakby zgnębionego w całej postaci.

Ubrana była zgrabnie i świeżo — siedząc za stołem bankietowym w swej różowej sukience, robiła wrażenie pokaźnej kobiety.

W uszach miała jakieś świecące kolczyki. Może brylanty — może szkło... kto wie, co tkwi w duszy i w uszach artystki.

Tak sobie myślał pan Radziechowski. Siedział obok Łukowiczówny i przyglądał jej się zapamiętale. Kobieta śmiała się i patrzyła wyzywająco spod długich rzęs.

Jadła pomarańcze i piła dwuznaczne wino, które nalewano dość obficie. Przed nią stał kandelabr, na który kapała ze świec stearyna. Poza kandelabrem naprzeciwko pana Radziechowskiego siedział jeden z aktorów. — Przez stół Łukowiczówna i aktor rzucali do siebie porozumiewawcze półsłówka i widoczne było, że bawili się serdecznie kosztem otoczenia. Całe snopy dowcipu, prawdziwego, ciętego, tryskały z ich słów. Pan Radziechowski nie rozumiał nic, zresztą patrzył tylko na szyję, ręce i oczy aktorki.

Koniec wersji demonstracyjnej.