Andrzej Niemojewski

ŁUNY

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I. WIDZENIE.

II. PIELGRZYMKA.

III. WIELKIE PIECE.

IV. DUCH - CERBER.

V. LABIRYNT.

VI. TANIEC PIEKIELNY.

VII. RZEKA ZAPOMNIENIA.

VIII. ŻYWY AUTOMAT.

IX. ŻMIJA.

X. HALE W LETARGU.

XI. ZBYTECZNI.

XII. ZA BRAMAMI.

PRZYPISKI.

ŁUNY

Niemojewski Andrzej

Dalej z nami, kto rozpacza,
Kto wspomina i kto życzy!

A. Mickiewicz.

I. WIDZENIE.

Do mojej pracowni wszedł Genjusz Ludzkości

Z posępnym płomykiem u czoła.

"Pójdź zemną" zawołał "w krainę ciemności,

Przez padół, skąd pierzchły anioły litości,

Pójdź zemną — i spojrzyj dokoła!

Zroszone twe oko dal mroczą zobaczy,

Gdzie zaćmił dym ciche błękity,

Gdzie stopa człowieka z otchłani rozpaczy

Codziennie krwią spiekłą ślad drogi swej znaczy

Głaz bytu wtaczając na szczyty.

Gdzie krąży tłum cieniów nad rzeką cierpienia

Po fali wzrok wodząc ponury

I usta spalone ogniami pragnienia

Pochyla nad wody w obłędzie znużenia

Ból studząc nowemi tortury.

Gdzie widma człowiecze odwiecznym wyrokiem

Na pastwę wydane pożodze

Jak zastęp upiorów przesuną przed okiem

A przestrzeń czyscowym zalana półmrokiem

Zgrzytaniem się ozwie po drodze.

W dal pójdziesz, gdzie ścieżka się wije goryczy

Po szczytach niedolą dźwigniętych,

W głąb zejdziesz — i wzrok twój przepaści policzy,

Gdzie nigdy nie padły promienie słodyczy

Z niebiosów nad ziemią rozpiętych.

Ja tobie ukażę dolinę istnienia

Zasłaną trupami ludzkiemi,

Powiodę, gdzie duch twój przy blasku natchnienia

Wyśpiewa ponurą tragedję cierpienia

Przeszedłszy przez piekła tej ziemi!" —

Tak mówił... Ja stopy zlewałem mu łzami,

On zwolna odpłynął w obłoku — —

I wstałem zdążając za gwiazdy blaskami,

Co w dali świeciła nad jego skroniami

Wskazując mi drogę w pomroku.

II. PIELGRZYMKA.

Przedemną na niebie trzy łuny wisiały

I łoskot daleki rozgrzmiewał.

Nademną dym sunąc przez przestwór zrudziały

Czarnemi rzekami opasał świat cały

I w kształty potworne się zlewał.

Przy drodze topole szumiały żałośnie

Bezlistne podnosząc konary

I świstem przeciągłym prawiły o wiośnie,

Co kiedyś przez bory ciągnęła radośnie,

Nim topór puszcz zwalił obszary.

Na polach mrok gęstniał. Z chat bliskich dokoła

Niepewne światełka błysnęły.

W dal szedłem a zimny pot spływał mi z czoła.

Donośniej i bliżej grzmiał łoskot przez sioła

A łuny pół nieba zajęły.

Niekiedy w ciemnościach jak gdyby puszczyki

Hukaniem na żer się wabiły,

To nagle złowieszcze zabrzmiały okrzyki,

Przekleństwo... jęk krótki... a potem śmiech dziki

I wszystko wnet wichry głuszyły.

Stąpałem po żwirach a myśl ma znękana

Łun wielkich na niebie pytała,

Kto rozpiął je krwawo? Gdzie ręka tytana,

Co błotem i ludzką posoką zbryzgana

Tę jasność okropną rozlała?

I dymów pytałem ciągnących u góry,

Kto w dal je wysyła po niebie?

Kto drogą słońc nocnych węglowe gna chmury

I oku głębokie zakrywszy lazury

W popiołach rozległy świat grzebie?

I ziemi pytałem, kto zieleń jej błogą

Osmalił i zdeptał w pochodzie?

I wichrów pytałem lecących nad drogą,

Kto w dali ten łoskot roztoczył złowrogo

Po świata nocnego obwodzie?...

Pytałem... Noc w koło huczała wichrami,

Gorzały łun krwawe purpury...

Przedemną rząd gmachów owiany dymami

Wynurzył się z głębi ciemnemi ścianami

I drogę zamknęły mi mury.

"Idź dalej!" tak cienie w zaułkach mówiły.

Wtem zewsząd zionęła mgła biała.

"Idź dalej!" raz jeszcze mi wichry zawyły

I nagle potworne jasności strzeliły

I ziemia od huku zadrżała.

III. WIELKIE PIECE.

Z żelaznych kraterów buchały płomienie

W dzień straszny zmieniając pomroki

A niżej przez klatek spiętrzonych wzniesienie

Z gardzieli czerwone płynęły strumienie

Jak lawy huczącej potoki.

Ocean płomieni i dymów falował

Nad gmachów i pieców obszarem,

Zgrzyt pary hukowi potoków wtórował,

W białawe tumany nurt krwawy się chował

Grzmiąc głucho śród głębi swym warem.

A dołem w oparach labirynt hal ginął

Migocąc światłami licznemi,

Dźwięk stali pobrzmiewał, zmieszany gwar płynął,

Niekiedy obłokiem dym wszystko owinął

Kotłując się nisko po ziemi.

To z ciemnych krużganków ślepiami wybłyskał

Łeb czarny ruchomych potworów

I groźne spojrzenia przez tuman w dal ciskał,

W głąb sunął, kominem słup iskier wytryskał

Jak z paszczy czyscowych upiorów.

Jak orkan płomienny śród gmachów obszaru

Tak szalał świat ognia w noc ciemną.

Sród wstrząsnień, łoskotów, śród dymu i żaru

Głos jakiś ogromny przez orgję rozgwaru

Rozlegał się w górze nademną.

Głos, który tchnął siłą żelaznej epoki,

Głos boju dziejowych olbrzymów,

Co zmienia kształt świata, gdy z płuc swych opoki

Wyrzuci grom słowa i woli potoki

Rozleje w toń ogniów i dymów.

I z toni tej dźwignie państw mroczne potęgi

I sięgnie z niej dłonią swą twardą

Miecz którym rozetnie odwiecznych prawd księgi

I karty zdeptane ująwszy w krwi wstęgi

Ludzkości w twarz rzuci z pogardą...

Tak grzmiał mi głos pośród orkanu płomieni,

Śród huku i krwawych mgieł fali.

Wzrok słałem z rozpaczą po wrogiej przestrzeni,

Gdy znowu zaszeptał tuż zamną tłum cieni:

"Idź dalej, idź dalej, idź dalej!"

Koniec wersji demonstracyjnej.

IV. DUCH - CERBER.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

V. LABIRYNT.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VI. TANIEC PIEKIELNY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VII. RZEKA ZAPOMNIENIA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VIII. ŻYWY AUTOMAT.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IX. ŻMIJA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

X. HALE W LETARGU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XI. ZBYTECZNI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XII. ZA BRAMAMI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PRZYPISKI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej