Andrzej Maksymilian Fredro

MOJE DUMANIA

Konwersja: Nexto Digital Services

MOJE DUMANIA

Andrzej Maksymilian Fredro

Eh!que fait l'univers a ma douleur profonde?
Que me fait une partie,er le reste du monde?
Tancrede,trag.de Volt

Głuchym żalem osłupiały, nieszczęściem ciśniony, serce mając pełne ponurego smutku, któren z mych oczów prawie gwałtem łzy wyciskał, niespokojnością miotany (jak gdybym mógł się jeszcze nieszczęścia obawiać! ), unikając pustej cichości, która w moim pokoju na mnie czekała, gdyż ta rozdzierała jeszcze zranione już serce, nie mogąc zwrócić wzrok na siebie bez największej przykrości, umyśliłem niepogodą odurzyć me cierpienie, sam nie wiedząc, gdzie pójdę.
Nawiasem wszedłem do ogrodu.
Któren to mierząc obłędnym krokiem
Smutek mi stawiał wszędzie przed wzrokiem,
Gdyż nie miał wiosny wdzięcznej oznaki -
Gniewliwe tylko wiatry huczały
Pomostem kładąc drzewa i krzaki,
Burzyć się zdawał świat prawie cały.
Ta niezwykła i burzliwa wiosny postawa podobną do mojej młodości być mi [się ]zdała - jej zwyczajna cichość i swoboda strasznym wichrem była zburzona, dni zaś mojej wiosny, które zwykle dla wszystkich kwiecistą drogą się toczą, naj gwałtowniejsze ze wszystkich czucie zasępiło. Jedną tylko różnicę widziałem między teraźniejszym roku a moim porankiem i myśląc o niej mówiłem sam do siebie:

Koniec wersji demonstracyjnej.