Ludwik Hieronim Morstin

LILIJE

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY DRAMATU:

PROLOG

AKT PIERWSZY

Scena 1

Scena 2

Scena 3

Scena 4

Scena 5

Scena 6

Scena 7

Scena 8

Scena 9

Scena 10

Scena 11

Scena 12

Scena 13

Scena 14

AKT DRUGI

Scena 1

Scena 2

Scena 3

Scena 4

Scena 5

Scena 6

Scena 7

Scena 8

Scena 9

Scena 10

Scena 11

Scena 12

Scena 13

AKT TRZECI

Scena 1

Scena 2

Scena 3

Scena 4

Scena 5

Scena 6

Scena 7

Scena 8

Scena 9

AKT CZWARTY

Scena 1

Scena 2

Scena 3

Scena 4

Scena 5

Scena 6

SCENA 7

Scena 8

LILIJE

Dramat w czterech aktach wierszem

Morstin Ludwik Hieronim

Rodzicom moim poświęcam

OSOBY DRAMATU:

PAN

PANI

PANÓW-BRAT

KSIĄDZ

GOSPODARZ

WŁODARZ

STRÓŻ I

STRÓŻ II

DZIAD kulawy

KOŚCIELNY

PASTUCH stary

ORACZ

PACHOŁEK

DZIAD-WRÓŻ

DZIEWCZYNA

SĄSIEDZI

SĄSIADKI

DZIEWKI służebne

CZELAD�

Rzecz dzieje się na pograniczu Polski i Rusi za czasów króla Bolesława

PROLOG

Na pograniczu Polski i Rusi,

za czasów króla Bolesława,

rzecz, co się przydarzyła krwawa,

powtórzyć dzisiaj się musi.

Na pograniczu Polski i Rusi,

w drewnianym jednym kasztelu,

na łące, w gaju, w białym domu,

w czas dziejowej zawieruchy,

w czas kijowskiego pogromu.

A oto rumienią się zorze

i wojów twarde lica,

białe ostają  ściany

w dalekim polu mgławem,

pan z królem Bolesławem

idzie na Kijowiany.

Miecz w słońcu, słońcem błyska,

znikają z oczu ślady

ojczystych stron dworzyska.

Niewiasta u ogniska,

dobytek liczny w gumnie,

w stogach zboże i słoma,

ostawił wszystko doma,

a może wróci w trumnie.

Puste domostwa ściany,

w podwórzu wicher hula,

mąż z królem Bolesławem

poszedł na Kijowiany,

pomocnik w bojach króla,

na krew łakomy srodze.

Niewieście cni się samej,

aż panów brat po drodze

zapukał raz do bramy. —

Kto w złote słońce mierzy

i grodów gryzie wały,

ten pierwszym jest z rycerzy,

ten razem z królem śmiały. -

Lecz kto po gwiazdy sięga,

utraci własną ziemię,

w tym losu jest potęga

i kres człowieczej chwały.

Zdobywaj dumne grody,

zasiadaj w złotym mieście,

brat twój przy żonie młodej,

przy twojej brat niewieście.

Wszystkiemu, co się stawa,

odwieczne są przyczyny,

przez góry i doliny,

w daleki okręg siny

poniosła się twa sława. —

Od stodół wiedzie ścieżka,

na wzgórzu cerkiew stoi

i Bóg tam w cerkwi mieszka,

w chorągwie się otula,

stróżuje ziemi twojej,

gdyś poszedł wspomóc króla.

Wszystkiemu, co się rodzi

i ponad grzędę wzbija;

ziarno kiełkuje w ziemi

czy chwast to, czy lilija,

jednakie wszemu prawa,

wszystkiemu, co się stawa,

Bóg stawać się pozwoli,

i dobrej, i złej doli

daje przyjść Bóg cerkwiany.

Na pograniczu Polski i Rusi,

za panowania króla Bolesława,

w czas boju z Kijowiany

u polskich dzierżaw proga,

rzecz, co się przydarzyła krwawa,

powtórzy się przed wami. -

AKT PIERWSZY

Gumno zbudowane w kształcie czworoboku. Po lewej stronie dworzysko, za nim sad okwiecony, po prawej szopa gospodarska i brodło słomy. Za stodołą wieniec topól. Między zabudowaniami częstokół z bramą. W oddali widok na cerkiew wiejską. Na podwórzu przy podniesieniu zasłony nie ma nikogo. Słychać dźwięk dzwonka.

Scena 1

(Pani wychodzi z dworzyska z dziewkami; jedna starsza

służebnica idzie do drzwi na przodzie sceny stojących otworem)

PANI

Cóż to? Czy w cerkwi dzwonią?

SŁUŻEBNA

Na sumę w cerkwi dzwonią,

bo przed kościołem ludnie.

PANI

Zaspałam przedpołudnie.

SŁUŻEBNA

Musiały się Warn nocą

przyśnić widzenia cudnie.

PANI

(wyzierając przez drzwi)

A słonko, jasne słonko

stanęło nad jabłonką,

w niebo się pnie wysoko

Bydło pognali pod studnię. —

DZIEWKA I

Słonko już nad obory

przeszło, a wyście spali.

SŁUŻEBNA

Późnej się doczeka pory,

gdy sen człowieka zwali.

PANI

Tyle luda przed kościołem

luda mnogo......

i przybrani nieubogo.

Dziewki w malowanej chuście. -

SŁUŻEBNA

Wszystko strojne na odpuście.

PANI

Prawda, odpust dziś cerkwiany,

wczora my maili ściany.

DZIEWKA

Świętym z kurzu tarli lica.

SŁUŻEBNA

Wosk my gnietli do świc pszczelny.

PANI

Prawda... A Bogarodzica

na ten dzień  święta niedzielny

w liliowej ma być koronie,

w ołtarzu świecić nad ludem. —

Miałam iść rankiem do gaja,

zrywać do cerkwi lilije,

że się to obraz umaja,

aż woń z ołtarza w lud bije.

DZIEWKA II

Przecie gaj jest niedaleczko,

rosną lilije za rzeczką,

jeszcze zdążym...

PANI

Jeden wianek.

DZIEWKA I

Jeden wianek, chodźmy żywo.

PANI

W tę dolinę od strumyka.

SŁUŻEBNA

Weźcie ino dziewki łyka.

(do Pani)

Jeszcze włosy wam przepaszę,

bo na polu wiatr rozwiewa.

PANI

Nie mam czasu.

SŁUŻEBNA

A dyć trzeba,

omotacie się o drzewa.

PANI

Bogarodzica w kościele

oczy wyzira stęsknione,

kwiecia się próżno spodziewa,

a ja se urządzam w niedzielę

wraz do połednia wywczasy.

No chodźcież, dziewki, na lasy.

DZIEWKA

Już my gotowe.

PANI

Marudy!

DZIEWKA

Wnet się uwiniem.

SŁUŻEBNA

Wy przódy

do kolan zakaszcie się, pani,

bo w lesie okrutna jest rosa.

PANI

Dopókim od rana jest bosa,

to mokra nie szkodzi mi trawa,

w lot się do gaja dostanę.

SŁUŻEBNA

Zawdy podnieście katanę.

(Pani wychodzi)

Scena 2

(od sadu wychodzi Panów-Brat bez zbroi, jeno z mieczem krótkim u boku)

PANÓW-BRAT

Pani wstają?

SŁUŻEBNA

Już powstali,

jeno poszli rwać lilije

na obraz, co rna być w bieli.

PANÓW-BRAT

Dawno?

SŁUŻEBNA

Co ino sfrunęli

w sad...

PANÓW-BRAT

(patrząc się)

Gałązka wstrząśnięta

jej piersią jeszcze się gibie.

SŁUŻEBNA

Sunęła się pod jabłonie.

PANÓW-BRAT

Ale już jej nie dogonię.

SŁUŻEBNA

Ani wam śnić, ... ona krzepka

kiej ptak.

PANÓW-BRAT

Z wietrzykiem wionie.

Scena 3

(Gospodarz, stary chłop, wychodzi od drzwi, co stoją ode dwora)

PANÓW-BRAT

Cóż, na świecie jasne słonko.

GOSPODARZ

Słonko, panie, i pogoda.

PANÓW-BRAT

Wyschnie siano.

GOSPODARZ

Wiatr osuszy.

PANÓW-BRAT

Wszystko szczęści się tą porą.

GOSPODARZ

Somsiady siana nie zbiorą,

zmuliła rzeka pokosy,

ino na nas nie wylało.

PANÓW-BRAT

Trzeba zwozić siłą całą,

ale się też wszystko szczęści.

GOSPODARZ

U nas zawdy tak bywało,

zboża więcej, trawy gęściej.

PANÓW-BRAT

Teraz insze jest staranie.

GOSPODARZ

Zawdy tak bywało, panie.

PANÓW-BRAT

(niecierpliwie)

Insza widać na was miara.

GOSPODARZ

Lat dwadzieścia tu włodarzę,

gdy Bóg szczęści, człek się stara,

owce rodzą się po parze,

pola się do stodół garną,

ziemia sypie szczodre ziarno. -

Można dobytku zwieźć mnogo,

ino wiedzieć trza, dla kogo. -

PANÓW-BRAT

A jak ty miarkujesz, stary,

wróci jeszcze brat z wyprawy,

możeż tak dochować wiary

tyle czasy poza siołem?

GOSPODARZ

Myślę, jemu chce się sławy,

więc nie wrócił z królem społem.

PANÓW-BRAT

Wzdyć się wsławiał pod Kijowem.

GOSPODARZ

Z wojskiem się zaciągnął nowem.

PANÓW-BRAT

Może zginął?

GOSPODARZ

Albo żyje.

PANÓW-BRAT

Może inszą pojął  żonę,

w inszym kraju, w inszej stronie?

GOSPODARZ

Zawdy wiernym był niewieście.

PANÓW-BRAT

A może też w ruskim mieście

zadźgali go ka wrogowie.

GOSPODARZ

Tożby o tym były wieście!

PANÓW-BRAT

Wieść jak kamień w stepy padnie

i człek nigdy jej nie najdzie,

wierzy lada której bajdzie,

lada słowo chyta snadnie

i nadzieją się tumani,

a tu serce jałowieje.

GOSPODARZ

Niby czyje?

PANÓW-BRAT

Naszej pani,

co ostała na zagrodzie,

nikt do okien nie zagląda,

jeno wichr, co w połu wyje

i po miedzach krętych chodzi.

GOSPODARZ

(po namyśle)

Pytacie, niby, co jej się godzi. —

Ona panu ślubowała wierność

do deski grobowej,

w tej cerkwi, tam, byłem przy śłubie.

Ksiądz im ręce wiązał stułą. -

Pomnę ten wichr, co gałęzie

o kraty okna bił, aż zdało się, że deszcz pluszcze,

przysięgała słowy: a iż cię nie opuszczę

do śmierci, ni wrogie losy nas rozdzielą...

Niech tedy na progu pani usiędzie z kądzielą

i czeka,

choć droga z Kijowa może być daleka,

niech się jej czas nie dłuży,

a chwila czekania nie waży.

PANÓW-BRAT

(gniewnie)

Miarkujecie pustą głową,

wyście na to są za starzy. -

GOSPODARZ

Samiście ciągnęli słowo. -

Scena 4

(Pani wraca, niosąc wianek lilij w ręku)

PANÓW-BRAT

Witajcie, pani bratowo!

PANI

Witajcie, panie bracie!

PANÓW-BRAT

Jaka woń od was bije,

rumienność w licach macie.

PANI

Zrywałam te lilije.

PANÓW-BRAT

Wy sami jak lilija,

jak lilij i kwiat wiotki.

PANI

Wy w gębie zawsze słodki,

bo na to już uczeni.

PANÓW-BRAT

Słonko na was też grzeje,

sad cienisty was cieni,

całkiem jak te lilije; -

odmłodniecie na nowo. -

PANI

Idźcie z taką obmową.

(Dziewki wychodzą)

Scena 5

PANÓW-BRAT

Pomnisz ty, co nocą było,

jakie było miłowanie.

PANI

Grzech to, grzech, boskie skaranie,

nie możemy ostać w grzechu.

PANÓW-BRAT

Cała w rumieńcach, w uśmiechu

chyliłaś się do mnie siłą.

PANI

(wstydliwie)

Nie spominaj.

PANÓW-BRAT

Ty kochanka.

PANI

Niech noc nie dogania ranka,

niech nie patrzy słonko w zmroki.

PANÓW-BRAT

Rzuciłaś na mnie uroki.

PANI

Trza ci było w oszaleniu

wyrwać syćko tamto ze mnie,

w ukochaniu, w zapomnieniu

wycałować duszę z lic,

abych nie ostało nic

w oczach z dawnego widoku,

w uszach by mi nie brzmiał dźwięk

dzwoniącego chrzęst oręża -

przypomnienie pana... męża

i przed cerkwią straszny lęk!

PANÓW-BRAT

Czegóż teraz pamięć brata

na wspomnienie mi przywodzisz?

PANI

Bo sam siebie jeno zwodzisz.

PANÓW-BRAT

A wzdyć bratu tu włodarzę,

jemu w spichrzach zboże. ważę.

PANI

I nie kradniesz go?

PANÓW-BRAT

Nie kradnę!

mógłbym wynieść coś za miedzę,

wcale mej włości nie patrzę,

dniami całymi tu siedzę,

na cudzej pracując glebie,

strzegę dobytku i ciebie.

PANI

Ty! słuchaj, to jest strzeżenie,

co wypija miłość z żył,

serce precz od niego żenię

na zawsze.....

PANÓW-BRAT

I rad by był,

gdyby wrócił.

PANI

Niech nie wraca!

PANÓW-BRAT

Więc cóż sobie serce trujesz,

cóż się cerkwi przypatrujesz -

Musisz ślub wziąć tam.

PANI

My dwoje?

PANÓW-BRAT

Jeśli Bogu to zwadzi,

niech nas z księdzem ślub święci,

ogłosimy czeladzi,

że brat zginął.

PANI

Nie wiemy.

PANÓW-BRAT

A czegóż nie ma wieści,

czy w grobie leży niemy,

czy się w wojnach zatraca,

że milsza krwawa praca

niż z niewiastą kochanie,

to jedno__

PANI

Wszystko czeka

powrotu - wieczna męka.

Przez pustą izbę ciąga,

braterskie kalasz łoże,

a ciąga k'sobie mocą.

PANÓW-BRAT

Dwoje nas w jednym dworze.

PANI

Sprosiłam dziś somsiady,

zejdą się tu po sumie,

sieść z nami do biesiady,

zabawimy się trocha,

odleci może smęt.

PANÓW-BRAT

Nie wyjdziesz z jego pęt,

nam jednej trzeba wieści.

PANI

Może się co okaże

z somsiadami w rozgwarze.

PANÓW-BRAT

Mieszkają tam za miedzą,

co się dzieje, nie wiedzą,

tacy mi tam bywalce,

zjedzą, co im dasz w misie,

co dasz w dzbanie, wypiją

i pójdą...

(słychać głos dzwonka z kopuły cerkwi)

PANI

Dzwony biją,

raz wtóry dzwonią dzwony,

na sumę czas spóźniony.

Ksiądz będzie znów wydziwiał,

że do cerkwi się lenię,

że kijem nie wyżenię

do kościoła, bom płocha.

Ogarnąć się trza trocha

i iść zaraz.

(woła)

Hej, dziewki!

(wychodzi)

(Panów-Brat chwilę za nią patrzy, później wychodzi)

Scena 6

(Pachołkowie ustawiają  ławy podle stoła i wnoszą misy i dzba-

ny. - Stróż zamku na oszczepie wsparty patrzy się przy wrotach.

Gospodarz wchodzi)

GOSPODARZ

A, gotują znów do jadła,

z cerkwi się zwali czereda.

STRÓŻ

Z kościoła przyjdą somsiady.

GOSPODARZ

Poszedł pod nóż baran tłusty

i dwa od matki jagnięta.

STRÓŻ

Ano przecie odpust w cerkwi.

GOSPODARZ

U nas teraz co dzień  święta,

co dzień są u nas odpusty

i owce idą z owczarni,

dobytek pański się marni

i rzekę, dobytek cudzy...

STRÓŻ

My są jeno pańscy słudzy.

GOSPODARZ

My są słudzy, ale pana.

STRÓŻ

Cóż wam o tego barana,

że na rzeź poszedł do stoła.

GOSPODARZ

Dobytek się marni z sioła,

mnie przykazał  pan staranie.

STRÓŻ

Jeszcze siła go ostanie.

GOSPODARZ

(sciszając głos)

Widzicie, co się tu święci,

jaki grzech się zasiał w domu,

bujni się i puszcza pędy.

Wyście są kasztelu stróżem,

ale stróżujecie sromu,

grzechu pilnujecie strażą,

Nie widzicie?

STRÓŻ

Cóż się stało?

GOSPODARZ

Panów brat, co tu od roku

ciągle siedzi przy niewieście,

gach, co wszedł do tej zagrody,

żadną wam nie jest przeszkodą.

STRÓŻ

A cóż on mi tutaj wadzi?

GOSPODARZ

I to zgorszenie czeladzi,

kiedy chodzą ciemną nocą

na spanie z izby do izby. -

STRÓŻ

A niech chodzą, kiej im ckliwo,

jeszcze łuczywem poświecę,

jeszcze zapalę  łuczywo,

nie zdradzę, choćby zabito. -

Niech się kocha chłop z kobitą,

najwięcej tego kochania nie będzie. -

Sam nie rośnie chmiel na grzędzie,

jeno o pręt się owija...

Sama nie rośnie lelija,

jeno się z drugą rozsiewa,

niechże ma uciechę dziewa,

póki rzeźką jest i młodą

i innych niech syci urodą.

GOSPODARZ

(gniewnie)

A wyście w tej służbie widać zapodzieli

i cześć rycerską, choć niby wy rycerni,

i Boga wygnali, Tego od niedzieli,

co tam się w cerkwi w chorągwiach rozwiewa,

wróćcie jak ojce czcić pogańskie drzewa,

prawy stróż tego skalanego gniazda,

nie dziw, że tacy słudzy, jaki gazda,

wszelka się cnota na tych progach ciemni.

STRÓŻ

Warn by trzeba iść na dziada,

śpiewać w cerkwi litanije,

gdy się górą dzwon kołysze,

pacierz mamrotać... pod wieżą,

obrzędy sprawować mnisze. —

Młodość czyją chcesz marnować,

młodość niszczyć po próżnicy. —

Jeden zginął, przyszedł drugi,

na urody chłopy łase. -

Zawsze tak się w świecie stanie,

nie pomoże wyklinanie,

chłop się ku kobicie garnie,

sczezłby świat inaczej marnie,

gdyby się tej wyzbył wiary;

wiedzże o tym, dziadu stary.

(wychodzi)

Scena 7

(Pani wpada zadyszana, za nią Panów-Brat)

PANI

Ja tam do cerkwi nie wrócę,

od ołtarza odbiegłam strwożona. -

W cerkwi już wiedzą, iże my są w grzechu,

ta lilijowa w obrazie korona

i Bogarodzica w uśmiechu!

PANÓW-BRAT

Myśli w twej głowie szalą.

PANI

I łuny świc, co się palą,

ksiądz z kielichem złoconym,

który podnosi, jak słońce olbrzymie,

głowy w kadzideł pochylone dymie,

nad ławą czarno nakrapiane chusty,

chorągwie, śpiewy, odpusty,

które głos z chóru grzmiąc ścisza

i cała ta przemoc mnisza

nad nami......

PANÓW-BRAT

(chełpliwie)

Byłem już w inszym kościele,

w biskupiej byłem katedrze,

wiejska mnie cerkiew nie straszy.

PANI

Ona nam w życie się wedrze,

miłości chce się jej naszej.

PANÓW-BRAT

Próżno się jeno odgraża,

ciemne wydyma kopuły

i białe roztwiera ściany.

PANI

Groźny, przemożny, nieczuły

na nędzę ten Bóg cerkwiany!

PANÓW-BRAT

Lecz się ludziom nie przeciwi.

Wnet obrzęd się skończy w kościele,

tymczasem chodź w sad spocząć chwilę...

Ptaszka tam gardło rozdziawia,

chce śpiewać nam, słyszę krzyk pawia,

przechadzką się strojniś zabawia

i ogon roztacza ubrany,

no chodźże!

PANI

(czepiając się ramienia)

O ty!... miłowany. —

Scena 8

(Gospodarz, za nim Dziad)

GOSPODARZ

Żadnych nie przynosisz wieści,

nie widują go w Kijowie?

DZIAD

Nikaj śladu.

GOSPODARZ

A może na stepie

w chałupach widzieli postoje?

Jakem gadał, takie woje,

co ptaki białe na tarczach noszą,

ptaki w koronie,

niby, że z królewskiego orszaku,

szukałeś ty takiego znaku?

DZIAD

Nikaj koronowanego ptaka,

ci, co byli, to przeszli dawno z królem.

Na stepie jeno murawę wichr pruje

i chodzą dziady, zbóje,

a nikt z kijowskiej nie nadjeżdżał strony.

GOSPODARZ

A może ty, psie kulawy,

łżesz...!

może ty płacony

za łgarstwo!

niech się wywiem, to zabiję!

DZIAD

Któż za łgarstwo płaci czyje.

GOSPODARZ

Już ci tam nikt nie dowierza.

Może chodziły jakie zbóje

chwalić się, że zabili rycerza,

co złota miał dużo w szkatule

i na tarczy orły-króle,

nie wiesz?

DZIAD

Ano... nie gadali.

GOSPODARZ

Tedy idź i szukaj dalej...

gdzie się jaka zbroja zapali

w słońcu, patrz, czy nie pan z wojny,

a gdybyś go poznał, gadaj, niech tu wraca

i niech się długo nie zabawia jazdą,

lub rzeknij tylko: ptak ci kala gniazdo!

wilk w twojej mieszka zagrodzie.

DZIAD

Rzekę mu ino: ptak ci kala gniazdo,

wilk w twojej mieszka zagrodzie.

(wychodzą)

Scena 9

(Panów-Brat z Panią wychodzą ze sadu, obejmując się miłośnie)

PANÓW-BRAT

Kiej za sadem łąkę skoszą,

to zlegniętą najdą trawę,

a wiesz z czego?

PANI

(wstydliwie)

Jak nie proszą,

to nie gadaj byle — po co?

PANÓW-BRAT

Niech kosiarze się kłopocą,

niech krzywdują se robotę,

że zgniecione jaskry złote,

kaj my sobą się cieszyli...

PANI

Jedno myślisz każdej chwili.

PANÓW-BRAT

Jeszcze krew mi lico płoni,

jeszcze czuję moc tej woni

skopionego świeżo siana. -

PANI

Kiejśmy szli, jako szumiały

przy opłotkach dzikie róże

i te płowe z miedz podbiały,

w jakimś dziwnym, drżącym szumie.

PANÓW-BRAT

Wiatr od stepu szedł wieczorny.

PANI

Kto szelesty pól zrozumie,

kiedy łąkę zmrok zwilgotni

i upaja dechem siana.

PANÓW-BRAT

Myśmy byli tam samotni

i byłaś miłowana.

(wychodzą do sadu)

Scena 10

(Gospodarz, stojąc przy wrotach, zaprasza do wejścia)

GOSPODARZ

A dyć wejdźcie w podwórze.

SĄSIAD

Nikt nie prosił z sieni.

GOSPODARZ

Pani w sadzie na ławie z Panów-Bratem siedzą,

zawołam.

SĄSIAD

Moiściewy, wżdy my tu sproszeni.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena 11

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 12

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 13

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 14

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT DRUGI

Scena 1

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 2

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 3

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 4

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 5

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 6

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 7

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 8

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 9

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 10

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 11

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 12

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 13

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT TRZECI

Scena 1

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 2

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 3

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 4

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 5

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 6

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 7

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 8

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 9

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT CZWARTY

Scena 1

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 2

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 3

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 4

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 5

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 6

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SCENA 7

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 8

Niedostępny w wersji demonstracyjnej