Curwood James Oliver

ŁOWCY ZŁOTA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I. POGOŃ

II. MINNETAKI W MOCY ZBÓJCÓW

III. NA TROPIE WOONGÓW

IV. CZŁOWIEK — NIEDŹWIEDŹ

V. WALKA O ŻYCIE

VI. CIENIE ŚMIERCI

VII. W POGONI ZA ZŁOTEM

VIII. ŻÓŁTA KULA

IX. W GÓRĘ OMBABIKI

X. TAJEMNICZY STRZAŁ

XI. KRZYK W PAROWIE

XII. WABI DOKONUJE DZIWNEGO ODKRYCIA

XIII. TRZECI WODOSPAD

XIV. PAPIER W STAREJ BLASZANCE

XV. SKARB POD WODĄ

XVI. JOHN BALL I TAJEMNICA ZŁOTA

XVII. PODZIEMNY ŚWIAT

XVIII. DZIEJE JOHNA BALLA

ŁOWCY ZŁOTA

Curwood James Oliver

I. POGOŃ

Ponad olbrzymią pustką kanadyjskiej kniei królowała cisza południa. Łosie i karibu, które pasły się od wczesnego ranka, wypoczywały teraz w ciepłych promieniach lutowego słońca. Ryś, zwinięty w kłębek w głębi skalnej rozpadliny, służącej mu za legowisko, czekał nadejścia wieczornego zmierzchu, by ruszyć ha zbójecką wyprawę. Lis odbywał południową drzemkę.

O tej porze właśnie każdy doświadczony myśliwiec, znajdujący się na szlaku, zrzuca plecak, po cichu zbiera susz na ogień, je obiad i milcząc pali fajkę, wytężając przy tym wzrok i słuch. Jeśli zaś przemówisz doń zwykłym głosem, a nie szeptem, odpowie ci wnet:

— Tss... cicho! Skąd wiesz, jak daleko od nas znajduje się zwierzyna? Wszystko najadło się rankiem, a teraz spoczywa. Żaden zwierz nie ruszy z miejsca prędzej niż za godzinę lub dwie. Może łoś lub karibu drzemie na odległość strzału...? Teraz nic nie usłyszysz.

Jednak właśnie o tej godzinie w martwej głuszy zbudził się ślad życia. Na razie była to jedynie ciemna plama na słonecznym stoku wzgórza. Potem plama ruszyła z miejsca, przeciągnęła się niby pies, wysuwając daleko przednie łapy i zniżając barki. Był to wilk.

Wilk jest po uczcie upartym śpiochem. Każdy myśliwy odgadłby z łatwością, że właśnie ten zwierz nażarł się do syta ubiegłej nocy. Zatem coś musiało go spłoszyć. Istotnie, do nozdrzy wilka dobiegła woń człowieka, najbardziej podniecająca ze wszystkich woni, jakie tylko może wyczuć czworonożny mieszkaniec kniei. Ponieważ jednak zwierz nie czuł głodu, więc zstąpił w dół wolno, obojętnie i mniej zręcznie, niż gdyby był na czczo. Przemierzył truchcikiem topniejący śnieg kotliny i stanął w miejscu, gdzie zapach ludzki był niezwykle silny. Tam uniósł łeb ku niebu i rzucił na lasy i doliny ostrzegawczy sygnał, przeznaczony dla dzikich współbraci, a mający ich uprzedzić o bliskości człowieczego! śladu. W pełnym blasku dnia wilk nie czyni zazwyczaj nic ponadto. Nocą często pójdzie tropem, a inne wilki wkrótce przyłączą się do pościgu. Lecz dniem rzuci swój zew i po chwili chyłkiem umknie na bok.

Tego wilka jednak coś trzymało na uwięzi. W powietrzu wyczuwał coś tajemniczego, będącego dlań zagadką. Wprost przed nim leżał szeroki sanny szlak, usiany odciskami psich łap. Może przed godziną przebiegła tędy poczta z Wabinosh House. Niedawna obecność ludzi i psów nie była jednak przyczyną, dla której wilk stał wciąż jeszcze, podniecony, czujny, gotów do ucieczki, a jednak pełen wahania. Coś nadciągało znowu, idąc z północy, wraz z wiatrem. Najpierw był to jedynie dźwięk, potem doszła woń. Wilk skręcił i cwałem umknął na słoneczne zbocze.

Tam, skąd nadbiegał głos a zapach, leżało niewielkie jezioro. Na jego najdalszym krańcu spośród gęstych zarośli wynurzył się nagle kłąb złożony z człowieka, sanek i psów. Przez chwilę zdawało się, że psy są uwikłane w uprzęży lub też toczą zaciekłą walkę, co u półdzikiej hordy pociągowych zwierząt trafia się często, nawet w podróży. Raptem huknął ostry krzyk komendy, trzask bata, psi skowyt — i niesforny zaprząg rozciągnął się i wyrównał, mknąc po lodowej tafli jak błyskawica. Człowiek gnał tuż za saniami. Był wysoki, chudy i na pierwszy rzut oka łatwo w nim było poznać Indianina. Zaledwie sfora i jej dziki poganiacz przebiegli ćwierć szerokości jeziora, gdy zabrzmiał poza nimi nowy krzyk i drugie sanie wypadły z leśnej gęstwy. Za tymi saniami również mknął człowiek, gnając ile sił w nogach.

Teraz Indianin wskoczył na sanie, głosem zachęcając zaprząg do szybszego pędu, a batem wywijając raz po raz nad grzbietami psów. Drugi mężczyzna biegł nadal, toteż posuwał się naprzód o wiele szybciej. Gdy więc dotarli do przeciwległego brzegu jeziora, obie sfory gnały niemal na równej linii.

Tu pęd psich prowodyrów znacznie osłabł i w chwilę później sanie stanęły. Psy w uprzęży zwaliły się na ziemię, dysząc ciężko i rozdziawiając paszcze, a śnieg czerwieniał wkoło ich łap. Ludzie również wydawali się bardzo znużeni. Indianin, prawdziwy syn Północy, był znacznie starszy od swego towarzysza. Ten, młody chłopak poniżej lat dwudziestu, szczupły, lecz silny i zręczny jak dzikie zwierzę, miał piękną twarz, ogorzałą od wiatru i słońca, a w żyłach również sporo krwi indiańskiej.

Dwaj wędrowcy byli to nasi dobrzy znajomi: Mukoki i Wabigoon; Mukoki, wierny stary wojownik i myśliwiec, oraz Wabi, dzielny półkrwi Indianin, syn agenta z Wabinosh House. Obaj byli niezwykle podnieceni. Przez chwilę, łowiąc ustami powietrze, w milczeniu przyglądali się sobie wzajem.

— Boję się, Muki — wykrztusił Wabigoon — że ich nie dościgniemy. Jak myślisz?

Urwał, gdyż Mukoki kucnął w śniegu o parę kroków od sanek. Widniał tam wyraźnie trop „psiej poczty" z Wabinosh House. Indianin długą chwilę obserwował smugi płóz i odciski psich łap. Potem podniósł głowę i z właściwym sobie chichotem rzekł:

— Złapiemy ich na pewno. Spójrz, sanie idą głęboko. Obaj jadą. To duży ciężar dla psów. Złapiemy ich!

— Ale nasze psy — upierał się Wabi, wciąż jeszcze pełen powątpiewania — nasze psy są zupełnie zgonione, a mój prowodyr okulał. Patrz, jak krwawią...

Istotnie, huski (tak nazywają się ogromne pociągowe wilczary na dalekiej Północy) były w stanie godnym pożałowania. Słońce nadwątliło twardą skorupę śniegu tak, że za każdym skokiem łapy psów zapadały w głąb, raniąc się boleśnie na zębatych, ostrych krawędziach. Twarz Mukiego spoważniała, gdy uważnie badał zaprząg.

— Źle, bardzo źle... — mruczał — jacy my głupi!

— Że nie wzięliśmy dla nich mokasynów? — spytał Wabi. — Mam chyba tuzin na moich saniach, dla trzech psów wystarczy. Na Boga!

Urwał, skoczył do swych sań, chwycił psie mokasyny i podniecony wrócił do Mukiego.

— Jest tylko jeden sposób! — krzyczał prawie. — Wybierzemy najsilniejsze psy i jeden z nas pojedzie sam.

Na ostry krzyk komendy i groźny gwizd bata obie sfory porwały się na nogi. Wędrowcy śpiesznie wybrali trzy najtęższe zwierzęta i nałożyli im na łapy mokasyny z jeleniej skóry. Dodali jeszcze sześć psów spośród tych, które zdawały się posiadać jaki taki zasób sił, i skompletowany w ten sposób zaprząg uwiązali do sań Wabigoona. W chwilę później długi rząd wilczarów gnał szybko śladem poczty z Wabinosh House, a tuż za saniami pędził Wabi.

Wyczerpujący pościg trwał już od wczesnego świtu. Odpoczywano z rzadka, i to zaledwie po parę minut. Ludzie i psy mknęli przez jeziora i wzgórza, przez nagie pustkowia i gęstą knieję, obywając się bez posiłku, zaledwie czasem chwytając w przelocie łyk śniegu i ani na chwilę nie tracąc z oczu świeżego śladu płóz. Nawet dzikie huski zdawały się pojmować, że pogoń ta jest sprawą życia i śmierci i że należy rwać szlakiem uparcie a wytrwale, aż ludzie osiągną zamierzony cel. Woń człowieka biła coraz ostrzej w nozdrza wilczarów. Gdzieś na przedzie mknęli ludzie i psy; należało ich dogonić.

Cały zaprząg, choć okulały i broczący krwią, był pełen wojowniczego zapału. Ogromne zwierzęta, półpsy, półwilki, w miarę jak ludzka woń silniej łechtała im nozdrza, coraz groźniej szczękały białymi kłami. Udzielił się im gorączkowy upór młodego Indianina. Nieomylny instynkt dzikich stworzeń wytknął im drogę, więc wszelkie kierowanie stało się zbędne. Wierne do ostatka, wlokły swój ciężar, chociaż języki zwisały im z otwartych paszczy, serca słabły, a oczy napływały krwią.' Niekiedy Wabi, zupełnie straciwszy oddech, siadał na sanie i chwilę wypoczywał, rozluźniając napięte mięśnie. Psy wytężały wtedy resztki sił, by podołać zwiększonemu ciężarowi, i tylko nieznacznie zwalniały pęd. Raz olbrzymi łoś porwał się o sto metrów od szlaku i z trzaskiem runął w las, lecz huski nie zwróciły na niego żadnej uwagi. Nieco później ryś, któremu przerwano drzemkę na słonecznym stoku, jak kula przeleciał przez drogę; psy zboczyły nieco na widok śmiertelnego wroga, lecz gnały dalej.

Jednak pęd ich zaczął słabnąć. Wilczar najbliższy sań wlókł się już z trudem, więc Wabi nożem przeciął rzemień łączący go z zaprzęgiem i pies pozostał z boku drogi. Dwa inne huski dobywały resztek sił, a trzeci coraz bardziej kulał. Szlak czerwieniał plamami krwi. Na twarzy młodego Indianina pogłębiał się wyraz rozpaczy. Oczy miał równie szkarłatne od wysiłku jak każdy z jego psów, wargi rozchylone, a nogi, zazwyczaj nie mniej sprężyste od nóg czerwonego jelenia, odmawiały mu posłuszeństwa. Z trudem 'chwytając oddech, coraz częściej wskakiwał na sanie i coraz krócej mógł biec pomiędzy jednym wypoczynkiem a drugim. Czuł, że nadchodzi kres pogoni. Wiedział, że nie doścignie jadących przodem.

Z dzikim okrzykiem zachęty Wabi zeskoczył z sań, minął je w biegu, zmuszając  psy do ostatniego wysiłku. Tutaj właśnie szlak wynurzał się spośród drzew i całymi milami przecinał białą, otwartą przestrzeń jeziora Nipigon. Bardzo daleko, śród lśnienia śniegu i słońca, poruszał się jakiś przedmiot; półoślepłe oczy Wabigoona rozróżniały tylko nikłą, czarną smugę, ale chłopak wiedział, że to są właśnie sanie wiozące pocztę z Wabinosh House. Próbował krzyczeć, lecz głos jego niósł najwyżej o sto kroków. Zachwiał się, poczuł raptem w nogach olbrzymi ciężar i padł na śnieg. Wierna sfora otoczyła go natychmiast, liżąc ręce pana, a z jej zziajanych pysków biły kłęby oddechu niby tumany pary. Przez chwilę Wabi miał wrażenie, że noc zajęła raptem miejsce dnia: Przymknął oczy, charczenie psów dobiegało go coraz słabiej, jakby cały za prząg znacznie się oddalił. Chłopak leciał gdzieś w dół, wciąż niżej i w coraz gęstszą ciemność.

Walczył rozpaczliwie z tą niemocą, chcąc za wszelką cenę odzyskać choć trochę sił. Miał jeszcze tylko jedną szansę, ostatnią. Znów usłyszał bliski oddech psów, wyczuł na twarzy i rękach dotyk ich języków. Powlókł się naprzód na" kolanach i dłoniach, macając przed sobą drogę jak ślepiec. Jego własne sanki były tuż, a w dali, poza obrębem wzroku, mknęła poczta z Wabinosh House.

Z trudem wywikłał się z gmatwaniny zaprzęgu. Dotarł do sanek i zacisnął palce na chłodnej lufie fuzji. Ostatnia szansa. Ostatnia! Uniósł karabin do ramienia, mierząc w niebo, tak by nie postrzelić psów. Wypalił raz, drugi, trzeci. Po piątym strzale wyjął z ładownicy nowe naboje i palił wciąż, aż daleka czarna smuga na jeziorze przystanęła i po chwili zawróciła wstecz. Karabin jednak huczał bez przerwy; wreszcie lufa stała się gorąca, a pas z ładunkami opustoszał.

Wabieniu z wolna rozjaśniało się w oczach. Usłyszał wołanie. Wtedy wstał chwiejnie, wyciągnął ręce i wybełkotał jakieś imię, a zaprząg wiozący pocztę z Wabinosh House zatrzymał się o kilkadziesiąt kroków od własnej sfory.

Z sań zeskoczył biały chłopak w wieku Wabigoona. Wydając okrzyk ni to zdumienia, ni to radości, podbiegł do młodego Indianina i objął go ramieniem, gdy ten, znów słabnąc, padał w śnieg.

— Wabi, co się stało? — wołał. — Czyś ranny, czy...? Indianin zebrał wszystkie siły, chcąc przezwyciężyć niemoc.

— Rod... — wyszeptał. — Rod... Minnetaki...

Przestał poruszać wargami i zwisł ciężko w ramionach przyjaciela.

— Co się stało, Wabi? Mów? Mów prędko! — błagał tamten. Twarz mu zbielała i głos drżał. — Co się stało z Minnetaki?

Młody Indianin zrobił jeszcze jeden wysiłek. Wykrztusił:

— Woongowie uprowadzili Minnetaki...

Tu zabrakło mu tchu i zesztywniał jak trup.

II. MINNETAKI W MOCY ZBÓJCÓW

Na razie Rod był pewien, że Indianin już nie żyje. Wabi leżał bez ruchu i tak blady, że biały chłopak zaczął doń mówić ze łzami w głosie. Pocztarz ukląkł obok dwu przyjaciół. Wsunął dłoń pod kurtkę Wabigoona, wyczekał chwilę i oznajmił:

— Żyje!

Szybko wyjął z kieszeni małą metalową flaszkę, odkorkował ją, przyłożył do warg Indianina i wlał w usta parę kropel płynu. Lekarstwo odniosło niemal natychmiastowy skutek. Wabi otworzył oczy, spojrzał na surową twarz pocztarza i znów zamknął powieki. Pocztarz z wyrazem ulgi wskazał dłonią psy z Wabinosh House. Wyczerpane zwierzęta wyciągnęły się na śniegu, złożywszy łby między przednie łapy. Nawet obecność drugiej sfory nie zdołała ich wyrwać z odrętwienia. Można by sądzić, że wszystkie pozdychały, gdyby nie to, że boki wydymały się im kurczowo.

— On nie jest chory ani ranny! — zawołał pocztarz. — Proszę spojrzeć na psy. On tylko biegł wraz z nimi, biegł póty, aż upadł.

To zapewnienie tylko częściowo uspokoiło Roda. Czuł, że Wabi z wolna powraca do życia, lecz widok zziajanej i krwawiącej sfory oraz ostatnie słowa młodego Indianina napełniały go lękiem. Co się stało z Minnetaki? Dlaczego Wabi gnał za nim tak, daleko? Po co ścigał go do ostatniego tchu? Czy Minnetaki umarła? Czy Woongowie zamordowali śliczną siostrę Wabigoona?

Uparcie błagał przyjaciela o wyjaśnienia, aż wreszcie pocztarz odsunął go i zaniósł Wabiego do swoich sań.

— Proszę ułamać trochę gałęzi z tamtych sosen — komenderował. — Trzeba go napoić czymś ciepłym, natrzeć mocno i owinąć w futra. Źle z nim, doprawdy źle...

Rod nie czekał dłużej, lecz pobiegł czym prędzej do wskazanej kępy drzew. Pomiędzy sosnami znalazł sporo brzóz, odarł szybko naręcze kory i nim pocztarz przywiódł sanie i zdjął z nich nieprzytomnego Wabigoona, ogień płonął już raźnie. Podczas gdy pocztarz rozbierał młodego Indianina i otulał go potem w miękkie niedźwiedzie futra, Rod rzucał w ogień naręcza suszu, aż ciepło płomieni rozeszło się na kilkanaście kroków w krąg. Po upływie paru minut nad ogniskiem (topniał garnek lodu, a pocztarz otwierał puszkę kond,ensowanej zupy.

Z twarzy Wabigoona znikła śmiertelna bladość. Rod, który klęczał tuż obok, cieszył się widząc, jak spomiędzy rozchylonych warg przyjaciela wydobywa się coraz regularniejszy oddech. Prócz radości jednak czuł ogromną trwogę. Co się stało z Minnetaki? Patrząc, jak Wabigoon z wolna przytomnieje, raz, po raz zadawał sobie to pytanie. Później cofnął się myślą wstecz i niemal w jednej chwili objął pamięcią wszystkie zdarzenia ubiegłego roku. Był oto znowu w Detroit wraz z matką. Po raz pierwszy spotkał Wabiego — syna agenta Anglika oraz pięknej księżniczki indiańskiej. Młody półkrwi Indianin miał uzupełnić swe wykształcenie wśród cywilizacji. Wspomniał przyjaźń, jaka się między nimi zawiązała, myślał o tygodniach i miesiącach wspólnych nauk oraz o długich pogawędkach na temat niezwykłych przygód, które czekają ich obu w ojczyźnie Wabigoona na dalekiej Północy.

Istotnie, przeżyli niemało przygód, gdy jako łowcy wilków wraz z Mukokim stawili czoło niebezpieczeństwom zamarzłych pustkowi. Wsłuchując się w oddech Wabiego, Rod myślał o niezwykłej jeździe czółnem od krańca kultury do serca głuszy przypomniał sobie, jak po raz pierwszy ujrzał łosia, jak zabił niedźwiedzia i jak spotkał śliczną Minnetaki.

Pociemniało mu w oczach i serce zabiło mu gwałtownie, gdy wyobraził sobie, co mogło się z nią stać. Widział ją teraz niby na jawie, taką jak przy pierwszym spotkaniu, gdy wypłynęła im naprzeciw. Słońce lśniło w jej ciemnych włosach, policzki płonęły podnieceniem, oczy i zęby błyskały w powitalnym uśmiechu. Przypomniał sobie chwilę, gdy kapelusz wpadł mu do wody, a ona wyłowiła go wiosłem. Potem przypomniał sobie dni, kiedy wraz z Minnetaki zwiedzał las otaczający faktorię, przeżywał powtórnie porwanie dziewczyny, straszną walkę z Woongami i jej pomyślny wynik. Myślał później o niezwykłych przygodach, których doznał w towarzystwie Mukiego i Wabigoona: o miesiącach spędzonych w głuszy, o łowach, o zaciekłej bitwie z Woongami, o starej chacie pełnej szkieletów i o znalezionym w dłoni kościotrupa skrawku kory brzozowej, na którym widniał plan drogi wiodącej ku krainie złota.

Instynktownie zanurzył teraz dłoń w kieszeni, by się upewnić, że nie stracił dokładnej kopii tego planu, przerysowanej w swoim czasie z oryginału. Miał przecie wkrótce wrócić na daleką Północ, by wraz z dwoma Indianami ruszyć na romantyczną wyprawę po złote runo.

Ale oto zapomniał już o skarbie, gdyż ciałem Wabigoona wstrząsnął nagły dreszcz. Jeszcze chwila i młody Indianin otworzył oczy, spojrzał w twarz Roda i uśmiechnął się lekko. Spróbował mówić, lecz nie zdołał wykrztusić ani słowa i ponownie zamknął powieki. Rod z rozpaczą spojrzał na pocztarza. Niespełna dwadzieścia cztery godziny temu pożegnał się z Wabim w Wabinosh House; młody Indianin był wtedy w pełni sił, zahartowany długim pobytem śród śnieżnych pustkowi, kipiący życiem i niecierpliwie wyczekujący wiosny, by ruszyć raz jeszcze na daleką, niezbadaną Północ.

I nagle co za zmiana. Nabiegłe krwią oczy przyjaciela, wychudzenie jego rysów, martwota rąk — wszystko to wywołało u Rodryga dreszcz trwogi. Czy możliwe, żeby człowiek tak się przeobraził w ciągu paru krótkich godzin? I gdzie jest Mukoki,. wierny stary druh, spod opieki którego Wabi tylko z rzadka się wymykał?

Zdawało się, że minęła dobra godzina, nim Wabi znów otworzył oczy, i to tylko na chwilę. Tym razem Rod łagodnie uniósł go w ramionach, a pocztarz przyłożył do warg chorego kubek gorącej zupy. Ciepły pokarm wlał nowe siły w ciało wyczerpanego chłopca. Na razie pił bardzo wolno, potem raźniej, a gdy skończył, spróbował już usiąść.

— Wypiłbym jeszcze — rzekł słabo. — To bardzo dobre...

Drugi kubek przełknął o wiele prędzej. Potem siadł, przeciągnął ramiona i przy wydatnej pomocy Roda zdołał wstać. Gdy spojrzał na przyjaciela, w jego nabiegłych krwią oczach lśnił dziwny blask.

— Bałem się, że cię nie złapię.

— Co się stało, Wabi? Mówiłeś o Minnetaki...

— Została porwana przez Woongów! Sam Woonga wziął ją do niewoli i uwozi teraz na północ. Rod, tylko ty możesz ją ocalić...!

— Tylko ja mogę ją ocalić? — wyrzekł Rod zdumiony. — Jak to, Wabi?

— Słuchaj! — krzyknął młody Indianin ściskając go za ramię. — Pamiętasz, jak po bitwie z Woongami i ucieczce z parowu umykaliśmy na południe i jak następnego dnia znalazłeś świeży trop? Szedłeś wtedy na polowanie, by zdobyć tłuszcz dla opatrzenia rany Mukiego. Mówiłeś nam, że posuwałeś się za śladem i że po pewnym czasie wędrowcy spotkali się z kilkoma ludźmi w rakietach śnieżnych. Mówiłeś, że widziałeś na śniegu wgłębienia podobne do odcisków stóp Minnetaki. Gdy dotarliśmy do faktorii, powiedziano nam, że Minnetaki udała się do Kenogami House, i wywnioskowaliśmy, że to właśnie ludzie z Kenogami wyszli jej na spotkanie. Stało się jednak inaczej. To były ślady Woongów.

...Jeden z poganiaczy zdołał uniknąć i choć ciężko ranny, wczoraj wieczorem przyniósł wieść o napadzie. Niestety, lekarz mówi, że biedak nie przeżyje ani dnia. Jedyna nadzieja w tobie! Tylko ty i konający poganiacz wiecie, gdzie nastąpił napad. W ciągu dwóch dni panowała odwilż i szlak może być zatarty... Ale ty widziałeś odbicie nóg Minnetaki. Widziałeś ślady rakiet! Tylko ty jeden wiesz, w jakim kierunku oni poszli...

Wabi mówił prędko, gorączkowo, a gdy skończył, opadł na sanie zupełnie wyczerpany.

— Gnamy za tobą od świtu, w dwa zaprzęgi — dodał jeszcze. — I niemal zamordowaliśmy psy. Wreszcie, nie widząc innego sposobu, wybraliśmy co tęższe zwierzęta i popędziłem już dalej sam. Mukoki został o dwanaście mil w tyle.

W Rodrygu krew zastygła na wiadomość; że Minnetaki znajduje się we władzy samego Woongi. Gwałtowna zmiana w twarzy Wabigoona nie dziwiła go już wcale. Słyszał niejednokrotnie, to od Minnetaki, to znów od jej brata, o wielkiej nienawiści, którą krwiożerczy Woonga żywił względem wszystkich mieszkańców Wabinosh House. Zresztą w ciągu ostatniej zimy przekonał się o niej osobiście. Brał udział w walce, widział trupy i rannych i omal nie padł ofiarą zemsty Woongi.

Teraz jednak myślał o czym innym. Wspominał powód zatargu i coś zdławiło mu gardło tak silnie, że nawet nie próbował mówić. Przed wielu laty młody Anglik Jerzy Newsome przybył do Wabinosh House, gdzie poznał i pokochał piękną indiańską księżniczkę, która pokochawszy go również, została wkrótce jego żoną. Woonga, wódz wojowniczego plemienia, ubiegał się także o rękę ślicznej Indianki, a gdy został pokonany przez białego przybysza, jego dzikie serce zapłonęło zemstą i nienawiścią. Odtąd zaczęło się istne polowanie na mieszkańców Wabinosh House. Ludzie Woongi z myśliwych i traperów stali się mordercami, a w całej okolicy znano ich pod mianem Woongów. Walka trwała latami. Wódz Woonga niby jastrząb krążył wokół faktorii, popełniając mord, to znów kradzież i wciąż szukając sposobności, by porwać żonę lub dzieci agenta. Nie tak dawno Rod zdołał ocalić Minnetaki. Teraz jednak dostała się nieodwołalnie w ręce złoczyńców, którzy wlekli ją na daleką Północ, w niezbadaną krainę, skąd nigdy zapewne nie miała wrócić.

Rod zwrócił się do Wabigoona, zaciskając pięści, z. lśniącymi oczyma.

— Znajdę ślad, Wabi! Znajdę na pewno! I pójdziemy aż na biegun, jeśli tak będzie trzeba. Zwyciężyliśmy Woongów w parowie, zwyciężymy ich i teraz. Odbierzemy Minnetaki, choćbyśmy jej mieli szukać aż do dnia sądu ostatecznego!

Z dala dobiegł ku nim trzask bata, niby rewolwerowy strzał, i krzyk ludzki.

Wszyscy trzej nasłuchiwali uważnie jakiś czas. Krzyk się powtórzył.

— To Mukoki — rzekł Wabi. — Mukoki i drugi zaprząg.

III. NA TROPIE WOONGÓW

Głos zbliżał się, przerywany trzaskiem bata, którym Muki naglił do biegu wyczerpaną sforę. Jeszcze chwila i stary myśliwiec wraz z zaprzęgiem pojawił się na otwartej przestrzeni, a obaj chłopcy skoczyli mu na spotkanie. Rod zauważył, że mało brakło, a Muki padłby na szlaku tak jak Wabi. Obaj młodzi zaprowadzili wiernego Indianina do sań zarzuconych stosem futer i usadowili go wygodnie w oczekiwaniu na posiłek.

— Złapałeś go! — chichotał Mukoki radośnie.. — Złapałeś szybko...

— I przy tej okazji omal nie skonał z wyczerpania — dodał Rod. — A teraz — tu spojrzał kolejno na obu towarzyszy — mówcie, co mamy robić?

— Należy niezwłocznie odnaleźć trop Woongów — rzekł Wabi. — Każda minuta jest droga, a godzina spóźnienia może mieć fatalny skutek.

— Ale psy?

— Weźcie moje — przerwał pocztarz. — Jest ich sześć, wszystko mocne zwierzęta i nie przemęczone. Możecie do nich dodać parę własnych psów, a ja zabiorę pozostałe, aby odwieźć pocztę. Radziłbym wam jednak wypocząć godzinę lub dwie, posilić się i nakarmić sforę. Potem pojedziecie szybciej.

Mukoki kiwnął głową na znak zgody, a Rod zaczął wnet gromadzić paliwo na ogień. Obóz zawrzał życiem. Pocztarz rozpakowywał zapasy, a Wabi i Mukoki wybrali trzy spośród swoich najlepszych psów. Wilczary z Wabinosh House były bardzo zgłodniałe, toteż na widok wielkiego kawała mięsa, który pocztarz właśnie ciął na części, podniosły taki gwałt, że zagłuszyły prawie ludzkie głosy. Każdy pies dostał funt mięsa, a resztę zawieszono ponad rozpalonymi węglami, które w tym celu odgarnięto na bok z zarzewia ogniska. Tymczasem Rod rąbał gruby lód jeziora w poszukiwaniu wody. Po pewnym czasie Wabi odnalazł go przy tej robocie.

— Nasze sanie już gotowe — oznajmił, podczas gdy Rod wypoczywał chwilę. — Mamy trochę mało zapasów na dziewięć psów. i trzech ludzi, ale naboi jest pod dostatkiem. Upolujemy coś po drodze.

— W ostateczności królika.— rzekł Rod, na nowo biorąc się do roboty. Jeszcze parę uderzeń i woda trysnęła przez szczelinę lodu. Napełniwszy nią dwa wiadra, chłopcy wrócili do obozu.

Gdy ukończono posiłek, było już późno cienie wyniosłych cedrów padały daleko na zamarzłą powierzchnię jeziora, a słońce, wcześnie idące na spoczynek, nie grzało prawie wcale. Trzej myśliwa gotowali się do  drogi. Minęła zaledwie trzecia, lecz panował przenikliwy chłód. Za pół godziny tam, gdzie na razie lśniło anemiczne słońce, miała pozostać tylko purpurowa zorza. Na dalekiej Północy noc nadlatuje tak szybko, jakby miała skrzydła; mrok zda się namacalnie ogarnia ludzi i przedmioty. Tak właśnie stało się i teraz, gdy zaprzęgano psy do sań, po czym Mukoki, Wabi i Rod pożegnali pocztarza.

— Za cztery godziny będziecie po drugiej stronie! — wołał pocztarz, gdy Mukoki krzykiem naglił psy do biegu. — Radzę potem założyć obóz!

Mukoki gnał przodem, nadając tempo i ubijając szlak. Wabi siedział na saniach, a Rod najbardziej wypoczęty z nich trzech, pędził z tyłu. Po chwili zbliżył się do młodego Indianina i wciąż biegnąc, położył mu dłoń na ramieniu.

— Czy znajdziemy jutro... nasz stary obóz na równinie? — pytał przerywając wpół zdania, by nabrać tchu.

— Tak — powiedział Wabi — Mukoki poprowadzi nas naj krótszą drogą. Potem wszystko będzie już zależało tylko od ciebie.

Rod wrócił na utarty szlak za saniami: tu oddychał o wiele łatwiej. Umysł jego pracował z natężeniem. Czy zdoła odnaleźć trop Minnetaki, gdy dotrą do miejsca, gdzie Mukoki leczył ranę zadaną mu w czasie bitwy z Woongami? Był zupełnie pewny siebie, a jednak odczuł nieokreślone podniecenie, gdy stwierdził, jak wielkie zmiany wywołało słońce w ciągu tego dnia. Nerwy czy też obawa przegranej? Bezwzględnie znajdzie szlak, choćby ten był całkowicie zatarty! Wolałby jednak, żeby w takim wypadku Wabi lub Mukoki kierowali poszukiwaniami. Obaj Indianie dążyliby do celu z tą niezachwianą pewnością, z jaką lis odnajdzie świeży ślad, grubo okryty pokrowcem jesiennych liści. Bo jeśli zbłądzi...?

Drgnął myśląc o losie, jaki wtedy czekałby Minnetaki. Zaledwie przed paroma godzinami był jednym z najszczęśliwszych chłopców na świecie. Wierzył, że śliczna siostra Wabiego dojechała bezpiecznie do Kenogami House; pożegnał na krótki czas przyjaciół z faktorii; każda minuta przybliżała go do ukochanej matki, zamieszkałej w dalekim mieście na południu. I oto, tak nagle, że ledwo zdołał objąć myślą sytuację, porwał go wir przygód najtragiczniejszych, być może, jakie przeżywał kiedykolwiek.

Podniecony, wyprzedził sanki i przynaglał Mukiego, Co dziesięć minut jadący na saniach zmieniał miejsce z którymś z biegnących, tak że każdy z trzech przyjaciół miał co pół godziny parę chwil wypoczynku. Czerwona zorza na południo-zachodzie gasła szybko; mrok gęstniał. Daleko przed nimi, jak ogromna płachta częściowo pogrążona w ciemności, rozpościerała się pokryta lodem i śniegiem powierzchnia jeziora Nipigon. Brakowało tu drzew i skał, które by oznaczyły kierunek na tej bezdrożnej pustyni, a mimo to zarówno Mukoki, jak i Wabi nie wahali się ani chwili. Na niebie zabłysły jaskrawe gwiazdy; purpurowy dysk księżyca jak ognista kula wytrysnął ponad śniegi i bory.

Mila płynęła za milą, godzina za godziną, a bieg przez je zioro Nipigon trwał bezustannie, przerywany tylko dla każdego z uczestników krótkimi chwilami wypoczynku.

Księżyc wzniósł się wyżej; jego czerwień zbladła i przybrała delikatny, różowy odcień; potem tarcza błysnęła bielą, aż wreszcie, stojąc już u szczytu swej wędrówki, lśniła jak klejnot wykuty ze złota i srebra. W przepychu tych blasków pustynia lodowa i śnieżna migotała bez ustanku. Panowała zupełna cisza. Brzmiał jedynie skrzyp płóz, miękki tupot psich łap obutych w skórzane mokasyny i czasem dźwięk paru krótkich słów rzuconych przez Roda lub jego towarzyszy. Zegarek białego chłopca wskazywał parę minut po ósmej, gdy jezioro przed nimi zaczęło zmieniać wygląd. Wabi, siedzący właśnie na saniach, pierwszy to zauważył i krzyknął w stronę Roda:

— Oto las!. Jesteśmy po drugiej stronie!

Na te słowa zmęczone psy nabrały, zda się, nowych sił, a czołowy wilczar zaskowytał radośnie. Woń żywicy i szyszek stawała się coraz silniejsza. W białej poświacie ostre wierzchołki, drzew rysowały się coraz wyraźniej, w miarę jak. same mknęły naprzód. W pięć minut później cały zaprząg dobiegi do brzegu i stanął zbity w zziajany kłąb. Tego dnia psy i ludzie z Wabinosh House zrobili sześćdziesiąt mil drogi.

— Tu rozbijemy obóz — powiedział Wabi padając na sanki. — Tu rozbijemy obóz, bo inaczej skonam na szlaku!

Muki, choć wyczerpany do ostatka, ujął w dłoń siekierę.

— Teraz nie wolno wypoczywać — przestrzegał. — Zbyt jesteśmy zmęczeni! Jeśli siądziemy choć na chwilę, nie wstaniemy potem. Najpierw założymy obóz, a potem będziemy wypoczywać.

— Masz rację, Muki! — krzyknął Wabigoon, zrywając się z udanym zapałem. — Jeśli posiedzę z pięć minut, zasnę natychmiast. Rod, ułóż ognisko! Muki i ja zbudujemy szałas!

Nie upłynęło nawet pół godziny, a już szałas z gałęzi jodłowych był gotów, przed wejściem zaś płonął ogień rozsiewając światło i ciepło na dwadzieścia kroków wkoło. Z głębi boru trzej wędrowcy wspólnymi siłami przywlekli kilka mniejszych pni. Zaledwie rzucono je w płomienie, już Wabi i Mukoki owinięci w futra, legli pod szałasem na ściółce pachnącej żywicą. W tym dniu Rod nie miał tak wyczerpujących przejść jak obaj jego towarzysze, toteż gdy tamci zasnęli, biały chłopak, siadłszy tuż przy ogniu, myślał znów o dziwnych kolejach swego losu i patrzył, jak drżący blask płomieni tworzy na ciemnym tle otaczających drzew tysiące dziwacznych kształtów. Psy przypełzły do tlących głowni i leżały tak cicho, jakby życie już uciekło z ich burych cielsk. Z daleka dobiegało samotne wycie wilka. Olbrzymia Mała sowa poszybowała w pobliżu obozu, hukając obłąkanym, na pół ludzkim głosem. Drzewa trzaskały na tężejącym mrozie, lecz ani ten trzask, ani wycie wilka, ani zew koszmarnego ptaka nie zdołały obudzić śpiących.

Upłynęła godzina, a  Rod wciąż jeszcze siedział przy ogniu z karabinem złożonym w poprzek kolan. Przez ten czas jego wyobraźnia odtworzyła tysiące obrazów. Myśl nie przestała działać ani na chwilę. Kędyś, w głuszy, był inny obóz, gdzie również płonęło ognisko, i w tym obozie więziono Minnetaki. Nieokreślone przeczucie mówiło mu, że dziewczyna czuwa i myślą dąży do swych przyjaciół. Czy był to sen, czy tak zwana telepatia zarysowała w jego mózgu następujący obraz? Zobaczył dziewczynę siedzącą przy ognisku. Jej piękne włosy, lśniące w blasku płomienia głęboką czernią, były przerzucone przez ramię. Patrzyła nieprzytomnie w ogień, jakby lada chwila gotowa weń skoczyć, a tuż za Minnetaki, tak blisko, że mógł ją dotknąć wyciągniętą ręką, znajdował się mężczyzna, na którego widok Rod zadrżał pełen wstrętu. Był to Woonga, wódz zbójeckiego plemienia. Mówił coś. Jego czerwona twarz miała demoniczny wyraz. Wyciągał ramię.

Krzyknąwszy tak głośno, że aż psy się zbudziły, Rod skoczył na równe nogi. Drżał jak w febrze. Czyżby to był sen? Przypomniał sobie koszmar, jaki go nawiedził kiedyś w tajemniczym parowie. Próżno starał się przezwyciężyć zdenerwowanie i strach. Dlaczego Woonga wyciągnął ramię w stronę Minne taki? Próbował zrzucić gniotący ciężar. Grzebał kijem w ognisku, aż kłęby iskier buchnęły wysoko w mroczną gęstwę konarów, i dodał całe naręcze suszu.

Potem usiadł i po raz dwudziesty od chwili wyjazdu z Wabinosh House wyciągnął z kieszeni plan, który miał ich prowadzić na poszukiwanie złota. Zdobył go kiedyś dzięki sennym widziadłom i obecnie myśl o tym zdarzeniu była dla niego przykra. Przed chwilą widział Minnetaki tak wyraźnie, jakby siedziała obok. Gotów był prawie posłać kulę w głowę czerwonoskórego opryszka, w chwili gdy ten wyciągał rękę ku młodej dziewczynie.

Znów podsycił ogień, rozbudził jednego z psów; by wyczuć lepiej obecność żywej istoty, i położył się wreszcie między Mukokim a Wabim, próbując zasnąć. W ciągu kilku następnych godzin zdrzemnął się jedynie na parę chwil. Ilekroć tracił przytomność, zaraz pojawiała się przed nim Minnetaki. Widział ją zawsze tak samo, przy ogniu; walczyła zaciekle, by się uwolnić z potężnych objęć Woongi. W pewnej chwili bójka między młodą dziewczyną a mocarnym Indianinem stała się niezwykle gwałtowna. Wreszcie Woonga porwał Minnetaki na ręce i zniknął wraz z nią w mroku leśnym.

Rod zbudził się i nie próbował już nawet usnąć. Minęła dopiero północ. Jego towarzysze wypoczywali od czterech godzin. Za godzinę postanowił ich zbudzić. Po cichu zaczął przygotowywać śniadanie i karmić psy. O pół do drugiej potrząsnął Wabiego za ramię.

— Wstawaj! — zawołał, gdy młody Indianin usiadł na posłaniu. — Pora ruszać!

Gdy Wabi i Mukoki znaleźli się wraz z nim przy ogniu. Rod próbował opanować podniecone nerwy. Postanowił nie mówić im o swych widzeniach, gdyż i tak mieli dość ponurych trosk. Lecz postanowił również spieszyć. Pierwszy skończył śniadanie, pierwszy zakrzątnął się koło psów, a gdy Mukoki ruszył w drogę przez las, na czele zaprzęgu, biegł tuż za nim, nagląc do większego wysiłku.

— Jak daleko jesteśmy od obozu, Muki? — pytał.

— Cztery godziny, dwadzieścia mil — odpowiedział lakonicznie stary myśliwiec.

— Dwadzieścia mil... Powinniśmy tam być o brzasku. Mukoki nic nie odpowiedział, lecz przyśpieszył biegu. Krajobraz zmienił się: cedry i jodły ustąpiły miejsca nagiej równinie rozesłanej na przestrzeni paru mil. Księżyc świecił jeszcze całą godzinę; potem, w miarę jak ginął na zachodnim skłonie nieba, mrok gęstniał, aż wreszcie tylko gwiazdy znaczyły drogę pogoni. Potem i te zaczęły blednąć Mukoki wstrzymał na szczycie wzgórza zdyszany zaprząg i wskazał na północ.

— Preria...

Wszyscy trzej stali chwilę w milczeniu, spoglądając w mroczną dal nizin, które słały się niemal bez przerwy aż do Zatoki Hudsona. Rod czuł podniecenie wywołane tajemniczym romantyzmem dzikiej głuszy, sięgającej o setki mil na północ, gdzie nie deptała prawie stopa białego człowieka.

Przed nim, spowity w mrok nocy, spał ogromny, niezbadany kraj, ziemia, której przeszłość bieg lat pokrył zagadkową patyną. Co za dramaty kryje ta milcząca pustka? Co za skarby tam istnieją? Przed półwiekiem ludzie, których szkielety znaleziono w starej chacie, stawili czoło niebezpieczeństwom dziewiczych pustkowi. Kędyś, o setki mil w głąb ciemnej równiny, znaleźli złoto, to złoto, które po odkryciu planu z kory brzozowej przypadło w udziale Rodrygowi i jego towarzyszom. I kędyś tam daleko jest Minnetaki... Zaledwie przed paroma dniami trzej myśliwcy umykali tą samą równiną przed krwiożerczą bandą Woongów. Teraz przemierzali ją powtórnie, szybciej jeszcze, gdyż mieli sanie i psy. Po pewnym czasie zresztą Mukoki zwolnił tempo tak bardzo, że szedł już tylko spacerowym krokiem. Wytężał wzrok. Nieraz zatrzymywał psy i sam jeden zapuszczał się to na prawo, to na lewo od szlaku. Nie odzywał się wcale do towarzyszy, a zarówno Rod, jak i Wabi zachowywali całkowite milczenie. Wiedzieli bez pytań, że stary obóz już blisko. Jak doświadczony myśliwiec nie wydaje dźwięku i nie czyni zbytecznych gestów, gdy jego pies odnajduje zatarty trop — tak oni przestrzegali bez względnej ciszy, podczas gdy Mukoki, najwytrawniejszy łowiec w całej okolicy, z wolna prowadził ich naprzód. Ostatnie gwiazdy zgasły. Na jakiś czas czerń nocy stała się głębsza, po czym na południo-wschodzie zapłonął pierwszy, słaby odblask zorzy porannej. W tych stronach dzień rodzi się równie szybko jak noc i wkrótce już było tak jasno, że Mukoki ruszył kłusem. Jeszcze chwila i przed nimi na białej równinie wyrosła kępa iglastych drzew. Zarówno Rod, jak i Wabi nie domyślili się niczego, aż stary myśliwy z wyrazem triumfu na twarzy wstrzymał psy u skraju gęstwy.

— Obóz! — wyszeptał Wabi. — Obóz!

Głosem, który dygotał od hamowanego podniecenia, młody Indianin zwrócił się do Rodryga Drew:

— Rod! Cała nadzieja w tobie!

Mukoki zbliżał się również.

— Tu obóz! — rzekł. — A teraz, gdzie szlak Minnetaki? Oczy starego myśliwca lśniły gorączkowo.

— No gdzie?

O kilkanaście kroków stał szałas jodłowy, zbudowany przed dziesięcioma dniami. To było jednak wszystko. Na śniegu nie pozostał najmniejszy ślad. Ciepłe słońce zatarło wszelkie tropy.

Jeśli ich ślady znikły, jakże znaleźć delikatne wgłębienia małych nóżek Minnetaki?

W głębi serca Rod modlił się o pomoc.

IV. CZŁOWIEK — NIEDŹWIEDŹ

Muszę poczekać, aż się rozjaśni — rzekł Rod. Starał się opanować wzburzone nerwy i odzyskać straconą pewność siebie.

— Zjemy teraz śniadanie — zaproponował Wabi. — Mamy zimną pieczeń, więc nie potrzebujemy rozpalać ognia.

Rod pierwszy skończył jeść, po czym wziął karabin i wyszedł z gęstwy. Wabi zrobił ruch, jakby chciał iść za nim, lecz Mukoki go zatrzymał. W oczach miał chytre ogniki.

— Lepiej niech będzie sam — przestrzegał.

Lśniące czerwienią słońce stało wysoko nad lasem i Rod mógł teraz zatoczyć wzrokiem duży krąg. Tak samo właśnie wyszedł spomiędzy cedrów w dniu, gdy dążąc na polowanie, znalazł trop Minnetaki. O milę na przedzie widział ośnieżone wzgórze, gdzie szukał łosi. To wzgórze było pierwszym punktem wytycznym, toteż pośpieszył ku niemu, podczas gdy Wabi i Mukoki szli daleko w tyle, wiodąc sanie i psy. Nim dotarł na szczyt, stracił prawie oddech. Radośnie spojrzał ku północy. Tego popołudnia, gdy odnalazł tajemniczy trop, dążył właśnie w tamtym kierunku. Ale jego oczy nie napotkały żadnych znajomych szczegółów; żadne załamania gruntu lub osobliwe drzewa nie znaczyły kierunku ówczesnej wędrówki. Próżno bobrował wzdłuż górskiego garbu, starając się odkryć jakieś ślady swego pobytu. Wszystko znikło. Słońce zniweczyło wszelką nadzieję.

Był rad, że Wabi i Mukoki znajdują się u stóp wzgórza,  wie dział bowiem, że ma łzy w oczach. Los Minnetaki leżał w jego ręku, a on zawiódł. Bał się spotkać towarzyszy, gdyż nie chciał, by zobaczyli jego twarz. Po raz pierwszy w życiu dzielny Rodryg Drew pomyślał o samobójstwie.

Raptem, gdy jego oczy w poszukiwaniu znajomego przedmiotu sunęły poprzez nieskończoną śnieżną pustkę, zobaczył coś, co w dali w porannym słońcu lśniło niby szklana tafla. Krzyknął radośnie. Teraz pamiętał, że już poprzednio zauważył to dziwaczne lśnienie, że udał się ku niemu, idąc prosto w dół stoku, i że znalazł bryłkę lodu zamarzłą  na zboczu skały, gdzie latem zapewne biło źródło. Nie czekając na towarzyszy zbiegł w dół pochyłości i niby jeleń pomknął przez wąski pas prerii. Po pięciu minutach biegu znalazł się u stóp skały i tu stanął na chwilę, a serce waliło mu w piersi jak młotem. Tuż za tym źródełkiem po raz pierwszy ujrzał dziwny trop. Na śniegu nie było teraz żadnych śladów, ale Rod widział inne rzeczy, które kierowały jego krokami: ogromny głaz rysujący się ostro na tle białego chaosu, martwą topolę, co wówczas zastąpiła mu drogę, i wreszcie, o pół mili na przedzie, skraj gęstego boru.

Odwrócił się i gwałtownie zamachał rękoma w stronę obu Indian pozostałych daleko w tyle. Potem pobiegł, a gdy dosięgnął lasu, znów powtórzył ten sam manewr, wyrażając radość głośnym krzykiem. Oto pień, na którym siedziała Minnetaki w oczekiwaniu fantazji zwycięzców. Rod oznaczył nawet dokładnie skrawek ziemi tuż u wystającego korzenia, gdzie spoczywały jej nogi. Czerwonoskórzy oraz ich jeńcy zatrzymali się tu na krótki czas i rozpalili ogień, a tak wiele stóp ubiło śnieg, że tu i ówdzie pozostały jeszcze wyraźne ślady.

Gdy Mukoki i Wabigoon podeszli bliżej, Rod wskazał im te tropy.

Jakiś czas żaden nie wymówił ani słowa. Stary myśliwiec, zgięty tak, że jego oczy znajdowały się tuż nad ziemią, badał cal po calu małą polankę, na której płonęło ognisko Woongów. Gdy wyprostował się wreszcie, na jego twarzy malowało się ogromne zdumienie.

Chłopcy zauważyli, że półzatarte ślady wyjawiły mu rzecz niezmiernie dziwną, mającą być może doniosłe znaczenie.

— Co się stało, Muki? — spytał młody Indianin. Mukoki nic nie odpowiedział, lecz wróciwszy ku zwęglonym

resztkom ogniska, przykucnął i powtórzył badania, przeprowadzając je jeszcze bardziej drobiazgowo niż przedtem. Gdy wstał, znów miał na twarzy wyraz głębokiego zdumienia.

— Tylko sześciu! — wykrzyknął. — Dwóch poganiaczy z Wabinosh House i czterech Woongów!

— Ależ ranny poganiacz twierdził, że napastników było co najmniej tuzin! — rzekł Wabi.

Stary myśliwiec zachichotał, a twarz jego pokryły ironiczne zmarszczki.

— Poganiacz kłamie — oświadczył. — Uciekł zaraz na początku walki. Gdy zmykał, postrzelono go z tyłu.

Wskazał dłonią chłodną głąb boru.

— Tam nie ma słońca. Łatwo będzie iść tropem.

Ruchy Mukiego cechowała teraz absolutna pewność siebie. Oczy mu lśniły, ale był to płomień walki, nie zaś gorączka jałowego podniecenia. Rod widział już podobny wyraz na twarzy starego myśliwca wtedy, gdy gotował się do walki, by oswobodzić Wabiego. Teraz mieli ocalić Minnetaki. Wiedział, co oznacza podobne przedsięwzięcie. Ostrożnie dali nurka w leśną gęstwę, wytężając wzrok i słuch. Jak słusznie przewidział Muki, trop czerwonoskórych był zupełnie wyraźny. Ponieważ Woongowie zabrali obie pary zbędnych sań, Rod wiedział, że na jednych jedzie Minnetaki. Zaledwie uszli sto kroków, gdy Mukoki, idąc przodem, stanął nagle. W poprzek tropu leżało martwe ciało mężczyzny. Wystarczył jeden rzut oka na twarz obróconą ku górze, by poznać, że jest to poganiacz z Wabinosh House.

— Czaszka rozłupana! — rzekł Mukoki oprowadzając zaprząg wokół trupa. — Pewnie zamordowano go siekierą.

Psy, mijając zabitego, sapały i jeżyły sierść. Rod drżał. Mimo woli pomyślał o losie, jaki mógł spotkać Minnetaki. Zauważył też, że po odnalezieniu trupa Mukoki przyśpieszył tempo pogoni. Szli całą godzinę bez przerwy.. Woongowie posuwali się naprzód wąskim pasmem, jeden za drugim, wiodąc sanie między sobą. Po upływie godziny trzej myśliwi ujrzeli pozostałości nowego obozu: wygasłe resztki ognia i dwa szałasy z gałęzi cedrowych. Tropy na śniegu były tu o wiele świeższe; miejscami zdawało się nawet, że pozostawiono je bardzo niedawno. Nigdzie jednak niepodobna było znaleźć dowodu obecności porwanej dziewczyny. Chłopcy zauważyli, że nawet Mukoki nie umie wytłumaczyć, dlaczego szlak jest tak świeży i dlaczego wcale nie widać odcisków nóżek Minnetaki. Stary myśliwy bezustannie przemierzał obóz we wszystkich kierunkach. Żaden szczegół nie umknął jego uwagi. Oglądał każde wgłębienie gruntu, każdą ułamaną gałąź. Rod wiedział, że Minnetaki została porwana przynajmniej przed trzema dniami, tymczasem niektóre ślady wokół obozu miały najwyżej dobę. Co to znaczy?

Tajemniczość biegu wypadków poważnie go niepokoiła. Dlaczego Woongowie przerwali ucieczkę? Dlaczego zdecydowali się na postój w pobliżu miejsca zbrodni? Spojrzał na Wabigoona, lecz młody Indianin był również zaskoczony, jak on sam. I w jego oczach także lśnił lęk przed czymś nieznanym.

Mukoki kucnął nad zetlałymi resztkami ogniska. Wsunął ręce głęboko między popiół i węgle, a gdy wstał, uczynił wymowny ruch w stronę zegarka Roda.

— Ósma godzina, Muki.

— Woongowie byli tu jeszcze ubiegłej nocy — oznajmił z wolna stary Indianin. — Opuścili obóz cztery godziny temu.

Co to miało znaczyć?

Czy Minnetaki była ranna, ranna tak ciężko, że Woongowie nie odważyli się ruszyć jej z miejsca?

Rod nie zadawał sobie dalszych pytań. Nie mógł tylko opanować drżenia. Mukoki i Wabigoon pierwsi ruszyli dalej, milcząc, z wyrazem dziwnego skupienia na twarzach. Nie umieli przeniknąć zagadki. Byli natomiast pewni, że cokolwiek tu zaszło, depcą już po piętach zbójów. Każdy krok zbliżał ich do ściganej bandy, gdyż z każdą milą ślad stawał się coraz świeższy. Czekała ich jednak nowa niespodzianka.

Trop się rozdwajał.

U skraju niewielkiej polany Indianie rozdzielili się na dwie- grupy. Szlak jednym sań wiódł na północo-wschód, szlak drugich na północo-zachód.

Na których saniach jechała Minnetaki? Trzej mężczyźni niepewnie spojrzeli sobie w oczy.

Mukoki wskazał szlak północno-zachodni.

— Musimy znaleźć jakiś znak pozostawiony przez Minnetaki. Ja pójdę tędy, a wy tamtędy!

Rod ruszył kłusem po tym szlaku, który wiódł bardziej na wschód. U skraju polany, w miejscu gdzie sanie dały nurka w gąszcz leszczyny, stanął nagle i po raz drugi tego ranka krzyknął radośnie. Z wystającej ciernistej gałęzi, lśniąc w słonecznym blasku, zwisało długie, jedwabiste pasmo włosów.. Rod wyciągnął ramię, chcąc je zdjąć, ale Wabi mu przeszkodził, a za chwilę Mukoki stał już obok. Stary Indianin ostrożnie ujął włosy palcami, a jego głęboko osadzone oczy lśniły niby dwa żużle. Jedwabiste pasmo należało do Minnetaki; żaden z trzech o tym nie wątpił. Tylko znaczna ilość wydartych włosów napełniała ich zgrozą i zdumieniem. Nagle Mukoki szarpnął lekko i pasmo pozostało w jego ręku.

W następnej chwili Mukoki wydał dźwięk mający oznaczać: najwyższą pogardę. Był to przeciągły syk, używany jedynie wtedy, gdy znajomość angielszczyzny okazywała się niedostateczna.

— Minnetaki jest na drugich saniach! Pokazał chłopcom koniec ciemnego pasma.

— Patrzcie, włosy zostały ucięte, nie wydarte szarpnięciem. Woonga powiesił je tutaj, by nam zmylić drogę.

Nie czekał na odpowiedź, lecz pobiegł w kierunku drugiego szlaku, a Wabi i Rod mknęli tuż za nim. O ćwierć mili dalej stary myśliwiec przystanął i w radosnym milczeniu, wskazał palcem odcisk drobnej stopy, odbitej tuż obok wcięcia płóz. Ślady mokasynów Minnetaki znajdowali teraz niemal w regu larnych odstępach. Dwaj Woongowie biegli przed saniami i zdawało się, że siostra Wabigoona korzysta z okazji, by pozostawić za sobą znaki przeznaczone dla tych, którzy bez wątpienia pośpieszą jej z pomocą. Jednakże w miarę jak szlak wiodący na północo-wschód pozostawał coraz bardziej w tyle, Rod jął odczuwać nieokreślony niepokój. A jeśli Mukoki się omylił? Zazwyczaj wierzył niezachwianie w rozum i przenikliwość starego wojownika, lecz teraz przyszło mu na myśl, że gdy Woongowie mogli uciąć pasmo włosów Minnetaki, mogli równie dobrze zdjąć jej trzewik. Parokrotnie już gotów był głośno wyrazić swoje wątpliwości, lecz powstrzymywał się, widząc, z jaką pewnością Wabi i Mukoki dążą naprzód.

Wreszcie nie mógł już wytrzymać.

— Wabi, ja wracam! — krzyknął półgłosem, równając się na chwilę z towarzyszem. — Wracam i pójdę tamtym śladem! Jeśli na przestrzeni mili nie zauważę nic szczególnego, zawrócę i dogonię was niedługo!

Próżno Wabi usiłował zachwiać jego decyzję. Rod uparł się i po chwili znalazł się znów na polanie. Pod wpływem nieokreślonego przeczucia serce biło mu szybciej i oddech stał się głębszy. Mknął właśnie przez krzewy, wśród których znaleziono pasmo włosów Minnetaki. Coś pchało go naprzód, wciąż dalej i dalej, nawet wtedy, gdy ubiegł parę mil nie znalazłszy nic godnego uwagi; Rod sam nie umiałby wyjaśnić, co mianowicie. Biały chłopak nie był przesądny. Nie wierzył w sny. Jednak, choć bez widocznego powodu, upewniał się coraz bardziej, że Mukoki popełnił błąd i że Minnetaki znajduje się na tym szlaku.

Kraina, w którą się zagłębiał, była coraz dziksza. Po obu stronach sterczały skalne garby, poszczerbione, pocięte rozpadlinami, kędy wiosną zapewne mknęły potoki. Rod wytężał słuch i szedł ostrożnie. Przypomniał sobie niezwykłą wyprawę do tajemniczego parowu i samotny nocleg przy obozowym ognisku, kiedy to śnił o starych szkieletach. Myślał właśnie o tym okrążając ogromny blok skalny, stojący mu na drodze niby wielki dom. Raptem na śniegu tuż u swych stóp zobaczył coś, co mu zmroziło krew w żyłach. Po raz drugi w tym dniu oglądał wykrzywione agonią rysy trupa. W poprzek szlaku leżał zamordowany Indianin, szeroko rozkładając ręce, z twarzą zwróconą wprost ku niebu. Śnieg koło jego głowy lśnił w blasku słońca ohydną czerwienią. Rod ze wstrętem patrzył dobrą minutę na ten straszny obraz. Nie było żadnych oznak walki; żadnych kroków na śniegu. Człowiek został zabity na saniach i jedynym śladem był ślad upadku.

Kto go zabił?

Czy Minnetaki, ratując siebie, pchnęła nożem swego ciemiężcę?

Na chwilę Rod uwierzył, że tak właśnie było. Obejrzał plamy na śniegu i stwierdził, że krew jeszcze nie zakrzepła. Nabrał stąd przekonania, że mord został dokonany najwyżej przed godziną. Bardzo ostrożnie, choć jeszcze szybciej podążył śladem sanek, z  karabinem każdej chwili gotowym do strzału. Teren stał się trudny, miejscami prawie niedostępny. Jednak sanie wybrały drogę właśnie między gmatwaniną głazów, a ich dziki kierowca nie zawahał się ani chwili w wyborze kierunku. Szlak miarowo dążył wzwyż, aż dotarł do szczytu rozległego zbocza. Zaledwie Rod wgramolił się na końcowy garb, gdy inny ślad przeciął wyżłobienie płóz.

Głęboko odciśnięte na miękkim śniegu, widniały odbicia niedźwiedzich łap.

Rod pomyślał, że pierwsze ciepłe promienie słońca zbudziły zwierza z zimowego snu i że ten porzucił na krótko legowisko. W miejscu gdzie krzyżowały się oba tropy, sanie ostro skręciły i poszły w kierunku, skąd przybył niedźwiedź.

Rod, nie zdając sobie wcale sprawy, dlaczego tak czyni, zaczął zstępować w dół stoku, idąc śladem łap niedźwiedzich, a jednocześnie nie spuszczał oczu ze smugi płóz i z dalekiej linii boru. U stóp zbocza przeciął mu drogę ogromny pień zwalonego drzewa. Zamierzał przesadzić przeszkodę, lecz wstrzymał się raptem i zdumiony krzyknął prawie. Niedźwiedź najwidoczniej gramolił się przez pień i w miejscu, gdzie jego futro zmiotło nieco śniegu, widniało wyraźnie odbicie ludzkiej dłoni.

Rod stał długą chwilę jak urzeczony, a z podniecenia przestał prawie oddychać. Pięć palców i dłoń odbiły się na śniegu niezwykłe wyraźnie. Palce były długie i smukłe, a dłoń wąska. Z pewnością nie spoczywała tu ręka mężczyzny.

Wreszcie Rod oprzytomniał i rozejrzał się wokoło. Na śniegu nie było żadnych śladów prócz tropu niedźwiedzia. Czyżby się więc omylił? Ponownie zbadał odbicie tajemniczej dłoni. A gdy patrzył, wstrząsnął nim dreszcz; wiedział, że dygocze, mimo że starał się zachować spokój. Zawrócił i szybko pobiegł' własnym szlakiem na szczyt wzgórza, minął ślady płóz i zszedł znów w dół parowu, jednak po drugiej stronie garbu. Nie zrobił jeszcze stu kroków, a już bezgłośnie opadł na śnieg i skrył się za skałę. Nie zauważył przed sobą żadnego ruchu. Nie usłyszał żadnego dźwięku. W tej chwili był jednak podniecony do najwyższych granic.

Gdyż trop niedźwiedzia — znikł.

Przed nim zamiast śladów zwierza widniały odbicia męskich nóg.

V. WALKA O ŻYCIE

Upłynęło sporo czasu, nim Rod odważył się wyjść z ukrycia. Nie lęk bynajmniej trzymał go na uwięzi, lecz świadomość, że należy zważyć dalsze postępki, obmyślić dalsze kroki. Na razie był oszołomiony paroma kolejnymi niespodziankami, a czuł przecie, że teraz bardziej niż kiedykolwiek powinien zachować zimną krew. Nie próbował rozwikłać tajemnicy śladów, ograniczając się jedynie do  dwóch niezaprzeczonych faktów: że trop na śniegu nie był tropem niedźwiedzia, a odcisk dłoni na pniu nie stanowił odbicia męskiej ręki. Jednego przy tym był pewien: tak czy inaczej, obie zagadki dotyczyły Minnetaki.

Podjąwszy na nowo pościg, posuwał się niezwykle ostrożnie. Na każdym zakręcie, ukryty za skałą lub kępą krzewów, badał parów oczyma, jak daleko mógł wzrokiem sięgnąć. Lecz pole jego widzenia zaciemniało się coraz bardziej. Stok po lewej stronie stał się niemal prostopadłym murem; po prawej inny stok zbliżał się z każdą chwilą, aż wreszcie parów zachował rozpiętość najwyżej czterdziestu metrów, przy czym jego dno było usiane ogromnymi blokami głazów i odpryskami skał. Rod zauważył wkrótce, że tajemniczy uciekinier czuje się w tym chaosie jak u siebie w domu. Jego ślady prosto jak strzelił wiodły z jednego przesmyku w drugi przesmyk. Nie zabłądził nigdy. Raz zdawało się, że trop się kończy u stóp gładkiej skalnej ściany, lecz tu Rod znalazł wąską szparę w granitowym murze i bardzo ostrożnie przedostał się przez nią. W miejscu gdzie się urywał skalny korytarz, uciekinier wypoczął chwilę, przy czym położył na śniegu jakiś ciężar. Wystarczył jeden rzut oka, by zgadnąć, co to było, gdyż na białym całunie widniał ten sam wyraźny odcisk kobiecej dłoni.

Rod nie miał już żadnych wątpliwości. Znajdował się na tropie jednego z Woongów: opryszek niósł Minnetaki w ramionach. Minnetaki była ranna? Może już umarła? Ogarnął go lęk. Spojrzał ponownie na ślad pozostawiony na śniegu. Palce były szeroko rozchylone, dłoń zupełnie gładka. Jedynie żywa ręka mogła zostawić podobne odbicie.

Jak wtedy w lesie, gdy walczył o wolność dziewczyny, tak i teraz opuściła go niepewność i trwoga. Krew wrzała w nim raczej tylko ze zniecierpliwienia i był rad, że za chwilę znów postawi na szali własne życie, by ocalić siostrę Wabigoona. Postanowił, że stosownie do praw ustalonych przez Woongów, strzeli z ukrycia, o ile tylko nadarzy się po temu sposobność. Z drugiej strony jednak nie obawiał się wcale walki pierś o pierś. Opatrzył swój karabin, odpiął zamknięcie futerału, w którym nosił duży, wojskowy rewolwer, i sprawdził, że nóż lekko wychodzi z pochwy. Opodal skalnej szczeliny opryszek odpoczywał po raz drugi, lecz tym razem, gdy na nowo podjął, ucieczkę, Minnetaki szła obok niego.

Roda uderzył szczególny wygląd jej śladów i przez pewien czas nie umiał sobie zdać sprawy, o co tu właściwie chodzi. Jedna z obutych w mokasyny nóżek Minnetaki pozostawiała bardzo wyraźne wgłębienia, druga natomiast czyniła na śniegu małą nieforemną jamkę. Wreszcie chłopak przypomniał sobie ślady, które wiodły Mukiego oraz Wabigoona, i mimo całego tragizmu sytuacji nie zdołał powstrzymać uśmiechu. Okazało się, że miał rację. Woongowie zdjęli jeden z mokasynów Minnetaki i nim znaczyli fałszywy ślad na północo-zachód. Nieforemne wgłębienia na śniegu wskazywały wyraźnie, że jedna z nóg dziewczyny została owinięta w kawał materiału lub futra dla ochrony od zimna.

Wkrótce Rod zauważył, że ucieczka Woongi i jego branki odbywała się tu w szybszym tempie, więc sam również przy śpieszył kroku. Parów był coraz bardziej dziki. Miejscami wydawał się zupełnie niedostępny, lecz szlak idących przodem wiódł zawsze do jakiejś ukrytej szczeliny. Biały chłopak dążył więc za nimi, wstrzymując prawie dech na myśl o tym, co lada chwila może nastąpić.

Nagle Rod stanął. Był pewien, że przed nim rozbrzmiał jakiś dźwięk. Przestał niemal oddychać i natężał słuch. Ale głos się nie powtórzył. Może po prostu zwierzę, wilk lub lis, strąciło kamień ze stromego zbocza. Chłopak ruszył dalej, nasłuchując i patrząc bystro. O parę kroków stanął ponownie. W powietrzu rozsnuł się słaby, podejrzany zapach. Rod okrążył duży skalny występ i nozdrza jego napełniły się tą wonią. Był to dym, połączony z aromatem płonącego cedru.

Zatem przed nim płonął ogień. I to bliżej niż na odległość strzału.

Rod stał minutę bez ruchu, gotując się do decydującej rozprawy. Ustalił już plan działania. Podpełznie w pobliże opryszka i jednym strzałem położy go trupem. Nie rzuci mu żadnej przestrogi, nie będzie się z nim układać ani go oszczędzać. Sunął naprzód cal za calem, przemyślnie jak lis. Woń dymu dobiegała go coraz wyraźniej; ponad głową dojrzał sine smużki, leniwie płynące poprzez parów. Dym nadchodził zza skalnego muru, który jak poprzednio inne, zdawał się mu przegradzać drogę. Ognisko płonęło chyba akurat naprzeciw po drugiej stronie. Rod, unosząc karabin do ramienia, prześliznął się przez wąską szczelinę. Nim ją opuścił, wyjrzał na zewnątrz, powolutku wysuwając głowę. Ogarniał wzrokiem coraz szerszy horyzont. Przed nim nie było już śladu stóp. Opryszek i jego branka znajdowali się za skałą.

Rod przyłożył karabin do ramienia, odważnie wyszedł z ukrycia i skręcił w lewo. O parę metrów dalej, niemal zupełnie osłonięta zwaliskiem głazów, stała mała chata. Wokół niej nie widniał żaden ślad życia; jedynie z komina na tle ściany parowu biła w górę upiorna smuga dymu. Nie odzywał się żaden głos. Wskazujący palec Roda drgnął na spuście fuzji. Czy będzie czekał, aż opryszek pojawi się na zewnątrz? Stał minutę, dwie, trzy, lecz w dalszym ciągu nic nie widział i nic nie słyszał. Postąpił naprzód krok i jeszcze krok, aż zobaczył otwarte drzwi chaty. I kiedy znów trwał bez ruchu z podniesionym karabinem, dobiegł ku niemu słaby, łkający głos. Ten dźwięk poderwał go z miejsca. Błyskawicznie rzucił się aż do drzwi chaty.

W izbie była Minnetaki sama! Siedziała skulona na podłodze, wspaniałe włosy skłębioną falą opadały jej na ramiona i biodra, a twarz, śmiertelnie blada, z obłąkanym wyrazem zwracała się ku młodemu chłopcu, który stanął przed nią niby senna zjawa.

W jednej chwili Rod znalazł się przy dziewczynie i klęknął obok. Na mgnienie poniechał wszelkiej ostrożności i dopiero okropny krzyk Minnetaki kazał mu odwrócić głowę w stronę drzwi. Na progu, gotów do ataku, stał jeden z najgroźniejszych ludzi, jakich Rod widział kiedykolwiek. Chłopak objął spojrzeniem potworne kształty Indianina, dziką twarz i błysk uniesionego w górę noża. W takich chwilach czyny ludzkie są prawie machinalne, jak gdyby samo życie broniło swego istnienia. Rod o niczym nie myślał i nie czynił żadnych planów. Instynktownie padł twarzą na podłogę. Ten ruch go ocalił. Dziki skoczył naprzód z gardłowym okrzykiem, zamachnął się nożem, chybił, potknął się o ciało chłopca i runął obok niego.

Długie miesiące życia w puszczy wyrobiły u Roda zwinność rysią i zahartowały mu mięśnie na żywą stal. Nie wstając przygniótł Indianina własnym ciałem i błysnął nożem nad jego piersią. Lecz Woonga był równie szybki. Błyskawicznie wyrzucił w górę potężne ramię i cios Roda trafił w ziemię. W następnej chwili wolna ręka czerwonoskórego opasała szyję Roda i zwarli się obaj w miażdżącym uścisku. Żaden nie mógł użyć swego noża, gdyż wszelki ruch zmniejszał jego własne szanse. W czasie krótkiej przerwy, po której nastąpić mogła jedynie śmierć, Rod myślał gorączkowo. Biały chłopak leżał piersią na piersi swego wroga. Woonga spoczywał na grzbiecie, mając ramię z nożem wyciągnięte ponad głową; przytrzymywała je uzbrojona ręka Roda. By zadać cios, obie te ręce musiały być wolne. Czerwonoskóry, którego mięśnie były silnie napięte, mógł uderzyć natychmiast, Rod zaś musiał się wpierw zamachnąć. Inaczej mówiąc, nim nóż Roda opadłby w dół, stal Woongi już by wniknęła w jego pierś. Biały chłopak dobrze rozumiał tragizm sytuacji. Koniec był bliski. Nie bał się śmierci, lecz wiedział, że jeśli on umrze, Minnetaki nieodwołalnie stanie się własnością zbója.

Pozostawała mu jedyna szansa ratunku. Należało skoczyć wstecz lub przynajmniej oswobodzić się o tyle, by móc ująć rewolwer. Gotował się właśnie do tej ostateczności, gdy obróciwszy nieco głowę, dojrzał Minnetaki. Dziewczyna zerwała się na nogi i chłopak dostrzegł, że ręce ma związane na plecach. Ona również zrozumiała tragizm pozycji Roda. Z głośnym okrzykiem podbiegła ku głowie Indianina i całym swym ciężarem skoczyła na jego wyciągnięte ramię.

— Prędzej Rod! Prędzej — wołała. — Uderzaj! Uderzaj! Z przeraźliwym krzykiem mocarny Indianin wyswobodził swoje ramię. Nadludzkim wysiłkiem wyrzucił dłoń ku górze i kiedy nóż Roda ginął w jego piersi po rękojeść, stal Woongi wpiła się w pachę białego chłopca. Rod krzyknął głośno i porwał się na nogi, a nóż, czerwony od krwi,. upadł na podłogę. Z trudem zachowując równowagę, Rod podniósł go i przeciął więzy na rękach dziewczyny.

Zakręciło mu się w głowie, a w nogach poczuł dziwną słabość. Wiedział, że pada, i wiedział również, że obejmują go czyjeś ręce, a jakiś bardzo daleki głos wymawia jego imię. Potem zapadł w głęboki i bezbolesny sen.

Gdy oprzytomniał, oczy miał zwrócone ku drzwiom, które wciąż jeszcze stały otworem. Na zewnątrz bił srebrny połysk śniegu. Czyjaś dłoń łagodnie gładziła mu twarz.

— Rod...

Minnetaki przemówiła szeptem, a w jej głosie brzmiała radość i ulga. Rod uśmiechnął się. Z trudem uniósł dłoń i musnął schyloną nad nim bladą twarzyczkę.

— Cieszę się, że cię widzę, Minnetaki! — szepnął. Dziewczyna podała mu zaraz czarkę chłodnej wody.

— Nie powinieneś się ruszać — rzekła miękko; oczy jej silnie błyszczały. — Rana nie jest zbyt groźna i opatrzyłam ją starannie. Ale leż cicho i nie mów nic, bo znowu zacznie krwawić.

— Kiedy tak się cieszę, że znów cię widzę, Minnetaki! — upierał się chłopak. — Nie masz pojęcia, jaki byłem rozczarowany, kiedy nie zastałem cię w domu po powrocie do Wabinosh House. Wabi i Mukoki...

— Tsss...

Minnetaki położyła mu palec na ustach.

— Musisz być cicho! Przecież rozumiesz, że bardzo chciałabym wiedzieć, jak się tu dostałeś. Ale teraz nie powinieneś mówić! Pozwól mi opowiadać, dobrze? Bardzo proszę...

Mimo woli dziewczyna spojrzała w bok i Rod, z trudem śledząc kierunek jej wzroku, dostrzegł na podłodze nieforemny kształt przykryty kocem. Wzdrygnął się, a Minnetaki, czując ten dreszcz, szybko odwróciła się ku niemu. Była jeszcze bledsza niż poprzednio, ale oczy jej lśniły jasnym blaskiem.

— To Woonga! — szepnęła podniecona. — To wódz Woonga, i on nie żyje!

Teraz Rod zrozumiał, co oznacza wyraz jej twarzy. Woonga — przekleństwo tych stron, wódz zbójeckiego plemienia, przysięgły wróg Wabinosh House, którego mordercza dłoń niby groźna chmura wisiała nad głowami agenta, jego żony i dzieci — umarł! A zabił go on, Rodryg Drew, który już raz poprzednio ocalił życie Minnetaki. Pomimo bólu i osłabienia chłopak uśmiechnął się i rzekł:

— Cieszę się, Minne...

Nie skończył. Przed drzwiami skrzypnął śnieg, a w następnej chwili Mukoki i Wabigoon weszli do chaty.

VI. CIENIE ŚMIERCI

Rod tylko częściowo zdawał sobie sprawą, co się działo w ciągu następnej półgodziny. Podniecenie, w jakie go wprowadziło nieoczekiwane nadejście brata Minnetaki oraz starego Indianina, spowodowało zawrót głowy, toteż opadł wstecz na posłanie, z którego przed chwilą próbował się unieść. Usłyszał jeszcze ostrzegawczy głos Minnetaki, po czym uczuł na twarzy jakiś chłód. Minęło, zda się, sporo czasu, nim do jego świadomości przeniknął znowu określony dźwięk. Sprężył się wtedy cały, zwalczając wielką słabość, lecz do jego uszu dobiegł łagodny szept, który polecał mu unikać wszelkich poruszeń. Mówiła Minnetaki i Rod usłuchał jej.

W pewnej chwali posłyszał ciche głosy oraz szmer ruchów i otworzył oczy. Na twarzy i włosach czuł delikatną dłoń Minnetaki; jej pieszczota zdawała się go nakłaniać do snu. U nóg zobaczył Mukiego. Stary wojownik siedział skulony i nie spuszczał z rannego szeroko otwartych oczu. Wyraz, z jakim patrzał, oczarował Rodryga. Widywał go już poprzednio w źrenicach Indianina, ale tylko wtedy, gdy tym, których Mukoki kochał, groziło niebezpieczeństwo. Gdy więc zobaczył go teraz, zrozumiał od razu, że i on również stał się bliski sercu starego myśliwca. Podniecony pieszczotą rąk Minnetaki i wyraźnym niepokojem Mukiego, Rod, zanim nawet pojął, że żyje, wyszeptał machinalnie dwa słowa:

— Halo, Muki!

Stary Indianin natychmiast przysunął się tuż i ukląkł obok Roda, drżąc z radosnego wzruszenia. Jego miejsce u stóp rannego zajął Wabigoon, uśmiechnięty i tak podniecony, że tylko ciche „tss-ss" Minnetaki i nacisk jej dłoni utrzymywały go we względnym spokoju.

— Miałeś rację, a ja nie — mówił Mukoki. — Ocaliłeś, Minnetaki, zabiłeś Woongę! Jesteś bardzo, bardzo dzielny chłopak!

Minnetaki grzecznie, ale stanowczo odsunęła na bok starego myśliwca, po czym przyłożyła do warg Rodryga czarkę źródlanej wody. Chłopak czuł pragnienie i woda orzeźwiła go przyjemnie. Zwrócił twarz w stronę dziewczyny, a ona uśmiechnęła się do niego. Potem zauważył, że trup Woongi został usunięty z chaty. Spróbował siąść i Minnetaki dopomogła mu w tym, podsuwając pod plecy zwinięte dery.

— Nie jesteś tak ciężko ranny, jak myślałam — rzekła. — Twoja rana nie jest zbyt groźna. Mukoki opatrzył ją i wkrótce będziesz się czuł znacznie lepiej.

W tej chwili Wabi podszedł do siostry, objął ją i ucałował serdecznie kilka razy.

— Rod, jesteś bohaterem! — wykrzyknął szczerze, ujmując w swoje dłonie przyjaciela. — Niech ci Bóg dopomaga!

Rod poczerwieniał i by lepiej ukryć wzruszenie, zamknął oczy. W ciągu następnej półgodziny Minnetaki gotowała kawę i piekła mięso, a Wabi wraz z Mukim oporządzali psy pociągowe.

— Jeśli będziesz się jutro czuł nieco lepiej — powiedziała do Roda Minnetaki — zawieziemy cię do Kenogami House. Będziesz mi mógł wtenczas opowiedzieć wszystkie zimowe przygody. Wabi wspomniał mi właśnie o waszej potyczce z Woongami, o starych szkieletach i o złocie, więc umieram z ciekawości. Ach, jakżebym chciała pojechać wraz z wami na tę wyprawę!

— I ja bardzo bym tego pragnął! — zawołał biały chłopak. — Namawiaj Wabiego, Minnetaki, namawiaj go jak najusilniej!

— I ty także musisz go namawiać, Rod! Wątpię jednak, żeby to co pomogło. Zresztą mama i ojciec ani słuchać nie zechcą o podobnych planach. Wszyscy tak się o mnie boją! Dlatego przecie wysłano mnie do Kenogami House tuż przed waszym powrotem. Widzisz, Woongowie zachowywali się coraz bardziej wrogo, a rodzice myśleli, że tam będę bezpieczniejsza. Tak bym chciała z wami pojechać! Marzę o polowaniu na niedźwiedzie, wilki i łosie. Pomagałabym także w poszukiwaniu złota. Proszę cię, Rod, namawiaj Wabiego, żeby się wstawił za mną. 

Tegoż dnia, gdy Rod wzmocnił się o tyle, że mógł już usiąść o własnych siłach, zaczął namawiać Wabiego, by popierał plany dotyczące Minnetaki. Wabi jednak stanowczo odmówił, a Mukoki, usłyszawszy o jej marzeniach, chichotał i chrząkał dobre pół godziny.

— Minnetaki jest bardzo, bardzo dzielną dziewczyną — zwierzał się później Rodowi — ale tam grozi jej śmierć. Takie jest moje zdanie. Czy chcesz, by Minnetaki umarła?

Rod zapewnił go, że bynajmniej tego nie pragnie, i plan sam przez się upadł.

Ten dzień i ta noc były jedne z najprzyjemniejszych w życiu Roda, choć rana dokuczała mu poważnie. W kamiennym piecyku płonął wesoły ogień, podsycany suchymi gałęźmi topoli oraz jedliną, a gdy Minnetaki oznajmiła, że kolacja gotowa, Rodrygowi po raz pierwszy pozwolono opuścić posłanie. Wabi i Mukoki spędzili większą część dnia na włóczędze po parowie i górach, starając się odszukać ślady czerwonoskórych złoczyńców, nie znaleźli jednak nic, co by mogło wzbudzić niepokój. Chociaż to się może wydać dziwne, bez wątpienia tylko wódz Woonga wiedział o istnieniu starej chaty. Nasza czwórka, jedząc i pijąc przy ciepłym blasku ognia, omawiała wszelkie szczegóły niedawnych wydarzeń, aż wyjaśniły się tajemnice najbardziej zawiłe. Minnetaki opisała napad i wytłumaczyła, dlaczego uciekano potem tak wolno. Woonga był chory i chciał zupełnie wydobrzeć przed wyruszeniem w dalszą drogę.

— Ale dlaczego Woonga zabił w czasie jazdy swego towarzysza? — spytał Rod.

Minnetaki drgnęła na wspomnienie okropnej sceny.

— Słyszałam kłótnię — rzekła — ale nie mogłam zrozumieć, o co chodzi. Wiem tylko, że wymawiali moje imię. Ujechaliśmy zaledwie parę mil od miejsca, gdzie sanie się rozdzieliły, gdy raptem Woonga, siedzący na przedzie obrócił się i strzelił tamtemu w pierś. To było straszne! Ale potem ruszył dalej, jak gdyby nic nie zaszło.

— A w jaki sposób zostawił za sobą trop niedźwiedzia? — zawołał Rod.

— Były to ogromne niedźwiedzie łapy, do których wsunął swoje nogi wraz z mokasynami — wyjaśniała Minnetaki. — Mówił mi, że psy same pobiegną do Kenogami House i że jeżeli nadejdzie pościg, wszyscy podążą śladem sań, a nikt tropem niedźwiedzia.

Mukoki zachichotał.

— Rod nie jest głupi! — rzekł. — To bardzo sprytny chłopak.

— Szczególnie gdy idzie śladem Minnetaki! — wybuchną] Wabi radosnym śmiechem.

— A czy to nie Rod również wyjaśnił tajemnicę zaginionego złota, choć wy dawno opuściliście ręce? — odparła Minnetaki.

Zaginione złoto!

Słowa, które padły z ust młodej dziewczyny, znalazły żywy oddźwięk w sercach trzech myśliwców. Noc już nadeszła i tylko kapryśne błyski płomieni oświecały wnętrze starej chaty. Skończono posiłek i kiedy wszyscy czworo zgromadzili się wokół ognia, zapanowała cisza. Zaginione złoto! Rod spojrzał na Wabigoona, którego brunatna twarz była na pół ukryta w cieniu, potem na lśniące jak miedź, pomarszczone oblicze Mukiego, który spoglądał badawczo na tańczące języki ognia. Ale kiedy Rodryg zwrócił wzrok na Minnetaki,, uczuł nowy przypływ radości. Dostrzegł wyraz jej lśniących oczu i wiedział, że patrzy tak, bo uważa go za bohatera.

Długą chwilę nikt nie przerywał milczenia. Ogień wygasał, a w miarę jak zamierał blask jego płomieni, gęstniał mrok w kątach chaty i twarze obecnych nabierały cech widmowych. Wabi dorzucił do ognia naręcze suszu, poprawił czerwone węgle i odezwał się pierwszy:

— Tak, to wszystko zdziałał Rod! Minnetaki, oto mapa, którą on znalazł.

Ukląkł obok siostry i wyjął cenny dokument, tak starannie chroniony przez szkielety. Dziewczyna krzyknęła lekko i wzięła plan do ręki. Krok za krokiem, przygoda za przygodą, opowiedziano jej teraz niezwykłe dzieje łowców wilków, aż wczesny ranek zastąpił późną noc. Minnetaki powracała dwukrotnie do dziwacznego przeżycia Rada w tajemniczym parowie, a gdy biały chłopak mówił o nocnych strachach i niesamowitych dźwiękach, uczuł, jak tuli się do niego czyjaś nieśmiała, drobna rączka. Potem zabrał głos Wabi. Opowiadał o mapie znalezionej w dłoni kościotrupa, o tragedii i mordach, które wyjawiono dzięki niej — a oddech dziewczyny stał się szybki i nierówny.

— Wracacie tam na wiosnę? — spytała.

— Na wiosnę — odpowiedział Rod.

Wabi zaczął ponownie namawiać przyjaciela, żeby zamiast wracać do Detroit, zachęcił matkę, by przyjechała do Wabinosh House. Dowodził, że w ten sposób oszczędzi się mnóstwo czasu. Można będzie już za parę tygodni wyruszyć na poszukiwanie złota. Rod jednak nie dał się przekonać.

— Postąpiłbym nieładnie wobec mamy — twierdził. — Muszę najpierw sam wrócić do domu, choćbym nawet miał wynająć specjalny zaprząg!

Lecz pomimo stanowczego brzmienia jego głosu, los przeznaczył mu zupełnie inną przyszłość. Gdy mówiono sobie wzajem dobranoc, obaj Indianie oraz Minnetaki zauważyli już pierwsze groźne oznaki na twarzy Rodryga Drew. Opanowała go gorączka wieszcząca śmierć — o ile w pobliżu nie ma dobrego lekarza — gorączka gnilna. Nawet Mukoki, świadom tajemnic natury, od pół wieku niemal ratujący życia ludzkie wśród tych wielkich, pustynnych przestrzeni, wiedział, że tym razem sztuka jego nie może pomóc skutecznie.

Owinięto więc Roda w koce i futra i rozpoczęto bieg na śmierć i życie w stronę Kenogami House. Biały chłopak mógł się jedynie domyślać, że chodzi tu o coś ważnego, nie wiedział bowiem wcale, że tuż za nim pędzi śmierć. Szereg dni i nocy dręczyła go. maligna. Pewnego ranka zbudził się niby z okropnego snu, w którym piekł się i smażył jak potępieniec, a gdy otworzył oczy, zobaczył po raz pierwszy, że obok niego siedzi Minnetaki i że jej rączka łagodnie pieści mu czoło i włosy. Odtąd szybko zaczął odzyskiwać siły, minął jednak miesiąc, nim zdołał siąść, a dopiero po dalszych dwóch tygodniach mógł ustać na nogach. Tak więc upłynęły dwa miesiące od dnia, gdy Rod uwolnił siostrę Wabiego i zabił Woongę.

Pewnego dnia Minnetaki zdradziła mu niezwykłą nowinę. Rod nigdy nie widział jej tak ślicznej, a jednocześnie tak zażenowanej jak owego ranka.

— Czy przebaczysz mi, że... że chowałam przed tobą w tajemnicy pewną rzecz? — spytała nieśmiało. Nie czekała zresztą, aż chłopak odpowie, lecz mówiła dalej. — Gdy byłeś taki chory i baliśmy się, że umrzesz, napisaliśmy do twojej mamy i posłaliśmy ten list przez umyślnego.. Och, Rod, nie mogę dłużej milczeć, choćbyś się miał na mnie gniewać! Twoja mama przyjechała i jest teraz w Wabinosh House.

Na chwilę Rod jakby skamieniał. Potem wydał serię wojennych okrzyków, a gdy Wabi przybiegł zaniepokojony tym hałasem, zastał Roda tańczącego niby w obłędzie wokół Minnetaki.

— Przebaczyć ci! — krzyczał Rod. — Minnetaki, jesteś wspaniałą dziewczyną!

Zaledwie Wabi dowiedział się o przyczynie tej radości, zaczął się cieszyć wraz z Rodem, aż ich krzyki i śmiechy rozbrzmiały po całym Kenogami. Mukoki podzielał także zadowolenie chłopców. Wabi porwał siostrę w ramiona i całował póty, aż jej śliczna twarzyczka wyglądała jak kwiat głogu.

— Hura! — wrzeszczał. — To znaczy, że w ciągu dwu tygodni ruszamy na poszukiwanie złota!

— To znaczy... — zaczął Rod.

— To znaczy — przerwała Minnetaki — wszyscy są zadowoleni prócz mnie. Bardzo się cieszę ze względu na Roda i pragnę poznać jego mamę. Ale potem wy pojedziecie, a ja zostaję!

Głos jej był pozbawiony cienia wesołości, toteż gdy się odwróciła, obaj chłopcy spoważnieli.

— Bardzo mi przykro — zaczął Wabi — ale nie mogę na to nic poradzić.

Zapadło milczenie, które przerwał Mukoki. — Jakże pięknie świeci słońce! —wykrzyknął. — Śnieg i lód już stopniały! Wiosna!

Koniec wersji demonstracyjnej.

VII. W POGONI ZA ZŁOTEM

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VIII. ŻÓŁTA KULA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IX. W GÓRĘ OMBABIKI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

X. TAJEMNICZY STRZAŁ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XI. KRZYK W PAROWIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XII. WABI DOKONUJE DZIWNEGO ODKRYCIA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XIII. TRZECI WODOSPAD

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XIV. PAPIER W STAREJ BLASZANCE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XV. SKARB POD WODĄ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XVI. JOHN BALL I TAJEMNICA ZŁOTA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XVII. PODZIEMNY ŚWIAT

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XVIII. DZIEJE JOHNA BALLA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej