Edward Lubowski

MANKIET

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY:

Scena pierwsza.

Scena druga.

Scena trzecia.

Scena czwarta.

MANKIET

Fraszka sceniczna w jednej odsłonie

Lubowski Edward

OSOBY:

ANTONI. ― p. Wolski.

ZOFIA, jego żona ― p. Trapszo.

ZENO ― p. Roland.

Sztuka graną była na poranku na korzyść rodziny po ś. p. Adolfie Ostrowskim.

Scena przedstawia pokój porządnie umeblowany, ze środka jedno wejście, z prawej (od widzów) drugie.

Scena pierwsza.

(Na szeslongu leży Antoni i śpiąc przewraca się niespokojnie, czasami mruczy wyrazy niezrozumiałe).

ANTONI.

(głośno).

Płacić, mówię!... czas drogi!... Strzemiennego!... płacić!...

(Ucicha).

(Wchodzi z prawej Zofia na palcach i przybiegając do leżącego, podsuwa mu pod głowę poduszkę skórzaną).

ZOFIA.

Biedaczysko!

ANTONI.

(senny).

Płacić, mówię!

ZOFIA.

A jaki delikatny, nie chciał mnie budzić i wolał położyć się niewygodnie, w ubraniu.... moja droga dusza!

(Przesuwa mu ręką po czole).

Jakie gorące czoło! może on słaby?

(Schyla się nad nim).

ANTONI.

Strzemiennego!

ZOFIA.

Pierwszy raz mu się to zdarza od dwóch lat, jakeśmy się pobrali, ale trudno, są, obowiązki względem dawnych kolegów. Zjechali się, więc musieli się zabawić! Może go lepiej obudzić, i niech idzie przespać się porządnie do swego pokoju.

(Półgłosem).

Antosiu! Antosiu!

ANTONI.

Już ani kropelki!

ZOFIA.

Sumienie mu wyrzuca, że pił za dużo, ale Boże, czyż ja mu to za złe biorę? Raz na dwa lata, z dobrymi kolegami! tylko żeby mi się nie rozchorował. Obudzę go. Antosiu, wstawajże!... chociaż swoją drogą tak mocno śpi, że chyba go jeszcze z godzinkę zostawię....

(W chwili gdy chce odejść, Antoni zwiesza rękę ku ziemi).

Znów się rusza niespokojnie....

(Podchodzi z tej strony gdzie ręka zwieszona).

E... podniosę IDU rękę, bo to niezdrowo tak leżeć....

(Podnosi mu rękę).

O! musieli sobie dobrze hulać, kiedy ubranie takie pogniecione

(spostrzegłszy leżący na ziemi mankiet).

Oj Antosiu, żebyś ty żony nie miał!

(Podnosi mankiet i nie oglądając go, obraca go w ręku).

Piękne musi być to życie kawalerskie! Pewnie takie hulanki powtarzają się często, bo i cóż młodego człowieka może krępować? Antoś mi się przyznał, że i on dawniej lubił się zabawić, i nigdy towarzystwa nikomu nie skrewił! Tracił też pieniądze, czas, a i zdrowie mógł stracić, gdyby na swoje szczęście, mnie był nie poznał....

(Siada na krześle nieopodal niego).

Nie mogę się skarżyć, żeby mnie choć na krok odstąpił, kocha mnie i szanuje, ale ot.... pozwoliłam mu, i zaraz odezwał się dawny nałóg!... Mógł przecie wrócić trochę wcześniej, i nie w takim stanie! Drugi raz.... nie pozwolę ci, zobaczysz ty niedobry! A w pięknym także stanie ten mankiet! jak gdyby go nosił ze dwa tygodnie!

(Przygląda mu się, nagle zrywa się).

Co to, Co to? Co tu napisane? Boże mój, czy mnie oczy nie zwodzą? Nie — to byłoby okropne!

(Czyta)

"Magdusia, Żórawia 16, na dole, w oficynie." Co, co, Magdusia, Magdusia, on i Magdusia! o ja mu tego nigdy nie przebaczę, o niegodziwy! Zawierzyłam mu, a on odwdzięczył mi się zdradą, i z kim jeszcze? z jakąś Magdusią!

ANTONI.

(przez sen).

Płacić chcę!...

ZOFIA.

(do niego).

Cicho bądź! wstydź się, rozumiesz!

(Przystępując do niego, i potrącając go mocno za rękę).

Wstań, słyszysz, Antoni, Antoni!

(Antoni podnosi się, mruczy coś pod nosem i przewraca na drugą stronę).

ZOFIA.

(na wpół z płaczem).

Nie, nigdy mu tego nie wybaczę, zaraz idę do mamy, powiem jej....

(Idzie ku drzwiom).

Nie, nie powiem mamie, spaliłabym się ze wstydu, wczoraj jeszcze wychwalałam go pod niebiosa, a dziś!... obrzydły, szkaradny!

(Nadsłuchując).

Tego jeszcze trzeba, żeby ktoś obcy wszedł w tej chwili i zobaczył go takim!... Ale któżby to?

(Wchodzi Zeno).

Scena druga.

Ciż i ZENO.

ZOFIA.

A, to pan!

ZENO.

A ja, czy to panią łaskawą dziwi, wszak byłem zaproszony na dziś na śniadanie.

ZOFIA.

Zapomniałam, przepraszam, ale niech pan. się przypatrzy!

ZENO.

(oglądając się).

A cóż mu to, słaby?

ZOFIA.

Owszem, to ze zbytku zdrowia!

ZENO.

(zbliża się do szeslonga).

Czyżby się trochę.... tego?

ZOFIA.

(zła).

A tak.... tego, tylko nie trochę, ale dobrze!

ZENO.

I pani mu pozwoliła?

ZOFIA.

Sądziłam, że mam z porządnym człowiekiem do czynienia.

ZENO.

(śmiejąc się).

No, proszę pani, najporządniejsi muszą czasem dla odmiany monotonnego życia....

ZOFIA.

A dziękuję panu, to niby małżeństwo jest monotonią?

ZENO.

Chciałem powiedzieć, że nawet dla zdrowia dobrze czasem, iżby krew szybciej zagrała, iżby fantazya podbudziła się cokolwiek....

ZOFIA.

(wywijając bezwiednie mankietem).

Pan to nazywasz fantazyą?

ZENO.

(patrząc na mankiet, machinalnie).

Mankiet?

ZOFIA.

Teraz mamy godzinę pierwszą, a wiesz pan o której wrócił?

ZENO.

O dwunastej, to się zdarza.

ZOFIA.

Nie, o siódmej, a od siódmej leży tu, rzuca się niespokojnie i przez sen mruczy jakieś niezrozumiałe słowa....

ZENO.

Szacowna ostrożność, bo gdyby mruczał zrozumiałe słowa....

ZOFIA.

Nie bój się pan, nic na tem nie stracił.

ZENO.

Co pani mówi?

(Na stronie).

Coś tu niedobrze.

(Głośno).

A no, to kwita ze śniadania i pójdę sobie.

ZOFIA.

O nie, proszę pana bardzo, zostań, nie obudziłam go, bom zapomniała o śniadaniu, i za to pana przepraszam!

ZENO.

E, proszę pani, wolałbym już zrezygnować; pani jakoś nie w humorze....

ZOFIA.

Będę w najlepszym przy śniadaniu, ale daruje pan, że go teraz zostawię samego.... a raczej niesamego.

ZENO.

A nie! tembardziej, że go zaraz zbudzę.

ZOFIA.

Obudź go pan bez ceremonii, proszę bardzo!

(Wywijając mankietem).

Kto sobie pozwala na bachanalje, niechże ma i odpowiednią wytrwałość.

(Odchodzi — on za nią).

ZENO.

Zapewne, ale....

(patrząc na mankiet)

dlaczego pani Zofia zabiera z sobą, tę część nieodzowną garderoby?

ZOFIA.

To już mój sekret.

ZENO.

On będzie jej potrzebował....

ZOFIA.

Za pół godziny poproszę do śniadania pana... i tego... męża... do widzenia!

(Kłaniając się, odchodzi).

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena trzecia.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena czwarta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej