Curwood James Oliver

ŁOWCY PRZYGÓD

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

ŁOWCY PRZYGÓD

Curwood James Oliver

I

JEDNA KULA

Szelest...! Rod stanął jak wryty i odwrócił się gwałtownie, jednym rzutem podnosząc fuzję do ramienia. Lecz zamiast spodziewanej zwierzyny zobaczył tylko małą wiewiórkę, śmigającą niby strzała po burym podłożu leśnym. Zamiatając ziemię puszystym ogonem, rude zwierzątko śpieszyło co tchu do najbliższego drzewa. Dopadłszy pnia gonnej sosny, poczęło się piąć w górę zręcznie i tak szybko, że już po chwili znikło wśród gałęzi.

Wówczas Rodryg Drew parsknął  śmiechem, bez powodu właściwie, jedynie wskutek wielkiej, wewnętrznej radości, i ruszył znowu dalej.

Przed kwadransem rozstał się z Wabigoonem Newsome, synem księżniczki indiańskiej i agenta Kompanii Zatoki Hudsona. Obaj przyjaciele wyszli z obozu na łowy, rozdzielili się zaś by móc łatwiej podejść zwierzynę. Nie powinno zresztą być o nią trudno w tej puszczy niemal dziewiczej, z rzadka jedynie odwiedzanej przez białego trapera lub czerwonoskórego myśliwca.

Rod, niestety, nie miał zbytniej wprawy w łowach, jakkolwiek już drugi rok spędzał na Dalekiej Północy. Zimą, jak przypuszczał, szłoby mu lepiej, gdyż  śnieg zdradzał tropy zwierzęce, teraz jednak podściółka leśna z mchu, igieł i liści taiła ślad każdy. Pod nogą co prawda uginała się miękko niby gąbka, ale ledwoś przeszedł, powierzchnia wygładzała się magicznie. Jeśli tak było z niezgrabnym, krokiem ludzkim cóż mówić dopiero o leciuchnych susach królika lub zająca, a nawet o sprężystym chodzie łosia.

Tymczasem Rodryg dałby wiele, żeby popisać się dziś celnością strzału. Widział już w wyobraźni powrót do obozu i pytające oczy siostry Wabigoona, ślicznej Minnetaki, oraz słyszał siebie mówiącego skromnie:

— No tak, poszczęściło mi się trochę. Nic wielkiego zresztą, Starczyło jednej kuli...!

Jednej kuli mogło starczyć w istocie, ale gdzie ją umieścić, w tym sęk! Chłopak wytężał wzrok i słuch, obracając głowę jak na śrubie. Bór stał Wokół ogromny i trochę ponury, gdyż choć słońce patrzyło z wysoka, zbity gąszcz konarów w górze przesiewał jedynie drżący półmrok. W tym zwodniczym świetle trudno było doprawdy dojrzeć cokolwiek, tym bardziej że cała przyroda miała jednolity na pozór, a tak w gruncie rzeczy wielobarwny kolor rdzawy. Pnie sosen, jodeł i świerków, pręty leszczyny, suche liście i gałęzie, mech i igliwie mieniły się szatą brunatną, wpadającą w szkarłat, to znów brąz albo zgoła w miedź czy złoto.

Nie tylko zająca, ale nawet łosia dojrzeć trudno! — pomyślał Rod frasobliwie.

Lecz nagle stanął znowu i całym ciałem przywarł do stuletniego świerka. O sto kroków przed sobą, w gąszczu karłowatej sośniny i malin, ułowił ruch jakiś nieznaczny, raczej cień ruchu. Może po prostu wiatr targnął gałęzią albo zleciała szyszka. Rodryg patrzył z zapartym oddechem. Nie widział nic, żadnych szczególnych zarysów, jednakże instynkt mówił mu, że coś  żywego się tam czai.

Podniósł broń do oka i znów ją opuścił ku ziemi. Jakże tu strzelać na ślepo? Kiedy się tak wahał, w krzakach załomotało raptem i wspaniały jeleń  wapiti wypadł  z gęstwy niby pocisk. Zanim Rod oprzytomniał, zanim zmierzył, zwierz ginął już w głębi kniei, ledwo wśród drzew majacząc. Chłopak pocisnął jednak cyngiel, mając cel o dwieście jardów niemal. Strzał huknął donośnie i tysiącznym odbity echem, zadudnił niby grzmot. Jeleń nawet się nie zachwiał. Dał jeszcze parę susów i znikł w lesie na dobre.

Idąc śladem Rod zagryzał wargi. Prawie że mu się płakać chciało z żalu i wstydu. Dobrze, że nikt nie widział. Chociaż Wabi i tak się dowie — musiał przecie słyszeć wystrzał  — i naturalnie powtórzy siostrze.

Odnalazł miejsce, gdzie się jeleń znajdował w chwili strzału, i z poczucia obowiązku, choć bez cienia nadziei badał tropy. Wcale się nie zdziwił nie mogąc dojrzeć na ziemi nawet kropli farby. W chwilę później zresztą zobaczył na sąsiednim drzewie białe piętno —  ślad po kuli — końcem noża zaś bez trudu wymacał ją samą, głęboko tkwiącą w miąższu pnia. Westchnął wtenczas, zacisnął zęby i z głową spuszczoną poszedł dalej.

Obrał teraz inny kierunek, wręcz przeciwny temu, w którym umknął jeleń. Wiedział, że mieszkańców leśnych w tym dzikim zakątku mniej spłoszy strzał, przypominający przecie słyszany przez nich często piorun, niż widok uciekającego zwierza. Licząc się jednak z tym, że w bezpośredniej bliskości nie trafi mu się  już nic godnego uwagi, szedł czas jakiś bardzo szybko, mało zważając na otoczenie. Zwolnił dopiero u skraju lasu, kędy cyplami wchodziły między drzewa zielone pasma łąki. Tu począł się skradać krawędzią chaszczy, chwilami zgięty wpół, to znów wspinając się na palce, by dalej rzucić wzrokiem. Przystanął wreszcie koło jakiegoś pnia i patrzył ściągając brwi.

Wabi mówił mu kiedyś, że karibu, jelenie i łosie, podjadłszy trawy rankiem, kryją się potem od skwaru południa i ukłuć moskitów w cień najbliższych zagaj ów. Na razie wprawdzie była wczesna wiosna, upał nie dawał się więc we znaki; brakło przy tym komarów, owej plagi puszcz kanadyjskich. Skraj łączki jednak wydał się Rodrygowi tak ponętny, iż nie wątpił, że jakiejś  łani czy rogaczowi mógł również przypaść do gustu.

Drgnął nagle, gdyż o kilkadziesiąt jardów, w kępie leszczyny, ułowił podejrzany ruch. Brunatne śmigłe pręty, owiane mgłą seledynowych listków, zachwiały się leciuchno. Wprawdzie Rod nie widział nic określonego — zaledwie gęstszy cień w pomroce chaszczy — podniecony jednak niedawnym, pudłem, stracił wszelką rozwagę. Ani dbał, że ma przed sobą może starego łosia, niezdatnego na mięso, który natomiast podrażniony lekką raną, może go łatwo Wziąć na rogi. Równie dobrze zresztą mógł to być niedźwiedź, poszukujący zeszłorocznych orzechów. By od jednego strzału niedźwiedzia położyć, trzeba dobrego oka i dobrej kuli. Niejeden myśliwy przypłacił  życiem zbytni pośpiech, gdyż ranny miś atakuje niemal zawsze, i to z szybkością cwałującego konia.

Rod jednakże nie myćlał o niczym. Gwałtownie podrzucił broń do ramienia i nie mierząc prawie, pocisnął cyngiel.

Huknął strzał. Rod wypuścił naraz fuzję z rąk i zamknął oczy, czując, że mu się robi słabo. Jednocześnie bowiem z grzmotem strzału zabrzmiał krzyk donośny — pełen trwogi wrzask ludzki.

Rod poznał głos Wabiego. Nie mógł jeszcze zrozumieć dokładnie, co się właściwie stało, wiedział już jednak, że kula przeznaczona dla łosia lub jelenia trafiła brata Minnetaki.

Przez głowę mknęły mu okropne myśli. Wabi ranny, konający, może już martwy! Jak wróci teraz do obozu? Jak się ludziom na oczy pokaże? Jak w ogóle będzie mógł  żyć z taką zbrodnią na sumieniu?!

Należało śpieszyć rannemu z pomocą, lecz Rod nie mógł kroku zrobić. Nogi uginały się pod nim. Miał wrażenie, że męczarnia trwa wieki, choć od chwili strzału upłynęło zaledwie kilkadziesiąt sekund. Wtem uczuł, że, obejmują go mocno czyjeś silne ramiona, a znajomy, drogi głos szepcze na ucho:

— Rod, to ja, Wabi! Rod, nie gniewaj się, ja tylko chciałem zażartować! No, Rod, proszę...

Otworzył oczy; musiał być jednakże strasznie blady, gdyż Wabi ujął go nagle wpół i przemocą prawie przygiął do ziemi.

— Siadaj, bo mi zemdlejesz! Ach, ty, czyż warto się tak wzruszać!

Rod odzyskał wreszcie zdolność mowy. Drżącymi rękoma chwytając dłonie przyjaciela, jakby się chciał upewnić, że go naprawdę ma przy sobie, rzekł głucho:

— Wabi, więc to ty tam w krzakach...? Myślałem, że cię trafiłem! Wielki Boże, co za szczęście, że spudłowałem znowu!

Młody Indianin parsknął  śmiechem.

— Właśnie że tym razem strzeliłeś celnie! — zaprzeczył. Rod wytrzeszczył oczy ze zgrozą.

—  Żartujesz?! Czyż jesteś ranny...?

— I tak, i nie. Patrz!

Wskazał lewe ramię, nieco powyżej łokcia. Jelenia skóra kurty przecięta była niby nożem na przestrzeni paru centymetrów, a rozdarta również koszula nosiła ślady krwi.

— Tylko powierzchowne zadrapanie! — tłumaczył Wabi z humorem. — Nawet nie boli i krew już przyschła. Ale wiesz, Rod, prawdę mówiąc, należała mi się kula prosto w łeb. Może bym się raz odzwyczaił od głupich psikusów!

— Och, Wabi! — zaprzeczył Rod gorąco. — To przecie wyłącznie moja wina! Powinienem raz na zawsze stracić prawo do noszenia fuzji!

Ku wielkiemu zdziwieniu białego chłopaka młody Indianin objął go raptem za szyję i gorąco ucałował w policzek.

— Rod, jesteś najszlachetniejszym kolegą pod słońcem! Bierzesz winę na siebie, a powinieneś właściwie dać mi w kark i zwymyślać od ostatnich! Bo zgadujesz już pewnie, jak się rzecz miała? Usłyszawszy twój pierwszy strzał i widząc śmigającego wśród drzew jelenia, zrozumiałem, co zaszło. Wróciłem wtenczas, żeby zobaczyć z daleka, jak przyjąłeś niepowodzenie, no, i nie gniewaj się tylko, taki byłeś zabawny z tą strapioną miną, że postanowiłem cię  śledzić. Później zgłupiałem do reszty. Chciałem cię nastraszyć czy też wywieść w póle, sam już nie wiem, no i rozumiesz... Zmierzyłeś tak niespodzianie, że nie zdążyłem cię przestrzec. Rod, raz jeszcze przepraszam cię z całego serca!

Wyciągnął rękę, Rodryg zaś uderzył w nią dłonią, aż klasnę ło. Złączem mocnym uściskiem, chwilę patrzyli sobie w oczy poprzez mimo woli nabiegłe łzy.

— Wiesz co, Wabi! — przemówił nagle Rod głosem, któremu silił się nadać brzmienie spokojne. — Nie sądziłem doprawdy, że tak bardzo cię kocham! Ale teraz to już chodźmy!

I zerwał się na równe nogi, nieznacznie zmiatając z powiek wilgoć zdradliwą.

II

W DROGĘ

Już po powrocie obu chłopców z pierwszej wyprawy w niezbadane tundry i knieje kanadyjskie Minnetaki przysięgła sobie, że musi im kiedyś towarzyszyć. Słuchając fantastycznej wprost opowieści o wilczych łowach, o walkach z Indianami, o samotnej chacie, wreszcie o tajemnicy szkieletów, rozchylonymi wargami i dwojgiem szeroko rozwartych źrenic chłonęła chciwie każde słowo i zaciskała ręce na kolanach. Jakżeby chciała być tam na owym białym jeziorze, po którego skutej lodem tafli jej brat, Wabi, uprowadzał rannego Rodryga Drew, ścigany przez zajadłą hordę wilczą. Albo móc obserwować niewidziana te wszystkie stworzenia dzikie, ptaki i zwierzęta, podglądać ich tajemnice, śledzić przebłyski rozumu, podziwiać inteligencję, zmysł orientacji, poświęcenie ich i odwagę.

Minnetaki, niezwykle dobra z natury, nie tylko gorąco kochała swego ojca, Jerzego Newsome, agenta z Wabinosh House, oraz matkę, księżniczkę indiańską, nie tylko wielbiła jedynego brata, Wabigoona, lecz ponadto darzyła skarbami uczucia całą służbę osady, z wiernym Mukokim i piastunką Mballą na czele. Miłość, jaką czuła do ludzi, nie przeszkadzała jej jednakże kochać całej przyrody, zwierząt domowych i leśnych, drzew, kwiatów, nawet robaczków najlichszych. Godzinami potrafiła siedzieć bez ruchu nad brzegiem jeziora Nipigon, obserwując lot dzikich kaczek czy gęsi; to znów w głębi boru przyglądała się skokom i gonitwie Wiewiórek albo z zapartym tchem śledziła budowę mrowiska. 

Chęć przygód i chęć poznania tajników natury walczyła w niej o lepsze. Na samą myśl, że dane jej będzie zobaczyć na swobodzie i z bliska łosia, karibu, niedźwiedzia — klaskała w ręce z uciechy. Niezmiernie jednak trudno było wydobyć od rodziców potrzebne pozwolenie, a trudniej jeszcze przekonać ich, że podobna wycieczka nie grozi ukochanej córce niczym strasznym. Minnetaki bowiem wyrzekłaby się raczej wszystkiego, niż miałaby się stać powodem troski matki i ojca.

Gdy Wabi, przyjaciel jego Rodryg Drew i Mukoki ruszyli na awanturniczą wyprawę po złoto, posługując się mapą znalezioną w dłoni kościotrupa, Minnetaki odebrała solenne przyrzeczenie od obu chłopców, że po raz ostatni jadą bez niej. Zostawszy sama w domu, z daleka i ostrożnie poczęła urabiać opinię rodziców oraz pani Drew. To w chwili właściwej rzuciła, czasem jakieś słowo, to przytoczyła odpowiedni przykład, aż starsi mniej sceptycznie poczęli się zapatrywać na jej zuchwałe plany. Jednocześnie w tajemnicy przeprowadzała odpowiedni trening. Mając na widoku trudy podróży, wprawiała się w długi chód czy nawet bieg bez wypoczynku, uczyła się w rekordowo krótkim czasie wspinać na drzewa i wzgórza, skakać przez rozpadliny, pływać wytrwale i szybko.

Pielęgnowała także cnoty indiańskie: wytrzymałość na głód, znużenie i ból. Gdy raz, rozpalając w lesie ognisko, dotkliwie sparzyła dłoń, nie dała nic po sobie poznać, a przy obiedzie śmiała się i rozmawiała jak zwykle. Jakże była wtenczas uradowana i dumna! Innym znów razem umyślnie nie kładła się spać dwie noce z rzędu. Wprawiała się też w strzelanie z lekkiego karabinka, który otrzymała od ojca ukończywszy lat piętnaście, i z uproszonego niedawno rewolweru. Nim Wabi, Rod i Muki wrócili z podróży, przywożąc mieszki pełne złota oraz nieprzytomnego Johna Balla, Minnetaki o sto jardów trafiała z fuzji w cel wielkości dłoni, a o trzydzieści jardów strącała z rewolweru szyszkę jodłową.

Nigdy chyba dotąd nie słuchała z tak napiętą uwagą opowiadań brata i przyjaciela; czuwając zaś przy nieprzytomnym Johnie Ballu, chciwie łowiła rzucane przezeń w malignie bez ładne słowa. Jaskinia pełna złota, dziwaczny świat podziemi, nieznane zwierzęta — jakże to wszystko było bajkowe i nęcące. Póty więc przymilała się do matki i ojca, póty patrzyła w oczy pani Drew, a brata i Rodryga prosiła o wstawiennictwo, aż dopięła swego. Pewnego dnia Jerzy Newsome wziął córkę na kolana — czynił to jeszcze nieraz, choć była panną dorosłą  — i gładząc jej śliczne włosy, spytał:

— Bardzo chcesz jechać?

A Minnetaki, pewna już, że pozwolenie otrzyma, objęła ojca mocno za szyję i tuląc ciemną główkę do jego piersi, szepnęła cichutko:

— Bardzo!

— No, to pojedziesz, jeżeli...

Nie zdążył skończyć, gdyż dziewczyna zasypała go gradem pocałunków, po czym, zerwawszy się, jak szalona pobiegła przez dom, wołając na całe gardło:

— Rod, Wabi, Muki, jadę z wami, jadę!

I tańczyła, i śmiała się, i płakała niemal ze szczęścia, obcałowując wszystkich po kolei, gdy zaś Rod jej się nawinął, pocałowała i jego, po czym, pokraśniawszy jak wiśnia, uciekła do swego pokoju. Rod natomiast stał bez ruchu, trochę speszony, a w gruncie rzeczy rad niezmiernie.

Minęło jednakże dobre kilka miesięcy, zanim nadszedł wreszcie dzień podróży. Minnetaki doczekać się go nie mogła. Wyprawa do Złotej Jaskini stała się teraz ulubionym tematem jej rozmów. Nigdy dość jej nie było gawędy na ten temat. Gdy wieczorem gromadzili się wszyscy przed trzaskającym na kominku ogniem, Minnetaki, z łokciami na kolanach, a brodą wspartą na dłoniach, mówiła:

— No Wabi, opowiadaj, jak to będzie!

— Co takiego? — pytał Wabi filuternie, udając, że nie rozumie.

— Nasza wyprawa, naturalnie! Kędy pojedziemy, co zabierzemy ze sobą, co będziemy robić?

— Pojedziemy prosto jak strzelił, zabierzemy samych siebie, a robić będziemy, co nam się podoba! — odpowiadał Wabi ze śmiechem.

Wtenczas Minnetaki wydymała śliczne pąsowe usta i zwracała się do Rodryga:

— Wabi jest nieznośny! Nie ma nawet krzty wyobraźni! Mów ty, Rod!

Więc Rod zaczynał posłusznie:

— Pojedziemy czółnem przez jezioro Nipigon najpierw, a potem w dół Ombabiki do trzeciego wodospadu. Tam właśnie stoi chata, którą zbudowali John Ball, Henryk Langlois i Piotr Plante, a opodal chaty, za zasłoną wodną, jest jaskinia pełna złota. W głębi tej jaskini mogą się kryć rzeczy najfantastyczniejsze!!

— Na przykład co? — pytała Minnetaki, patrząc w twarz chłopca oczyma jak gwiazdy.

Lecz Rod tylko rękoma rozwodził.

— Nie wiem — przyznawał. — Słyszałeś, co opowiadał John Ball w malignie. Tyle samo mówił i nam. Kto wie, ile w tym. prawdy, a ile fantazji chorego mózgu.

W istocie, John Ball, biedny obłąkany pustelnik, którego chłopcy znaleźli podczas poprzedniej wyprawy i kosztem wielu wysiłków dowieźli do faktorii, nie odzyskał dotąd równowagi umysłu. Minnetaki kiwała głową w zadumie.

— Tak, właściwie więc nie wiemy nic a nic. To strasznie ciekawe, Rod. To właśnie najciekawsze!

Uśmiechając się bezwiednie, patrzyła w ogień, w grze płomieni szukając zarysów widmowych postaci. Szła potem spać z głową pełną marzeń, a rankiem, po przebudzeniu, pierwszą jej myślą było: ile też dni zostaje do wyjazdu?

Aż nadszedł wreszcie dzień podróży. Ostatnią noc Minnetaki spędziła niemal bezsennie. Taka ją rozpierała radość, że musiała chwilami tulić dłonie do piersi, by uciszyć gwałtownie bicie serca. Coraz też unosiła się na łóżku, wypatrując w oknie pierwszych blasków świtu. Nad ranem za to usnęła snem kamiennym; zbudził ją dopiero stuk w drzwi oraz wesoły głos Wabigoona:

— Minnetaki, już jasno! Komu w drogę, temu czas!

— Zaraz będę gotowa! — odkrzyknęła mu raźno, po czym porwawszy się z pościeli, skoczyła wpierw do okna. Wabi przesadził oczywiście, twierdząc, że jest już jasno, świt bowiem ledwo szarzał i z trudem tylko bystre oczy dziewczyny wypatrzyły smugę boru, opasującego zewsząd Wabinosh House.

Był koniec kwietnia. Daleką Północ jednakże nawiedzają jeszcze o tej porze silne przymrozki, toteż Minnetaki przywdziewała na drogę odpowiednio ciepły strój. Jakże wypieściła z dawna każdy jego szczegół; jakże ją radowało wszystko, od mokasynów począwszy, a kończa c na małej, futrem obrzeżonej czapeczce. Ten ekwipunek niewiele się właściwie różnił od ubioru noszonego zazwyczaj, a jednak był stanowczo inny, milszy, ładniejszy, woniejący już drogą daleką, zapachem lasów świerkowych, żywicznym dymem ogniska.

Włożyła więc Minnetaki mocne, sznurowane mokasyny z grubej skóry łosiowej oraz spódniczkę i bluzkę z pięknie wyprawnej, mięciutkiej niby safian skórki sarniej. Miała jeszcze potem wdziać krótką dachę reniferową, ciemnobrunatną, pięknie zdobną na szwach aplikacjami z czerwonego sukna i białego futerka. Do rzemiennego paska przytroczyła futerał z rewolwerem i tak gotowa, roześmiana, promieniejąca wybiegła do jadalni.

W ogromnej izbie, od dwu wieków przeszło służącej za jadalnię agentom Kompanii Zatoki Hudsona, płonął na kominku siarczysty ogień i bielał stół nakryty do śniadania. Wnet też zasiedli przy nim wszyscy: państwo Newsome, pani Drew z synem Rodrygiem, Minnetaki i Wabi. Panował nerwowy nastrój, pełen wesela dla trójki podróżników, z odcieniem melancholii u starszych. Pani Newsome miała oczy lekko zaczerwienione i głosem trochę drżącym dawała córce ostatnie rady:

— Pamiętaj, Minni, uważaj na siebie i słuchaj Wabiego. Nie tylko dlatego, że starszy, lecz i dlatego również, że ma więcej doświadczenia...

— Ale przede wszystkim uważaj na to, co mówi Mukoki — wtrącił Jerzy Newsome. — Wiesz, ile ma rozwagi i jak bardzo ciebie kocha!

— No i Mballa — dodała jeszcze pani Newsome. — Już ją prosiłam, żeby dbała o twoje zdrowie.

— Mnie także musisz słuchać, Minnetaki! — wyrwał się raptem Rod. — Bo ponieważ ja najwięcej prosiłem, by pozwolono ci jechać, więc jestem za ciebie poniekąd odpowiedzialny!

— Ojej! — westchnęła Minnetaki tragicznie. —  Ładnie się moja wyprawa zapowiada! Wabi, Muki, ty Mballa — ostentacyjnie liczyła na palcach — czterech aniołów stróżów, czy nie za wiele przypadkiem? Oczywiście, przy takiej opiece jestem zupełnie bezpieczna, ale jak zaczniecie mnie wszyscy musztrować, jeden tak, drugi inaczej, to w rezultacie nic mi nie wolno będzie robić!

Melancholijnie schyliła głowę niby pod brzemieniem rezygnacji, lecz spod czoła błyskała oczyma w figlarnym uśmiechu. Wiedziała przecie doskonale, że z Mukim, Mballa i Wabim zrobi mniej więcej wszystko, co zechce, co do Roda zaś  — tu zarumieniła się niepotrzebnie — miała mocne podejrzenie, że on raczej będzie jej słuchał.

Po skończonym posiłku — przy czym biesiadnicy więcej udawali, że jedzą, niż jedli — nastąpiły ostatnie pożegnania. Krótkie, mocne uściski, czułe słowa, szeptane głosem zdławionym, pocałunki i na czołach dzieci matczyną ręką kreślone znaki krzyża. Na dworze dniało już. Szron srebrzył się na ziemi i drzewach. U brzegu jeziora czekała wielka łódź z kory brzozowej, wyładowana wszelkiego rodzaju zapasami, w łodzi zaś siedział wierny Muki oraz piastunka Wabiego i Minnetaki, Mballa. Chłopcy zajęli miejsca przy wiosłach, Minnetaki na dziobie, po czym Muki odepchnął czółno od brzegu.

Pędzone silnymi uderzeniami wioseł, czółno pomknęło naprzód tak szybko, że już po upływie paru minut brzeg oraz stojące na nim osoby zlały się w jedną szarą całość.. Nawet wytężając wzrok, Minnetaki nie mogła już ułowić  żadnej z dro gich sylwetek, toteż po chwili, westchnąwszy, zwróciła oczy w inną stronę.

Jezioro kryła lekka mgła, tak zwiewna i subtelna, iż zdało się, że ruchem ręki można ją rozproszyć. Od dołu ołowiana toń wodna nadawała jej barwę ciemniejszą, lecz im bliżej nieba, tym mgła stawała się przejrzystsza, bledsza, bardziej opalowa. Tu i ówdzie majaczyły w niej smugi złote i różowe, niby rozwieszone w przestworzu girlandy kwietne; to słońce, wyzierając nad horyzont, słało pierwsze swe blaski. Minął jednakże dobry kwadrans, zanim nagły poryw wiatru rozdarł mgłę, podzielił ją na strzępy i rozproszył w przestrzeni bez śladu. Słońce bluznęło światłem tak jaskrawym, aż Minnetaki na chwilę musiała przymknąć oczy. Jednocześnie zacisnęła palce rąk na burcie, gdyż krótka, stroma fala gwałtownie zakołysała łodzią. Wabi parsknął  śmiechem i przemówił, pierwszy naruszając ciszę panującą od chwili wyjazdu.

— Pamiętasz, Rod, jak to było w zeszłym roku: pole. lodowe, nasza kąpiel i rózgi! A gdyby tak obecnie powtórzyć?

Rod skrzywił się, głową wykonując gest przeczący.

— Co do mnie, dziękuję serdecznie! Nie lubię odgrzewanych potraw. Ale ty się nie krępuj, proszę bardzo...

— Ee... samemu to nieciekawie! — protestował Wabi. — Zresztą, jako opiekun Minnetaki, nie chcę jej dawać zdrożnego przykładu. Niech więc Muki decyduje! Muki, jaką drogę obierasz? Na przełaj przez jezioro czy też prawą stroną lub lewą?

Mukoki, siedzący na rufie i krótkim a szerokim wiosłem nadający łodzi właściwy kierunek, odpowiedział krótko i bez wahania:

— Na przełaj tymczasem. Pod wieczór dobijemy do prawego brzegu.

— No, dobrze — powątpiewał Rod — ale jeśli przy tym prawym brzegu będzie pole lodowe tak jak w zeszłym roku?

— Nie będzie! — stanowczo oznajmił stary Indianin. — Skąd wiesz?

Mukoki zachichotał w swój zwykły, gardłowy sposób.

— Wiatr dmie od tygodnia ze wschodu na zachód — rzekł.— Cała kra poszła od prawego brzegu pod lewy. Prawy brzeg wolny!

Tu Minnetaki wtrąciła się do rozmowy.

— Muki jest genialny! — rzekła. — Doprawdy, czuję, że po tej podróży mój szacunek dla ciebie wzrośnie stokrotnie.

— Ach, Minni, zostawże trochę komplementów dla nas! — błagalnie zaprotestował Rod.

— Powinniście na nie zasłużyć. A tymczasem wiosłujecie jak z łaski.

— Prawda — przyznał Wabi. — Minni ma rację. Dalej, Rod, pokażmy, co umiemy!

Raźno wzięli się do wioseł, toteż  łódź  śmignęła naprzód niby strzała. Wiatr przycichł znowu, więc pod błękitną kopułą niebios srebrna tafla jeziora leżała gładka i lśniąca jak olbrzymie, kosztowne zwierciadło. Tu i ówdzie jedynie, w załomach drobnych fal, jaskrawe refleksy świetlne migotały niby łuska rybia. Górą ciągnęły klucze żurawi, stada dzikich gęsi, gromady łabędzi, bielejące pod słońce śniegiem wielkich skrzydeł. Czasem orzeł ważył się w powietrzu nieruchomy prawie lub spadał niby pocisk na upatrzoną zdobycz. Lecz najwięcej było kaczek — chmary całe. Roiły się jak muchy: cyranki, krzyżówki, to śmigające szybkim lotem, to znów wdzięcznie kolebiące się na wodzie.

— Nietrudno nam będzie zdobyć obiad dzisiejszy — rzekł Rod.

— Warto ubić parę sztuk teraz — dodał Wabi — to nam do wieczora skruszeją.

Mukoki spozierał na ptaki okiem znawcy.

— Te czarne do niczego — rzekł, brodą wskazując kierunek. — Małe to i suche. Chyba na bardzo głodny ząb. Ale, o, tamta para ujdzie. Możecie spróbować, chłopcy!

O sto jardów dwie kaczki szybowały bok o bok. Prawa, ogromna, lecąc wyciągała przed się szyję barwy szmaragdowej, a za każdym ruchem skrzydeł migotały końce lotek jak żywe turkusy. Lewa, drobniejsza, miała jednolite szare upierzenie, jak przystoi skromnej samce.

— Ty kaczora, a ja kaczkę  — rzekł Wabi. — Strzelamy razem!

Obaj chłopcy złożyli wiosła i wzięli fuzje z dna łodzi. Porozumieli się wzrokiem. Dwa strzały padły jak na komendę i obie kaczki, wirując w powietrzu, głucho plasnęły o wodę.

— Brawo! — zawołała Minnetaki.

Muki pchnął  łódź w kierunku kołyszących się na fali ptaków. Strzelano potem jeszcze, aż Mballa, jednogłośnie okrzyknięta gospodynią wyprawy, orzekła, iż zwierzyny starczy stanowczo nie tylko na dziś, ale i na jutro. Wtenczas ruszono w dalszą drogę. Po upływie godziny Mukoki zajął miejsce Roda. Minnetaki zaś uprosiła brata, by jej pozwolił zastąpić się w pracy. Około południa, podczas gdy łódź kolebała się leciutko na wyiskrzonej słońcem gładzi, zjedzono z apetytem drugie śniadanie, a o godzinie trzeciej, zrobiwszy spory szmat drogi, wędrowcy nasi przybili wreszcie do brzegu.

Zgodnie z zapowiedzią Mukiego był on tym razem wolnym od kry i tylko przy samym lądzie cienka, szklista skorupa próżno broniła dostępu. Pękła zresztą  łatwo pod energicznym ciosem wiosła i czółno wpędzono na ląd. Rod wyskoczył pierwszy, podając rękę Minnetaki, lecz ona zbyła go śmiechem i jednym susem, niby sarna, znalazła się na trawie.

Teraz Mukoki samorzutnie objął komendę, wydzielając każdemu odpowiednie zajęcie. Rod i Wabi ścinali młode sosenki na budowę szałasów, Mukoki, sam, rąbał drzewo i rozpalał ogień, Minnetaki i Mballa wreszcie słały posłanie z igliwia oraz przyrządzały kolację.

Nim zapadła noc, siedli wszyscy przy ognisku w ciepłym żółtym kręgu, roztaczanym przez płomień jaskrawy. Jakże smakowała Minnetaki zrumieniona na rożnie kaczka, placki pieczone w popiele i kawa parzona nad węglami w zwykłym garnczku żelaznym. Jakże piękny wydał się jej zachód słońca nad jeziorem, krwawe refleksy na wodzie i liliowy odcień nieba. A nade wszystko jakże strasznie były ciekawe półgębkiem przez Mukiego rzucane uwagi na temat dalszej jazdy. Słuchałaby do świtu chyba, gdyby nie oczy, klejące się dziwnie, i ogólna błoga ociężałość. Bez sprzeciwu zatem poszła spać, ledwie skończywszy posiłek. Nie interesowała się nawet wcale, która może być godzina. Leżąc w szałasie obok Mballi, na wonnym posłaniu z łapek świerkowych, z uśmiechem poczęła snuć plany na dzień jutrzejszy i tak, uśmiechnięta, usnęła.

III

KNIEJA

Tss... — szepnął Wabi i Rod zatrzymał się wpół kroku. — Uważaj, Rod!

Znajdowali się właśnie w połowie lesistego zbocza, górującego nad krętą doliną. Dzień był ciepły, prawdziwie wiosenny, a słaby wietrzyk, dmący chwilami, niósł już w sobie zapowiedź upalnych dni letnich. Ten wietrzyk właśnie przywiał do nozdrzy Wabigoona specyficzny zapach oraz pozwolił mu usłyszeć wyraźny, choć słaby i daleki chrzęst.

— Słyszałeś? — szepnął Wabi na ucho przyjaciela. Rod poruszył głową przecząco.

— Nie!

Wabi roześmiał się bezgłośnie, błyskając białymi zębami w pięknej, ogorzałej twarzy.

— Ach, ty mieszczuchu, przecież aż ziemia dudni! Jakiś wielki zwierz...

—  Łoś?

— Gdzie tam! Łosia by już dawno było widać pośród tych niskich krzaków. Zresztą, po co by lazł pod górę? Niedźwiedź!

— Grizli?

— Grizli albo czarny. Tego już nie wiem. Tss... słyszysz?

— Nie! Chociaż zdaje mi się... Tak, słyszę!

Zastygli obaj w naprężonym oczekiwaniu, przyczajeni za rozłożystą choiną. Naprzeciwko w odległości dobrej mili widniał drugi stok doliny, kamienisty, spękany, niemal nagi. Jaskrawy błękit nieba oraz złoto promieni słonecznych pod kreślały surowe piękno tego krajobrazu. Tam gdzie zbocze przechodziło w falistą równinę, zieleniła się już murawa, tu i ówdzie jedynie znaczona srebrnymi wydmami piasku. Białe główki rumianków, szafranowe kielichy lilii i ciemne fiołki ciekawie wyzierały spośród szmaragdowych bujnych źdźbeł. Środkiem pieniście tańczył strumień wezbrany po niedawnych roztopach. Poprzez krzaki rosnące nad brzegiem przezierała modra woda, to ściśnięta w wąskim łożysku, to znów szeroko rozlana po mieliznach. Krzewy i chaszcze zwartą gęstwą dochodziły niemal do połowy stoku, by tu ustąpić nagle miejsca z rzadka rozsianym wyniosłym sosnom i jodłom. — Tam, widzisz?! — wskazał dłonią Wabi.

Rodryg posłał wzrok we wskazanym kierunku. Szczytowe gałęzie krzaków falowały słabo, niezależnie od powiewu wiatru. Falowanie, idąc ukośną smugą, zbliżało się powoli do otwartej przestrzeni. Chwilami ustawało zupełnie: widać zwierz zatrzymywał się wietrząc, lecz wnet rozpoczynało się na nowo, coraz bliższe i wyraźniejsze.

Nagle Rodryg wstrzymał oddech i serce zabiło mu mocniej. Spomiędzy zielonych chaszczy wyjrzał wielki, ciemny łeb, a w ślad za nim wynurzyło się cielsko rozmiarów tak potwornych, że Wabi aż rozdziawił usta z podziwu.

Grizli był nie dalej niż o sto pięćdziesiąt metrów, toteż widzieli go wyraźnie. Stał zwrócony frontem, bez ruchu, niby bury, prymitywnie ciosany głaz. Potem podniósł nieco głowę, wchłaniając powietrze w czarne, wilgotne nozdrza. Spomiędzy rudych kudłów ledwo błyskały drobne szparki głęboko osadzonych ślepi. Wietrzył długo, starannie, aż z głuchym chrząknięciem zwrócił nieco łeb ku zaroślom. Wabi mocno uszczypnął przyjaciela w ramię, lecz Rod się nie obruszył. Całą jego uwagę pochłonęła scena w dole. Oto spomiędzy krzewów, goniąc się i przepychając, wypadły trzy drobne, ciemne stworzonka — trzy paromiesięczne niedźwiadki.

Były spasione tak dokładnie, że robiły wrażenie włochatych piłek. Popiskując wesoło, przewracały się w trawie, mama niedźwiedzica zaś obserwowała je uważnie, z dobrodusznym — jak osądził Rod — grymasem burego pyska. Lecz zabawa dzieciarni przybierała formy coraz gwałtowniejsze. Już się targały wzajem za zmierzwione kudełki, warcząc niby zagniewane szczenięta. Wtem któryś wrzasnął wniebogłosy, więc niedźwiedzica momentalnie rzuciła się robić porządek. Paroma uderzeniami wielkiej łapy rozepchnęła smarkaczy, mruknęła pod nosem jakąś groźbę i płynnym, kołyszącym się chodem ruszyła od zarośli w górę, jakby ku młodym myśliwcom, podczas gdy niedźwiadki, pogodzone od razu, dreptały u jej pięt.

Rod, przekonany, że niedźwiedzica kieruje się w ich stronę, zręcznym ruchem sięgnął po karabin przewieszony przez ramię, zdjął go i już zamierzał podnieść broń do oka, gdy wstrzymał go gest Wabigoona. Młody Indianin machnął wpierw ręką przecząco, a potem wskazał coś w dole na prawo. Rod wychylił się nieco zza gałęzi, o ile pozwalała ostrożność, usiłując zrozumieć, co przyjaciel ma na myśli. Był ciekaw niezmiernie, tym bardziej że niedźwiedź zbaczał w istocie w tym kierunku.

Nie dostrzegł na razie nic godnego uwagi. Rzadko rozsiane pnie wyniosłych sosen lśniły w blasku słońca jak kolumny z brązu. Ziemię wyściełała gęsta warstwa jesiennego igliwia. W jednym miejscu, pod stuletnim chyba chojarem, leżał maleńki wzgórek.

Rod zwrócił na towarzysza wzrok pytający. Wabi uśmiechał się, brodą i oczyma dając znaki porozumiewawcze, więc Rodryg wpatrzył się znowu w niedźwiedzicę, z ruchów jej usiłując odgadnąć, o co tu właściwie chodzi.

Potężny zwierz, kolebiąc się całym ciałem, szedł ku owemu pagórkowi. Znalazłszy się tuż, wciągnął powietrze z krótkim parsknięciem, a na głos ten dzieciarnia, drepcząca dotychczas z tyłu, nadbiegła spiesznie. Wtenczas wielki grizli kucnął na zadzie niby pies i uderzył przednią  łapą w pagórek, zmiatając całą jego część górną. Potem, mrucząc z zadowolenia,, oblizał łapę szerokim jęzorem i znów wetknął ją w głąb kopca.

Rod zrozumiał nareszcie. To było mrowisko. Z opowiadań Wabigoona oraz innych bywalców kniei wiedział, że niedźwie dzie przepadają za cierpkim smakiem mrówek. Udało mu się zresztą kiedyś zobaczyć samemu, jak potężny miś, ważący tyle co dobry wół, odwracał potworną  łapą ciężkie głazy, by starannie złowić językiem parę rozproszonych owadów. Cóż więc to była obecnie za uczta dla starej grizli! Jej błogie chrząkania i pomruki zadowolenia brzmiały coraz donośniej. Nurzała łapę w kopcu, jak dziecko macza palec w słoju konfitur, czekała trochę, by mrówki dobrze obsiadły przynętę, i starannie zlizywała je potem, mlaskając z rozkoszą.

Rodrygowi przyszło raptem na myśl, że zaraz pewno zacznie się po brzuchu głaskać, toteż ledwo nie parsknął  śmiechem. Małe niedźwiadki tłoczyły się wokół mrowiska, właziły doń z wszystkimi czterema łapami, popychały się i przewracały, liżąc to kopiec, to siebie nawzajem i zjadając z pewnością więcej ziemi, igieł i sierści niż ruchliwych mrówek. Czasem któryś zaczynał piszczeć, pocierając łapką nos, widać ukąszony boleśnie. Wtenczas stara niedźwiedzica przestawała jeść na chwilę i ciekawie wyciągała ku dzieciarni swój ciężki bury łeb.

Rod absolutnie nie zdawał sobie sprawy, jak długo trwa to widowisko. Gotów byłby w każdym razie stać tak do jutra, lecz oto Wabi trącił go w ramię, gestem wskazując najpierw niebo, a potem głąb lasu. Rod zrozumiał. Wyszli przecie na polowanie, a chociaż słońce poczęło już spływać ku zachodowi, nie ustrzelili dotychczas nic zgoła. Należałoby śpieszyć, jeśli nie mieli wrócić do obozu z próżnymi rękoma.

Rod skinął głową na znak zgody. Wobec bliskości niedźwiedzia trzeba było zachować jak największą ostrożność, oczywiście więc Wabi, jako lepiej znający puszczę, musiał ruszyć pierwszy. Porozumieli się oczyma. Wabi rzucił wzrokiem wkoło, wybrał szeroką kępę karłowatej sośniny, leżącą na lewo pod górę, a odległą o kilkanaście metrów, i zgarbiony zaczął iść ku niej szybkim, cichym krokiem. Na ziemi miękkiej od igliwia jego indiańskie skórznie nie sprawiały najmniejszego szelestu. Rod spojrzał raz jeszcze w stronę mrowiska. Zarówno stara grizli, jak i jej młode były całkowicie pochłonięte ucztą. 

Tymczasem Wabi, dotarłszy do gęstwiny, dawał ręką znaki naglące. Rod, usiłując naśladować lekki krok przyjaciela, ruszył jego śladem.

Trochę mu serce biło, tym bardziej że widział, jak Wabi zdejmuje fuzję z ramienia i trzyma ją w pogotowiu. Wciąż mu się zdawało, że lada moment usłyszy ryk wściekły i ziemia zadudni pod ciężarem atakującej bestii. Ale się omylił. W kniei panowała nadal cisza zupełna. Gdy zaś dotarłszy do boku Wabigoona, przystanął, spocony nieco, stwierdził natychmiast, że z tego miejsca nie mogą już w ogóle dojrzeć ani mrowiska, ani nawet rodziny niedźwiedziej.

Wabi uśmiechnął się do towarzysza, poklepał go po ramieniu i stawiając długie, ciche kroki, ruszył znów pod górę. Dobre parę minut szli tak milcząc, po czym Wabi ozwał się półgłosem:

— Możemy teraz mówić, nie usłyszy nas na pewno. A choćby usłyszała, nie ma to już  żadnego znaczenia.

Rodrygowi język rozwiązał się od razu.

— Ależ wielka bestia! — rzekł z podziwem. — Co za bary! Co za łeb! Ciekawym, ilu kul trzeba by było, aby taką matronę powalić. Lepiej, że nas nie zauważyła, choć przygoda byłaby wtenczas jeszcze ciekawsza. Co o tym sądzisz, Wabi?

— Naturalnie, że lepiej — odparł Wabigoon poważnie. — Gdyby nas dostrzegła, prawdopodobnie ruszyłaby do ataku, jest bowiem stara — ma co najmniej osiem lat — zatem na pewno drażliwa na punkcie swej wielkości i zła jak osa. Ma przy tym małe ze sobą, a niedźwiedzica z małymi to rzecz niebezpieczna. Gdyby się na nas rzuciła, oczywiście musielibyśmy strzelać, i to celując dobrze, nie żeby ranić, tylko żeby zabić. A gdyby padła, co by się stało z małymi? Nie, stanowczo lepiej, że jest tak, jak jest!

— Cóż, z małymi? — wzruszył ramionami Rod. — Wzięlibyśmy na wychowanie. Ty jednego, ja drugiego, a trzeci, najładniejszy, byłby dla Minnetaki. Jestem pewien, że ucieszyłaby się strasznie. Nauczylibyśmy je różnych sztuczek i mielibyśmy wspaniałą gwardię przyboczną! 

— Pyszny pomysł! — Wabi udawał powagę. — Tylko jeszcze Mballa będzie je niańczyć, a Muki liczyć dobrych manier. Ty zaś będziesz przede wszystkim dbał o należyte pożywienie dla wychowanków. Wiesz, jaki jest jadłospis niedźwiedzia? Pierwsze śniadanie — kłącza lilii, drugie śniadanie — mrówki, trzecie śniadanie — myszy polne, czwarte śniadanie — gniazdo os, piąte...

— Dosyć! Dosyć! — Rod machnął rękoma przerażony. — Rezygnuję, Wabi! Proponuję natomiast, byśmy się na razie zajęli wyszukaniem jakiegokolwiek jedzenia dla nas samych, gdyż inaczej nasza trzecia wyprawa może się skończyć tragicznie — po prostu pomrzemy wszyscy z głodu!

— To by było istotnie fatalne! — przyznał Wabi. — Sądzę jednak, że tak źle nie będzie. Ale wiesz, ciekaw jestem, co nas tym razem czeka w podróży. Bo właściwie jedziemy bez określonego celu. Pamiętasz, za pierwszym razem szukaliśmy skór wilczych, za drugim złota, a teraz...

— Teraz szukamy przygód! — triumfalnie obwieścił Rod. — Oby ich było jak najwięcej!

— Oby nie za dużo! — roztropnie dodał Wabi. — Ale słuchaj, Rod, jeśli chcemy coś upolować naprawdę, musimy milczeć i uważać!

Rod skinął głową energicznie i uderzył się dłonią po ustach na znak, że już ich nie otworzy. Po czym z karabinami w rękach obaj przyjaciele szybko i cicho ruszyli przez las. 

IV

PRZYGODA MINNETAKI

Muki — mówiła Minnetaki, ślicznie wydymając pąsowe usta.— Pójdę na spotkanie chłopców!

— Oni przecie zaraz wrócą  — flegmatycznie oponował stary Indianin, nie odrywając oczu od roboty. Mukoki siedział bowiem przed szałasem na podwiniętych nogach, pracowicie czyszcząc strzelbę. Wytarł ją najpierw pękiem suchej trawy, potem nasmarował wszystkie metalowe części sadłem jelenim, obecnie zaś polerował lufę miękkim skrawkiem skóry, nadając jej lustrzany niemal połysk. Było to, właściwie mówiąc, sprzeczne z elementarną zasadą  łowiecką, gdyż blask słońca, odbity od lufy, płoszy niejednokrotnie zwierzynę, toteż myśliwi często rozmyślnie osmalają broń nad ogniskiem. Ale Muki, o sto mil w krąg słynący jako znawca kniei i łowów, był pod tym względem niepoprawny. Namiętnie lubił rzeczy błyszczące,

— Zaraz wrócą? Tym lepiej! — wesoło odparła Minnetaki. — Nie będę się dłużej nudzić sama. Ty i Mballa jesteście oczywiście strasznie mili — dodała śpiesznie — ale okropnie poważni, a mnie się tak chce trochę poswawolić!

Czule uśmiechnęła się do Mukiego i do piastunki, zajętej przyrządzaniem kolacji. Mballa, klęcząca nad miską pełną mąki, wlała do niej właśnie rozczyniony z wodą proszek do pieczenia, wsypała nieco soli i silnymi, brunatnymi palcami poczynała wygniatać ciasto. Na uśmiech Minnetaki odpowiedziała szerokim uśmiechem, ukazując dwa rzędy wspaniale białych zębów w twarzy jeszcze czerstwej mimo nadchodzącej pięćdziesiątki.

— No, to idę! — rzuciła Minnetaki, na pół z pytaniem, dając już parę kroków naprzód.

Lecz Mukoki potrząsnął głową.

— Nie, nie można, jeszcze zabłądzisz! Poza tym to w ogóle niebezpiecznie. To nie jest przecie Wabinosh House, tylko prawdziwa knieja!

W istocie obóz, rozłożony nad brzegami Ombabiki, był z trzech stron opasany odwiecznym borem. Wędrowcy nasi popasali tu od wczoraj, od dnia zaś wyjazdu z Wabinosh House minął blisko tydzień. Dwie doby zajęła im przeprawa przez jezioro Nipigon, a gdy łódź wpłynęła na rwące wody wezbranej Ombabiki, podróż przybrała jeszcze wolniejsze tempo. Po co się zresztą mieli śpieszyć? Czyż nie była to przede wszystkim wspaniała majówka, wycieczka dla przyjemności? Tajemnica jaskini zeszła wyraźnie na drugi plan.

Pogoda była wymarzona: jaskrawe słońce jeszcze bez upału. Lecz ręce wioślarzy omdlały nieco przy wiosłach, nogi Minnetaki ścierpły, toteż jednogłośnie postanowiono odpocząć dłużej. Gdy wczoraj wieczorem na prawym brzegu rzeki Rod wypatrzył tę kotlinę, bronioną od zimnych powiewów zwartym murem lasu, zaproponował natychmiast, by tu zabawić parę dni. Wniosek przyjęto przez aklamację. Dziś rankiem Rod i Wabi ruszyli na polowanie, chcąc zaopatrzyć spiżarnię w świeże mięso, i obiecali, że nieobecność ich długo nie potrwa. Minnetaki, Mballa i Muki pozostali w obozie.

— Ależ ja daleko nie pójdę! — zaprzeczała Minnetaki gorąco. — Tylko kawałeczek im naprzeciw. Sam mówiłeś, że zaraz muszą wracać. A jeżeli chodzi o jakąś napaść, mam przecie rewolwer!

Z dumą uderzyła się po biodrze, gdzie w skórzanym futerale wisiał miniaturowy browning. Mballa uśmiechnęła się tylko, lecz Mukoki począł chichotać otwarcie, aż jego chude oblicze pokryła gęsta sieć głębokich zmarszczek. 

— Z tego rewolweru możesz zabić wiewiórkę, jeżeli trafisz, albo zająca, jeżeli nie będzie zbyt wielki.

— W takim razie wezmę fuzję!

— Jeżeli cię napadnie wilk, ryś albo niedźwiedź, to i tak fuzję zgubisz.

— Niemądry jesteś, Muki! — nachmurzyła się Minnetaki. — I mówiłam ci przecież, że nie pójdę nigdzie daleko, tylko kawałeczek.

—  Żeby prędzej Roda zobaczyć  — porozumiewawczo mrugał stary.

Twarzyczkę Minnetaki oblał silny rumieniec.

— Właśnie że nie Roda, tylko Wabiego — rzekła prędko. — Rod nic mnie nie obchodzi! Zaproponowałabym ci, Muki, abyś poszedł ze mną, ale wiem, że wolisz zostać z Mballą. Wobec tego do widzenia! Wesołej zabawy!

Powiała ku nim ręką, parsknęła śmiechem widząc zmieszane twarze obojga i skoczyła w las. Ukryta za pierwszym grubym pniem, raz jeszcze rzuciła wzrokiem na obozowisko. Muki wstawał właśnie, patrząc w ślad za nią, lecz po chwili machnął ręką i opadł na poprzednie miejsce. Najwidoczniej dał za wygraną. Wtenczas Minnetaki roześmiała się cichutko sama do siebie i poszła dalej.

Wiedziała, w którą stronę skierowali się chłopcy; była o tym mowa przed ich odejściem. Mieli ruszyć w lewo i odnaleźć wąwóz biegnący równoległe do rzecznego łożyska. Minnetaki, idąc, szukała wkoło śladów ich niedawnej obecności. Nie mogła jednakże nic zauważyć. Mech gęsty i sprężysty jak materac uginał się co prawda pod stopami, lecz natychmiast wygładzał swą zieloną powierzchnię. Drzewa — olbrzymie jodły, sosny i świerki — stały rzadko rozsiane, niby się bocząc jedne na drugie, a pośród nich rosły kępami krzaki malin, przewijane splotami pnączy baknisz. Ogromny spokój i surowość biły z głębi boru. Mimo jasnego jeszcze dnia panował tu siny półmrok jak w nawie kościelnej. Z rzadka ćwierkały ptaki. Dziewczyna, podnosząc oczy, szukała ich wśród gałęzi. Nagle zastygła bez ruchu. Oto po pniu stuletniego świerka szybko mknęło w górę jakieś drobne stworzonko, a za nim drugie, jeszcze mniejsze bodaj, wysmukłe, zwinne niby żmija.

Ścigane zwierzątko dopadło pierwszego konara, wśliznęło się nań i gnało całym pędem po gałęzi, mając prześladowcę tuż za sobą. Minnetaki wstrzymała oddech. Tragiczny wynik zdawał się nieunikniony. Lecz raptem drobny kształt oderwał się od gałęzi, rozpostarł  łapy i frunął niby ptak na sąsiednie drzewo. Oczywiście nie był to lot w całym tego słowa znaczeniu, tylko coś na kształt fantastycznego skoku, gdyż stworzonko nie było ptakiem, ale po prostu latającą wiewiórką, czyli polatuchą. Minnetaki, zachwycona, klasnęła w ręce, dając brawo zręczności. Wówczas ścigająca łasiczka wrzasnęła ostro ze zdziwienia i złości, po czym znikła tak raptownie, jakby się w powietrzu rozwiała.

Minnetaki śmiejąc się poszła dalej. W prawo, między drzewami, zdało się jej, że widzi jaśniejsze przebłyski. Rzeczywiście był to początek doliny. Już na skraju lasu mech przetykały wonne zioła, a —dalej z murawy gęstej jak kobierzec wyrastały rozmaite kwiaty: fiołki, rumianki, irysy i lilie, o barwach tak jaskrawych, aż dziewczyna krzyknęła z zachwytu.

Minnetaki niezmiernie lubiła kwiaty — któraż kobieta ich nie lubi? — toteż pochylona jęła rwać najpiękniejsze, podziwiając wszystkie razem i każdy z osobna. Umiejętnie mieszając kolory, układała śliczną wiązankę i w pogoni to za irysem, to za lilią coraz dalej zagłębiała się w dolinę. Na razie zupełnie nie zdawała sobie z tego sprawy, lecz w pewnej chwili doznała uczucia chłodu. Wtenczas, podniósłszy głowę, zdziwiła się, widząc nieznany zupełnie krajobraz.

Po lewej stronie miała strumyk, płytko rozlany na złocistych mieliznach, za strumykiem na łagodnym zboczu las wysokopienny, niby ciąg dalszy tej kniei, w którą weszła zaraz za obozem. W prawo nieprzerwany łańcuch chaotycznych rumowisk skalnych ciasno zamykał horyzont. Słońce znikło już za widnokręgiem, więc na dnie parowu leżał głęboki, chłodny cień. Zszarzały barwy kwiecia. Niebo straciło pyszny kolor błękitny, niby zasnute lekką mgiełką dymu. 

Minnetaki uczuła wyraźnie niezadowolenie. Wszakże obiecała Mukiemu wrócić zaraz, a tymczasem nieobecność jej trwała już chyba przeszło godzinę. Oczywiście na otwartej przestrzeni nad rzeką musiał być jeszcze dzień zupełny, ale tu, w kotlinie, zapadał zmierzch.

Wyprostowawszy się, stała chwilę niezdecydowana, po czym z westchnieniem zawróciła w stronę obozu. Widocznie chłopcy poszli inną drogą albo się może z nimi rozminęła w lesie. Stąpiła już parę kroków, gdy stanęła ponownie. Gdzieś blisko, o milę może, huknął strzał. Poznała natychmiast wysoki jasny ton dubeltówki Wabigoona. Parsknęła śmiechem radosnym. Więc jednak spotka myśliwych! I ma właśnie dla nich kwiaty. Każdemu wręczy bukiet. Nie, jeszcze lepiej, da każdemu wieniec, jak na zwycięzców przystało. Zanim nadejdą, zdąży upleść dwie równianki.

Rzuciła wzrokiem wkoło. Niezbyt daleko po prawej stronie widniało parę płaskich głazów, zapraszających do spoczynku. Minnetaki ruszyła ku nim. Obuta w miękkie skórznie, szła po gładkiej murawie zupełnie bez szelestu. Doszedłszy do pierwszego głazu, złożyła ha nim kwiaty i już zamierzała sama usiąść, gdy wtem usłyszała jakiś pisk i szamotanie, dochodzące spoza pobliskiej skały. Wiedziona ciekawością, wstała, zrobiła kilka kroków i znieruchomiała ze zdziwienia, gdyż oczom jej przedstawił się widok zupełnie niezwykły.

Na otoczonej głazami łączce walczyły, ze sobą zajadle trzy małe niedźwiadki. Były tak zajęte własnymi sprawami, że żaden z nich nie zauważył obecności dziewczyny. Minnetaki natomiast, stojąc o kilkanaście kroków zaledwie, widziała je wyraźnie. Jeden był niemal czarny, z białą  łatką, na podgardlu; drugi ciemnobury; trzeci największy, jasnopopielaty, prawie srebrny. Mimo różnorodności barw doświadczony myśliwy poznałby natychmiast, że ma przed sobą młode grizli, lecz Minnetaki, ubawiona w najwyższym stopniu, nie myślała o tym wcale. Niedźwiadki walczyły o zwłoki wielkiego śnieżnego królika, z którego pozostał już zresztą tylko bezkształtny ochłap mięsa, odziany w strzępy siwej turzycy. Szary braciszek trzymał zdobycz za jakąś wystającą część, nogę przypuszczalnie, i rozparty na krótkich łapkach, co sił ciągnął w swoją stronę; bury natomiast, rozkraczony szeroko, brzuszkiem prawie szorując ziemię, opierał się energicznie i trzymał królika wpół. Trzeci miś, najmniejszy, doskakiwał z boku, warcząc i piszcząc niby szczenię, chwytał w pyszczek kłaki króliczego futra i w ogóle robił zamieszanie, gdyż sam najwidoczniej nie wiedział, któremu z rodzeństwa ma pomóc.

Dwaj zapaśnicy walczyli coraz zacieklej. Szary oczywiście wygrywał. Z groźnym mrukiem, potrząsając głową, cofał się tyłem jak rak i wlókł za sobą opornego przeciwnika. Tamten sunął na rozkraczonych łapach niby żaba, rozpaczliwie wczepiając pazurki w nierówności gruntu. W jakiejś chwili zdołał się zatrzymać, tylko szyja wydłużyła mu się tak dalece, jakby wraz z głową miała się oddzielić od tułowia. Szary niedźwiadek warknął gniewnie i targnął mocniej. Nastąpiła katastrofa. Królik rozdarł się na dwoje, niedźwiadki zaś, jakby je ktoś rozepchnął gwałtownie, potoczyły się w dwie przeciwne strony, przy czym mały bury miś wylądował tuż pod nogami Minnetaki.

Niedźwiadek wrzasnął przeraźliwie i porwawszy się na łapy, począł zmiatać co sił. Nigdy dotąd nie oglądał człowieka, wyczuł jednakże instynktem, że postać,, którą ma przed sobą, należy do rasy wrogów; toteż darł się ze strachu wniebogłosy. Na widok jego przerażenia Minnetaki parsknęła śmiechem. Lecz śmiech ten zamarł jej wnet na ustach, a śmiertelna bladość pokryła rysy, gdyż spoza pobliskiego głazu zahuczał, niby grzmot, straszny ryk dorosłego niedźwiedzia.

Stara niedźwiedzica grizli najadła się dziś do syta, pochłonąwszy od rana tuzin myszy, tłustego świstaka oraz niezliczoną ilość mrówek, korzonków i wszelakich bulw, toteż schwytawszy królika, pozostawiła go dzieciom, rada, że podczas igraszek bębnów chwilę spokojnie poleży. Ucięła sobie zatem słodką drzemkę pod nagrzaną słońcem skałą, a choć słońce już do pewnego czasu znikło, skała zachowała dotąd nabyte za dnia ciepło, nic więc nie mąciło rozkoszy wypoczynku. Niedźwiedzica słyszała co prawda przez sen piski i warczenie swych pociech, lecz nie zwracała na to uwagi. Nagle uszu jej dobiegł wrzask przeraźliwy, krzyk trwogi najwyższej, wołanie o pomoc — i stara grizli z rykiem porwała się na nogi.

Na ryk niedźwiedzicy Minnetaki skamieniała, lecz zanim jeszcze rozjuszona bestia wypadła zza głazu, dziewczyna porwała się do ucieczki. W popłochu i przerażeniu trudno jej było obierać drogę, toteż skoczyła przed siebie na oślep w labirynt skalny. Gdyby miała do czynienia z innym niedźwiedziem, starczyłoby przypuszczalnie zejść mu z oczu, by zaniechał pościgu. Nieszczęście jednak chciało, że Minnetaki trafiła na tę właśnie starą grizli, osobę nie odznaczającą się nigdy dobrym charakterem, a w okresach piastowania dzieci wprost straszną.

Gdy niedźwiedzica wyleciała spoza zakrętu, dziewczyna ginęła w korytarzu skalnym, lecz pozostała przecie woń, wyraźna zupełnie, wstrętna woń ludzka. Stara grizli już od roku nosiła w prawym biodrze kulę indiańską, że zaś  źle zagojona rana dolegała jej często, więc wrodzona niechęć do dwunogich stworzeń przeszła z czasem w zajadłą nienawiść. Ułowiwszy teraz znany zapach, ryknęła ponownie i z zadziwiającą dla tak ciężkiego ciała szybkością pognała śladem.

Minnetaki sekundę tylko łudziła się, że zwierz zaniecha pościgu. Zanim jeszcze potrafiła ubiec sto kroków, usłyszała za sobą gwałtowny tętent, pod którym ziemia zdała się drżeć. Zaciskając zęby, zdwoiła pęd. Serce waliło jej w piersi jak szalone ze strachu i zmęczenia. Drożyna szła pod górę, a na nierównym terenie nogi potykały się często. Przy tym szlak był kręty, zawikłany. Dziewczyna rzucała się to w prawo, to w. lewo, a ściany skalne obstępowały ją coraz ciaśniej, tworząc wąski, mroczny korytarz. Cwał zwierza dudnił w tyle, monotonny i uparty. Gdyby pościg odbywał się na równinie, dawno by już doszło do tragicznego końca, tu jednakże masywny zwierz obijał nieraz boki o występy skał, co hamowało jego rozpęd.

Raz grizli uderzył tak mocno chorym biodrem o nawisły głaz, że aż przystanął, rycząc gniewnie. Nie zaniechał jednak pościgu, przeciwnie, po chwilowej przerwie cwał jego zadudnił jeszcze gwałtowniej. Tymczasem Minnetaki wyraźnie opadała z sił. Biegła resztką tchu, łowiąc powietrze rozwartymi ustami i wyciągając przed siebie ręce. W skroniach biły jej młoty, serce konało, oczy zasnuwała ciemność. Zatoczyła się wreszcie i oparła o skałę, mało co widząc wokół.

A niedźwiedź nadbiegał właśnie. Na widok zdobyczy ryknął i podnie zsł się na tylne łapy, wyciągając przednie niby do uścisku. Potworny strach dodał dziewczynie sił. Ze 'zdławionym krzykiem skoczyła w bok, gdzie ziało Wąskie przejście, i leciała znów przed siebie. Była na pół przytomna, czuła jednakże resztką  świadomości, że koniec bliski. Ciężki krok zwierza dudnił tuż. Gorący jego dech owiewał jej plecy. Naraz straszny ból rozdarł jej ramię. Coś jakby ją wstrzymało w biegu. Uczyniła ostatni rozpaczliwy wysiłek, szarpnęła się ku przodowi, uderzyła całym ciałem o jakąś zaporę i osunęła się na klęczki bezwładna.

V

POPŁOCH

Wabi położył Rodrygowi rękę na ramieniu, ruchem tym nakazując ciszę i uwagę. Rod powiódł wzrokiem wkoło i natychmiast zrozumiał, o co chodzi. W odległości dwustu jardów, na przeciwległym końcu długiej polany, duży płowy zwierz kręcił się między drzewami. Był to młody łoś, roczniak. Znalazłszy dogodny pień, począł się oń czochrać, ścierając zapewne resztki zimowej sierści, a może uwalniając się również od dokuczliwych pasożytów. Wabi przytknął wargi do ucha Roda.

— Za daleko na pewny strzał! — szepnął. — Trzeba się podkraść bliżej. Prawą stroną pod wiatr. Idziesz?

Lecz Rodryg ruszył głową przecząco. Nie był bynajmniej przesadnie skromny, umiał jednak spoglądać trzeźwo na własne wady i zalety innych. Otóż wiedział doskonale, że jeśli idzie o podchodzenie zwierzyny na trudnym terenie, Wabi przewyższa go bezspornie zręcznością i umiejętnością. A czas naglił. Do zupełnego mroku pozostawała najwyżej godzina. O ile zatem nie chcieli wracać do obozu z pustymi rękoma, nie należało marnować okazji.

— Idź ty — odszepnął Rod, ledwo poruszając wargami. Wabigoon skinął głową i począł się skradać od drzewa do drzewa. Szedł tak umiejętnie, a jego skórzana kurta tak doskonale harmonizowała z poszyciem leśnym, że Rod wkrótce stracił przyjaciela z oczu. Próżno go wypatrywał, wytężając wzrok; gdy zaś wydało mu się wreszcie, że widzi ludzką postać w kępie jedliny, huknął strzał z zupełnie innego miejsca. Po strzale łoś drgnął, dał szalonego susa w powietrze i zwalił się na ziemię martwy.

Wabi wypadł spośród drzew, wrzeszcząc radośnie, a Rodryg, wtórując mu dzikimi okrzykami, puścił się pędem przez polanę. Dopadli zwierza niemal jednocześnie i pochylili się nad nim, badając ranę. Strzał był wspaniały. Kula weszła pod lewą łopatkę, przebiła serce i ugrzęzła w kości prawego ramienia. Rod pokiwał głową z zachwytem.

— Wspaniale strzelasz, stary!

Na co. Wabi, śmiejąc się, odparł skromnie:

— Potrafiłbyś równie dobrze. Zresztą strzał nie był trudny. Około stu jardów zaledwie i łoś w tej chwili właśnie ani drgnął, jakby pozując po prostu dla malarza czy rzeźbiarza.

— Kto wie, może to naprawdę był model jakiegoś leśnego duszka — zażartował Rod i rzucił wzrokiem w las. Między drzewami mrok się już zbierał i tylko pośrodku polany leżała słoneczna plama, tworząc na szmaragdowej murawie błyszczące złote jeziorko.

Tymczasem Wabi zabrał się już do pracy, nie tyle miłej, ile koniecznej. Dobywszy noża, oprawiał zwierzynę. Na ten widok Rod rzucił się mu pomagać. Długą chwilę pracowali w milczeniu. Wabi wyciął  łosiowi polędwicę, język, wątrobę oraz najlepsze części zadnich pieczeni, po czym owinął wszystko w płaty skóry, tworząc dwa spore pakunki. Rod wytarł mchem skrwawione ręce. Spoglądając na szczątki łosia, rzekł z żalem:

— Szkoda, że nie można zabrać wszystkiego. Tyle tu tego zostaje. Zmarnuje się tylko!

Ale Wabi machnął ręką.

— Nie kłopocz się o to. Już się tacy znajdą, co zjedzą. W puszczy nic się nie marnuje. O, patrz, jeden gość już jest.

Ruchem głowy wskazał kierunek. Śród suchych liści opodal śmigał jasny, wąziutki kształt, niby ćwierćmetrowa żmijka.

— Gronostaj? — spytał Rod.

— Gronostaj. Głodny widać, że się nas wcale nie boi. Cho ciaż to w ogóle bezczelne stworzonko, przy tym odważne niezwykle. Ale ręczę, że puszcza wkoło roi się od stołowników, tylko my ich nie widzimy. Łasice, kuny, ptaki rozliczne. Nie zdążymy się o milę oddalić, jak przybiegną wilki albo ryś. Wiatr już im nawiał woń krwi, wiedzą więc, że jadło czeka. Wziął pakunek z mięsem na ramiona; Rod podźwignął drugi. Wyciągniętym krokiem szli przez las, przy czym Wabi, jako orientujący się lepiej, wybierał kierunek, Rod zaś stosował się doń bez sprzeciwu. Między drzewami panował wyraźny zmierzch, a nawet gdy wydostali się wkrótce na otwartą dolinkę, nie mogli już dojrzeć słońca. Rod przełożył ciężar z jednego ramienia na drugie i parsknął  śmiechem.

— Minnetaki musi być Wściekła — zaczął. — Obiecaliśmy wrócić za parę godzin, a tymczasem zabawiliśmy cały dzień.

— Trudno! — rzekł Wabi. — Przecie potrzebowaliśmy mięsa koniecznie. Jutro za to możemy ruszyć w dalszą drogę, gdyż mamy jedzenia na dwa, trzy dni co najmniej. A przyznaję, że jestem szalenie ciekaw, co też znajdziemy w głębi Złotej Jaskini. Doczekać się nie mogę! Żeby tylko...

Urwał wpół zdania. O kilkaset jardów zabrzmiał ryk niedźwiedzia, tak straszliwy, aż się chłopcy wzdrygnęli. Rodryg rzucił pakunek z mięsem na trawę i porwał za karabin.

— Co to? — szepnął niepewnie.

Wabi przystanął również, lecz po chwili tylko machnął ręką.

— To pewnie ta sama niedźwiedzica, którą spotkaliśmy w południe — rzekł. — Może robi scenę dzieciarni albo się z kim poróżniła. Chodźmy!

Rod jednakże tkwił w miejscu, bardzo blady.

— A może ona kogo napadła! — odezwał się głucho.

Ryk zahuczał znowu, tym razem bardziej odległy, cichszy. Pochodził z chaosu skał, spiętrzonych po przeciwległej stronie doliny.

— Kogóż by? — powątpiewał Wabi. — Okolica jest bezludna zupełnie. Najprawdopodobniej spotkała innego niedźwiedzia i wymyślają sobie wzajem. W takich okolicznościach lepiej trzymać się z daleka. 

Ruszył przodem, a uparcie stojącemu w miejscu Rodrygowi rzucił przez ramię:

— Minnetaki czeka!

Rod poczerwieniał, chciał coś rzec, jednakże tylko otworzył usta i zamknął je bez słowa. Po czym podjął z ziemi swój pakunek i podążył za towarzyszem.

Było mu dziwnie głupio. Jakiś nieokreślony niepokój wkradł się do serca, gasząc całą uprzednią radość. Miał po prostu wrażenie, że nieszczęście wisi w powietrzu. Szedł ponuro, ze zwieszoną głową, machinalnie krocząc śladami Wabigoona. Ten obejrzał się raz i drugi, wreszcie, zwalniając nieco, by się zrównać z towarzyszem, rzucił trochę drwiąco:

— Rod, co za mucha cię ukąsiła? Oniemiałeś może? Rodryg uśmiechnął się z przymusem.

— Nie, nic, tak tylko! — tłumaczył niezręcznie. — Może po prostu jestem trochę zmęczony i głodny.

—  Ładnie trochę! — oburzył się Wabi. — O zmęczenie zresztą mniejsza, ale głód wyprawia po prostu nieprzyzwoite harce. Gotów jestem zacząć jeść surowe mięso jak moi indiańscy przodkowie. Och, Rod, pomyśl tylko, za pół godziny najdalej będziemy w obozie, legniemy sobie na trawie jak sybaryci, a Minnetaki z Mballą zaczną piec i smażyć. Już mi ślinka idzie do ust. Polędwica z łosia, świeże placki, kawa! Hi...i...i...!

Zamierzał wydać dziki wrzask wojenny, lecz urwał na pierwszej nucie. O ćwierć mili najwyżej huknął strzał. Obaj chłopcy stanęli i spojrzeli na się wzajem pytająco.

— Co u licha?! — zaczął Wabi.

Przerwał mu nowy strzał,, nim zaś ochłonął ze zdumienia, huknął wystrzał trzeci.

— To Mukoki! — rzekł Wabi. — Poznaję jego rusznicę. Grzmi jak armata.

— Ale co mu się stało? — pytał Rod oszołomiony. — Poluje chyba. Może sądzi, że wrócimy z pustymi rękoma, i chce sam zdobyć mięso. Tylko przecie już ciemno. Cóż to za łowy o tej porze?!

— To w ogóle nie łowy! — zaprzeczył Wabi z pewną irytacją w głosie. — Czyś nie zauważył, że strzały dane były w równych odstępach. To sygnał!

— Sygnał? Ale po co? Dla kogo?!

— Pewnie dla nas. Myśli może, żeśmy zbłądzili.

— Też pomysł!

Wabi milczał chwilę. Nagle rzekł:

— A może... w obozie się co stało?

Rod uważnie spojrzał na przyjaciela. Mimo zmroku widział wyraźnie jego rysy, jednakże niewiele z nich wyczytał. Po przodkach indiańskich Wabi wziął zdolność ogromnego panowania nad nerwami. Tylko jego głos brzmiał trochę inaczej niż zwykle.

— Myślisz... że... w obozie? — spytał Rod głucho. —  Że może Minnetaki?...

— Nic nie myślę! — przerwał Wabi szorstko, ale ta szorstkość właśnie świadczyła o tym, jak bardzo jest niespokojny. — Cóż może grozić Minnetaki? Przecie Woonga nie żyje!

Błyskawicznie wspomnieli obaj niedawne przejścia z czerwonoskórym wodzem bandy opryszków: uprowadzenie Wabigoona, porwanie Minnetaki, rozpaczliwą walkę Rodryga z potwornym Woongą, wreszcie śmierć tegoż. Rod odetchnął głęboko.

— Tak, chwała Bogu! — rzekł z widoczną ulgą. — Z tej strony przynajmniej nic już nam nie grozi.

W tej chwili nowa seria strzałów rozdarła powietrze. Obaj chłopcy liczyli je wstrzymując oddech. Jeden, dwa, trzy, w równych odstępach, co dziesięć sekund, jakby je kto podług zegarka odmierzał. Gdy umilkł strzał ostatni, Wabi spojrzał na Roda, nie usiłując już ukryć przerażenia.

— Tam się jednak coś stało! — rzekł prędko. Podniósł fuzję do ramienia i trzykrotnie wypalił w powietrze, po czym wyciągniętym krokiem ruszył w kierunku strzałów Mukiego.

Rod śpieszył za nim, biegnąc prawie, a serce kołatało w nim boleśnie. Minnetaki! Mimie taki! Był niemal pewien, że chodzi właśnie o nią. Ale co się stało? Co się stać mogło? Jakiś napad? Wykluczone! Słyszeliby strzelaninę przedtem. Może kąpała się w rzece i prąd ją porwał? I to nie, pływa przecie jak ryba. Więc co? Co, na miłość Boską!

Wyprzedził przyjaciela, lecąc przodem, lecz Wabi doścignął go i chwyciwszy za ramię, osadził na miejscu.

— Puść! — gniewnie szarpnął się. Rod.

— Czekaj! — mitygował go Wabi. — Chcesz się rozminąć z Mukim? Nie wiemy przecie wcale, gdzie on jest, a ściemniło się już zupełnie!

Rod stanął dysząc ciężko, nie ze zmęczenia bynajmniej, tylko z trwogi, która mu rozsadzała serce. Było już w istocie tak ciemno, że o pięćdziesiąt kroków nie odróżniłbyś człowieka od pnia drzewa. Wabi podniósł dłonie do ust i huknął donośnie:

— Muki! Muukii!

— Hoo! — odpowiedziało mu niedalekie wołanie..

— Jest tam! — rzekł Wabi wskazując w prawo. — Chodźmy!

Lecz Rod nie czekał zaproszenia. Pierwszy puścił się kłusem, więc Wabi począł biec również, pokrzykując niekiedy dla zachowania kierunku. Odpowiadał mu głos Mukiego coraz bliższy. Wreszcie zamajaczyła przed nimi w mroku wysoka, szczupła postać starego Indianina. Dopadłszy tuż, zatrzymali się obaj zdyszani. Wabi szarpnął Mukiego za rękaw.

— Co się stało, Muki? — pytali jeden przez drugiego. — Co się stało, prędzej—!

Zamiast odpowiedzieć Mukoki odsunął ich nieco od siebie, po czym, pochylony ku przodowi, obracając głowę to w prawo, to w lewo, usilnie badał ciemności. Wabi tupnął nogą.

— Gadajże wreszcie! — syknął. — Co się stało? Po coś strzelał?

Wtenczas Mukoki przemówił, lecz jego odpowiedź zamiast cokolwiek wyjaśnić, wprawiła tylko obu chłopców w osłupienie.

— Gdzie Minnetaki?!!

— Jak to gdzie? — spytał Rod, czując, że lęk coraz bardziej ściska mu serce. — Przecie została w obozie.

— Więc nie widzieliście jej? — badał Mukoki dalej, kolejno przysuwając sępie oblicze to do twarzy Rodryga, to znów do twarzy Wabigoona. — Nie żartujcie, chłopcy, pytam poważnie.

— Ależ my wcale nie mamy ochoty żartować! — zaprzeczył Wabi ze złością i strachem zarazem. Rodryg milczał. Wiedział, że za chwilę usłyszy coś strasznego, coś, co może go w ostatecznej rozpaczy pogrążyć, i silił się zachować spokój mimo wszystko.

— Więc nie widzieliście jej — powtórzył Mukoki takim tonem, że chłopcy się wzdrygnęli. Wabi nie wytrzymał. Porwał Mukiego za ramiona i trząsł nim z pasją.

— Gadaj wreszcie, słyszysz, gadaj! — wołał, a twarz kurczyła mu się niby pod wpływem bólu. — Będziesz mówił czy nie?!

Muki odetchnął głęboko i odwracając nieco głowę, rzekł głosem stłumionym:

— Minnetaki wyszła z obozu na dwie godziny przed zachodem słońca i dotąd nie wróciła.

Wabi odstąpił o krok, rękawem bluzy ocierając czoło zroszone potem. Rod czuł, że kolana uginają się pod nim. Siłą woli opanowując nerwy, spytał spokojnie na pozór:

— Jak się to stało? Mów prędko! Dlaczego poszła? Dokąd?

— Poszła na wasze spotkanie — potulnie wyjaśniał Mukoki, tak był bowiem strapiony, że stracił zwykłą ironiczną zadzierzystość. — Nie chciałem jej puścić, ale się uparła. Gdy nie wracała, po godzinie jakoś poszedłem jej szukać. Potem wróciłem do obozu, myśląc, że może jednak już tam jest. Ale nie! Dałem więc Mballi karabin, że ma niby strzelać, gdyby Minnetaki wróciła. Ale karabin Mballi milczy.

Umilkł oddychając ciężko. Głuchy głos Wabiego przerwał ciszę:

— Czyś nie widział  żadnych śladów, Muki? Czy nic więcej nie możesz powiedzieć?

Stary Indianin, nie otwierając ust, poruszył głową przecząco. Rod, tkwiący dotąd bez ruchu, zawrócił nagłe i począł się szybko oddalać. Wabi dopędził go w paru skokach i przytrzymał, chwytając za ramię.

— Dokąd idziesz? — spytał.

— Szukać jej — odparł Rod z wysiłkiem. — Puść mnie! Szarpnął się chcąc iść, lecz Wabigoon zastąpił mu drogę.

—  Poczekaj chwilę! Naradzimy się najpierw. Trzeba coś obmyślić. Poczekaj! Rod spojrzał na niego półprzytomnie.

— Nie mogę czekać  — rzekł nerwowo. — Nie mogę! Zrozum! Przecie ja ją kocham, Wabi!

Koniec wersji demonstracyjnej.

VI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

X

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XI

TOPIEL

Zerwali się nazajutrz skoro świt i kiedy Minnetaki z Mballą warzyły śniadanie, Mukoki oraz obaj chłopcy zwijali obóz. Robota szła składnie, toteż pierwsze promienie słońca, wyzierające spoza ciemnej masy boru, znalazły ich już na rzece.

Dni, które nastąpiły obecnie, mało się różniły między sobą. Wczesny nocleg w dogodnym miejscu wybrzeża, wczesny odjazd, posiłek południowy spożyty naprędce i niekiedy parę strzałów do przygodnej zwierzyny. Zmarnowawszy dobę z powodu przygody Minnetaki, śpieszyli teraz, by odrobić czas stracony. Wabiła ich jaskinia podziemna, jej złote skarby, a być może bardziej jeszcze atmosfera tajemnicy i zagadek. Obliczali, jak długo będą mogli tam pozostać, by wrócić do Wabinosh House przed nadejściem srogiej, północnej zimy.

Trzymali się oczywiście tej samej drogi, co trzej łowcy złota w roku ubiegłym. Mukoki, obdarzony fenomenalną pamięcią istoty na pół dzikiej, wiedział dokładnie, jaki skręt rzeka uczyni w chwili następnej, gdzie mimo wiru i prądu można przejechać bezpiecznie, gdzie zaś przezorność nakazuje wysiąść i przenieść  łódź lądem. Dzięki jego radom, które reszta podróżnych spełniała karnie, podróż odbywała się bezpiecznie i bez wstrząsów nieprzewidzianych.

Po upływie tygodnia opuścili Ombabikę, przenosząc łódź i rzeczy po dzikiej górskiej ścieżce brzegiem zawrotnej przepaści, w głębi której szalał spieniony potok. Za przełęczą znaleźli drogę szerszą i wygodniejszą, o wczesnym zaś popołudniu rozbili obóz na skraju wielkiej prerii, pociętej smugami zagajników, taflami jezior i stawów, powiązanych między sobą srebrnymi nićmi strumieni.

— Nie tyle chce mi się wypocząć, co jeść  — mówił Wabi wbijając w ziemię paliki namiotu i zerkając w stronę Mballi, która rozpalała właśnie ognisko.

— I mnie również  — potwierdził Rodryg, z rozmachem rąbiąc na szczapy suchy konar topoli. — Czy tylko mamy dość mięsa? Na mnie liczcie z pięć funtów!

— Czemu nie dziesięć? — zachichotał Wabi, po czym poważniejąc dodał:

— Ale żart na stronę. Spiżarnia nasza nie jest doprawdy zaopatrzona zbyt obficie. Co tam mamy, Minnetaki?

— Jedną gęś i dwie kaczki, nic więcej — oświadczyła dziewczyna rozkładając ręce.

— Niewiele — skrzywił się Wabi. — Na dziś wieczór od biedy starczy, ale co będziemy jeść jutro?

— Przy tym — Rod zabawnie zmarszczył nos — już mi, szczerze mówiąc, to ptactwo zbrzydło. Dzień w dzień gęsi i kaczki, kaczki i gęsi. Przydałaby się dobra pieczeń jelenia lub polędwica z łosia.

—  Łosie będą tu na pewno i karibu również  — wtrącił naraz milczący dotąd Mukoki.

— Pójdziemy zapolować! Rod, Wabi, pójdziemy we trójkę, tylko zaraź, póki jeszcze świeci słońce! — wykrzyknęła Minnetaki wesoło.

— Hm, zaraz we trójkę  — zaprotestował Wabi z udaną srogością. — Zostań w obozie, a my z Rodem pójdziemy.

— Ty zostań, a my z Rodem pójdziemy! — odparowała Minnetaki prędko. — Zabierzesz mnie ze sobą, Rod?

— Naturalnie! —wykrzyknął biały chłopak bez namysłu. — Tylko jesteś może zmęczona? — dodał po chwili refleksji.

— Ani trochę! Byłam, ale już nie jestem. Nie pójdziemy zresztą daleko. Słyszałeś, co mówił Muki. Tu zwierzyny pełno. I nie czekając odpowiedzi, skoczyła do namiotu, chwyciła swoją fuzyjkę oraz pas z nabojami i pobiegła pierwsza w kierunku pobliskiej gęstwy. Rod skoczył za nią, w pędzie łapiąc leżący na ziemi karabin. Wabi więc nie protestował dłużej i również wziąwszy strzelbę, puścił się za nimi w pogoń.

Uciekali szybko, lecz Wabigoon mógłby w biegu ustanawiać rekordy światowe, toteż po upływie para chwil zbliżył się tak znacznie, że tuż za plecami niemal słyszeli jego tętent. Wtenczas stanęli nagle. Omal na nich nie wpadł z tyłu, ale w ostatnim mgnieniu rzucając się w bok, potrafił uniknąć zderzenia. Po czym stanął  — i wszyscy troje wybuchnęli śmiechem.

— Uf, alem się zmachał! — sapnął Rod. — Nie chciałbym się z tobą  ścigać, Wabi!

Wypocząwszy sekundę ruszyli dalej. Młody topolowy zagajnik przechodził w las wysokopienny, gęsto podszyty rozlicznym krzewiem, tarniną kwitnącą, maliniakiem i leszczyną, przeplataną bylinami i powojem. Po elastycznym mchu nogi stąpały miękko i wygodnie. Idąc rozmawiali trochę, gdyż tak blisko obozu nie należało się spodziewać  żadnej zwierzyny. Skoro się jednak oddalili nieco, Wabi zatrzymał się.

— Jeśli mamy coś upolować  — rzekł  — musimy się rozdzielić. Idąc we trójkę, sprawiamy zbyt wiele hałasu. Ty idź trochę w prawo, Rod, ja pójdę w lewo; zatoczymy obaj półkole i po przejściu dwu mil spotkamy się znowu. Zgoda?

— A co będzie ze mną? — spytała Minnetaki.

— Ty pójdziesz z jednym z nas — odparł Wabi. — Wybierz sobie towarzysza.

— Ze mną pójdziesz, Minni! — niepotrzebnie wyrwał się Rod. — Wiem, że wolisz iść ze mną.

Przeczucie miał dobre, lecz pośpiechem popsuł całą sprawę. Minnetaki zarumieniła się lekko, po czym, strząsając warkocze na plecy, oświadczyła obojętnie na pozór:

— Dlaczego mam iść akurat z tobą? Właśnie że pójdę z Wabim.

I ruszyła pierwsza w obranym przez brata kierunku. Wabi podążył za siostrą, przy czym odchodząc wykrzywił się do kolegi trochę ironicznie. Na to Rod, nie pozostając dłużnym, z odpowiednim grymasem pokazał mu język. Pech chciał, że Minnetaki odwróciła się w tej chwili właśnie i widząc, co się dzieje, parsknęła śmiechem. Rod spąsowiał. Ze wstydu rad by się był pod ziemię zapaść. Że jednak ziemia nie chciała się jakoś rozstąpić, więc obrał sposób pewniejszy: dał po prostu nurka za najbliższe drzewo.

Idąc potem przez las, obserwował okolicę z niezmierną uwagą. Jedno tylko mogło zmazać despekt i wywyższyć go w oczach Minnetaki — pomyślne łowy. Musiał upolować zwierzynę nie byle jaką, i to w czasie jak najkrótszym. Nie dać się Wabiemu ubiec. Jednym uchem łowił zatem szmery leśne, drugim nasłuchiwał, czy nie doleci doń trzask karabinu Wabigoona lub wysoki, czysty głos fuzyjki Minnetaki. Lecz cisza panowała niepodzielnie. Raz tylko śród wierzchołków sosen załopotał skrzydłami duży jakiś ptak — zapewne zbudzona ze snu sowa.

Rodryg spojrzał na słońce, wyraźnym łukiem opadało coraz niżej. Na polankach cienie poszczególnych drzew wydłużały się nadmiernie. Powietrze ochłodło. Do zmierzchu pozostawała godzina, do nocy — dwie. Jeszcze pilniej więc jął się rozglądać po lesie. Nagle stanął i znieruchomiał tak kompletnie, że można go było wziąć za posąg kamienny. Opodal chrupnęła gałąź.

Rodryg wstrzymał oddech, jednocześnie szybko robiąc w mózgu rozmaite wyliczenia. Chrzęst doszedł z odległości około stu metrów, spoza kępy koślawej jedliny. Jeśli była to zwierzyna warta strzału, znajdowała się w pozycji dla myśliwego korzystnej, wiatr bowiem wiał w twarz Rodryga. Czuł wyraźnie na czole i policzkach lekki, chłodnawy ciąg. Światło również szło mu na rękę, był bowiem zwrócony do słońca tyłem. Ale nie mógł przecie strzelać na oślep. Po owym dniu pamiętnym, gdy omal nie zabił Wabiego, poprzysiągł sobie, iż nie uczyni tego nigdy więcej. Z bijącym sercem, trzymając karabin w pogotowiu, jął się skradać naprzód.

Kędzierzawy mech, przyprószony igliwiem zeszłorocznym, był trochę  śliski, lecz przy pewnej uwadze pozwalał stąpać zupełnie bez szelestu. Rodryg sunął niby duch, wpierw nogą próbując gruntu, i dopiero zyskawszy mocne oparcie, przerzucał ku przodowi ciężar ciała. Przebycie niewielkiej polanki zajęło mu dobre parę minut. Dotarł wreszcie do kępy jodeł i lgnąc do zielonych gałęzi, ostrożnie, by nie spowodować najlżejszego szmeru, wyjrzał spoza drzew.

To, co zobaczył, napełniło go szaloną radością. O sto metrów, w głębi długiej, wąskiej łąki, pasł się leniwie piękny karibu. Stał bokiem, jakby umyślnie na strzał podany. Rodryg niezwłocznie podniósł broń do oka. Już miał pocisnąć cyngiel, gdy zwierzę wykonało pół obrotu i stanęło frontem, na domiar złego zakryte wykrzywionym pniem białej brzozy. Rodryg omal nie zaklął. Postanowił jednak nie poddawać się irytacji, wiedząc, jak szkodliwie działa gniew na pewność oka i ręki. Czekał uzbroiwszy się w cierpliwość. Minuty wlokły się nieznośnie. Karibu gryzł trawę i mech, po czym podnosząc głowę  żuł powoli, a za każdym razem Rod przykładał broń do ramienia, by ją po chwili znów opuścić. Nie śmiał próbować podejść zwierza z innej strony. Wiedział, jak dalece karibu ma czuły węch, obawiał się więc słusznie, że przy najlżejszej zmianie pozycji zwierzyna zwietrzy jego obecność.

Znużony przeciągającym się oczekiwaniem, Rod rozproszył nieco uwagę. Obserwował właśnie jaskrawo upierzoną sójkę, polatującą z drzewa na drzewo, gdy karibu wykonał nagły ruch. Uczynił to wszakże tak szybko i niespodzianie, że Rodryg przegapił odpowiednią chwilę. Ćwierć sekundy może karibu stał zwrócony bokiem do zasadzki, po czym wykręcił ponownie i odwrócony do myśliwca tyłem, jął się oddalać, kłusując leniwie. Nim Rodryg wziął zwierza na muszkę, już miał przed sobą tylko kołyszący się miarowo zad.

Aż zęby zaciął z gniewu. Z tej odległości — sto pięćdziesiąt metrów prawie, i w tak niedogodnej pozycji — trudno było liczyć na strzał skuteczny. Wybrawszy jednakże moment, gdy karibu mijając jakąś przeszkodę, pokazał skrawek boku — Rod nerwowo szarpnął cyngiel.

Strzał huknął i porwany echem przetoczył się po lesie. Karibu zachwiał się wyraźnie, omal nie upadł, lecz nim Rodryg zdołał poprawić drugą kulą, zwierz dał olbrzymiego susa i zginął w gęstwie.

Był jednak niewątpliwie ranny, i to ciężko. Rod, trzymając karabin w garści, puścił się za nim w pogoń.

Wypadłszy zza jodły, sadził na przełaj przez łąkę. Był tak pochłonięty pościgiem, że nie zauważył nawet, iż grunt pod stopami chwieje się dziwnie, przy każdym kroku odpowiadając jakby mlaśnięciem. Przebiegł już dobry kawał, gdy nastąpiła katastrofa. Ziemia umknęła mu raptem spod nóg i zapadł w dół, uderzając piersią o coś twardego.

Uderzenie było tak gwałtowne i bolesne, że Rodryg omal nie zemdlał. Zbrakło mu tchu. Był pewien, że się udusi. W pierwszej chwili, zajęty cierpieniem fizycznym, nie zastanawiał się nad tym, co się właściwie stało. Dopiero gdy przez szeroko otwarte usta nieco powietrza wpłynęło w umęczone płuca, biały chłopak oprzytomniał, a oprzytomniawszy zrozumiał od razu.

Łąka, na którą się zapędził tak lekkomyślnie, była rozległym bagniskiem. Już sam jej wygląd: przejaskrawiona zieleń murawy, skarlałe brzozy i osiny, rosnące tu i ówdzie — wskazywał na to dostatecznie. A w tym bagnisku znajdowały się gdzieniegdzie studnie, wypełnione wodą zaskórną, powleczoną po wierzchu cienkim kożuchem darni. Biegnąc szybko Rod utrzymywał się jakoś na błotnistym gruncie i byłby go może przebył bezpiecznie, lecz trafiwszy na studnię załamał się od razu, jak się załamuje łyżwiarz na źle zaskorupiałej przerębli.

Jednego nie 'mógł pojąć: jakim cudem żyje jeszcze? Dlaczego nie zatonął zupełnie? Nogami nie sięgał dna. Wisiał w próżni wypełnionej śliską cieczą, na czymś, co mu podpierało pierś i czego się kurczowo, lecz bezwiednie trzymał oburącz.

Nagle uśmiechnął się. To była przecie fuzja! Biegnąc niósł ją przed sobą: padając uderzył o nią piersią, aż mu dech zaparło, i ona utrzymywała go teraz na powierzchni, sama przedziwnym sposobem znalazłszy w topieli oparcie. 

Bardzo ostrożnie, by nie naruszyć równowagi, spojrzał w prawo. Kolba spoczywała na mszystej kępie, wbita w nią i powleczona z lekka szkliwem wody. Sunąc wzrokiem w lewo, gdzie pod pokładem błota przeczuwał linię  łożyska, odnalazł lufę, uwikłaną między korzeniami karłowatej brzozy.

Wreszcie, o ile się dało, Rod spojrzał po sobie. Tkwił w bagnie po pachy. Do przeciwległej krawędzi lasu miał około sto metrów. Nie mogąc odwrócić głowy nie wiedział, jak daleko jest las poza nim, lecz przypominając sobie rozmiar całej polany, zrozumiał, że tam przestrzeń jest jeszcze większa. Stosunkowo najbliżej było w lewo, kędy już o pięćdziesiąt metrów rósł piękny świerk, stojący niewątpliwie na twardym gruncie. Rod postanowił zwrócić wysiłek w tym kierunku.

Byle się ze studni wydostać, nie wątpił, iż dotrze do brzegu, początek jednak przedstawiał trudności niemal nieprzezwyciężone. Zaciskając ręce na fuzji, usiłował podciągnąć się wyżej, lecz nie wydźwignął się nad powierzchnię nawet na pół cala. Woda, błoto, porosty jakieś czepiały mu się nóg, wsysając jak gdyby w głąb bagna. Doznawał okropnego uczucia, że ciało spowija mu gad oślizły, obezwładnia go, nie puszcza. Wiedział przecie, że tak daleko na północ nie ma węży ani żmij, byłby jednak przysiągł, że cały kłąb gadzin pełza wokół niego.

Zdyszany, spocony, rozluźnił mięśnie ramion. Bagno mlasnęło i błotnista woda o cal wyżej zalała mu pierś. Pod wpływem chłodnego dotknięcia Rodryg oprzytomniał. Zrozumiał, że wszelki ruch jest dlań zabójczy i że należy czekać cierpliwie, aż przyjdzie pomoc.

Nie podnosząc głowy, tylko oczy same, spojrzał na niebo. Obrócony twarzą ku wschodowi, nie widział zachodzącego słońca, lecz barwa niebios wskazywała wyraźnie, iż noc jest blisko. Błękit wypłowiał, zbladł, a tu i ówdzie pojawiły się smugi seledynu. Po czubach drzew pełgała złotawa czerwień.

Rod wiedział, że jeśli ciemność go tu zaskoczy, jest zgubiony. Po nocy nikt go w lesie nie odnajdzie, a nawet odnalazłszy, nie zdoła mu udzielić skutecznej pomocy. Biały chłopak nie był tchórzem, lecz jak każda zdrowa, normalna istota instynktownie bał się  śmierci. A. cóż dopiero mówić o śmierci takiej jak ta, powolnej, męczącej. Tonął już raz i pamiętał dobrze ten straszny brak tchu, to przerażenie obłędne, z jakim usta daremnie szukają powietrza. Ale —wtenczas dusiła go czysta, jasna woda, tu zaś groziło lepkie, śmierdzące błoto.

Spod rozdartej darni biły na powierzchnię topieli gazy dławiące; miał pełen nos i usta wstrętnego zaduchu. Ciało i mózg ogarniało coraz większe otępienie i bezwład. W ramionach i palcach zdrętwiałe mięśnie sprawiały ból nieznośny. Miał szaloną pokusę rozluźnić je choć na chwilę. Jednakże nie chciał się poddać. Wierzył, że pomoc przyjdzie, że przyjdzie na czas.

Wabi! Tak, Wabi powinien się wkrótce zjawić. Niewątpliwie usłyszał strzał, toteż będzie Wiedział, gdzie przyjaciela szukać należy. Przyjdzie się przekonać, co Rodryg upolował. Młody Indianin ma tak dalece rozwinięty zmysł orientacji, że po tym jednym strzale na pewno doskonale zapamiętał kierunek.

Należy więc tylko cierpliwie czekać. Rod wytężył słuch, myśląc, że może już ułowi szelest nadchodzących kroków lub dźwięk głosów. Wtenczas będzie wołał. Idą na pewno, rozmawiając, Wabi i Minnetaki. Minnetaki... Rod doznał wrażenia, że mu rumieniec zalewa policzki. Śliczna i taka dzielna siostra Wabigoona zobaczy go w tej głupiej pozycji, ubabranego w błocie po szyję! Toż się będzie potem śmiała! I on chciał się nią opiekować w puszczy, on, który nie umie kierować Własnymi krokami. Dzisiejszy wypadek pasuje go na niedołęgę. Bo nie dość tego, że się dobrowolnie biedy napytał, ale jeszcze czeka teraz niby cielę, by go wydostano z matni.

Zaciął zęby. Raptowny przypływ inicjatywy i energii ukazał mu od razu wszelkie możliwości. Spróbuje jeszcze raz. Da sobie radę sam. Zwycięży albo zginie.

Lekko zwracając twarz w lewo, ocenił wzrokiem odległość dzielącą go od brzózki. Korzenie drzewa były tuż, lecz wrośnięte w ziemię, nie dawały możności chwytu. Pień bielał na długość ramienia; Rodrygowi zdawało się, iż dobrze wyciągnąwszy rękę, chwyci go palcami. Tak, lecz by tego dokonać, należało wpierw puścić fuzję i zawisnąć nad topielą tylko na jednej dłoni.

Rod przeżegnał się w myśli, odetchnął głęboko i odrywając lewą rękę od fuzji, całym ciałem rzucił się w lewo. Dłonią szeroko otwartą, wyłamując nieomal palce ze stawów, dziko zagarnął powietrze. Dotknął kory, ale musnął tylko gładką powierzchnię i złowił próżnię. Gwałtowny ruch naruszył równowagę fuzji. Kolba ześlizgnęła się z darni, wjechała głębiej w błoto i w przerażeniu okropnym Rod uczuł, że tonie. Mętna woda zalała mu brodę, sięgając ust. Strach podciął go niby batem. Sprężając mięśnie nóg, ramion, karku, dobywając z ciała wszelkich ukrytych sił, skoczył jak szczupak w sieci, na ślepo zagarnął znów powietrze i w ostatniej chwili, idąc już na dno, zamknął kleszcze palców na pniu brzozy. Dobrą chwilę wisiał na wykręconym lewym ramieniu, w prawej ręce trzymając wciąż fuzję, która obecnie nie dawała żadnego niemal oparcia. Potem podciągnął się wyżej, lewym kolanem namacał twardszy grunt, ukląkł, wyrwał z bagna nogi i stanął, opasując brzozę ramieniem. Kolana miał tak słabe, że sądził na razie, iż nie uniosą ciężaru ciała i będzie musiał usiąść. W głowie mu huczało. Przed oczyma latały ciemne płaty.

— A to dobre, teraz może zemdleję! — rzekł sam do siebie głośno i roześmiał się. Usłyszał własny śmiech obok innego jeszcze dźwięku. Było to szczękanie zębów. Dopiero wtenczas zdał sobie sprawę, że od dłuższej już chwili kłapie zębami niby w ataku febry.

Wstrząsały nim dreszcze coraz silniejsze. Przez odzież przemokłą chłód wieczorny przenikał do kości. Dokuczał, ale i otrzeźwiał. Rod zrozumiał, że chcąc uniknąć choroby, należy co prędzej wracać do obozu.

Wydostanie się na skraj bagniska było rzeczą względnie łatwą. Macając przed sobą fuzją, niby ślepiec kijem, Rodryg sunął wolno bądź też skakał z kępy na kępę, obierając miejsca, gdzie rosły jakieś drzewka. W ten sposób po upływie kilku minut stanął na twardej ziemi. 

Tkwił jeszcze na krawędzi topieli, zataczając się jak pijany i ciężko oddychając z utrudzenia, gdy opodal rozległo się hukanie. — Ho—oo! — nawoływał baryton Wabigoona. — Ho—oo! — poprawiał wysoki sopran Minnetaki Rod nabrał tchu w piersi i odpowiedział przeciągłym okrzykiem. Wkrótce w gęstniejącym z każdą chwilą mroku dwie postacie zamajaczyły pośród drzew.

— Zabiłeś co, Rod?! — zawołała Minnetaki z oddali i wnet potem parsknęła śmiechem.

— Co ci jest? Jak ty wyglądasz?

Musiał w istocie wyglądać okropnie, uwalany błotem od stóp do głów i zewsząd ociekający wodą. Minnetaki nie mogła oczywiście wiedzieć, co zaszło; myślała może, że się po prostu wywrócił w kałuży. Ale Rodryga ogarnęły żal i oburzenie, że dziewczyna, zamiast wyrazić współczucie czy przestrach z powodu wypadku, bierze go z wesołej strony. Odpowiedział zatem krótko i sucho:

— Ugrzęzłem w bagnie. Omal się nie utopiłem.

Minnetaki krzyknęła lekko „ach" i zbielała jak płótno. Wabi skoczył do przyjaciela.

— Co ty mówisz?! Jak to się stało? Kiedy? Słyszeliśmy, że strzelałeś. Czy to dlatego?

— Nie — zaprzeczył Rod, umyślnie nie patrząc w stronę Minnetaki. — Strzelałem do karibu i raniłem go, a potem, ścigając zwierzynę, biegłem przez tę  łąkę i wpadłem w bagno do ramion. Ale jakoś wylazłem...

— Jakże mogłeś być taki nieuważny! — Wabi spoglądał na przyjaciela— z wyrzutem. — A gdybyś utonął?

— Przecie karibu się tam pasł!

— Ach, gadasz jak dziecko! Tam gdzie karibu i łoś przejdą bezpiecznie, człowiek ugrzęźnie od razu. Ale teraz lećmy do obozu, bo się przeziębisz i zachorujesz. No, dalej, biegiem!

Ruszył pierwszy, nadając kierunek. Rodryg już się miał za nim porwać do biegu, gdy uczuł naraz, że w jego mokrą, uwalaną błotem dłoń wtula się drobna, szczupła rączka i ściska ją mocno. Nim, zrozumiawszy, odpowiedział uściskiem, Minnetaka cofnęła rękę i wymijając chłopca, śmignęła za bratem niby strzała. Więc Rod również popędził za nimi, a serce waliło mu w piersi mocno i nierówno, nie ze zmęczenia wszakże, tylko po prostu ze szczęa id="filepos194413">cia.

XII

SIADAMI KRWI

Do obozu wpadli zziajani i rozbawieni biegiem. Wabi zatrzymał się na sekundę, krzyknął Mukiemu parę słów i pobiegł dalej, wzywając Roda za sobą. Stanął dopiero nad brzegiem pobliskiego stawu, gdy zaś Rodryg nadbiegł również, Wabi zdejmował już z siebie ubranie. Rodryg zrzucił z rozkoszą stęchłą, lepką odzież i skoczył w wodę w ślad za przyjacielem. Dał nurka raz i drugi, przegarnął palcami włosy, umył twarz i kułakiem szturchnął w bok płynącego' obok Wabigoona.

— Cóżeś taki rad? — spytał Wabi, śmiejąc się i odpowiadając na zaczepkę przyjaznym kuksańcem.

—  Życie jest rozkoszne! — odpowiedział Rod z przejęciem.

Brzegiem nadchodził właśnie Mukoki, niosąc dla Roda zapasową odzież. Chłopcy ubrali się  śpiesznie i po upływie kwadransa siedzieli już przy buzującym ognisku. Minnetaki własnoręcznie podała Rodrygowi kubek dymiącej kawy, którą chłopak pił z widoczną przyjemnością, przegryzając świeżym plackiem, arcydziełem Mballi. Zgłodniały, milczał cały czas i dopiero ogryzłszy dobrą połowę pieczonej kaczki, zaczął z westchnieniem:

— A jutro rano głodówka na intencję mego pudła.

Na to Mukoki zachichotał w swój niezrównany, komiczny sposób, wskazując palcem pobliskie drzewo. Na gałęzi wisiało pół tuzina sporych ptaków o ciemnym, połyskliwym upierzeniu.

— Co to? — zdziwił się Rod.

— Młode cietrzewie — objaśnił Mukoki. — Upolowałem je na wszelki wypadek. Myślę sobie, a nuż wielcy myśliwi wrócą z próżnymi rękoma...

—  Świetnie zrobiłeś, Muki! — wykrzyknął Wabi. — Młode cietrzewie to chyba najdelikatniejsze pieczyste. Palce lizać! A co do twego karibu, Rod, poszukamy go jutro. Jeżeli jest ciężko ranny, to nie powinien był daleko odbiec. Znajdziemy go bez trudu.

— O ile go wcześniej wilki nie znajdą  — sceptycznie odezwał się Rod.

— Oczywiście, że wilki mogą nas uprzedzić. Ale wątpię. Zimą co innego. Teraz mają  żeru dość, są więc mniej chciwe i mniej przebiegłe. Pójdziemy o świcie...

— To znaczy kto?

— No, ty, oczywiście, jeżeli nie będziesz zbyt rozbity po swojej przygodzie.

Rod pomacał pierś i syknął mimo woli.

— Trochę dolega. Nabiłem sobie porządnego sińca. Ale zimne błoto stworzyło od >razu coś na kształt kompresu, sądzę więc, że do jutra ból minie.

— Więc ty i ja... — ciągnął dalej Wabi.

— I ja! — wyrwała się Minnetaki. — Tylko jeżeli będziemy musieli się rozdzielić, to ja pójdę z Rodem, a ty sam!

Wabi uśmiechnął się nieznacznie i podniósł brwi, udając zdziwienie, Rod zaś miał po prostu ochotę przeskoczyć ognisko, by porwać w ramiona siedzącą po drugiej stronie dziewczynę. Przez cieniutką mgiełkę dymu, wiszącą nad płomieniem, widział jej rumianą twarz, ujętą w ramę dwu połyskliwych, czarnych warkoczy — i taka mu się też później jawiła nocą. Niestety, zdaniem Roda, zarówno sen, jak i noc trwały zbyt krótko. Po prostu byłby przysiągł, że ledwie oczy zamknął, już go Wabi szarpnął za ramię, wołając wesoło:

— Wstawaj, Rod, już  świta! Jeżeli chcemy odnaleźć twego karibu, trzeba ruszać!

Więc porwał się raźnie, strząsając z powiek resztki snu, i po upływie kwadransa szli już we trójkę przez prerię. Trawa bielała od ciężkiej rosy, jakby ją kto osnuł szronem, choć pierwsze błyski słońca szukały już tu i ówdzie migotliwych lśnień. W lesie panowała mroczna ciemność. W gąszczu było prawie czarno. Ale ptaki już się zbudziły, więc ćwierkanie i szczebiot dzwoniły w powietrzu.

Rod wcale nie był pewien, czy trafiłby tak od razu do pamiętnego bagna, lecz Wabi szedł jak po jasno wytkniętym szlaku, nie wahając się, nie kołując wcale. W pewnej chwili stanął i wskazał ręką:

— Tam jest topiel. Tam lewy. brzeg, na który wyszedłeś wczoraj. Kędy, twoim zdaniem, uciekał karibu?

Rod opowiedział, jak mógł najdokładniej. Wabi namyślił się krótko.

— Spróbujemy zrobić tak — rzekł wreszcie. — Pójdziemy obecnie razem, a dopiero gdybyśmy tropu od razu nie znaleźli, rozdzielimy się, by móc szukać  łatwiej.

— Czy można rozmawiać? — spytała Minnetaki. Wabi skinął głową.

— Oczywiście. Po dwunastu godzinach karibu albo padł, albo też uciekł tak daleko, że, rozmowa go nie spłoszy.

— W takim razie — Minnetaki, idąc między obu chłopcami, zwracała się jednak tylko do Roda — jak się przedstawia nasza dalsza podróż?

— Bardzo prosto! — odpowiedział Rod z ożywieniem. — Przed wieczorem jeszcze powinniśmy dojść do małej rzeczułki, odległej stąd zaledwie o parę mil. Tam czeka nas około dwóch godzin jazdy w górę prądu, ale że prąd jest dość leniwy, więc to nic strasznego. W miejscu gdzie rzeczułka skręca w kierunku. dla nas nieodpowiednim, porzucimy ją znowu, przenosząc łódź i rzeczy nad potok górski, co zajmie nam dobre pół dnia, gdyż odległość jest znaczna. Stamtąd droga jest już prosta zupełnie. Jedyną przeszkodę stanowią dwa wodospady, gdzie należy łódź przenosić lądem...

— No i wir — wtrącił z boku Wabi.

— No i wir — poprawił się Rodryg. — Wir, który nas omal nie pochłonął w zeszłym roku. Ów wir więc, pierwszy wodospad, drugi wodospad, a przy trzecim jesteśmy w domu!

— Wiem — rzekła Minnetaki, mimo woli, jakby pod wpływem trwogi zabobonnej, zniżając głos do szeptu niemal. — Przy trzecim wodospadzie znajdziemy chatę, jaskinią podwodną, złoto i...

— Przygody, tajemnice, rzeczy nieprzewidziane zupełnie! — dokończył Rodryg.

Oboje zamilkli na chwilę i błądząc myślą w krainie fantazji, silili się odgadnąć, co ich właściwie czeka. Żaden z chłopców jednak ani nawet obdarzona bujną fantazją Minnetaki nie przeczuwała, jak dalece okropna rzeczywistość przewyższy najdziwaczniejsze ich pomysły.

—  Ale to potrwa chyba ze dwa tygodnie? — rzekła znów dziewczyna.

— Tss! — syknął naraz Wabi stając. Minnetaki i Rodryg stanęli również.

— Karibu? — szeptem spytał Rod, trzymając już fuzję w pogotowiu.

— Nie! — szeptem zaprzeczył Wabigoon. — Ale coś bardzo ciekawego. Patrzcie!

Pochłonięci rozmową Rod i Minnetaki mało zwracali dotychczas uwagi na otoczenie, teraz wszakże od razu objęli wzrokiem najbliższy krajobraz. Znajdowali się nad brzegiem małego jeziorka, którego woda migotała w słońcu, ale poza tą wodą, pełną drobnych fal, oboje nie dostrzegli nic godnego uwagi.

— Bardzo ładny widok... ale... nic więcej — rzekła Minnetaki po chwili namysłu. Rod lekko wzruszył ramionami na znak, że i on również nie dostrzega nic szczególnego. Zastanowiło go co prawda falowanie wody przy zupełnie spokojnym powietrzu, nie przypisywał temu jednak głębszego znaczenia. Wabi roześmiał się cicho i wskazując dłonią, szepnął:

— Tam!

Rodryg wpatrzył się uważniej. Nieco w prawo, opodal brzegu, zauważył sterczące nad wodą ciemne wypukłości, podobne do szczytów zatopionych powodzią uli.

— Bobry! — syknął podniecony.

Minnetaki milczała, zwracając na brata wzrok pytający:

— Ależ nie, to nie są bobry, to szczury piżmowe! — odpowiedział Wabi.

— Szczury piżmowe?!

— Wabi ma rację  — szepnęła Minnetaki. — Nie widziałam ich co prawda nigdy, bo w pobliżu Wabinosh House szczurów piżmowych nie ma, wiem jednak, że budują domki podobne do bobrowych żeremi.

— I przypominają bobry sposobem życia, a nawet wyglądem — uzupełnił Wabi. — Są tylko znacznie mniej płochliwe. Bobry, nastraszone przez ludzi, nie pokazałyby się pewno do wieczora, tymczasem te stworzonka zaraz się pojawią. Cicho! Nie ruszajcie się...

Skamienieli wszyscy troje. Minuty płynęły. Raptem Minnetaki chwyciła Rodryga za rękę. Jej bystre oczy zdążyły już wypatrzyć to, co Rodryg zauważył dopiero obecnie. Toń jeziora, wygładzona poprzednio, jakby wyprasowana pociągnięciami promieni słonecznych, rozpękła się nieco i pojawił się na niej ciemny punkcik —  mały, czarny nosek, węszący chciwie. Potem wynurzyła się głowa. Wyłupiaste oczy zerknęły nieufnie. Wnet jednak szczur, uspokojony widać, wydał okrzyk dziwaczny i jezioro zaroiło się od razu od podobnych mu stworzeń. Dzieląc wodę na bruzdy i redliny, zwierzątka płynęły to ku brzegowi, to ku nowowznoszonym domostwom. Wyłażąc na ląd, otrzepywały się niby pies po wyjściu z kąpieli. Ciemne futerko wysychało od razu, odzyskując szlachetną barwę polerowanego mahoniu.

Po upływie kilku minut praca nad budową wioski wrzała w całej pełni. Wszystkie szczury co prawda ustawicznie obserwowały przybyszów, nie przeszkadzało im to wszakże w robocie. Mniejsze stworzonka, zapewne matki z młodzieżą, cięły na brzegu budulec — trzciny zeszłoroczne, suche badyle i pręty; po czym, pchając przed sobą, spławiały je wodą na miejsce przeznaczenia. Tu ojciec rodziny przyjmował materiał i badał go zewsząd, wspinając się na tylnych łapkach, wsparty na ogonie niby kangur. Potem, bęc, dawał nurka w wodę i oto już wracał, niosąc w stulonych przednich łapkach dobyty z dna muł, pełen przegniłych szczątków roślinnych. Umieszczał budulec na właściwym miejscu, spajał go zaprawą murarską i znów wspięty na ogonie, odbierał nowy badyl, bokiem jednocześnie zerkając w kierunku dwunogich intruzów.

Rod byłby chyba patrzył do jutra. Zdumiewała go i napełniała podziwem precyzja, szybkość i logika pracy tych drobnych, niepozornych stworzeń. Lecz wreszcie Wabi trącił go w ramię i gęsiego, powoli, by robotników nie płoszyć, jęli się wszyscy troje oddalać. Skoro odeszli już na pewną odległość, Rodryg rzekł:

— Nadzwyczajne! Taka pracowitość! Taka inteligencja! I to zwykły, pogardzany szczur!

— U nas wszystkie zwierzęta są nadzwyczajne — z naiwną dumą podkreśliła Minnetaki. — Każde ma mnóstwo cnót, i to nie byle jakich!

— A żebyście wiedzieli, jak porządnie jest taki domek wykonany wewnątrz! Jak szczelne ma ściany! Dość powiedzieć, że podczas największych chłodów woda w środku nie zamarza nigdy, więc szczury mogą się całą zimę kąpać. A są to wielkie czyściochy!

Wabi umilkł, rozejrzał się, obliczył coś w mózgu i nagle znów głos ściszył:

— Teraz uwaga! Rod, jeżeliś dobrze zapamiętał kierunek, to twój karibu musiał uciekać gdzieś tędy. Przypuszczalna jego droga mogła wieść między tym miejscem, gdzie stoimy obecnie, a tamtym modrzewiem, którego czub widzimy o ćwierć mili. Byle znaleźć pierwszy ślad, choć najmniejszy — kroplę krwi, złamaną gałąź, to dalej pójdzie już  łatwiej. Naturalnie przez noc tropy się zatarły. Idź o kilkanaście kroków ode mnie, w linii równoległej, i patrz dobrze!

Rozdzieliwszy się poczęli wolno sunąć przez las. Minnetaki trzymała się Roda. Spoglądając w prawo, między rzadko rosnącymi drzewami Rod widział przebłyski jasnej zieleni teraz dopiero poznał, iż jest to zdradziecka topiel, w której poprzedniego dnia omal życia nie postradał. Skręcił nieco w jej kierunku, sądząc, że na wilgotnym gruncie prędzej coś dostrzeże, lecz elastyczny mech równie mało mógł powiedzieć o wczorajszych zdarzeniach, co woda, którą by ranny zwierz przepłynął przed kilku godzinami.

Rod przystanął, wyprostował zgarbione przy szukaniu plecy i spojrzał w stronę Wabiego. Młody Indianin przechadzał się opodal, to spoglądając w ziemię, to znów wodząc wzrokiem po drzewach w pobliżu. — Znalazłeś co? — cichutko zagadnęła Minnetaki.

Rod przecząco ruszył głową, lecz nagle ze zdławionym okrzykiem przypadł do ziemi. Minnetaki kucnęła obok. Na zielonym mchu widniała spora ciemna plama.

— Krew! — szepnął Rod podniecony. — To mój karibu! Minnetaki podniosła z ziemi białawy kłębek, strzęp wydartego wraz z mięsem futerka, i obejrzała go krytycznie.

— To nie karibu — rzekła wstając. — To zajęcza turzyca. W tym miejscu sowa, a może lis schwytał zająca. Zresztą krew jest jeszcze lepka. Więc to się stało w każdym razie nad ranem, nie zaś wczoraj.

Rodryg spojrzał na dziewczynę z uznaniem. Wobec niej i wobec Wabiego — jedynych przyjaciół, jakich posiadał  — nie doznawał nigdy uczucia zawiści. Ilekroć stwierdzał ich przewagę nad sobą, cieszył się prawie, jednocześnie starając się im. w doświadczeniu dorównać.

Mozolne poszukiwanie rozpoczęło się na nowo. Rod kroczył ze wzrokiem utkwionym w ziemi. Wtem stanął, potem przykląkł i długo, z namysłem badał nowy szczegół. Z dołu w górę pytająco spojrzał na Minnetaki.

— Tak — odpowiedziała dziewczyna. — To chyba ślad właściwy.

W tym miejscu leżąca na ziemi spróchniała gałąź była przełamana na pół, niby pod czyimś ciężkim stąpnięciem, a przysypany okruchami, zdarty mech obnażał glinę z utrwalonym słabo zarysem racicy.

Rod wyprostował się, zamierzając krzyknąć na Wabigoona, lecz Indianin nadchodził właśnie. Gdy znalazł się tuż, biały chłopak wskazał mu ziemię oczyma.

— Patrz! — rzekł z triumfem. Wabi spojrzał dość pobieżnie.

— Karibu — rzekł. — Choć może być także łoś lub jeleń. To się nie da sprawdzić. Ale ja również trop znalazłem. Jeżeli między twoim tropem a moim znajdziemy trzeci, mogący służyć jako łącznik, będzie to dowodem, że jesteśmy na właściwej drodze.

Ruszył szybko, odrywając wzrok od ziemi po to jedynie, by nim sunąć po otaczających drzewach. Nagle stanął.

— O, masz, przebiegł tędy!

Na drzewie, o metr od ziemi, kora była lekko starta i zafarbowana ciemną smugą zakrzepłej cieczy.

— Krew! — rzekł Wabi. — Otarł się o pień krwawiącym bokiem. A tu jest mój trop.

Mało już na otoczenie zważając, pośpieszył dalej, by stanąć znów koło powalonej wiatrem brzozy.

— Patrzcie! Krew najwyraźniej!

Brzoza była istotnie zbryzgana posoką tak silnie, że nawet zupełny laik byłby to dostrzegł. Wabi dodał krótki komentarz:

— Karibu przesadził brzozę jednym susem, ale z wysiłku rana otwarła mu się szerzej i krew bluznęła. Widzicie, tam znowu ślad!

Przeskoczył leżący pień i szedł tropem, zgięty nieco, przy czym opięty skórzany kubrak uwydatniał grę mięśni ramion i karku. Rod, postępujący nieco w tyle, odnosił wrażenie, że z jego druha, półkrwi Indianina, opada nalot cywilizacji, a pozostaje jedynie prawowite dziecko puszcz i prerii, obdarzone wzrokiem, węchem, słuchem i instynktem nieomal nadludzkim. Nie śpieszył mu z pomocą; wiedział, że pomóc nie może. Kroczył więc milcząc, w oczekiwaniu dalszych zdarzeń.

Wabi stanął.

— Tu karibu odpoczywał  — rzekł wskazując wyraźnie odciśnięte w mchu duże wgłębienie. — Jest ciężko ranny. Nie powinien był ujść daleko. 

Puścił się znów śladem, stawiając długie, zręczne kroki. Rod—ryg i Minnetaki musieli miejscami biec, by nie pozostać zbytnio w tyle. Po upływie dziesięciu minut Wabi zatrzymał się znowu.

— Tu leżał bardzo długo. I bardzo niedawno odszedł. Po wschodzie słońca dopiero.

wschodzie słońca dopiero.

— Skąd wiesz o tym? — spytał Rod zaintrygowany.

— Bo — Wabigoon nie odrywał oczu od ziemi — trawa i mech są silnie zgniecione, a przy tym suchsze niż obok. Karibu zajmował to miejsce jeszcze podczas opadania rannej rosy. Ale... to ciekawe...

Zgiął się niżej, przesunął po ziemi czubkami palców, schylony zatoczył koło, pilnie czegoś wypatrując, potem wyprostował się nagle, niby łuk, z którego zdjęto cięciwę, i marszcząc czoło, spojrzał w gąszcz otaczający.

— Co takiego? — spytali Rod i Minnetaki niemal jednocześnie.

— Zdaje się... Tak, jestem nawet pewien, że karibu ktoś stąd spędził. Porwał się na nogi raptownie, choć z wielkim trudem. Widać, jak mu się racice po mchu ślizgały, o, tu i tu! — Wabi mówiąc wskazywał palcem, jak znawca wskazuje szczegóły na specjalnie ciekawym obrazie. — Tu zatoczył się i ledwo nie upadł. Gwałtowność ruchów widać już choćby po tym, że rana znów krwawi.

— Może usłyszał nas nadchodzących i zląkł się? — zaryzykował przypuszczenie Rod.

— Może szukał wody? — poddała swą hipotezę Minnetaki. Wabi trząsł głową.

— Ani jedno, ani drugie. Dla zaspokojenia pragnienia miał rosę. Zresztą, najwidoczniej uciekał w popłochu. Coś go wystraszyło, ale nie my. Nas mógł usłyszeć przed pięciu minutami, tymczasem oddalił się co najmniej przed kwadransem.

— Więc...

— Nie wiem. Żadnych obcych śladów nie ma.

I nie wdając się w dalsze szczegóły, na nowo rozpoczął pościg. Las kończył się. Drzewa rzedły. Zamiast śmigłych, rudych sosen wyrastały rozczochrane krzaki leszczynowe, rozpinając pod słońce seledyn młodych liści. Kępy drobnych irysów, liliowych, białych i żółtych, tworzyły w trawie barwne plamy. Tu i ówdzie otwierały się krótkie perspektywy, niby aleje parku, zapchane natychmiast kłębem zbitej zieleni. Wabi rzucał się to w prawo, to w lewo, dawał nurka pod zwieszone nisko arkady gałęzi, przesadzał pnie zbutwiałe. Rod i Minnetaki, zdyszani, tracili go chwilami z oczu. Właśnie znikł im w gęstym maliniaku, gdy usłyszeli raptem jego głos:

— O...!

Przedarli się przez zjeżone kolcami krzaki malin, zostawiając po drodze strzępy ubrania. O dwa kroki zobaczyli Wabiego. Stał nieruchomo. Stanęli również.

Pod stopami mieli urwisko tak strome i głębokie, że zasługiwało właściwie na miano przepaści. Zielona, przetykana kwiatami darń. kończyła się niby ucięta nożem, a pionowa żółta ściana pomieszanej z piaskiem gliny opadała w dół ku rozległej płaszczyźnie prerii.

— Karibu musiał tu spaść! — rzekł Wabi. — Zaraz zobaczę. Ale wy nie podchodźcie bliżej, bo się jeszcze brzeg zawali.

Ostrożnie stąpił nad samą krawędź, spojrzał i cofnął się nieco.

— Leży! — oświadczył. — Ale nie ma mowy, żebyśmy tu zejść mogli. Trzeba poszukać  łagodniejszego spadu. Wy idźcie w prawo, ja w lewo.

Rozbiegli się na dwie strony. Urwisko tworzyło coś na kształt półkola, ujmując prerię wielką klamrą, że zaś chłopcy i Minnetaki wyszli z lasu w połowie łuku, mogli zatem objąć wzrokiem całe jego wygięcie. Toteż Rodryg zawczasu już upatrzył miejsce odpowiednie. I tu co prawda pochyłość była znaczna, lecz pomagając sobie rękoma, dość szybko spełzli na dół, przy czym najwięcej ucierpiała odzież. Ledwo stanęli na łące, zobaczyli Wabiego wynurzającego się spoza paru krzaków rosnących u podnóża. Między Wabim a sobą o kilkadziesiąt kroków dostrzegli ciemną masę na pół ukrytą w trawie.

— Twój karibu! — rzekła Minnetaki. 

Rod skinął głową. Podeszli bliżej. Karibu nie żył. Spoczywał na boku, skulony dziwnie, z wyprężoną jedną nogą. Łeb miał zarzucony wysoko, oczy wytrzeszczone. Z rozwartego pyska zwisał język. W nozdrzach zakrzepła ciemna krew. Krew zbroczyła długi, białawy włos na podgardlu. Rogi, sformowane zupełnie, lecz miękkie jeszcze i pokryte mchem, potrzaskane były i skrwawione. Całość sprawiała wrażenie niezmiernie żałosne. Wszyscy troje milczeli chwilę.

— Dwulatek — rzekł Wabi.

— Biedny. Cały połamany — szepnęła Minnetaki, głucho.

— Spaść z tej wysokości! — Rod wzrokiem zmierzył  żółtą ścianę, górującą ponad nimi na kształt wysokiego na kilkanaście metrów nasypu. — Ale co mu strzeliło do. głowy? Po co to zrobił?

Szukał odpowiedzi w twarzy Wabigoona. Nagle drgnął. Minnetaki, stojąca obok, chwyciła go za rękę.

— Co...? — zaczął Rod zdziwiony, lecz raptem zrozumiał. Opodal, zza krzaka, spoza którego przed chwilą wyszedł Wabi, wynurzał się charakterystyczny trójkątny łeb, pierś i przednie łapy wilka. Podrzucił fuzję do ramienia, nim wszakże zdołał pocisnąć cyngiel, zwierz cofnął się i znikł, jakby nie istniał nigdy.

— Co to było? — pytał Wabi, który, zwrócony do krzaka plecami, nic nie zauważył. Trzymając również karabin w garści, wodził wzrokiem po pustym krajobrazie, próżno szukając celu, do którego Rod mierzył przed chwilą. — Co się stało, Rod, dlaczego chciałeś strzelać?

— Wilk! — odpowiedziała Minnetaki.

— Teraz już wiemy, czemu karibu spadł z urwiska — uzupełnił Rodryg. — Wilk go ścigał. Ale swoją drogą, co za bezczelność podchodzić tak blisko, gdy my tu jesteśmy!

— Mówcie porządnie — prosił Wabi. — Nic nie rozumiem. Co za wilk?

— Zwyczajny wilk — tłumaczyła Minnetaki. — Wysunął się spoza tamtego krzaka. 

— Chyba wam się przywidziało! Latem, w biały dzień, tak blisko ludzi! Wykluczone!

— Ależ tak! Widzieliśmy przecie! Prawda, Rod? — Naturalnie.

— Może to był pies—wilczar? Może tu kto w pobliżu mieszka?

— Ależ gdzie tam. Wilk na pewno!

Wabi zamilkł. Milczał przez cały czas ćwiartowania karibu, rzucając zaledwie skąpe, niezbędne wskazówki. W drodze powrotnej dopiero, gdy Minnetaki wysunęła się naprzód, półgłosem zwrócił się do Roda:

— Słuchaj, czy to na pewno był Wilk?

Rod spojrzał na przyjaciela zdziwiony.

— Gdzie? Co? Ach, tamten? No, oczywiście!

— Czy... nie zauważyłeś w nim nic szczególnego?

— Nie! Cóż by miało być? Widziałem go zresztą tak krótko... Na tym rozmowa się skończyła. Wabi milczał do samego obozu, jakby mu mowę odja id="filepos217067">ło.

XIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XIV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XVI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XVII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XVIII

ZŁY DUCH JASKINI

Co to jest? — powtórzył Rodryg ze zgrozą.

Nie odpowiedział mu nikt. Wtem Minnetaki podniosła rękę do gardła.

— Tak tu jakoś duszno... — rzekła głosem dziwnie zmienionym.

Batisi rzucił się do Wabiego i składając ręce błagał:

— Uciekaj! Uciekaj! Jeszcze czas! Uciekaj!

Mukoki tkwił bez ruchu jak słup, tylko pochodnia dygotała mu w ręku. Rod obejmował wpół Minnetaki, bełkocąc coś bezładnie. Wabi odtrącił Batisiego i skoczył do siostry, ale chłopak wlókł się za nim, kurczowo uczepiony odzieży.

— Uciekaj! Uciekaj! — jęczał  — To duch ją dusi! Lecz Wabi już się nad siostrą pochylał.

— Minni, na miłość boską, co< ci jest?

Dziewczyna była przeraźliwie blada; usta miała sine. Wyprostowawszy się z trudem, uśmiechnęła się  żałośnie.

— To nic — rzekła rwącym się głosem. — Tylko to powietrze takie dziwne...!

— Rzeczywiście — rzekł naraz Wabi przesuwając dłonią po oczach — duszno tu! I mnie się w głowie kręci.

Batisi nic już nie mówił, tylko jęczał cicho, wodząc wkoło wzrokiem półprzytomnym. Zdawało się, że widzi jakieś straszne, tylko jego oczom dostępne zjawy. Rod, sam, tak blady, że aż zielony, spojrzał na przyjaciela, na Minnetaki, na nietoperze, leżące już na podłodze pokotem, i nagle wrzasnął:

— Uciekajmy! Uciekajmy! To...

Urwał, zachłysnął się i zatoczył kaszląc. Wabi parsknął chrapliwym śmiechem.

— Rod, oszalałeś, ja w duchy nie wierzę!

— Ależ nie duch, nie duch! — wołał Rodryg, a oczy miał zupełnie nieprzytomne z przerażenia. — Gaz, gaz trujący!

Minnetaki zachwiała się. Rodryg zdołał dopaść w porę, by ją chwycić w ramiona. Podparł dziewczynę, podtrzymał i wlokąc wstecz, wołał:

— Prędzej, prędzej, do wyjścia! Wabi, Muki pomóżcie...! Minnetaki traciła przytomność. Pochodnia wypadła jej z ręki i potoczyła się po ziemi. Ale z drugiej strony podparł ją już Mukoki. Stary Indianin przed chwilą gotował się na śmierć. Apatycznie przyjmował swój los,  pewny, że to zła siła dławi go za gardło. Zabobonny lęk odbierał mu inicjatywę, wiedział zresztą, że z duchami walczyć nie potrafi. Jednakże na krzyk Rodryga: „gaz!", pojął, co się dzieje. Zdarzało mu się  widzieć w kniei pieczary lub rozpadliny z trującymi gazami. Rozumiał, że pozostać tu dłużej — znaczy zginąć, natomiast uciec, zanim trucizna odbierze resztę sił  — znaczy ocaleć.

Trzymając z dwóch stron Minnetaki pod pachy, wlekli ją ku wyjściu. Wabi śpieszył za nimi. Jedynie Batisi tkwił nadal na tym samym miejscu. Strach czy może durzący wpływ gazu odebrały mu możność ruchu. Wabi obejrzał się i krzyknął:

— Batisi! Batisi, to gaz, uciekaj!

Chłopak ani drgnął. Wtenczas Wabi zawrócił, podbiegł ku nieruchomej postaci, chwycił ją wpół i począł wlec za sobą. Na przedzie widział Roda i Mukiego, niosących Minnetaki zupełnie już bezwładną. Sam czuł, że mu się w głowie mąci. W skroniach rósł  łupiący ból. Migotliwe światło pochodni wywoływało w źrenicach ślepiące błyski, po których nastawa! okres zupełnej ciemności. Nogi ciążyły, lgnęły do ziemi, jakby zamiast po twardej podłodze kamiennej stąpał po grząskiej glinie. W piersi brakło tchu. Zatrzymał się chwilę dla wypoczynku i wnet zatoczył tak silnie, że omal nie upadł. Dobywając resztek sił, ruszył znów naprzód z zaciśniętymi zębami. Nic już nie widział. Kołował idąc. Pamiętał, że chcąc do korytarza dotrzeć, należy iść w górę, tymczasem on wyraźnie zstępował w dół. Potknął się, upadł. Padając zgubił pochodnię. Macając po omacku, szukał jej po ziemi, a drugą ręką trzymał wciąż bezwładne ciało Batisiego. Dłonią natrafił na tlący koniec żagwi. Wrzasnął z bólu i oprzytomniał.

Teraz dopiero usłyszał, że ktoś go woła. Ukląkł. Otworzył oczy. Na przedzie zobaczył  światło dwu pochodni, obramione czarną wnęką. Doleciał doń zdławiony głos Roda:

— Wabi, trzymaj się! Idę ci na pomoc! Wabi...

Głos ten dodał mu energii. Wstać co prawda nie mógł, lecz klęcząc zaczął się czołgać. Pochodni już nie podniósł, ale Batisiego wlókł za sobą, choć wiedział, że sam uratowałby się na pewno, gdy tymczasem we dwóch mogą zginąć. Ale Batisi . widać ożył również, gdyż drgnął, zabełkotał coś i począł także pełzać na czworakach.

Światło pochodni było coraz bliższe. Z wnęki skalnej wypadł Rod,, chwycił Wabiego pod ramię i tak jeden drugiego wlokąc, wydostali się z jaskini do korytarza.

Tu powietrze było czystsze. Wabi upadł twarzą do ziemi i oddychał głęboko. Tak był wyczerpany, że za nic by nie wstał, gdyby nie to, że Rod, trzęsąc go za bary, począł błagać:

— Wabi, wstawaj! Gaz zaraz i tu dojdzie! Wabi! Podniósł się więc z trudem i usiadł. Pochodnia, którą Rod stojąc trzymał w ręku, dawała więcej dymu niż ognia. Ledwo tlała; gasła wyraźnie. Wabi dostrzegł jednak opodal Batisiego, niezdarnie gramolącego się na nogi. Nikogo więcej nie było. Spytał:

— Gdzie Minnetaki?

— Muki ją poniósł. Prędzej, Wabi, prędzej! Podparł przyjaciela i ciągnął naprzód.

— Bitisi! — zawołał Wabigoon. — Rod, jemu pomóż, ja pójdę sam!

Rodryg zawrócił posłusznie, gdy tymczasem Wabi, czepiając się  ścian, brnął przed siebie. Na razie każdy krok był męką niewysłowioną. Nogi trzęsły się i uginały, głowa trzeszczała z bólu. Ciężki młot walił miarowo w nasadę czaszki. Lecz z wolna mózg jaśniał, siły wracały. Po pewnym czasie Wabi stanął i rozejrzał się.

— Rod! — zawołał.

— Idę! — odkrzyknął Rod. — Idziemy! — poprawił.

Jego pochodnia ledwo tlała, lecz na przedzie zamigotał jaśniejszy płomień pochodni Mukiego. Minnetaki siedziała pod ścianą, łamiąc ręce; Mukoki tkwił obok niezdecydowany.

— Jesteś! — rzuciła się Minnetaki do brata. — Och, Wabi, myślałam, żeście zginęli! A gdzie Rod?! — krzyknęła naraz strasznym głosem. — Gdzie Batisi?!

— Idą  — uspokoił ją Wabi. — Nadchodzą już.

Ci dwaj wynurzyli się właśnie z korytarza. Batisi szedł już o własnych siłach. Minnetaki podbiegła do Roda, zarzucając mu ręce na szyję.

— Rod! Rod! Tak się o ciebie bałam! — wołała z płaczem niemal. — Drogi, kochany, czy nic ci nie jest?! Naprawdę nic?

A Rodryg, blady, pokrwawiony od uderzeń o ostre krawędzie skał, uśmiechnął się, jak się uśmiecha człowiek zamknięty w ciemnicy do słonecznego promienia.

— Minni! — zdołał tylko wyjąkać. Wabi szarpnął go za ramię.

— Rod! Pochodnie gasną! Biały chłopak oprzytomniał.

— Minni, musimy iść dalej, czy potrafisz?

— Tak! — spojrzała na niego odważnie. — Tylko daj mi rękę.

— Idź pierwszy, Muki! — skomenderował Wabi.

Ruszyli śpiesznie w milczeniu zupełnym. Trwoga, nie rozumowa nawet, lecz czysto instynktowna, podcinała ich niby biczem. Im dalej od pieczary i nietoperzy, im bliżej wodospadu, tym silniejszy niepokój targał sercem Roda. Jakby go ktoś z tyłu gonił ktoś niewidzialny a straszny jak upiór. Byłby biegł, gdyby siły Minnetaki na to pozwalały lub gdyby ją potrafił unieść w ramionach. Przysiągłby, że groza gorsza niźli gaz trujący depcze im po piętach. Droga dłużyła się niewysłowienie. Powitał jeziorko westchnieniem ulgi. Po raz pierwszy przemówił:

— Już blisko!

— Wypocznijmy tu trochę! — prosiła Minnetaki. — Jestem okropnie zmęczona.

— Nie! Nie! — zaprotestował Rod z przerażeniem. — Och, Minni — błagał gorąco w chwilę potem — jeszcze kawałeczek!! Jeszcze trochę! Odpoczniemy na zewnątrz!

Posłusznie szła dalej. Minęli czarną wodę, na której jedyna, niesiona przez Mukiego, pochodnia nakreśliła w przejściu parę szkarłatnych arabesków. Chodnik piął się pod górę. Minnetaki stanęła.

— Nie mogę  — rzekła z żałosnym uśmiechem. — Doprawdy nie mogę! Tak mi słabo, że zaraz upadnę. Nie gniewaj się, Rod, wypocznę minutę i pójdę dalej...

Nadchodzący z tyłu Mukoki, Wabi i Batisi zatrzymali się również. Rodryg spojrzał na nich z rozpaczą.

— Idźmy! — błagał. — Ja...

Nie skończył. Gdzieś w dali, w samym jądrze jaskini rozległ się straszliwy huk, łoskot potworny jak salwa armatnia. Ziemia zatrzęsła się pod stopami. Prąd powietrza na kształt huraganu uderzył w gromadkę ludzi, roztrącił ją i zgasił pochodnię, pogrążając wszystko w zupełnej ciemności. Zaraz za pierwszym trzaskiem Rod, po omacku wyciągnąwszy rękę, schwycił dłoń Minnetaki, po czym, nie troszcząc się już o innych, pędem skoczył z nią ku wyjściu. Ciągnął dziewczynę, wlókł, dźwigał wreszcie, krzycząc jakieś słowa wskazówek czy otuchy, ginące zresztą w ogólnym zgiełku. Za nimi, trzeszcząc, kruszył się strop chodnika, dudniły spadające głazy, kurz i pył tamowały dech. Rod nie widział nic; ręce mu krwawiły; krew ciekła po czole, zalewała oczy. Nagle potknął się, runął w dół, a jednocześnie chłodne bryzgi zalały mu twarz. Oprzytomniał. Uczuł, że tonie. Wyprężył się. Nogami sięgnął dna. Wlokąc za sobą bezwładne ciało, Minnetaki, dał parę kroków po ramiona w wodzie, zawadził o coś nogami i upadł.

Strach i ból nie dały mu zemdleć. Zerwał się i obejrzał. Stał na brzegu rzeki tuż poniżej wodospadu. Minnetaki leżała obok. Od obozu, krzycząc, nadbiegała Mballa.

Wtenczas Rod puścił Minnetaki, której suknię dotychczas gniótł w ręku. Spojrzał na wodospad. Zasłona wodna kryła po dawnemu wyjście jaskini. Z odmętu wyskoczyli raptem Mukoki, Wabi i Batisi, pokrwawieni,, osmoleni, straszni. Mukoki stanął na sekundę, zaczerpnął w płuca powietrza, krzyknął coś niezrozumiale, po czym pochylił się, chwycił Minnetaki na ręce i zataczając się, pobiegł z nią w kierunku obozu.

— Uciekajcie! — wrzeszczał Wabi. — Tam pożar!

Gramolił się na brzeg, mając Batisiego o krok przed sobą. Rod chciał już odbiec w głąb lądu, już się z miejsca porywał, gdy nagle odjął mu nogi przeraźliwy, stokroć od poprzednich gorszy huk. Szalony wstrząs targnął ziemią. Wodospad pękł na dwoje. Fontanna dymu i ognia wyrosła ze skał, niby świerk niebotyczny, skąpany w zachodzącym słońcu. Potem trysnął słup wody, wyższy jeszcze, zielonkawomodry, jak ośnieżony chojar. Gejzer czarnozłoty i gejzer siny złączyły się ze sobą, zlały, splotły z trzaskiem ogłuszającym. Strzelił obłok pary na kształt chmur gradowych. Aż z głuchym stęknięciem rozwarła się ziemia, pochłaniając od razu wszystko.

Próg skalny znikł. Znikła wstęga wodospadu. Została głęboka wyrwa, na kształt studni, wypełniona wnet spienioną wrzącą wodą. Poniżej zbałwaniony nurt rzeczny, który wezbrał jak po roztopach, wlókł szczątki głazów i dwa ciała ludzkie.

Wabi i Batisi! Rod, ogłuszony, półprzytomnie dźwigając się na nogi, zobaczył dramat, lecz przeszkodzić mu nie zdołał. Żaden wszakże szczegół nie uszedł jego wzroku. Widział więc, jak silny bałwan, uderzywszy Wabiego jak taranem, przewraca go i porywa, jak Batisi rzuca się na pomoc tonącemu i jak obaj razem, ciskani, obijani o głazy, giną w rozszalałym odmęcie.

Rod próbował wstać i skoczyć za przyjacielem w wodę. Choć zginąć wspólnie, jeśli się go uratować nie da! Osłabłe kolana jednak odmówiły posłuszeństwa. Zaczął się wtenczas czołgać  na czworakach. Nagle minął go ktoś cwałem, zziajany, dyszący. Mukoki? Nie, Snow!

Pies dopadł rzeki i z rozpędu buchnął w wodę. Znalazł się od razu na głównym nurcie. Wir porwał go, zakręcił nim, uderzył o głaz. Nie dał jednak za wygraną. Prychając, sapiąc, płynął za dwoma ciałami wleczonymi prądem, ciasno sczepionymi w jedno.

Zanim Rodryg zdołał wstać, ludzie i pies zginęli mu z oczu. Począł więc biec brzegiem, wołając coś chrapliwie i bezładnie. Potknąwszy się o kamień, upadł, ale zerwał się znów i gnał jak szalony, krzycząc. Osłabłe nogi niosły go niepewnie. Upadł ponownie. Wpierając pięści w ziemię, podnosił się z trudem, lecz to, co ujrzał, momentalnie dodało mu sił.

O kilka kroków Snow wyłaził z wody na ląd. Czynił to tyłem, niby rak. Szeroko rozstawiwszy tylne łapy, prężąc przednie, cofał się krok za krokiem i z trudem wywlekał coś na suszę. Łeb miał zniżony; w potężnych szczękach trzymał ciemną szmatę: strzęp odzieży ludzkiej.

Rod przyskoczył do psa. Do połowy wywleczone na kamienie przybrzeżne, do połowy tonące w wodzie, ujrzał dwie postacie: Wabigoona i Batisiego. Snow trzymał w zębach kurtę swego pana; Batisi kurczowo obejmował Wabiego.

Rodryg wszedł w wodę po kostki, ujął przyjaciela wpół i wyciągnął go z rzeki. Wabi oczy miał zamknięte, twarz szarą i pokrwawioną. Sprawiał wrażenie trupa. Rodryg do tego stopnia stracił głowę, że zamiast cucić zemdlonego, padł przy nim na kolana i począł  jęczeć przeraźliwie:

— Wabi! Wabi...!

Łzy ciekły mu po twarzy. Łamał ręce.. Wtem Wabigoon drgnął. Zatrzepotał powiekami, otworzył oczy i spojrzał na Rodryga.

— Rod, uspokój się, ja żyję! — szepnął. — Nic mi nie jest! Ale ratuj ją...

Rod doznał takiego przypływu szczęścia, że począł się  śmiać przez łzy. Uniósł przyjaciela do pozycji siedzącej i zapewniał wesoło:

— Minnetaki zdrowa. Mukoki ją ocalił. Patrz, właśnie idą... Od obozu nadbiegał Mukoki, za nim Minnetaki i Mballa.

Wyprzedzając ludzi, mimo drewnianej nogi, leciał Wolf. Lecz Wabi ledwo spojrzał na siostrę. Nerwowo obracając głowę rzekł:

— Ja nie o Minni pytałem! Gdzie Batisi? Ratujcie Batisiego! Snow wyciągnął już pana swego na suszę. Wabi wstał z trudem, zbliżył się i ukląkł nad ciałem bezwładnym.

—  Żyje! — szepnął po chwili z ogromną ulgą.

— Trzeba się nim zająć! Opatrzyć go! — wtrącił Rod.

— Zanieśmy go do obozu— rzekł Wabi miękko — a tam już Minnetaki i Mballa się tym zajmą.

Rod zdziwił się szczerze.

— Dlaczego właśnie one?

— Bo to przecie dziewczyna! — objaśnił Wabi, uśmiechając sia id="filepos312488"> rzewnie.

XIX

DOLORES

Minnetaki nie mogła się uspokoić. Gdy całą gromadą wracali do obozu — przy czym Mukoki, jako najsilniejszy, dźwigał w ramionach bezwładne ciało tej, którą przywykli nazywać Batisim — Minnetaki usta się nie zamykały. Stanowczo mniej ją wzruszało wspomnienie katastrofy, w której omal wszyscy nie postradali życia, niż zagadkowa tajemnica nieznajomej.

— Więc to dziewczyna? — powtarzała w kółko. — Więc to nie mężczyzna, ale kobieta? Skąd się o tym dowiedziałeś, Wabi? W jaki sposób?

— Pierwszy domyślił się Mukoki — odpowiedział Wabigoon — i podzielił się swym spostrzeżeniem z Mballą. Ja odgadłem prawdę tego wieczora, kiedy to znalazłem kwiaty nad wodą.

Wtenczas właśnie, siedząc przy ognisku, Nadini spojrzała na mnie tak błagalnie, jak tylko potrafi kobieta. Sądziła, że znam już jej tajemnicę, i bała się, że ją innym zdradzę. Tymczasem zdradziła się sama tym spojrzeniem...

— Nadini?!

— Tak jej na imię.

— Czy i tego sam się domyśliłeś? — złośliwie spytał Rod. Wabi spąsowiał.

— Nie. Ona mi powiedziała. Nie pytałem zresztą o nic więcej, tylko o jej imię.

— Nic zatem więcej nie wiesz?

— Nic a nic! 

Dochodzili już do obozu. Mukoki znikł w namiocie; za nim wsunęły się Minnetaki i Mballa. Po chwili stary Indianin wynurzył się sam i zaraz wziął się do opatrywania Wabiego. Wabi był silnie podrapany i posiniaczony, ale większego szwanku nie poniósł. Po umyciu twarzy i rąk oraz zmianie ubrania przybrał znów wygląd normalny. Nie mógł się tylko doczekać wieści o Nadini. Coraz się koło namiotu kręcił. Nie wytrzymał wreszcie i zawołał półgłosem:

— Minni, jakże tam?

Zamiast Minnetaki wyjrzała Mballa. Twarz uśmiechnięta świadczyła wymowniej od słów, że żadna tragedia nie grozi.

— Tss... — szepnęła kładąc palec na ustach. — Już się obudziła, biedactwo. Ale taka jeszcze słaba...

Cofnęła się w głąb namiotu. Wabi, słuchający z naprężeniem, roześmiał się zmieszany.

— Wielkie dziwo, że mnie jej los obchodzi — rzekł unikając wzroku Rada. — Szczerze mówiąc, zawdzięczam jej życie, tak jak oboje zawdzięczamy życie psu!

Rozejrzał się szukając bernardyna i nagle parsknąwszy śmiechem chwycił Rodryga za rękaw.

— To doprawdy komedia! Patrz tylko!

Opodal leżał Snow, rozwalony, postękujący, a Wolf krzątał się wokół, kuśtykając na drewnianej łapie, i skrzętnie wylizywał krew zakrzepłą w długich kudłach przyjaciela.

— Nareszcie biedny Snow ma też swój dzień! — zauważył Rod śmiejąc się.

— Ale żeśmy w ogóle wszyscy uszli z życiem! — rzekł Wabi, wzdrygając się mimo woli na wspomnienie strasznych chwil. — Kiedy te nietoperze zaczęły spadać, myślałem, że zwariuję. Bo choć niby w upiory nie wierzę, przez chwilę skłonny byłem sądzić, że to, co Nadini mówiła o złym duchu, jest prawdą.

— A mnie właśnie nietoperze nasunęły myśl o gazach trujących — wtrącił Rod. — Słyszałeś może, że istnieją zwierzęta specjalnie na gazy wrażliwe. Górnicy zabierają z sobą nieraz do kopalni białe myszki lub drobne ptaki w klatkach i przy pracy obserwują je często. Dopóki powietrze jest czyste zupełnie, stworzonka zachowują się normalnie, ale przy najmniejszej domieszce gazu tracą natychmiast przytomność. Otóż opowiadał mi pewien stary górnik, że i nietoperze mają tę właściwość.

— Skądże się tam wzięły gazy? I ten pożar potem! Ten wybuch!

— Tego ci już nie potrafię wyjaśnić dokładnie. Wiem, że są gazy ziemne, zupełnie bezwonne, ale trujące i o wielkiej sile wybuchowej. Pożar mogły wywołać iskry z naszych pochodni, no i nafta. Pamiętasz tłuste plamy na jeziorku podziemnym?

W tej chwili odchyliło się skrzydło namiotu i wyjrzała zeń Mballa, ruchem ręki przyzywając chłopców. Wabi skoczył jak jeleń. Rodryg pośpieszył za przyjacielem.

— Co się stało? Gorzej z nią? — pytał Wabi, zaniepokojony okropnie.

— Nie. Czuje się już dobrze. Wstała i chce odejść.

— Odejść? Dokąd?!

— Zupełnie. Mówi, że nie może tu zostać.

— Dlaczego? Nic nie rozumiem!.

— Nie chce wyjaśnić. Pytaj zresztą sam.

Z wnętrza dochodziły podniecone głosy; jeden silniejszy, Minnetaki, i drugi słabszy. Wreszcie ukazała się siostra Wabiego, a tuż za nią Nadini. Dziewczyna nosiła suknię Minnetaki, gdyż jej własna odzież zbyt ucierpiała w przeprawie i pozostały z niej tylko strzępy. Włosy przedzielone pośrodku głowy, przyczesane gładziutko, opadały na piersi jako dwa grube warkocze. Była blada, zmieszana i taka śliczna, że nawet Rod spojrzał na nią z uznaniem.

Wabi zastąpił jej drogę.

— Dlaczego chcesz odejść? — spytał miękko.

Starannie unikając jego wzroku, bezradnie rozłożyła ręce.

— Muszę.

— Czeka cię kto? Teraz spojrzała na niego.

— Nikt! — szepnęła głucho.

— Więc czemu? Po co? Zostań z nami. Pokochaliśmy cię wszyscy. Zabierzemy cię z sobą...

Załamała ręce.

— Nie mogę! Nie mogę! — odparła z rozpaczą. — Och, gdybym mogła...

Minnetaki, Mballa, Rod i Mukoki słuchali w najwyższym napięciu. Nikt się wszakże do rozmowy nie wtrącał, jak gdyby rozumieli wszyscy, iż rozwikłanie dramatycznej tajemnicy należy zostawić wyłącznie tym dwojgu.

— Dlaczego nie możesz? — serdecznie pytał Wabi. Ujął dłoń dziewczyny i mocno trzymał w swojej. — Powiedz, dlaczego? Wiesz, jak ci jesteśmy życzliwi. Postaramy się pomóc...

— Tu nikt mi nie pomoże — trzęsła głową Nadini. — Nikt! Nikt!

— Powiedz jednak. Wiesz, że pytam nie przez ciekawość...

— Wiem — spojrzała mu w oczy z gorącym oddaniem. — Dobrze, powiem, ale wtenczas sami każecie mi odejść!

Milcząc dała się podprowadzić do ogniska i dopiero gdy usiedli wszyscy, zaczęła mówić:

— Jestem córką wodza. Matka odumarła mnie w kołysce, nawet twarzy jej nie pamiętam. Wkrótce potem ojca łoś zabił na łowach. Wychowywali mnie brat i pewien misjonarz, którego my, Indianie, zwaliśmy Przyjacielem Całego Świata. Taki był dobry. Dojeżdżał do nas aż z Zatoki Hudsona, nauczał, chrzcił, udzielał  ślubów i wracał znów do miasta. Lecz raz choroba powaliła go na łoże, a choć wyzdrowiał później, ciało miał prawie bezwładne. Nie mógł się ważyć na tak długą podróż sam jeden, a nikt mu nie chciał towarzyszyć. Został więc z nami. Zamieszkiwał małą chatkę na skraju wsi, otoczony czeredą zwierząt. Miał psa, olbrzymią sukę, białą W żółte łaty. Mówił, że pochodzi zza morza, z wielkiej góry, zwanej imieniem świętego, którą zamieszkują zakonnicy niosący pomoc zbłąkanym podróżnym.

— Góra świętego Bernarda — wtrąciła Minnetaki.

— Tak, tak, właśnie z góry świętego Bernarda — pochwyciła Nadini i przelotny uśmiech okrasił jej stroskaną twarzyczkę.

— Nazywała się Neige, co podobno w obcym języku, języku Ojca Antoniego, znaczy śnieg. Pewnej zimy Neige zginęła w lesie. Wróciła wiosną i wkrótce wydała na świat dwoje szczeniąt. Jedno — to Snow. Drugie zwało się Wild i wyglądało zupełnie jak dziki, leśny wilk. Wild zginął później w walce z niedźwiedziem.

— To dlatego Snow tak łatwo zaprzyjaźnił się z Wolfem — zauważył Mukoki.

— Właśnie. Sądził pewno, że odnalazł zaginionego brata. Oprócz psa Ojciec Antoni miał różne zwierzęta, między innymi tę sowę  śnieżną, starego Wooto, którego widzieliście u mnie w jaskini. Gdy Ojciec Antoni umarł...

Głos jej drgnął. Przygryzła wargi aż do krwi. Mimo to, gdy znów zaczęła mówić, słowa wybiegały jej z ust roztrzęsione i żałosne.

— Tak dobrze ten dzień pamiętam, choć to już było przed laty. Przyszłam jak zwykle rano, a on leżał na tapczanie biały jak śnieg. Nie powitał mnie, więc się zlękłam, myśląc, że nie żyje. Krzyknęłam. Wtenczas leciutko poruszył głową i uśmiechnął się pogodnie samymi tylko oczami. Nie mógł mówić. W jednej ręce trzymał krzyż, taki malutki krzyżyk z dwóch związanych trawą gałązek jodłowych; w drugiej — skórzany woreczek. Kiedy uklękłam obok, patrzył wciąż to na ten woreczek, to na mnie. Wyjęłam mu go z ręki. Wtenczas uśmiechnął się znowu, patrząc na swój krzyżyk. I tak skonał, uśmiechnięty...

— A. ten woreczek? — spytała Minnetaki nerwowo i natrętnie. — Czy wiesz, co w nim było?

— Nie — Nadini ruszyła głową przecząco. — Był zamknięty, zaszyty na głucho. Jakże miałam go otwierać? To może talizman? Wiem, że Ojciec Antoni chciał, bym nie rozstawała się z nim nigdy, więc od tego dnia noszę go stale na piersi.

Wszystkie oczy zwrócone były ku Nadini; nikt nie obserwował Minnetaki, nie zauważono zatem, iż siostra Wabiego jest tak czerwona, jakby jej krew miała trysnąć z policzków.

— Co było dalej? — pytał Wabi. 

— Dalej... zostałam sama. Nie, nie sama; był jeszcze brat, o wiele ode mnie starszy, ponury, groźny, ale zawsze brat. — Umilkła i siedziała chwilę cicho, ze ściągniętymi brwiami. — Nie wiem, czy go kochałam; myślałam nieraz, że jest mi zupełnie obcy, a jednak gdy zginął...

— Więc zginął  — przerwał Wabi.

— Tak! — zawołała Nadini, podnosząc głos niespodzianie. — Zginął! Zamordowano go! Zamordował go on!

Ostatnie słowa wrzasnęła, zrywając się jednocześnie z ziemi. Wyciągniętą ręką wskazała Roda. Porwali się wszyscy. Nadini, wykrzywiona, półprzytomna, krzyczała:

— On! On! Wasz przyjaciel! On jest mordercą. Jakże mogę z wami zostać! Jakże mogę jeść wasz chleb, siedzieć z wami przy jednym ogniu? Och...!

Zatoczyła się i byłaby upadła, gdyby jej Wabi ramieniem nie, podparł. Rodryg, blady okropnie, rzekł głucho:

— To nieprawda! Zabiłem w życiu jednego tylko człowieka — Woongę. Przysięgam, poza tym jednym nikogo nie mam na sumieniu!

— Ja jestem siostrą Woongi! — krzyknęła Nadini.

Po tych słowach zapadła cisza tak zupełna, że słychać było tylko ciężkie oddechy obecnych, trzask płomieni ogniska i odległy bełkot rzeki. Rod spuścił głowę i wymówił z widocznym trudem:

— Nie chciałem go zabić. Dałbym wiele, żeby się to nie stało. Musiałem. Broniłem własnego życia i czci Minnetaki. Co miałem robić?

— A co ja mam robić?! — zawołała Nadini. Wyrwała się z ramion Wabiego i wyciągnęła ręce, jakby błagała o pomoc. gałay Co mam robić teraz? Gdy was spotkałam, szukałam właśnie zabójcy brata, by na nim wywrzeć zemstę. Znalazłam go, sam przyszedł, ale wraz z nim przyszedłeś ty! — patrzyła w twarz

Wabiego oczyma pełnymi łez. — Gdy was później trapiłam w puszczy, nie wiem, co mnie gnało: miłość czy nienawiść. Ileż razy chciałam poniechać zemsty i odejść. Nie mogłam i nie wiem, kto mnie na uwięzi trzymał; on — wskazała Roda — czy ty — zawisła znów oczami na twarzy Wabiego. — Dziś rano jeszcze zamierzałam pchnąć go nożem. Zabrakło mi sił! Jest przecie twoim druhem. Myślałam potem, że zginiemy razem w jaskini, że się męka skończy, ale gdy śmierć zbliżyła się do nas, zrozumiałam, że zniosę wszystko, byleś ty żył. Ja... odejdę...

Nagle odwróciła się i zaczęła biec ku rzece, kędy zamiast wodospadu czyhały teraz głębia i wir. Chłopcy, oszołomieni, nie zdołali jej przeszkodzić. Tylko Minnetaki oprzytomniała w porę. Zabiegła drogę dziewczynie i jęła się z nią szarpać.

— Puść! Puść! — błagała tamta. — Chcę umrzeć!

W tej chwili dopadł Wabi i chwycił Nadini wpół. A Minnetaki krzyczała głośno:

— To nieprawda! To nieprawda! Ty nie jesteś siostrą Woongi!

— Skąd wiesz? — rzucił się do niej Rod.

Minnetaki poczerwieniała, lecz wnet wyznała szczerze, hardo podnosząc głowę:

— W skórzanej torebce Nadini jest papier. Tam napisane... Nadini kurczowo przycisnęła ręce do piersi.

— Och, masz ją na szyi! — Minnetaki śmiała się zmieszana, a twarz jej zlewał rumieniec coraz ciemniejszy. — Gdy rozbierałyśmy ciebie, Mballa i ja, spostrzegłam, że torebka jest rozdarta i zawiera skrawek pergaminu; wyczytałam wówczas to jedno zdanie: „Nadini nie jest córką wodza Woongów".

— To... niemożliwe! — szepnęła Nadini głucho.

— Pokaż ten papier! — brutalnie niemal rozkazał Wabi. Posłusznie wyjęła swój talizman z zanadrza. Był to skrawek skóry, wyprawiony miękko, zeszyty ścięgnem jelenim w formę koperty. Szwy puszczały tu i ówdzie. Wabi rozciął je nożem do reszty, odrzucił futerał i rozłożył kartę pergaminu wypełnioną drżącym pismem. Wzrokiem przebiegł arkusz i zbladł.

— Co ci jest — trwożnie spytała Minnetaki.

Lecz Wabigoon na nią nie zważał. Spojrzał na Nadini, potem na Roda i rzekł głosem tak wzruszonym, że ledwo rozróżnili słowa.

— Nadini! Rodryg nie zabił ci nikogo! Rodryg uratował ci ojca!

— Wabi, zwariowałeś! — zaczęła Minnetaki prawie z płaczem. — Wabi, co ci jest? Oprzytomnij!

A Wabi zaczął się  śmiać pogodnie, radośnie, jak człowiek oszołomiony szczęściem.

— Nie, nie zwariowałem,, tylko to jest tak cudowne jak w bajce, jak w najpiękniejszej z bajek! Słuchajcie, co Ojciec Antoni napisał na tym pergaminie...

W grobowej ciszy zaczął czytać:

Nadini nie jesteś córką wodza Woongów ani siostrą młodego Woongi. W roku 1890, w Złotej Jaskini, do której wejście zamyka wodospad, stary Woonga znalazł młodą Indiankę imieniem Dolores, zemdloną i chorą. Wiedziony litością zabrał ją do swej wsi. Po upływie pół roku kobieta ta umarła, wydając na świat dziecko, córeczkę, którą na cześć matki ochrzciłem również imieniem Dolores. Stary Woonga zatrzymał dziewczykę u siebie, zowiąc ją z indiańska Nadini. Łudziłem się myślą, że dane mi będzie kiedyś zawieść ją do cywilizowanego kraju, lecz śmierć starego Woongi oraz moja własna niemoc stanęły temu na przeszkodzie. Nowy wódz, młody Woonga, nie pozwoliłby zabrać Dolores, gdyby się zaś kiedykolwiek dowiedział, że dziewczyna jego siostrą nie jest —  zatrzymałby ją tym bardziej. W obawie, by Dolores nie spotkało co złego, ani jej, ani nikomu nie wyjawiam na razie prawdy. Wyznam jej wszystko przed śmiercią, a spisuję te zeznania na wszelki wypadek, bo może mi Bóg niespodziani e odjąć mowę. Paraliż czyni postępy z każdym dniem. Nogi mam już bezwładne. Ręka odmawia posłuszeństwa. Ale umysł mam jasny, więc stwierdzam raz jeszcze, że Nadini, wychowanka wodza Woongów, jest córką Indianki Dolores i białego poszukiwacza złota, imieniem John Ball.

— John Ball?! — szepnął Rod, jakby mu tchu brakło.

— John Ball! — triumfalnie krzyknął Wabi. — John Ball, którego ty, Rod, znalazłeś w Złotej Jaskini i ocaliłeś od śmierci! John Ball, którego żona Dolores zginęła w tym miejscu przed dziewiętnastu laty! John Ball, który czeka na nas w Wabinosh House. 

— To nie może być! — wyjąkała Nadini, wodząc po obecnych szeroko rozwartymi oczyma. — To niemożliwe!

— To prawda! To szczera prawda! — wołał Wabi śmiejąc się. — Nadini, zostaniesz z nami! Wrócisz z nami do swego ojca!

Usta Nadini drżały. Broda trzęsła się. Naraz z głośnym płaczem rzuciła się na szyję Minnetaki.

Tegoż dnia o zmierzchu Rod i Minnetaki przechadzali się nad rzeką. Księżyc wstawał. Woda migotała srebrzyście jak łuska rybia. Minnetaki rzekła pierwsza:

— A nasze złoto przepadło...

—  Żałujesz tego? —  zpewnym niepokojem spytał Rod. Spojrzała na niego poważnie.

— Nic a nic. Lecz co dziwniejsze, nie żałuję także wcale, że przygody nasze skończone. Dolores chce co prędzej wracać do ojca. Sądzę zresztą, że John Ball zyska za jednym zamachem córkę i zięcia. Niedługo wyprawimy wesele w Wabinosh House.

— Czyje wesele, Minni?

Ujął ją za rękę. Nie broniła mu tego uścisku. Unikając jednak natarczywego wzroku Roda, trzepała dalej:

— Czyjeż by? Dolores i Wabiego. Ale, wiesz, jak to nieraz od drobiazgu zależą  rzeczy ważne. Dolores twierdzi, że gdyby jej sowa, Wooto, nie zdechła w dniu naszego poznania, nigdy nie porzuciłaby jaskini, nie chcąc skazywać ptaka na śmierć głodową, a nie mogąc go przecie zabrać z sobą. Biedny Wooto, był taki. śliczny!

Umilkła na chwilę i raptem poczęła się  śmiać cichutko.

— A teraz to mi się znów przypomniało, jak Dolores zgubiła nad jeziorkiem kwiaty, które Wabi potem znalazł. Dolores, tak bardzo podobna do chłopca... a jednak pokochawszy, chciała się choć w kaczeńce ustroić i chociaż w wodzie przejrzeć, by zobaczyć, czy jest dość  ładna dla umiłowanego...

Mijali rosnący nad rzeką krzak głogu. Minnetaki wolną ręką urwała pąk na pół rozkwitły i wpieła go w warkocz przy uchu.

Lecz nagle krzyknęła lekko, tak gwałtownie Rodryg porwał ją w ramiona. Chłopak jednak nie puszczał. Gorącym szeptem, tuż u jej twarzy, mówił:

— Minni! I mnie już przygody nie nęcą, i ja nie żałuję straconego złota. A wiesz dlaczego? Bo mam ciebie. Bo cię kocham. Bo chcę mieć dom, nasz wspólny, i pracować dla ciebie, i cieszyć się z tobą, i smucić, gdy będziesz smutna, i wierzyć, że znów będzie dobrze. Minni, wiesz co, myślę, że cała nasza wyprawa była po to tylko, bym ci mógł teraz powiedzieć  — kocham!

— I ja kocham ciebie, Rod! — szepnęła Minnetaki jak echo.