Curwood James Oliver

ŁOWCY WILKÓW

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I. ŚMIERTELNY BÓJ

II. WABIGOON

III. MINNETAKI

IV PIERWSZE TRUDY

V TAJEMNICZE STRZAŁY

VI. TAJEMNICZE KOŚCIOTRUPY

VII. RODRYG ZNAJDUJE ZŁOTO

VIII. DZIEJE WOLFA

IX. WOLF MŚCI SIĘ

X. RODRYG ZWIEDZA PARÓW

XI. SEN RODRYGA

XII. TAJEMNICA SZKIELETU

XIII. POD ŚNIEGIEM

XIV. ODSIECZ

XV. RODRYG WALCZY

XVI. POWRÓT

ŁOWCY WILKÓW

Curwood James Oliver

I. ŚMIERTELNY BÓJ

Mroźna zima zaległa  w kanadyjskiej głuszy. Pyzaty, czerwony księżyc rzucał drżący blask na milczącą pustynię śnieżną. Żaden dźwięk nie mącił ponurej ciszy. Głosy dnia już zamarły; szepty i szmery nocy nie zbudziły się jeszcze. Zakrzepłe jezioro, obrzeżone półkolem sosnowego boru, wyglądało jak olbrzymi amfiteatr. Po drugiej stronie, tuż niemal nad szklistą taflą, stały gęste kępy modrzewi, a śnieg i szron osnuły ich gałęzie ciężkim pokrowcem. Śród pni panował nieprzenikniony mrok.

Olbrzymia biała sowa wynurzała się z tego mroku, zatoczyła wielkie kolisko i skryła się znowu w gęstwie drzew. W chwilę potem zabrzmiał jej ponury głos, nieśmiały jednak, jak gdyby mistyczna chwila ciszy nie minęła jeszcze. Śnieg, który padał cały dzień, ustał już i tylko powiew wiatru pieścił czasem oszronione konary. Panował niezwykły chłód; człowiek pozbawiony możności ruchu w ciągu godziny zamarzłby na śmierć.

Ciszę przerwał raptem jakiś dźwięk, niski a drżący, niby głębokie westchnienie. Nie wydała go pierś ludzka. Myśliwy, gdyby się tu przypadkowo znalazł, ująłby wnet mocniej kolbę fuzji. Dźwięk szedł z modrzewiowej kępy. Milczenie, które wnet zapadło, zdało się głębsze jeszcze. Sowa, niby bezszelestny kłąb srebrnego puchu, poszybowała nad zamarzłą gładź jeziora. Po chwili westchnienie powtórzyło się, znacznie jednak cichsza. Bywalec kanadyjskich puszcz skryłby się w mroku konarów i słuchałby, i patrzał, i czekał ciekawie; dźwięk bowiem dawał się już rozpoznać jako zdławiony bólem głos rannego zwierza.

Bardzo wolno, pełen nieufności zrodzonej w dniu dzisiejszym, olbrzymi łoś wkroczył w obręb księżycowego blasku. Jego wspaniały łeb, zgięty pod ciężarem potężnych rogów, poprzez jezioro zwracał się badawczo ku północy. Nozdrza miał szeroko rozwarte, oczy lśniące, a na śniegu, którędy przeszedł, czerniała smuga krwi. Sosnowy bór wydał się mu bezpiecznym schronieniem. Poprzez głęboko zawianą śniegiem lodową taflę kroczył wolno i z ogromnym trudem; patrząc nań, każdy myśliwiec odgadłby z łatwością, że łoś jest śmiertelnie ranny.

Gdy modrzewiowa kępa pozostała już o kilkadziesiąt metrów w tyle, łoś przystanął, wysoko uniósł łeb, kierując rozwarte nozdrza ku niebu, i nastawił długie uszy. Łoś przybiera zawsze tę postawę, ilekroć chce pochwycić daleki dźwięk. Ogromną ciszę nocną przerywało jednak tylko płynące z drugiej strony jeziora ponure hukanie sowy. Mimo to potężny zwierz stał wciąż bez ruchu, a u jego nóg, na śniegu, rosła kałuża świeżej krwi. Co za tajemnicza groza budziła się w głębinie leśnej. Najbystrzejszy ludzki słuch nic by nie uchwycił. Ale długie, niezmiernie czułe uszy łosia łowiły daleki pogłos. Zwierzę uniosło łeb wyżej jeszcze, nozdrza jego pochwyciły wiew ze wschodu, zachodu i południa, ale północ jedynie zdawała się go obchodzić.

Spoza wstęgi sosnowego boru dotarł wkrótce dźwięk tak wyraźny, że i ludzkie ucho mogłoby go już usłyszeć. Była to niby końcowa nuta żałosnej skargi. Z minuty na minutę dźwięk rósł, czasem brzmiąc donośnie, czasem zamierając w dali, ale zbliżając się bezustannie; był to łowiecki zew wilczego stada.

Czym dla zbrodniarza jest stryczek kata, czym rząd karabinowych luf dla pojmanego szpiega — tym dla rannego zwierza w pustyni śnieżnej jest głos wilczej pogoni.

Łoś instynktownie wyczuł straszliwą groźbę. Głowa mu zwisła, przez co rogi znalazły się na poziomie grzbietu, i lekkim truchtem jął się oddalać ku południowi. Na otwartej przestrzeni widać go było z daleka; wiedział o tym. Sosnowy bór jednak był mu domem i sądził, że tam właśnie znajdzie bezpieczne schronienie. Miał nadzieję, że osiągnie cel, nim wilki zdołają nadbiec. I raptem...

Stanął. Stanął tak gwałtownie, że kolana przednich nóg mu się ugięły i pyskiem przeorał śnieg. Wplątany w głosy wilcze dobiegł naraz huk wystrzału. Mila, a może i więcej, dzieliła strzelca od miejsca, gdzie stał ranny łoś, ale bez względu na odległość strzał ten przejął lękiem serce konającego króla północnych puszcz. Dnia tego słyszał już raz podobny dźwięk, a wraz z nim wdarła się w jego ciało tajemnicza niemoc i ostry ból.

Ostatnim wysiłkiem zdołał wstać, w rozwarte nozdrza wciągnął powiew z północy, wschodu i zachodu, wreszcie zawrócił z trudem i skrył się w ponurej i chłodnej gęstwinie modrzewiowej kępy.

Echo strzału przebrzmiało już i zapadła bezmierna cisza. Minęło pięć minut, potem dziesięć, aż długie, samotne wycie rozległo się ponad jeziorem. Zakończył je ostry, urwany zew, inne głosy pochwyciły ton pełną piersią i śpiew wilczej gromady brzmiał ponownie ponurą gamą.

Jednocześnie z gęstwy sosnowej wyszła ludzka postać, dała kilkanaście chwiejnych kroków i przystanęła, zwrócona nieco wstecz.

— Idziesz już, Wabi?

Z boru dobiegł zdyszany głos:

— Idę. Ale ty śpiesz się! Biegnij!

Pierwszy wędrowiec spojrzał przed siebie na jezioro. Był to chłopak liczący zapewne lat osiemnaście. W prawej dłoni trzymał gruby kij. Lewą rękę, złamaną czy też skaleczoną poważnie, niósł na temblaku z wełnianego szala. Na twarzy widniały ślady głębokich zadrapań i krwi, a bladość jej i znużenie mówiły wyraźnie, że chłopak bliski jest zupełnego wyczerpania. Czas jakiś biegł po śniegu, potem zwolnił i szedł jak pijany. Oddychał ciężko i niemal z jękiem. Kij wyśliznął mu się z bezsilnej dłoni; świadom ogarniającej go niemocy, nie próbował nawet kija podnieść. Człapał mozolnie krok za krokiem, aż kolana się pod nim ugięły i ciężko padł na śnieg.

Spod nawisłych jodłowych konarów wybiegł teraz młody Indianin. Oddychał szybko, ale z podniecenia raczej niż z wyczerpania. Za sobą, o pół mili zaledwie, słyszał zbliżający się coraz gon wilczy i przez chwilę, zginając nisko gibką postać, mierzył słuchem odległość dzielącą go od krwiożerczego stada. Potem oczyma jął szukać białego przyjaciela. Bez trudu znalazł  ciemną, nieruchomą plamę, jaką tworzyło na śniegu ciało chłopca. Na ten widok w. źrenicach jego odmalował się żywy niepokój. Oparłszy o nogi fuzję, przyłożył do ust zwinięte w trąbkę dłonie i wydał głośny okrzyk, który w pogodną noc dał się słyszeć chyba o milę.

— Wahoo-oo-oo! Waho-o-o-o!

Ranny chłopak uniósł się nieco, z trudem wstał i w odpowiedzi wydał podobny okrzyk, tak jednak słaby, że zdawał się być prawie szeptem. Potem, potykając się, ruszył znów w poprzek jeziora. W chwilę później Wabi znalazł się u jego boku.

— Jakże ci idzie, Rod? — spytał troskliwie.

Rod poruszył wargami, ale zamiast odpowiedzi dał się słyszeć tylko niewyraźny szmer. I nim młody Indianin zdołał go podtrzymać, ranny zachwiał się i upadł po raz drugi.

— Zdaje się, Wabi — szepnął z trudem — że nie pójdę już dalej! Nie mam sił.

Czerwonoskóry odrzucił karabin, ukląkł w śniegu obok przyjaciela i uniósł mu głowę.

— Doprawdy, Rod, już blisko! — tłumaczył serdecznie. — Tylko mały kawałeczek i dobrniemy do drzew. Należało się właściwie wspiąćna którąś sosnę, ale nie wiedziałem, że z tobą tak źle. Trudno zresztą urządzać postój z trzema nabojami!

— Tylko trzema!

— No tak! Przypuszczalnie mógłbym nimi położyć trzy bestie. Ale wchodź mi na ramiona, prędko!

Zgiął się jak scyzoryk tuż przed leżącym w śniegu przyjacielem. Poza nimi rozbrzmiał naraz chór wilczej zgrai, o wiele bliższy i wyraźniejszy niż przedtem.

— Są już na otwartej przestrzeni, a za kilka minut będą tu! — krzyknął Wabi. — Zarzuć mi ramiona na szyję, Rod! Tak! Czy możesz utrzymać karabin?

Wyprostował smukłą postać i zataczając się nieco pod ciężarem rannego, ruszył dość szybko ku czerniejącym w dali modrzewiom. Każdy muskuł jego młodego ciała był napięty do ostatnich granic. O wiele lepiej niż półprzytomny Rodryg zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa, które groziło im lada chwila,

Trzy minuty... cztery.. pięć!

Straszliwe wspomnienie budziło się w mózgu Wabigoona. Z dziecinnych lat pozostał mu w pamięci widok człowieka rozszarpanego przez wilki. Jeśli ostatnie trzy kule chybią, jeśli nie zdoła w porę dotrzeć do zbawczej kępy modrzewi — los ich będzie przypieczętowany. Mógł co prawda porzucić rannego towarzysza, a sam ratować się ucieczką, ale możliwość ta wywołała jedynie na ustach Indianina wzgardliwy uśmiech. Nie po raz pierwszy przecie wspólnie narażali się na śmierć; dziś jeszcze Rodryg walczył mężnie w obronie przyjaciela. Jeśli więc umrą, to umrą razem!

Powziąwszy niezachwiane postanowienie, Wabi silniej zacisnął dłonie na rękach rannego. Wiedział dobrze, że śmierć spogląda na nich z bliska. Jeśli nawet dotrą do drzew, ta przy tak silnym mrozie dłuższy pobyt wśród konarów również zakończy się zgonem, i to niemniej bolesnym. Dopóki jednak życie tliło w nim, nie tracił jeszcze nadziei i  brnął w śniegu, nasłuchując wycia wilków i czując z rozpaczą, że jego siły zmniejszają się z każdą chwilą.

Nagle wycie ustało. Wabi nie mógł pojąć powodu tej ciszy. Minęło dwie minuty, potem pięć i żaden bury cień nie, zmącił bieli jeziora. Czyżby wilki straciły trop? Trudno było w to uwierzyć. Wabi przypuszczał raczej, że jedno z ranionych przez niego zwierząt osłabło, a reszta zgrai rzuciła się nań i ucztuje teraz nad ciałem towarzysza. Zaledwie uprzytomnił sobie tę możliwość, a już wycie wybuchło na nowo, tak bliskie, że się odwrócił.. Kilkanaście smukłych cieni gnało ku nim środkiem jeziora.

Modrzewie oddalone były zaledwie o sto metrów. Rod mógł chyba przebyć tę przestrzeń o własnych siłach.

— Biegnij! — krzyknął mu Wabi. — Śpiesz się! Zatrzymam je!

Zwolnił z uścisku ręce przyjaciela i wnet z dłoni rannego wypadł karabin i potoczył się w śnieg. Wabi, pełen przerażenia,, ujrzał twarz Rodryga śmiertelnie bladą i jego półprzymknięte oczy. Ukląkł tuż przy nim jak urzeczony, raz po raz zwracając wzrok w stronę nadbiegającej już krwiożerczej zgrai. Karabin trzymał w pogotowiu. Wilki, niby rój os, wysypywały się z gęstwy boru. Tuzin najpotężniejszych zwierząt zbliżył się już na odległość strzału. Wabi wiedział, że jeśli chce powstrzymać pęd stada, powinien się zmierzyć właśnie z tą awangardą. Wyczekał jeszcze chwilę; czołowe bestie były teraz zaledwie o dwieście metrów. Młody Indianin porwał się naraz i z głośnym wrzaskiem ruszył na nie. Stało się, jak przypuszczał. Wilki, zaskoczone krzykiem i niespodzianą napaścią, przystanęły zbite w ciasny kłąb. Wabi szybkim ruchem uniósł karabin i strzelił. Długie, bolesne wycie poświadczyło celność strzału. Wabi strzelił po raz drugi, tym razem tak celnie, że jeden wilk dał w powietrze ogromnego susa i zwalił się na grzbiet, martwy.

Indianin zawrócił, pędem pobiegł do swego druha, pochylił się nad nim, zarzucił go sobie na grzbiet i niosąc w ręku karabin, ruszył ku czerniejącym opodal modrzewiom. Obejrzał się tylko raz jeden i ujrzał stado ucztujące nad cielskami towarzyszy. Przystanął dopiero wśród pni drzew. Tam złożył na ziemi ciało Rodryga, a sam, wyczerpany do ostatka, padł obok, nie spuszczając jednak wzroku z ucztującej zgrai.

W chwilę później bure plamy oddzieliły się od głównej ban dy i zaczęły pomykać ku modrzewiom. Na ten widok Wabi zrozumiał, że uczta się skończyła; co prędzej więc wgramolił się na nisko zwieszony konar potężnego drzewa i z trudem wciągnął za sobą rannego. Teraz dopiero biedny chłopak oprzytomniał nieco. Siły wracały mu powoli i z trudem przy pomocy Indianina zdołał się wspiąć na jeden z wyższych konarów.

— Po raz drugi, Wabi — rzekł, kładąc mu pieszczotliwie na ramieniu zdrową rękę — po raz drugi ratujesz mi życie! Raz, kiedym tonął, a teraz od tych wilków... Winienem ci ogromną wdzięczność!

— A dziś rano kto komu życie ratował?!

Patrzyli na siebie wzajem z wielką miłością w oczach. Na chwilę zapomnieli o grożącym niebezpieczeństwie, ale wnet mimo woli wzrok ich pobiegł ku lśniącej tafli jeziora. Stado zbliżyło się znacznie. Wabi w swym życiu nie widział nigdy tak olbrzymiej hordy. Tworzyło ją najmniej pięćdziesiąt wilków. Niby zgłodniała sfora, której rzucono niedostateczną ilość jadła, zwierzęta ganiały to tu, to tam, szukając nowego łupu. Nagle jeden wilk przystanął, przysiadł na zadzie i uniósłszy wysoko trójkątny łeb, wydał gromki zew łowiecki.

— To są dwa połączone stada! — wykrzyknął Wabi. — zaraz sobie pomyślałem, że zbyt wiele ich jest. Patrz! Część dąży już naszym śladem, a reszta ogryza kości tych, których zastrzeliłem przed chwilą. Gdybyśmy tak mieli dostateczną ilość naboi i twój karabin, który nam porwali ci bandyci, zrobilibyśmy majątek! A to co?!

Wabi urwał nagle, a ręka jego zacisnęła się kurczowo wokół ramion przyjaciela. Obaj chłopcy zamilkli. Wilki, zbite w gęstą masę, deptały na miejscu, w połowie drogi mniej więcej pomiędzy terenem niedawnej uczty a napowietrznym schronieniem myśliwych. Zgłodniałe bestie wykazywały niezwykłe podniecenie. Odnalazły właśnie kałużę krwi i purpurowy szlak znaczący drogę ucieczki rannego łosia.

— Co się stało, Wabi? — szepnął Rod.

Indianin milczał. W jego czarnych oczach lśnił zagadkowy płomień, usta miał rozchylone i w gorączkowym podnieceniu zdawał się ledwo oddychać. Rod powtórzył pytanie i niby w odpowiedzi stado zboczyło na południe, biegnąc milczkiem i kierując się wprawdzie nadal ku gęstwie modrzewi, ale nie ku schronisku młodych myśliwych, tylko o sto jardów w bok.

— Nowy trop! — wykrzyknął wreszcie Wabi. — Nowy i zupełnie świeży trop! Słyszysz, nie wydają najmniejszego dźwięku, to znaczy, że łup jest tuż!

Patrzyli drżąc. Ostatni wilk znikł wnet w. mroku leśnym. Chwilę trwała niezmącona cisza, potem chóralne wycie doszło ku nim z gęstwy.

— Znalazły nową ofiarę i gonią ją! — krzyknął Wabi. — Musimy to wyzyskać. Prędzej!

Zaczął się spuszczać z gałęzi na gałąź coraz niżej i miał już skoczyć na ziemię, gdy stado ponownie zawróciło ku nim.

O kilkadziesiąt metrów zaledwie trzasnęło poszycie leśne i młody Indianin co prędzej wspiął się ponownie na drzewo.

— Prędzej w górę! Prędzej! — dyszał gorączkowo. — Idą tu, prosto na nas! Nie powinny nas zwęszyć ani dojrzeć... Wtedy...

Przerwał, bowiem ogromny, szary cień wypadł spośród pni drzew i przemknął jak burza o pięćdziesiąt metrów zaledwie od modrzewia, na którym schronili się obaj myśliwcy. Poznali bez trudu, że jest to olbrzymi łoś, choć żaden z nich nie podejrzewał nawet, iż mają przed sobą to właśnie zwierzę, do którego Wabi strzelał parę godzin przedtem. W ślad za nim gnała zajadła horda. Łby zwisały nisko, węsząc krwawy trop. Zdławione wycie wydzierało się z gardzieli. Wilki przeleciały tak blisko, że otarły się niemal o drzewo, na którym siedzieli ludzie. Rod w marzeniach sennych nawet nie oglądał nigdy podobnego widowiska; Wabi, choć obyty z dramatami puszczy, patrzył jak urzeczony. Milcząc, bez tchu w piersiach, nie odrywali oczu od ponurej zjawy. Bystry wzrok młodego Indianina rozpoznawał pojedyncze cielska, tak wychudzone, że nie pozostało na nich nic prócz kości i mięśni. Straszliwy głód musiał je szarpać! Rodryg widział jedynie krwiożercze stado, złożone z potężnych zwierząt upojonych łatwym pościgiem.

Przemknęły jak wicher. Ale widok ten pozostał na całe życie w pamięci Rodryga Drew. Inne wspomnienie, straszliwsze jeszcze, prześladowało go równie długo. Półomdlałemu chłopcu wydało się, że nie upłynęła nawet minuta, a stado już dopadło rannego łosia. Biednego skazańca otoczono ze wszystkich stron. Rozległo się ponure kłapanie zgłodniałych paszcz i splątany z nim śmiertelny ryk konającego zwierza. Indiańska krew w żyłach Wabigoona popłynęła szybciej. Oczyma syna puszcz chłonął każdy fragment rozgrywającej się przed nim. tragedii. Był to wspaniały bój! Ale Wabi wiedział, że w tym pojedynku łoś zginie niechybnie, żywcem poszarpany na sztuki, a gdy wilki go pożrą, przypomną sobie o dwunogiej zwierzynie. Póki czas, należało zmykać. Uniósł się nieco i dotknął ręki towarzysza.

— Teraz pora! — rzekł. — Schodź! Tą stroną drzewa tylko! Ześliznął się w dół bardzo wolno, ramieniem podtrzymując rannego. Gdy obaj stanęli u stóp drzewa, zgiął kark, chcąc, jak poprzednio, wziąć Roda na plecy.

— Mogę iść, Wabi — szepnął tamten. — Podaj mi tylko ramię, dobrze?

Młody Indianin objął go wpół i obaj zniknęli w modrzewiowej gęstwie. W piętnaście minut potem stali na mieliźnie wśród zamarzłej rzeki. Po drugiej stronie, o kilkadziesiąt metrów zaledwie, ujrzeli coś, co wywołało na ustach obu radosny uśmiech. Opodal brzegu, na tle gęstych, jodłowych zarośli, płonął wesoły ogień. W odpowiedzi na powitalny okrzyk Wabigoona w blasku płomieni ukazała się śniada twarz, zaraz potem rozległo się wołanie.

— Mukoki! — wrzasnął Wabi.

— Mukoki! — roześmiał się Rod, szczęśliwy, że koniec włóczęgi już bliski.

Wciąż jeszcze uśmiechnięty, zachwiał się nagle i zatoczył tak silnie, że Wabi rzucił w śnieg karabin, by móc oburącz podtrzymać przyjaciela.

II. WABIGOON

Od dnia, w którym młody John Newsome opuścił Londyn płynąc do Ameryki, minęło niespełna trzydzieści lat. Los prześladował go niemiłosiernie; bardzo wcześnie stracił oboje rodziców, a pozostawiony przez nich skromny fundusz stopniał wkrótce bez śladu. John Newsome osiadł na razie w Montrealu, a będąc człowiekiem rozumnym, dzielnym i ambitnym, zyskał wkrótce zaufanie ludzkie, dzięki czemu otrzymał dobre stanowisko w Wiabinosh House, faktorii położonej wśród dzikiej głuszy opodal jeziora Nipigon.

W drugim roku swego panowania w Wabinosh House — agent kompanii jest bez mała królem podległych mu terenów — John Newsome poznał indiańskiego wodza imieniem Wabigoon oraz jego córkę, piękną Minnetaki. Młoda Indianka z dziecka stała się właśnie kobietą, a los obdarzył ją niepospolitą wprost urodą i wdziękiem. John Newsome od pierwszego zaraz wejrzenia pokochał śliczną księżniczkę. Stał się częstym gościem w wiosce Wabigoona, położonej o trzydzieści kilometrów w głąb boru. Minnetaki darzyła go wzajemnością, zwlekano jednak ze ślubem, bowiem na drodze do szczęścia stała nieprzezwyciężona niemal przeszkoda. Oto potężny wódz sąsiedniego plemienia Woonga. kochał od dawna piękną księżniczkę. Minnetaki czuła do niego niepohamowany wstręt, ale musiała kryć się z tym uczuciem ze względu na ojca, Woonga bowiem mógł się stać groźnym przeciwnikiem.

Z przybyciem młodego agenta między obu konkurentami wybuchła zajadła rywalizacja, na skutek której po dwukrotnym nieudanym zamachu na życie Newsome'a Woonga posłał staremu Wabigoonowi ostre ultimatum. Minnetaki odpowiedziała na nie w zastępstwie ojca. Odpowiedź ta rozpaliła w sercu Woongi płomień zemsty i nienawiści. Pewnej ciemnej nocy na czele swych wojowników napadł na uśpiony obóz Wabigoona z zamiarem porwania księżniczki. Atak udał się tylko częściowo. Padło kilkunastu obrońców, padł również przeszyty włócznią stary wódz, ale Minnetaki ocalała.

Zdyszany goniec przyniósł do Wabinosh House wieść o zdradzieckim napadzie i o śmierci Wabigoona. Newsome, na prędce uzbroiwszy swoich ludzi, pośpieszył na ratunek ukochanej. Kontratak, przeprowadzony z brawurowym rozmachem, odrzucił Woongę i jego wojowników w głąb boru, zadając im przy tym dotkliwe straty. W trzy dni później w Hudson Bay odbył się ślub Minnetaki z Newsome'em.

Od tej pory datuje się jedna z najkrwawszych waśni, jaka kiedykolwiek zaistniała w tych stronach. Waśń ta, jak to zobaczymy wkrótce, przeniosła się nawet na drugie pokolenie.

Woonga i jego banda poczęli sobie tak ostro z pozostałymi przy życiu członkami plemienia Wabigoona, że w krótkim czasie wybili ich niemal do nogi. Ci, co ocaleli z ogólnej rzezi, porzucili łasy rodzinne, chroniąc się w pobliże faktorii. Myśliwcy z Wabinosh House, udając się na łowy, częstokroć wpadali w zasadzki, gdzie mordowano ich bezlitośnie. Tuziemcy, prowadzący z faktorią handel wymienny, byli traktowani jako wrogowie przez wojowniczego Woongę. Lata nie przyniosły tu żadnych zmian. Waśń trwała niezmiennie. W zamian zresztą Woongowie — bo tak zwano członków plemienia Woongi — byli stale prześladowani i tępieni.

Tymczasem dwoje dzieci uszczęśliwiło związek Newsome'a i ślicznej Indianki. Starsze było chłopcem; na cześć dziada nadano mu imię Wabigoon, pieszczotliwie zwąc go Wabi. Młodszą o trzy lata dziewczynkę na prośbę ojca ochrzczono imieniem Minnetaki. Dziwnym zrządzeniem losu w żyłach Wa biego płynęła snać wyłącznie indiańska krew, podczas gdy Minnetaki zatraciła z wiekiem podobieństwo łączące ją z matką. Przeważało w niej piękno białej rasy. Fala kruczych włosów i czarne jak węgiel źrenice tworzyły śliczny kontrast z jasną, ożywioną rumieńcami twarzyczką. Wabi pozornie był tylko Indianinem, począwszy od obutych w mokasyny nóg aż po czubek głowy — smagły, muskularny i całą duszą kochający swobodny byt wśród rodzinnych puszcz. Posiadał jednak anglosaski spryt i rozsądek w stopniu być może nawet wyższym niż ojciec.

W życiu Newsome'a jedną z największych przyjemności było kształcenie ukochanej żony; oboje zaś marzyli o tym, by dzieci ich nie ustępowały pod wzglądem wykształcenia i ogłady dzieciom chowanym wśród cywilizacji. Toteż gdy Wabi skończył lat szesnaście, a Minnetaki trzynaście, jedynie po wyglądzie można w nich było odgadnąć domieszkę krwi indiańskiej. Jednakże oboje, zgodnie z wolą rodziców, zaznajomili się również z mową krajowców i z prymitywnym ich życiem.

W tym czasie właśnie plemię Woongi rozpoczęło najbezczelniejszą w świecie grabież. Gdy sprzykrzył mu się ostatecznie uczciwy byt, jęło zdobywać towary i zapasy wyłącznie kradzieżą i rozbojem, mordując przy tym traperów i kupców, ilekroć się nadarzyła okazja. Nienawiść do mieszkańców Wabinosh House stała się dziedziczna; synowie ssali ją z mlekiem matek. Istotna przyczyna zatargu poszła niemal w zapomnienie i jedynie wódz Woonga pamiętał o niej. Stał się wreszcie tak bezczelny, że władze wyznaczyły cenę na jego głowę i na głowy najpodlejszych jego towarzyszy. Na pewien czas udało się nawet wygnać uprzykrzoną bandę poza granice ludzkich osiedli, ale nikt nie mógł się pochwalić tym, że zabił lub też pojmał ich wodza.

Gdy Wabi skończył lat siedemnaście, postanowiono, że dla uzupełnienia nauk spędzi rok w jednym z większych miast Stanów Zjednoczonych. Młody Indianin — wszyscy niemal uważali Wabiego za Indianina czystej krwi, z czego był on niezmiernie dumny — wszelkimi siłami zwalczał ten nieszczęsny projekt. Uwielbiał puszczę całym swym półdzikim sercem. Burzyło się w nim wszystko na myśl o dużym mieście, pełnym tłoku, gwaru i zaduchu. Minnetaki zachwiała jego decyzją; prosiła gorąco, by jechał chociaż na jeden rok, a po powrocie opowiedział jej o wszystkich widzianych cudach i nauczył tego, co sam pozna. Wabi kochał nad życie swą śliczną, małą  siostrzyczkę i głównie ze względu na nią postanowił wreszcie jechać.

W ciągu pierwszych trzech miesięcy Wabi z zapałem studiował w Detroit. Ale z każdym dniem pogłębiała się jego tęsknota i samotność. Godziny wlokły się jak wieczność cała. Trzy razy na tydzień pisywał do Minnetaki i trzy razy tygodniowo dziewczynka z Wabinosh House odpisywała mu obszernie. Zresztą do zagubionej wśród dzikich puszcz faktorii pocztylion zaglądał tylko dwa razy na miesiąc.

Tego roku właśnie Wabi poznał Rodryga Drew. W owym czasie młody Indianin wyobrażał sobie, iż jest dzieckiem niedoli; Rod był nim naprawdę. Ojciec odumarł go w kolebce, a skromny pozostawiony przezeń fundusz wyczerpał się doszczętnie z biegiem lat. Zmuszony koniecznością Rod porzucił szkołę i jął się pracy zarobkowej. Obaj młodzi zaprzyjaźnili się prędko, a wzajemna sympatia zamieniła się wkrótce w serdeczne i silne przywiązanie. Po pewnym czasie Wabi zamieszkał w domu nowego przyjaciela. Pani Drew przedstawiała typ kobiety wykształconej i rozumnej, a zajęła się Wabim, tak szczerze, jakby był jej rodzonym dzieckiem. Czerwonoskóry chłopak nabrał wykształcenia i ogłady, a w listach jego nie brak było pełnych zachwytu wzmianek o nowych przyjaciołach. W krótkim czasie pani Drew otrzymała serdeczny list od matki swego pupila, a gdy odpowiedziała nań, zawiązała się między obu kobietami ożywiona korespondencja.

Dni płynęły teraz" niezmiernie szybko. W czasie długich zimowych wieczorów po ukończeniu dziennych zajęć obaj chłopcy zasiadali przed kominkiem i młody Indianin snuł nie kończącą się opowieść o pełnym uroków życiu wśród dzikich puszcz północy. W piersi Roda coraz gwałtowniej budziła się chęć poznania tych krain. Tysiące planów powstawało w ich mózgach, obmyślali tysiące niezwykłych przygód, a poczciwa pani Drew uśmiechała się słysząc ich rozmowy i potakiwała im.

Skończyły się wreszcie nauki młodego Indianina i Wabi powrócił do ojczystego domu i do puszczy, którą tak bardzo kochał. Przy pożegnaniu obaj chłopcy mieli łzy w oczach, a pani Drew rozpłakała się nawet, żegnając swego pupila. Dni, które nastały teraz, przyniosły Rodrygowi dużo trosk i zgryzot, Brak przyjaciela dawał się boleśnie odczuć.

Minęła wiosna i lato. Wczesną jesienią, gdy wrzesień ubarwił purpurą i złotem liście północnych drzew, przybył do Detroit list od Wabigoona. I wnet w małym mieszkanku zapanowały: trwoga, radość i podniecenie. Prócz listu Wabiego, przyszły jeszcze trzy listy: od starego Newsome'a, od jego żony i córki. Wszyscy prosili jak najserdeczniej, by pani Drew wraz z synem zechciała spędzić zimę w Wabinosh House.

Nie martw się, że stracisz posadę — pisał Wabi. — W ciągu zimy uzbieramy więcej pieniędzy, niżbyś mógł zarobić w Detroit w ciągu trzech lat. Będziemy polować na wilki. Roi się tu od nich, a rząd płaci piętnaście dolarów za każdy zdobyty skalp. Dwa lata temu ubiłem czterdzieści sztuk, choć zajmowałem się tym jedynie dorywczo. Mam oswojonego wilka, którego używam na przynętę. Nie trap się o fuzję czy inne przybory myśliwskie. Mam wszystko, co potrzeba.

Kilka dni trwały narady matki z synem, zanim posłano do Wabinosh House ostateczną odpowiedź. Rodryg namawiał, tłumaczył, opisywał w barwnych słowach cudowne chwile, jakie tam spędzą, wyjaśniał, ile zdrowia nabędą w ciągu tej zimy. Pani Drew była usposobiona pesymistycznie. Ich stan finansowy przedstawiał się opłakanie, więc nie chciała, by Rod porzucał pracę, która dając skromny, lecz pewny dochód zabezpieczała im byt. Miał zresztą przed sobą dobrą przy szłość, a tej zimy właśnie firma, w której pracował, podwyższała mu pensję do dziesięciu dolarów tygodniowo. Stanęło wreszcie na tym, że pani Drew pozostanie w Detroit, a Rodryg sam pojedzie do Wabinosh House. Wysłano wkrótce odpowiednie pismo.

W trzy tygodnie później przyszła odpowiedź Wabigoona. Przyjaciele spotkają się dziesiątego października w Sprucewood nad rzeką Black Sturgeon. Łodzią dotrą do jeziora tejże nazwy, a stamtąd przy pomocy tragarzy przeprawią się ku jezioru Nipigon. W Wabinosh House muszą stanąć przed nadejściem wielkich mrozów.

Pozostawało bardzo mało czasu dla poczynienia niezbędnych przygotowań; na czwarty dzień po otrzymaniu listu Rod w towarzystwie matki oczekiwał przybycia pociągu, który miał go wieźć ku nowemu, pełnemu przygód życiu. Młody chłopak stanął w Sprucewood jedenastego października. Wabi czekał już nań w towarzystwie sługi, Indianina. Zaraz po południu ruszyli w górę rzeki.

III. MINNETAKI

Rod po raz pierwszy ujrzał dziewiczy krajobraz. Siedząc obok przyjaciela w łodzi z brzozowej kory, co niosła ich po falach rzecznych, napawał oczy dziką urodą puszcz i mokradeł, wśród których sunęli cicho niby zjawy senne. Serce biło mu w piersi radosnym rytmem, a oczy badały każdą  gęstwę, każdy załom gruntu, chciwe widoku zwierzyny, której jak zapewniał Wabi, była tu niezliczona ilość. W poprzek jego kolan, w każdej chwili gotowy do strzału, leżał karabin Wabigoona. W rześkim powietrzu trwał jeszcze przymrozek ranny. Czasami otaczał ich las drzew liściastych, pełen purpury i złota, to znów nad samą niemal toń schodził ciemny sosnowy bór. Tu i ówdzie stały samotne modrzewie. Ogromną ciszę przerywały tylko głosy dzikich mieszkańców tej krainy. Kuropatwy nawoływały się w gąszczu; gęsi porywały się z trzcin, szumiąc potężnymi skrzydłami. Przed południem pierwszego zaraz dnia Rod drgnął słysząc silny chrzęst w poszyciu leśnym, zaledwie o rzut kamieniem od łodzi. Widział, jak gną się i chwieją młode drzewka porastające brzegi rzeki, i usłyszał nad uchem szept Wabigoona:

— Łoś!

Na to słowo ręce mu drgnęły, a krew w żyłach popłynęła szybciej. Nie miał w sobie jeszcze stoicyzmu wytrawnych myśliwych, ogromnego spokoju zachowywanego przez mieszkań ców dalekiej północy wobec podobnych zjawisk. Rod nie widział przecie nigdy w życiu grubego zwierza na wolności.

Miał go zresztą wkrótce ujrzeć. Chwila ta nadeszła po południu. Łódź opływała z wolna półwysep rzeczny. Za tym półwyspem zgromadziła się spora ilość naniesionych prądem suchych pni i kiedy słońce zniżało się ku zachodowi, ostatnie jego blaski barwiły ciepłą pozłotą nieruchomy stos drzewa. W słońcu tym, jak zwykle przed nadejściem zimowych nocy, biorąc słoneczną kąpiel leżał ogromny zwierz, na którego widok z piersi Roda wyrwał się okrzyk pełen podniecenia i zachwytu. Poznał, że ma przed sobą niedźwiedzia.

Niedźwiedź, zaskoczony niespodzianie, był o kilkadziesiąt metrów zaledwie. Rod błyskawicznie przyłożył karabin do ramienia, wycelował szybko i dał ognia. Miś piął się już wzwyż stosu, dążąc ku twardej ziemi; po strzale przystanął naraz, pośliznął się, o mało nie padł, ale po chwili, niby nabrawszy sił, podjął na nowo ucieczkę.

— Raniony! — wrzeszczał Wabi. — Prędzej! Wal jeszcze!

Drugi strzał Roda nie wywarł na pozór przynajmniej żadnego skutku. Podniecony, zapominając, iż znajduje się w chwiejnej łodzi, skoczył na równe nogi i strzelił po raz trzeci do niedźwiedzia, który lada moment miał zniknąć poza skłębionym zwałem drzew. Wabi i jego indiański sługa przeważyli błyskawicznie łódź w drugą stronę, sięgając jednocześnie wiosłami jak najgłębiej, ale wysiłki ich nie zdołały ocalić lekkomyślnego chłopca. Pozbawiony równowagi na skutek szarpnięcia fuzji, Rod kiwnął się w tył i chlupnął w wodę. Wabi przegiąwszy się chwycił tonącego za ramię.

— Trzymaj fuzję i nie ruszaj się! — krzyknął. — Gdybym cię teraz ciągnął do łodzi, na pewno by się wywróciła.

Skinął na Indianina, a ten z wolna jął wiosłować ku brzegowi. Potem, nachylony, uśmiechnął się ku ociekającej wodą twarzy Roda.

— Do pioruna, ostatni strzał jest pociechą dla nowicjusza! Dostałeś swego misia, mój drogi!

Nie zważając na niewygodną pozycję, Rod wydał radosny okrzyk, a zaledwie stopą dotknął gruntu, wyrwał się z ręki Wabigoona i pobrnął w stronę drzewnego zwału. Na szczycie znalazł  niedźwiedzia, którego uśmierciły dwie kule: jedna w czaszce, a druga między żebrami. Stojąc nad swą pierwszą tak wspaniałą zdobyczą, Rodryg spojrzał w dół, gdzie towarzysze podróży wyciągali na brzeg łódkę, i wrzasnął pełen zachwytu tak donośnie, że krzyk jego dał się słyszeć chyba o pół mili w krąg.

— Postój i ogień będą wyłącznie dla ciebie! — śmiał się Wabi biegnąc ku niemu. — Masz fenomenalne szczęście! Urządzimy zaraz wspaniałą ucztę i olbrzymie ognisko z tego uschłego drzewa. Zobaczysz, jak cudownie spędzimy noc. Ho, Muki! — krzyknął w kierunku starego Indianina. — Poćwiartuj tego jegomościa, a ja założę obóz!

— Czy można zatrzymać futro? — zapytał Rod. — To moja pierwsza zdobycz, no i...

— Ależ oczywiście, że można! Pomóż mi rozpalić ogień, rozgrzejesz się prędzej!

Rod był tak podniecony myślą, iż pierwszy raz w życiu przenocuje pod gołym niebem, że zapomniał nawet o swej nieprzewidzianej kąpieli. Przede wszystkim rozpalono ognisko i wkrótce olbrzymi, bezdymny płomień roztaczał blask i ciepło na trzydzieści stóp w krąg. Wabi przyniósł z łodzi wełniane koce, zdjął z siebie część odzienia i ubrał w to Rodryga. Wkrótce obaj siedzieli przy ogniu, a rzeczy Roda suszyły się rozpięte na żerdziach. Rod widział potem, jak się robi szałas w głuszy leśnej. Wesoło gwiżdżąc Wabi przyniósł z łodzi siekierę i jął ścinać całe naręcza sosnowych gałązek. Rod, owinięty w koce i podobny do karnawałowej figury, pomagał mu ochoczo. Nie minęło pół godziny, a już szałas jął przybierać określone kształty. Wbito w ziemię dwa konary, a na ich rozwidleniach oparto mocny drąg. Od tego drąga ukośnie puszczono ku ziemi długie żerdzie, które pokryto gęstą warstwą sosnowych gałęzi. Nim szałas był gotów, stary Indianin ukończył również ćwiartowanie niedźwiedzia. Ułożono teraz miękkie posłanie z pachnącego igliwia i gdy ogień wesoło trzeszczał, a noc osnuła las tajemniczym cieniem, Rod myślał pełen zachwytu, iż żadna w świecie powieść nie dałaby mu tak realistycznych przeżyć.. A gdy w parę chwil później ponad żarzącymi węglami rumienił się wielki kawał niedźwiedziego mięsa, a woń kawy łączyła się z zapachem placków ułożonych na ciepłych głazach, pojął, że ziściły się wreszcie jego najdroższe sny.

Nocy tej w złotym blasku ognia Rod słuchał przejmujących grozą opowiadań Wabigoona i starego Indianina, a potem czuwał do świtu niemal, łowiąc uchem dalekie wycia wilcze, tajemniczy chlupot nurtów rzecznych i dziwne okrzyki nocnego ptactwa. W ciągu trzech następnych dni doznawał wciąż nowych przygód. Pewnego mroźnego ranka, gdy towarzysze podróży spali jeszcze, wykradł się z obozu niosąc karabin przyjaciela i strzelał potem do napotkanego jelenia, chybiając dwukrotnie. To znów uganiał wraz z Wabim za wspaniałym renem, który choć ranny, przepłynął jezioro Sturgeon i znikł im z oczu.

Było piękne, jesienne popołudnie, gdy Wabi sokolimi oczyma dojrzał budynki Wabinosh House, z dala widoczne na tle nie kończącej się, rzekłbyś, linii boru. Gdy zbliżyli się nieco, radośnie jął wskazywać przyjacielowi poszczególne gmachy, a więc budynek kompanii, grupę domków urzędniczych i wreszcie siedzibę agenta, gdzie zapewne oczekiwano już drogich gości.

Od brzegu oderwało się naraz samotne czółno i ledwo dostrzegalna postać jęła ku nim powiewać białą chustką. Wabi krzyknął radośnie i unosząc w powietrze karabin, dwukrotnie strzelił.

— To Minnetaki! — wołał. — Mówiła, że będzie nas wyglądać i wyjedzie na spotkanie!

Minnetaki! Rod uczuł lekki nerwowy dreszczyk. W czasie zimowych wieczorów Wabi tysiąckrotnie opisywał mu ją; pełen braterskiego uczucia, malował siostrę żywymi barwami, aż Rod poznał ją i ukochał, choć nie widział pięknej dziewczyny nigdy w życiu.

Oba czółna szybko biegły ku sobie po gładkiej powierzchni wody i stanęły wnet burta w burtę. Minnetaki, chichocząc, przechyliła się zręcznie i ucałowała brata, podczas gdy oczy jej strzygły ciekawie w stronę chłopaka, o którym słyszała już tak wiele.

Minnetaki była dziewczyną piętnastoletnią. Po matce miała gibką postać i nieporównany wdzięk ruchów. Gęstwa lekko falujących włosów otaczała śliczną twarzyczkę, a w grubych warkoczach, niedbale rzuconych na plecy, grały czerwienią i zlotem wplątane w nie jesienne liście. Stanąwszy w łodzi, spojrzała z uśmiechem w oczy Roda, a on, przypominając sobie nakazy cywilizacji, zdjął kapelusz w szarmanckim ukłonie. Nagły poryw wiatru wyrwał mu to nakrycie głowy. Śmiech buchnął wnet z żywiołową siłą; śmiał się nawet stary Indianin. Minnetaki zaś pchnąła szybko swe czółno w stronę pływającego opodal kapelusza.

— Nie powinien pan nosić tego, gdy jest jeszcze ciepło — rzekła podając mu wyłowiony wiosłem kapelusz. — Wabi chodzi co prawda i latem z okrytą głową, ale ja nie!

— To i ja także nie będę — pośpiesznie zapewnił Rod. A gdy Wabi parsknął śmiechem, zaczerwienili się oboje jak wiśnie.

Zaraz po przybyciu do faktorii Rodryg przekonał się, że Wabi poczynił już wszelkie przygotowania tyczące wspólnej wyprawy. W przeznaczonej dla gościa izbie wisiały: pięciostrzałowy karabin Remingtona i duży rewolwer ciężkiego kalibru; w kącie stały rakiety śnieżne i leżało moc drobiazgów mogących się przydać w leśnej głuszy. Wabi wyznaczył również na mapie teren ich poczynań. W pobliżu faktorii wilki, tępione przez człowieka, były już nieliczne i miały się na baczności, ale o sto mil na północ lub wschód, wśród dzikich pól i borów, żyły ich całe hordy, dziesiątkując stada łosi, jeleni i renów.

W tamtych stronach właśnie miała być główna kwatera łowców. Należało ruszać w drogę niezwłocznie, bowiem chata z pni drzew, w której myśliwi chcieli spędzić zimę, powinna była stanąć, jeszcze zanim spadną wielkie śniegi. Wymarsz nastąpić miał za tydzień. Towarzyszem obu chłopców został stary Indianin Mukoki, daleki krewniak zamordowanego wodza Wabigoona.

W ciągu najbliższych sześciu dni, podczas gdy Wabi zastępował nieobecnego ojca prowadząc interesy kompanii, śliczna Minnetaki uczyła Roda, jak należy żyć w głuszy leśnej. Czy to w łodzi, czy z karabinem w ręku, czy też tropiąc półzatarty ślad, Minnetaki wzbudzała zawsze zachwyt chłopca. Rodryg nie krył swych uczuć wobec przyjaciela, a Wabi podzielał je w zupełności.

Spośród wszystkich mieszkańców faktorii Minnetaki wstawała najwcześniej. Rod niewiele dawał się jej wyprzedzać. Gdy jednak nadszedł wreszcie dzień wyjazdu młodych myśliwców, Rod spóźnił się i ubierał dopiero, gdy Minnetaki od dawna już pogwizdywała na dworze. Gwizdała zaś ślicznie i chłopak zazdrościł jej szczerze wyjątkowych zdolności w tym kierunku. Nim wyszedł na podwórko, dziewczyna już znikła na skraju boru, a Wabi, dawno ubrany krzątał się wraz z Mukim, pakując toboły podróżne. Ranek był piękny, pogodny i mroźny, a w ciągu nocy jezioro pokryło się cienką warstwą lodu. Wabi parokrotnie zwracał się w kierunku gęstwy leśnej, wydając znany okrzyk, ale żadna odpowiedź nie nadeszła.

— Nie wiem, dlaczego Minnetaki nie wraca — rzekł niedbale, zaciągając rzemień przy naładowanym już plecaku. — Śniadanie będzie wkrótce gotowe! Zawołaj ją, Rod. Dobrze?

Rodryg nie miał nic przeciwko temu. Pędem ruszył ścieżynką, którą jak wiedział, zazwyczaj chodziła Minnetaki. Dotarł wkrótce do pokrytego żwirem wybrzeża, gdzie dziewczyna . pozostawiała zawsze swoje czółno. Sprawdził wnet, że była tu przed chwilą, bowiem lód wokół czółna był wykruszony nieco. Musiała próbować jego mocy. Żwir zachował wiernie odbicie jej stóp.

— Minnetaki! Minnetaki!

Rod rzucił głośno jej imię i zamilkł nasłuchując. Odpowiedź nie nadeszła. Wówczas wiedziony przeczuciem, którego sam nie umiałby określić, pognał w głąb leśną, trzymając się wciąż w pobliżu jej ścieżki. Po chwili przystanął i krzyknął raz i drugi. Cisza...! Pomyślał, iż dziewczyna mogła już zawrócić ku domowi lub też porzuciwszy ścieżkę weszła w gąszcz. Ale dalej nieco na miękkim gruncie dojrzał znów jej wyraźny ślad. Przystanął ponownie i słuchał, powstrzymując nawet oddech. Nie wiedział wcale, czemu tak postępuje. Wiedział tylko, że od faktorii dzieli go już półmilowa przestrzeń i że Minnetaki nie powinna się tu znajdować w porze śniadaniowej.

Z dali dobiegł naraz ku niemu jakiś krzyk. Drgnął. Krew zastygła w nim, serce zda się przestało bić, a w następnej chwili gnał już jak jeleń wąskim szlakiem leśnej ścieżki. Nieco dalej leżała polana, wyżarta w gęstwie przez niedawny pożar, a na niej Rod ujrzał coś, co przejęło go niewymowną zgrozą. Zobaczył Minnetaki, całą w płaszczu starganych włosów, z głową owiniętą jakąś szmatą; dwóch Indian wlokło ją śpiesznie ku bliskiej już ścianie boru.

Rod stał parę sekund jak skamieniały. Potem wróciła mu zdolność ruchu i myśli, a wszystkie mięśnie sprężyły się gotowe do walki. Od szeregu dni ćwiczył się w strzelaniu z rewolweru i broń tę miał obecnie u pasa. Strzelić! A jeśli rani Minnetaki? U stóp swych ujrzał gruby konar w kształcie maczugi; schylił się, podniósł go i ruszył pędem przez polanę. Miękki mech głuszył jego kroki. Był już o parę metrów od celu swej pogoni, gdy Minnetaki, walcząc rozpaczliwie, potknęła się i niemal padła. Jeden z Indian, unosząc ją z ziemi, odwrócił nieco głowę i ujrzał Roda, jak pędzi ku nim ze wzniesioną maczugą. Dziki okrzyk Roda, bojowy wrzask Indianina — i walka się rozpoczęła. Chłopak gruchnął maczugą w kark jednego z opryszków, druzgocąc mu ramię, ale drugi czerwonoskóry, błyskawicznie dopadłszy z tyłu, chwycił go wpół.

Minnetaki, swobodna na razie, szybkim ruchem zerwała za słonę z oczu i ust. Natychmiast objęła wzrokiem sytuację. Ranny Indianin u jej stóp próbował już powstać, a tuż obok Rod i drugi napastnik tarzali się po ziemi, zaciekle walcząc. Widziała, jak palce Indianina zaciskają się na gardle jej obrońcy, jak bieleje twarz Roda i rozszerzają się nadmiernie jego oczy — i z łkaniem chwytając porzuconą na ziemi maczugę, opuściła ją całą siłą na łeb czerwonoskórego. Maczuga uniosła się trzykrotnie i trzykrotnie opadła, a palce na gardle Roda rozluźniły się nieco. Minnetaki po raz czwarty gotowała się do ciosu, gdy nagle obezwładnił ją silny chwyt z tyłu, a krzyk zamarł w zdławionej krtani. Ale Rod wyzyskał odpowiednią chwilę. Szalonym wysiłkiem wydarł rewolwer zza pasa i przywarł lufą do ciała przeciwnika. Dał się słyszeć głuchy strzał i Indianin z jękiem agonii padł wznak na ziemię. Na ten widok drugi napastnik puścił dziewczynę i rzucił się w gęstwę leśną. Minnetaki zachwiała się i upadła, a Rod, zapominając o pogoni, przykląkł obok, odrzucił jej z czoła splątane włosy i zaczął uspokajać i pocieszać, wynajdując najczulsze słowa.

Wabi i Mukoki znaleźli ich tak w pięć minut później. Wprowadził ich na właściwy trop pierwszy bojowy okrzyk Roda, a potem kierowali się już odgłosem walki. Dwaj urzędnicy faktorii, przeczuwając jakieś zajście, biegli tuż za nimi.

Jak się okazało, Minnetaki została napadnięta tak niespodziewanie, że nim zdołała krzyknąć, już jej szmatą zatkano usta. Woongowie zmusili ją potem, by szła sama jedna po miękkiej ścieżynce, dając pozór absolutnej swobody. Sami przedzierali się poprzez gęstwę, nie pozostawiając żadnych śladów. Liczyli na to, że ktokolwiek ujrzy samotny trop dziewczyny, nie domyśli się nigdy, iż tędy wiedziono brankę.

Próba porwania Minnetaki, bohaterstwo Roda i śmierć jednego z napastników, w którym poznano wojownika Woongi — spowodowały w Wabinosh House niemałą sensację. Młodzi myśliwi odłożyli swą wyprawę na czas nieograniczony. Było jasne, iż Woonga musi znajdować się w pobliżu, toteż Rod i Wabi na czele wiernych Indian i paru traperów całymi dniami przetrząsali okoliczne bory. Ale bandyci znikli równie tajemniczo i nagle, jak się pojawili. Wreszcie Wabi otrzymał od siostry solenne przyrzeczenie, że nigdy już nie będzie się przechadzać samotnie z dala od domu, po czym obaj chłopcy podjęli na nowo przerwane przygotowania do dalekiej wyprawy.

I tak czwartego listopada, w piękny, mroźny ranek, Rod, Wabi i Mukoki wyruszyli w daleki świat na spotkanie przygód, co czekały już na nich wśród białych pustyń północy.

IV PIERWSZE TRUDY

Mróz hulał nie na żarty; jeziora i rzeki głęboko zamarzły, a cienki kobierzec śniegu okrył ziemię. Popędzani dwutygodniowym opóźnieniem młodzi myśliwcy i Mukoki przecięli forsownym marszem północny kraniec jeziora Nipigon i szóstego dnia po wyruszeniu znaleźli się koło rzeki Ombabika, gdzie zmuszeni byli zatrzymać się na postój ze wzglądu na straszliwą burzę śnieżną. Rozbito więc prowizoryczny obóz i właśnie w trakcie tych czynności stary Indianin znalazł pierwsze ślady wilcze. Postanowiono wówczas, że warto tu pozostać parę dni i zbadać tereny łowieckie. Rankiem drugiego dnia Wabi strzelał do starego łosia i ranił go. Był to ten sam olbrzymi łoś, którego tragiczną śmierć opowiedzieliśmy w pierwszym rozdziale tej powieści. Tegoż ranka obaj młodzi wyruszyli na rekonesans, chcąc się przekonać, czy okolica obfituje w potrzebną im zwierzynę, inaczej mówiąc, czy wilki znajdują się tu w dostatecznej ilości.

Mukoki został w obozie sam. Z powodu opóźnienia marsz odbywał się dotychczas nadzwyczaj śpiesznie, bez żadnych dłuższych postojów i bez wypraw myśliwskich, toteż nasi wędrowcy byli od tygodnia zupełnie pozbawieni świeżego mięsa, zadowalając się z konieczności konserwami i wędliną. Mukoki, którego potężny apetyt pobudzał równie potężną gorączkę łowiecką, postanowił w czasie nieobecności obu młodych zaopatrzyć nieco pustą spiżarnię. Opanowany tą myślą opuścił pod wieczór obóz z zamiarem możliwie rychłego powrotu.

Na plecach niósł dwa potężne sidła wilcze. Wędrując wzdłuż rzecznego łożyska, natknął się naraz na zamarzłe i poszarpane szczątki jelenia. Jasne było, że zwierzę padło zaledwie kilkanaście godzin temu; z odcisków łap na śniegu Mukoki wyczytał, że morderstwa dokonały cztery wilki. Jako wytrawny myśliwiec, Indianin był niemal pewien, że czworonożni zbóje tej nocy jeszcze powrócą do przerwanej uczty. Zatrzymał się więc tu czas jakiś, ustawił odpowiednio sidła i przykrył je parucalową warstwą śniegu.

Mukoki ruszył dalej i natrafił wkrótce na zupełnie świeży trop jeleni. Przekonany, że jeleń nie zechce się długo włóczyć po głębokim śniegu, podążył bez zwłoki jego śladem. O pół mili dalej przystanął nagle, pełen zdumienia. Inny myśliwiec dążył już tym samym tropem.

Mukoki posuwał się teraz naprzód nadzwyczaj wolno. Po chwili dojrzał na śniegu odbicie jeszcze jednej pary obutych w mokasyny nóg, a wkrótce i trzeci łowca przyłączył się do dwóch poprzednich.

Stary Indianin nie ustawał mimo to w pogoni, pchany zresztą bardziej ciekawością niż chęcią przyjścia z ewentualną pomocą członkom swojej rasy. Na skraju gęstwy jodeł potknął się niemal o leżącego na śniegu trupa ściganego zwierza. Obejrzał go uważnie i po chwili wiedział już, że jeleń padł od kuli zaledwie dwie godziny temu. Trzej łowcy wycięli serce, wątrobę i ozór oraz zabrali cały zad, pozostawiając resztę mięsa wraz ze skórą. To, że wzgardzili najbardziej wartościową częścią upolowanego zwierza, wydało się Mukokiemu bardzo dziwne. Z nowym zainteresowaniem jął badać odciski stóp. Zrozumiał wkrótce, że nieznani łowcy śpieszyli się bardzo i że po zabraniu mięsa ruszyli pędem chcąc zapewne nadrobić stracony czas.

Stary Indianin, wciąż jeszcze pełen ciekawości, wrócił do resztek jelenia, odciął łopatki i żebra, zawinął wszystko razem w skórę i zarzuciwszy ciężar na plecy, ruszył z powrotem do obozu. Gdy odnalazł go, było już ciemno. Wabi i Rod nie wrócili jeszcze. Rozpalił więc potężny ogień, zawiesił nad nim mięso i niecierpliwie czekał powrotu przyjaciół.

W pół godziny później usłyszał wołanie, a nadbiegłszy ujrzał, jak Wabi trzyma w ramionach półomdlałego Roda.

Rannego chłopca natychmiast zaniesiono do obozu i dopiero gdy leżał na wygodnym posłaniu pod namiotem, w ciepłym blasku ognia, Wabi dał Mukokiemu pewne wyjaśnienia.

— Zdaje mi się, Muki, że ma złamane ramię. Czy jest ciepła woda?

— Postrzał? — zagadnął Indianin zamiast odpowiedzi. Ukląkł obok Roda i wyciągnął ku niemu niespokojne ręce.

— Nie. Uderzony maczugą.. Spotkaliśmy trzech Indian, myśliwych... Obozowali pod gołym niebem... Jedli. Zaprosili nas do wspólnej uczty... Kiedy posilaliśmy się, nic nie podejrzewając, skoczyli na nas... Rod zarobił to, a stracił swój karabin...!

Mukoki szybko obnażył lewy bok i ramię rannego; powyżej pasa widniał olbrzymi siniak, a ramię było czarne i spuchnięte. Mukoki był zawołanym chirurgiem; takich lekarzy spotyka się jedynie wśród dzikich krain, gdzie przyroda sama uczy ich, jak stawiać diagnozę i jakie stosować leki. Badanie przeprowadził szorstko i bezwzględnie, naciskając i gniotąc chore ramię, aż Rod jęczał z bólu. Wreszcie stary Indianin orzekł z błyskiem zadowolenia w oczach:

— Kość nie jest złamana, a najgorsze to! — palcem dotknął sińca. — Omal żebra nie pękły! Zaparło dech i stąd wielka słabość. Trzeba dobrze zjeść, wypić gorącej kawy i dać się natrzeć niedźwiedzim sadłem. Wszystko będzie dobrze!

Rod, który właśnie otworzył oczy, uśmiechnął się blado, a Wabi krzyknął z radości.

— Nie jest tak źle, jak myśleliśmy! Prawda, Rod? — zawołał. — Muki się nie myli! Jeśli mówi, że ramię jest całe, to możemy mu śmiało wierzyć! Zawinę cię zaraz w te koce, a wkrótce zjemy kolację tak pyszną, że zapomnisz o wszystkich bólach. Czuję mięso!'Świeże mięso!

Mukoki zerwał się z radosnym chichotem i skoczył ku ognisku, nad którym piekły się już jelenie żebra. Nabierały właśnie pięknej, brunatnej barwy, a rozkoszna woń łechtała nozdrza. Nim Wabi opatrzył skaleczenia Roda i owinął je czystym bandażem, uczta była zupełnie gotowa.

Gdy podano rannemu spory kawał mięsa, chleb i kubek dymiącej kawy, Rod uśmiechnął się z pewnym zażenowaniem.

— Wiesz, Wabi, że wstydzę się trochę! — rzekł zarumieniony. — Sprawiłem wam obu tyle kłopotu, a teraz widzę, że nie mam nawet złamanej ręki, a głodny jestem jak niedźwiedź. Głupio, prawda? Wolałbym bodaj, żeby moja łapa była naprawdę pęknięta!

Mukoki zatopił już zęby w tłustym kęsie pieczonego mięsiwa, ale przestał na chwilę jeść, by móc się pośmiać radośnie.

— Ugh! — wykrzyknął Wabi. — A to świetna nowina! — Echo jego okrzyku poszło daleko w las. Opamiętał się wnet i podejrzliwie rzucił wzrokiem w mroczną dal poza obrębem świetlnego kaliska.

— Czy sądzicie, że pójdą naszym śladem? — spytał.

Nie odpowiedział mu nikt i nastała długa cisza. Potem Wabi kończył opowiadać dzisiejsze przygody. Napad był tak gwałtowny, że Indianie unieśli broń i amunicję Roda, nim chłopcy zdołali się opamiętać. Jeden umykał ze zdobyczą; dwaj pozostali obezwładniliby Wabiego, gdyby nie pomoc Roda. Rodryg uratował przyjaciela, ale sam doznał ciężkich obrażeń; zwalił go cios maczugi czy też kolby karabinu. Wabigoon jednak zdołał się podnieść i Walczył tak zaciekle, że napastnicy wreszcie zbiegli, zadowalając się osiągniętą już zdobyczą.

— To byli bez wątpienia ludzie Woongi! — kończył Wabi. — Dziwi mnie tylko, że nie zamordowali nas. Nie strzelali nawet. Nie rozumiem!

Urwał zamyślony, a Mukoki opowiedział wnet o swym spotkaniu i tajemniczym pośpiechu trzech indiańskich łowców.

— To ciekawe! — zauważył Wabi. — Nie mogą to być oczywiście ci, których myśmy spotkali, ale sądzę, że należą do tej samej bandy. Nie zdziwiłbym się wcale, gdybyśmy się natknęli na jedną z kryjówek Woongi. Myślałem zawsze, że przebywa na zachodzie, opodal zatoki Thunder, i tam właśnie ojciec go szuka. Wleźliśmy w gniazdo szerszeni, Muki, i chyba zrobimy dobrze, wynosząc się stąd jak najprędzej!

— Stanowimy obecnie wspaniały cel —  zauważył filozoficznie Rodryg, patrząc na drugą stronę rzeki, gdzie księżycowy blask pogłębiał jeszcze panującą ciemność.

Podczas gdy mówił, tuż obok dał się słyszeć lekki chrzęst, jak gdyby jakieś ciało pełznąc rozsuwało gęstwę. Potem rozległo się głośne sapnięcie i wreszcie ledwo dosłyszalny pisk.

— Słyszysz! — szepnął Wabi bezdźwięcznie niemal. Przechylił się poprzez gałęzie, rozsunął je i zajrzał w gąszcz.

— Halo, Wolf! Co się stało?

Opodal, uwiązane przed zbudowaną z jedliny budką, podejrzliwie węsząc, stało chude, podobne do psa zwierzę. Wystarczyła zresztą chwila obserwacji, by się przekonać, iż jest to po prostu dorosły wilk. Od małego szczenięcia Wabi hodował go wraz ż psami, pomimo to jednak dziki instynkt brał w nim górę. Byle pękła obroża lub urwał się rzemień, a wilk natychmiast skoczyłby w las i przystał na zawsze do stada swych współbraci. Na razie jednak mocno uwiązany Wolf zwracał pysk ku niebu, uszy mu drgały, łowiąc nieuchwytne dla ludzkiego słuchu szmery, a w jego gardle bulgotał niewyraźny warkot.

— Ktoś czai się opodal obozu! — gorączkowo rzucił Wabi. — Ho, Muki...!

Przerwało mu mowę długie, jękliwe wycie Wolfa.

Mukoki zręcznie jak ryś skoczył na równe nogi i z bronią w pogotowiu okrążywszy szałas, znikł w mroku nocnym. Rod leżał dalej, Wabi natomiast chwycił drugi karabin i podążył za starym Indianinem.

— Leż tu w mroku, Rod! — rzucił przyjacielowi na odchodnym. — Pilnuj, by cię ogień nie oświecał. To pewnie po prostu jakieś zwierzę, ale chcemy mieć zupełną pewność.

W dziesięć minut później Wabi wrócił sam. — Fałszywy alarm! — rzucił śmiejąc się. — Tam w górze leży jelenie padło. Najwidoczniej rozszarpały je wilki, a teraz Wolf zwęszył swych współbraci powracających do przerwanej uczty. Muki zastawił sidła i być może rankiem dostaniemy pierwsze skalpy!

— Gdzie jest Mukoki?

— Na czatach. Będzie pilnował obozu do północy, a potem ja go zastąpię. Gdy Woonga jest w pobliżu, należy się strzec!

Rod poruszył się z trudem.

— A co będziemy robić jutro? — spytał.

— Ruszymy dalej, oczywiście jeśli będziesz mógł iść. Z naszych wspólnych obserwacji wynika, że ludzie Woongi przebywają obecnie w lasach po drugiej stronie jeziora. Pójdziemy w górę rzeki, a po dwu, trzech dniach rozbijemy obóz na stałe. Gdy tylko zaświta, ty i Muki, możecie iść.

— A ty?

— Och, ja pobiegnę naszym szlakiem wstecz i zbiorę skalpy wilcze, któreśmy dzisiaj zdobyli. Będziesz miał od razu miesięczną pensję, Rod! A teraz spać! Miłych marzeń i wczesnego przebudzenia.

Po całodziennym zmęczeniu i tylu mocnych wrażeniach chłopcy głęboko usnęli. I choć północ nadeszła i minęła, a szary świt rozjaśnił niebo, Mukoki nawet nie próbował ich budzić. Niezmordowanie aż do rana pełnił swoją straż. O pierwszym brzasku dnia podsycił ogień, aż jął buzować wściekle. Potem wygrzebał z płomieni stos czerwonych węgli i zaczął przyrządzać śniadanie. Wabi, budząc się, ujrzał go właśnie przy tej robocie.

— Nie myślałem nigdy, Muki, że tak ze mnie zakpisz! — rzekł, a na jego smagłej twarzy malowało się silne zmieszanie. — Jesteś bardzo miły, ale wolałbym doprawdy, żebyś przestał mnie traktować jak małe dziecko!

Pieszczotliwie położył dłoń na ramieniu klęczącego Indianina, a stary myśliwiec o spalonej wichrami twarzy uśmiechnął się doń serdecznie. On to przecież, gdy dziecko nie umiało jeszcze chodzić, nosił maleńkiego Wabi w głębiny leśne; on bawił się z nim, troszczył o niego i uczył pojmować przyrodę; on wreszcie tęsknił za swym wychowankiem, gdy ten odjechał do szkół; W surowym sercu czerwonoskórego Wabi i jego siostra panowali niepodzielnie; był dla nich, zda się, drugim ojcem, zawsze gotów do opieki i obrony. Dotknięcie ręki Wabigoona stanowiło dlań dostateczną nagrodę za całonocne trudy, toteż wyraził swą radość krótkim chichotem. — Miałeś zły dzień, męczący — odparł. — Ja czuję się doskonale, lepiej, niż gdybym spał!

Powstał z klęczek i podał Wabiemu długi widelec, którym obracał mięso na rożnie.

— Zajmij się tym — rzekł — a ja pójdę zwiedzić sidła. Rod, zbudzony właśnie, usłyszał ostatnie zdanie i zawołał spod namiotu:

— Poczekaj chwilę, Mukoki! Pójdę z tobą! Jeśli złowiłeś wilka, chcę go widzieć!

— Oczywiście, że złowiłem — zachichotał stary Indianin. Rodryg wyszedł po chwili z namiotu, ubrany już i wyglądający znacznie rzeźwiej niż poprzedniego dnia. Stanął przy ognisku, przeciągnął się, uniósł jedno ramię, potem drugie i oznajmił, że czuje się doskonale, a tylko ramię i bok dolegają mu jeszcze dość mocno.

Ruszyli wzdłuż rzeki, idąc bardzo wolno, by „Rod mógł odnaleźć sam siebie, jak mówił Wabi. Ranek był chmurny i wielkie płaty śniegu krążyły w powietrzu, zapowiadając nową śnieżycę. Mukoki zastawił swe sidła zaledwie o paręset metrów od obozu. Gdy minęli bliski zakręt rzeczny, stary Indianin przystanął naraz z pomrukiem głębokiego zadowolenia. Idąc po linii jego wzroku, Rod ujrzał ciemny, wydłużony kształt, leżący opodal na śniegu.

— Ot i jest! — zawołał Mukoki.

Gdy podeszli bliżej, zwierzę zda się ożyło; jęło rwać i szarpać żelaza  niby w kurczach agonii. W chwilę potem dwaj myśliwi stali tuż obok więźnia.

— Wilczyca! — wyjaśnił Mukoki. Ujął krzepko przyniesiony z sobą topór i podszedł tuż do pojmanego zwierza. Rod widział, że jedno ze stalowych sideł trzyma wilczycę za przednią łapę, a drugie za tylną. Nie mogła więc uciekać ani się bronić. Leżała bez ruchu niemal, jedynie białe jej kły lśniły, szczękając cicho a groźnie, podczas gdy w szeroko rozwartych ślepiach malowały się ból i wściekłość. Wychudzone cielsko drżało i kurczyło się ze strachu przed człowiekiem. Widok ten byłby dla Roda niezmiernie przykry, gdyby nie wspomnienia ubiegłej nocy, kiedy to on i Wabi omal nie zostali rozszarpani przez stado wilcze.

Parę szybkich ciosów topora i wilk legł trupem. Indianin wyjął nóż i ze zręcznością właściwą jedynie członkom jego rasy zatoczył kolisko wokół szyi zwierza, tuż poniżej uszu. Szarpnął potem raz w górę, raz w dół, dwa razy na boki i zdjął skórę z wilczego łba.

Rod, przyglądający się tej czynności, rzucił naraz impulsywnie:

— Czy i ludzi także skalpujecie w ten sposób? Mukoki podniósł głowę, spojrzał i roześmiał się dziwnie,

— Nigdy nie . skalpowałem białych!. — odparł szybko. — Ale ojciec mój robił to będąc młodym. Miał bardzo, bardzo wiele skalpów. Wracali już do obozu, a Mukoki chichotał wciąż jeszcze.

Śniadanie zajęło im najwyżej dziesięć minut czasu. Śnieg rozpadał się na dobre i gdyby podjęli natychmiast dalszą podróż, należało przypuszczać, że ślady ich wkrótce się zatrą; było to najlepsze, co mogło im się przytrafić w krainie Woongi. Z drugiej strony Wabi chciał co prędzej ruszyć wczorajszym tropem, nim śnieg zdoła go zmącić. Obawa zbłądzenia i zagubienia się wzajemnie nie mogła istnieć, postanowiono bowiem, że Rod i Mukoki pójdą wprost w górę rzeki, Wabi zaś dopędzi ich jeszcze przed nocą.

Uzbrojony w karabin, rewolwer, nóż i ostrą siekierę u pasa, młody Indianin bez zwłoki porzucił obóz. W kwadrans potem wynurzał się ostrożnie z lasu na brzeg jeziora, gdzie wczoraj stary łoś wiódł nierówną walkę z wilczym stadem.

Od pierwszego rzutu oka poznał wynik walki. Na śniegu leżał potężny, ogołocony z mięsa szkielet i olbrzymie rogi.

Stojąc na arenie wczorajszego boju, Wabi dałby wiele, by Rod mógł również na nią spojrzeć. Ze wspaniałego łosia pozostał jedynie stos nagich kości. Ocalał jednak również piękny łeb i rogi — największy łeb i największe rogi, jakie młody Indianin widział kiedykolwiek w życiu. Przyszło mu na myśl, że jeśli zdoła je zachować i zawieźć do faktorii, bez trudu otrzyma za nie sto dolarów, a może i więcej. Stary łoś stoczył bez wątpienia wspaniały bój — to nie podlegało kwestii. W odległości kilkudziesięciu stóp leżały kości jednego wilka, a tuż pod szkieletem łosia — kości drugiego. Łby ich pozostały nietknięte niemal, toteż Wabi zdjął z nich skalpy, po czym ruszył w dalszą drogę.

W połowie jeziora leżały dwa wilki, ofiary dwu ostatnich jego strzałów; w zaroślach u skraju boru znalazł się jeszcze jeden trup. To zwierzę było zapewne tylko ciężko ranne, a dobił je któryś z towarzyszy. O pół mili, w gęstwinie, napotkał znowu dwa szkielety; w czasie odwrotu strzelał tam pięciokrotnie, nie mierząc do poszczególnych sztuk, lecz do całego stada. Zabrał więc siedem skalpów, nim ruszył w powrotną drogę.

Przy szczątkach starego łosia przystanął raz jeszcze. Wiedział, że Indianie przechowują często myśliwskie trofea zamrażając je; łeb i rogi, które miał przed sobą, warte były zachodu. Ale jak je przechować kilka miesięcy, inaczej mówiąc — do ich powrotu. Nie można przecie zawiesić tego na drzewie, jak się zazwyczaj robi w obozowiskach. Może się trafić nieuczciwy przechodzień i skraść drogocenną zdobycz. Zresztą pierwsze promienie słońca spowodują rozkład...

Nagłe olśniła go wspaniała myśl. Dlaczego nie ma urządzić tak zwanej „indiańskiej skrytki"? W jednej chwili zabrał się do dzieła. Praca nie była łatwa. Zaniósł najpierw olbrzymi łeb w modrzewiową gęstwę i tam, dobrze ukryty, zaczął badać swój skarb. Wilcze kły silnie uszkodziły kość, ale Wabi wi dział niejednokrotnie w Wabinosh House, jak mistrzowsko indiańscy rzemieślnicy naprawiali o wiele gorsze uszkodzenia.

W kolisku zwartych pni, gdzie zapewne z rzadka tylko docierał promień słońca, czerwonoskóry chłopak puścił w ruch swoją siekierkęPracował zaciekle półtorej godziny i po upływie tego czasu wyciął w zamarzłej ziemi otwór na trzy stopy głęboki i mający do pięciu stóp średnicy. Jamę wysłał śniegiem i ubił go mocno kolbą fuzji. Potem umieścił łeb, obłożył go nową warstwą śniegu, zasypał wszystko ziemią i udeptał, jak mógł najsilniej. Skończywszy posypał kryjówkę śniegiem dla niepoznaki, zrobił dwa tajemne nacięcia na pobliskich konarach i odetchnął zadowolony.

— Każdy z nas zarobi na tym przeszło trzydzieści dolarów!— filozofował radośnie, dążąc z powrotem ku rzece. — Ziemia odtaje tu najwcześniej w czerwcu. Łeb łosia i osiem skalpów wilczych po piętnaście dolarów sztuka to wcale nieźle jak na jeden dzień. Jak sądzisz, Rod, mój stary? . Wyprawa jego trwała trzy godziny. Nim, dotarł do miejsca nocnego postoju, ślady wiodące zeń były już na wpół zatarte, co świadczyło, że Rod i Mukoki nie zwlekali z opuszczeniem obozu.

Chyląc twarz przed białym tumanem zalepiającym mu oczy, Wabi śpiesznie ruszył w pogoń. Biegł środkiem rzeki, ale śnieżyca była tak zwarta, że tracił nieraz z oczu brzegi Ombabiki, a trop przyjaciół, ledwo majaczył u jego nóg. Rozmyślał, że ucieczka z krainy Woongi układa się bardzo pomyślnie. O zmroku będą już daleko i nie pozostanie żaden ślad mogący zdradzić ich obecność lub kierunek ucieczki. W ciągu dwu godzin gnał niestrudzenie, a przed nim odciski nóg na śniegu widniały coraz wyraźniej, świadcząc niezbicie, że dogania swych przyjaciół.

Po trzech godzinach, w czasie których przebył około dziesięciu mil, Wabi postanowił odpocząć i posilić się nieco wziętymi z obozu zapasami. Dziwiła go wytrzymałość Roda. Sądząc z tropu, biały chłopak i Indianin znajdowali się jeszcze o parę mil na przedzie, chyba że i oni również przystanęli na obiad. Po namyśle uznał to za rzecz zupełnie możliwą.

Okolica wokoło była dziwnie cicha. Nawet żaden ptak się nie odzywał. Wabi siedział chwilę, równie nieruchomy jak pień drzewa, na którym spoczął. Patrzył i nasłuchiwał. Dni podobne do dzisiejszego miały dlań szczególny urok. Wydawało się, iż usnęły wszystkie żywe istoty. Nikt i nic nie śmie zawadzać przyrodzie, gdy ta hojną dłonią snuje biały płaszcz i rozpościera go wokół.

Koniec wersji demonstracyjnej.