Zygmunt Krasiński

MYŚLI POBOŻNE

Konwersja: Nexto Digital Services

MYŚLI POBOŻNE

Zygmunt Krasiński

OBJAŚNIENIE.

Książeczka niniejsza jest pierwszem wydaniem (editio princeps) nieznanego dotychczas autografu, darowanego Bibliotece Ordynacyi przez, JW. Hrabinę Maryę z Potockich Ordynatową Zamoyską. Tytuł jest domyślny. Autor nie napisał żadnego na karcie, poprzedzającej tekst. To przypadkowe, a może umyślne opuszczenie możnaby zapewne naprawić, kładąc w liczbie mnogiej powtórzony ośm razy wewnątrz, nad każdym rozdziałem, napis "Modlitwa", a pomijając jedyny odmienny: "Litania". Zachodzi tu wszakże przeszkoda ze strony władzy Duchownej, która nie uznała marzeń poety za właściwe do zalecenia wiernym jako książki do nabożeństwa. Takie względy nakazały wydawnictwu ułożyć tytuł, nie uprawniony żadną wskazówką autora, lecz nadający utworowi jego cechę czysto literacką.
Format jest bardzo zbliżony do rozmiarów rękopisu, którego długość i szerokość czyni 14x10 centymetrów. O wytwornej oprawie aksamitnej, koloru amarantowego, z różą po środku i listkami po rogach ze srebra i złota, da wyobrażenie załączona podobizna, o ile przedziwną robotę cyzelerską filigranową zdołała odtworzyć dzisiejsza technika fototypiczna, rytownicza i drukarska. Tak oprawiony rękopis wkłada się do futerału, wewnątrz wysłanego podwatowanym atlasem, zewnątrz obciągniętego fiołkowym safianem z wyciśniętymi ostrołukiem i krzyżem; z czterech boków jeden jest ozdobiony wyciskami na kształt grzbietu w oprawnej książce, trzy zaś są złocone; cały futerał przeto ma wygląd modlitewnika.
Autograf obejmuje stronic zapisanych 113; ponieważ jednak pomiędzy zapisanemi znajduje się 22 pustych: więc paginacya bieżąca kończy się na stronicy 135-ej. Drugie tyle pozostało in blanco. Niema podpisu: "Koniec"; leży tylko zasuszona gałązka fiołków.
Pismo jest rozmaite: gęstsze lub rzadsze, wiersze dłuższe i krótsze, atrament czarniejszy i bledszy. Podobizna przedstawia stronice 113 i 114.
Przekreśleń i poprawek znalazło się tylko dziewięć. Wyliczamy je z dwojakiem zaznaczeniem stronic: podług oryginału (nad linią) i podług niniejszej edycyi (pod linią).
I. 14/13 Kilka nieczytelnych liter niedokończonego wyrazu.
II. 27/21 Nad przekreślonem "miał" napisano "laty".
III. 30/23 Po wyrazie. "przemienić się" przekreślono "jako małych".
IV. 37/23 Nad przekreślonym "o niey" nadpisano "nad nią".
V. 70/43 Przekreślono "Lenist" i napisano dalej "Gnuśności". VI. 96/56 Po wyrazie "kiedy" przekr. "od iey rozpaczy" i napisano dalej "od iey żądań". VII. 99/57 Nad przekreślonym "części" nadpisano "połów".
VIII. 100/58 Po wyrazie "materyi" przekreślono ogromney".
IX. 101/58 Nad przekreślonym wyrazem "miłość" nadpisano "Duch". Pisownia jest zachowana wiernie podług autografu; dodano tylko najniezbędniejsze znaki przestankowe tam, gdzie ich brakowało.

Bibliotekarz Ordynacyi Zamoyskiey.

dn. 21 marca 1899 w Warszawie.

MODLITWA ZA UMARŁYCH..

O Panie! iako ia żyię i cierpię, oni żyli i cierpieli, i przeminęli, iako ia przeminę.
O Panie! wzrosłam wśród nich, nie poymowałam niegdyś, co to iest być bez nich, a dziś iuż nie poymuię co to iest być z niemi. Gdzie oni są, o Panie?
Czasem w głosach słyszanych zda mi się, że ich głos się odzywa — czasem w nocy strach mnie przeymie; patrzę naokoło, iak gdyby oni stali blisko — i minio chwila i niema nikogo!
O Day im odpoczynek na łoniu twoiem, o Panie — Oni w czasie grzeszyli, a teraz klęczą u stóp Twoich w Wieczności.
Tyś miłością Iedyną, tyś Oycem ich, tyś Oycem naszym — poczęliśmy się w tchnieniu miłości twoiey, żyiemy w niej, oh! żyć w niej będziem na wieki. Ty się w miłosierdziu kochasz, o Panie!
A im krótkie dni, były pełne utrapienia — przyszli na te padoły, nie pamiętaiąc zkąd idą, niewiedząc gdzie póydą, ufając tylko Imioniowi twemu — w nieszczęściu wzdychali do Ciebie!
Daruy, o Daruy im, Panie! Złe ich otaczało, ale nie było w ich sercach — Ieśli zwątpili kiedy o Tobie, to im  męką było — Ieśli doznali roskoszy, to im męką było. Ieśli nadzieię swoią położyli w ziemskich celach i uciechach, to im męką było — i na każden ich uśmiech sto łez spłynęło, o Panie! Z przeyrzenia mądrości Twoiey światło, które ich oświecało, było drzące i gubiące się w ciemnościach. Świat ten był dla nich zagadką i taiemnicą taiemnic — Omackiem stąpali, a kiedy gdzie dotknęli się przelotney chwały twoiey, czcili ciebie i kochali łaski Twoie! Przebacz im Panie!
Jeśli dotąd za winy pracuią zdaleka od Ciebie, pozbawieni niebieskich radości; ieśli dotąd nie rozerwana zasłona ich losów; ieśli wiedzą ieszcze co to łzy i westchnienia: o, skróć chwile ich próby — a iako Ia dzisiay modlę się za nich, day Panie, by kiedyś ci. których zostawię na ziemi, modlili się za mnie. — Połącz mnie kiedyś, o Panie, z temi, których zaznałam i ukochałam na ziemi — byśmy razom żyli w Tobie na wieki wieków. — Amen.

LITANIA.

Gdybym straciła wszystkie ułudy i pociechy, ieszczebym Tobie ufała Panie!
Gdyby ludzie, co mnie winni przywiązanie i opiekę, powstali na mnie, ieszczebym Tobie ufała Panie!
Gdyby świat mnie odrzucił i szarpał, ieszczebym Tobie ufała Panie!
Gdyby serca, którym zawierzyłam, mnie oszukały i zdradziły, ieszczebym Tobie ufała Panie!
Gdybym przytułku w żadney duszy znaleść nie mogła, ieszczebym Tobie ufała Panie!
Gdybyś spuścił na mnie złość ludzką i boleść serca, i boleści ciała, ieszczebym Tobie ufała Panie!
Gdyby dzieci moie zapomniałyo miłości moiey, ieszczebym Tobie ufała Panie!
Gdyby ci, których mieniłam szlachetnemi, spodlili się, ieszczebym Tobie ufała Panie!
Gdybyś dom mi odiął i piękność i dobra moie ziemskie, ieszczebym Tobie ufała Panie!
Gdybym żyć musiała samotna, opuszczona, bez dźwięku iednego wesela, bez słowa iednego litości, ieszczebym Tobie ufała Panie!
Gdybym konała bez ręki, coby mi ostatni raz moią ścisnęła — bez pożegnania niczyiego — Jeszczebym Tobie ufała Panie!
Boś ty miłością pierwszą, Iedyną, naywyższą — bo wszystkie miłości serc na ziemi są, tylko strumykami, płynącemi od morza iasności twoiey, bo ty mnie zbawisz, kiedy dni moie się przeliczą, i pocieszysz stroskany duch móy, któryś zesłał w to ciało moie na znikomą chwilę — bo Ty nieopuścisz dzieła rąk twoich, myśli Twoiey, córki twoiey, tu płaczącey i ięczącey ku Tobie — Amen.

MODLITWA DO N-TSZEJ PANNY.

stóp konaiącego, kiedy konaiący raż ieszcze obrócił się ku Tobie i rzekł: "niewiasto"— Maryio, Maryio, pękło serce Twoie!
I od tey chwili ból nie ustał w duchu twoim, aż po dniach wielu, po łzach wielu, o Maryio, Maryio, zstąpili po ciebie Anieli! I wniebowstąpiłaś!
Każda z niewiast płacze za tobą, iak mąż każden krzyż swóy nosi na podobieństwo syna twego!
Każda z niewiast kocha, iako ty kochałaś, i miłość swoią przebitą, umieraiącą widzi, zostaie sama na ziemi i nie może umrzeć.
Oni szczęśliwsi, oni na wzgórzach świata konaią w obliczu ludzkości — a my w ciemnościach ięczemy na dole — i błogosławieństwa nasze tak ciche, że oni sami ich nie słyszą — bo łona nasze, co ich kochały i karmiły, rozdarły się przed czasem.
Jako zwiędłe krzewy, porzucone iesteśmy.
Głos nasz szczytów nie dochodzi krzyża.
Jako ciało bez ducha niepamiętane iesteśmy!
Boleść nasza wspomnianą, nie bywa.
Męki nasze lekkie iako cienie przed oczyma ludzi.
I żyiem dłużey od nich pod ciężarem nieznośnym.
Obwiiamy ich ciała w powicie kolebki.
Obwiiamy ich ciała w całuny trumny.
A oni witaią nas płaczem, a oni żegnaią nas twardem słowem.
My błogosławim przychodzącym, a oni nas nie słyszą!
My rozpaczamy za odchodzącemi, a oni nas nie słyszą!
O Ty, która cierpiałaś tyle, weyrzyi na mnie i módl się za mnie, za cierpiącą, do syna Twego.
Ty iuż zasiadłaś na tronie — Tyś wybraną była wśród wszystkich — Ty iuż nie cierpisz i nigdy iuż cierpieć nie będziesz!
Przez wspomnienie męki twoiey módl się za mnie!
Przez to słowo "niewiasta" módl się za mnie!
Przez tę noc, w którey syn twóy skonał, módl się za mnie.
I iakoś wniebowstąpiła, day, Maryio, Maryio, day mi wniebowstąpić kiedyś, z tamtey strony grobu.

MODLITWA ZA DZIECI.

Panie, Panie, tyś ukochał dzieci, tyś im obiecał królestwo twoie, Tyś im pozwolił się dotykać szaty twoiey!
O Panie! Serce dziecka umiera zwykle wśród zgryzot i doświadczeń życia -— inne serce w piersiach ludzkich wyrasta.
I to, co było boskiem w pierwszem, nie biie iuż w drugiem.
O Panie, dozwól, by córkom moim została się zawsze w oczach łza dziecinna i w duszy dziecinne szczęście.
Uczyń ie pięknemi, iako kwiaty na polu, które nie o swoiey piękności nie wiedzą.
Niechaj będą wdzięczne i miłe, by źli nie odważyli się powstać na nie; by każdy, co spoyrzy, odszedł zwyciężony ich prostotą!
Day im ognisko domowe lepsze, niż innym, by w Iego świetle była pociecha ich duszom i ułuda ich oczom.
Uchroń ie od tęsknoty za tem, czego na ziemi nie znaydą nigdy — Serca, które ie pokochaią na wiosnę ich lat, niech ich potem nie zostawią samotnemi!
Wysłuchay prośbe matki: każ aniołom swoim, by ie strzegły — samotność ducha oddal od nich — niecimy nigdy nie umieraią sercem, nim umrą ciałem!
O, Panie! day im różę zbawienia bez palmy męczeństwa. — Day im wieczną niewinność miasto chwilowey cnoty — o Boże, wiekuisty Boże, niechay będą, piękne i szczęśliwe, i wybrane.

MODLITWA ZA SIEBIE.

Ojcze móy, któryś iest w niebiesiech, spoyrzyiy na mnie i zmiłuy się nademną!
Oblokłeś mnie, Panie, w ciało i kazałeś dni kilka przeżyć na wygnaniu — obiecałeś mi przez usta Syna Twego, że wrócę kiedyś tam, gdzie Ty króluiesz.
I nieraz myślę, kiedy się zadumam, żem tu przybyła zdaleka — zkądsiś gdzie lepiey było — żem Ciebie iuż znała i oglądała w chwale Twoiey.
W kościołach twoich przy ofierze mszy, kiedy głosy z ciemności chóru się wznoszą i dźwięki zagrzmią, o Panie! zda mi się, żem iuż nie na tey ziemi — Akkorda, gdyby skrzydła anielskie, podnoszą serce moie ku Tobie.
Nie zdołam iuż myśleć — czuię wtedy tylko i czucie moie niepodobne do codzienney pracy życia,
Nie widzę twarzy twoiey, ni iuż o ludzkich pamiętam — Zda się, iakobym zasypiała, by obudzić się na łonie Twoiem.
I ciemno, i lubo, i święcie mi iest, o ty Iedyny, o ty, miłości nieskończona — o ty, Oycze móy, Oycze niebieski!
Daruy mi, ieślim zgrzeszyła — zapomniy przestępstwa moie iako dziecięciu, co klęka przed oycem, lub szlocha u stóp matki! O Panie, zmiłuy się nademną!
Samotnie mi na tych padołach — często wysycha mi dusza i łzy żadney niema w oku moiem.
I nadzieia, zda się, gaśnie we mnie, i wiara w potęgę Twoią przemaga nad wiarą w miłosierdzie twoie!
O, oddal odemnie strach sądów twoich — niech cię zawsze kocham i coraz goręcey niech wyciągam ramiona ku Tobie — w miłości twoiey uiechay będzie otucha moia — nie boiaźń w przemocy twoiey!
Wszak ia myślą Twoią serdeczną, którąś ukochał przed laty i którą kochać będziesz zawsze — dlategoś mnie obdarzył wolnością.
Gwiazdy i ślepe skały, i martwe siły natury poczęły się w rozumie twoim — w konieczności mądrości twoiey — ale ia poczęłam się w sercu twoiem — na chwilę znikomą oderwąłam się od niego — poszłam na pielgrzymkę — i w nieutulonym żalu wzdycham do rodzicielskiego domu.
Żal móy, o Panie, to niezrozumiane marzenia moie; to wyrywanie się duszy moiey ku wszystkiemu, co piękne; to walka moia z przeszkodami, które mnie dzielą od Ciebie; to przykrości, nieszczęścia i smutki ziemskie.
Żal móy, o Panie, to taiemnica. która zewsząd mnie otacza; to zwątpienie, które mnie czasem dręczy; to niespokoyność, która mi nigdy spocząć nie daie; to niecierpliwość, która mnie odrywa od tego, co zrozumiałam ku temu, co nie poymuię.
Kwiat nie marzy, nie płacze — rośnie i rozkwita bez nadziei, umiera bez rozpaczy. — Żadna myśl mu nieprzyidzie, bo on cząstką nieustanną Rozumu Twego! — Tyś go stworzył, ale tyś się nie rozmiłował w nim.
Mnie dałeś być przez siebie sarną, na podobieństwo twoie — mnie ukochałeś sercem twoiem — nie chciałeś, bym żyła bez wiedzy, że żyię.
Dziwnie przez mękę swoią wyszlachetniłeś mnie, Panie!
I dla tego ku Tobie dążę bez wytchnienia — poczuwam się, że iestem częścią Twoią i sobą zarazem.
Żeś mnie wyrwał z siebie iako kwiat wyrwałeś, ale żeś mi dał życie i kształt własny na wieki.
Umrzeć nie mogę — przemienię się, przeobrażę się. — Dzień śmierci będzie dniem poczynaiącey się chwały moiey.
I gdzież nadal będzie życie moie? Czyż tchnienie, co wyszło z łona twego, może być nieszczęśliwem na wieki? Czy ty zapomnisz o niem tak, iak Judzie zapominaią o tych, których niegdyś ukochali?
O Panie, Panie, zmiłuy się nademną!
Ty iesteś wszędzie — gdzież ia mogę się dostać, gdzieby Ciebie niebyło? a gdzie będziesz, tam ty poznasz zawżdy dziecię twoie.
Słyszałam, że łzę każdą, wylana, na ziemi, unoszą do niebios Anieli twoi, Oni sami nigdy nie płaczą; ale w łzach ludzkich się kochaią i strzegą ich aż do dnia sądu.
Słyszałam, że matka syna twego modli się nieustannie za nami u stóp tronu Twego.
Słyszałam, że święci, którzy umarli za ciebie, modlą się ciągle w niebiesiech.
O zmiłuy, zmiłuy się nademną!
Spuść na mnie Ducha Świętego. -
Tego Ducha, co łączy się z Synom twoim — Tego Ducha, którego nieskończoność wciela się w skończoność.
Bym żyła pełnem życiem nadziei!
By mnie nie trapiły kłamstwa świata.
By dusza moia nie spustoszała.
By serce moie nie zwiędło iak kłos, z którego ziarna wypadły.
Bym zawsze czuła Ciebie i miłość twoią.
Bym nie szukała ciebie po nocy ciemney i daremno nie wołała: "o Panie".
Bym nie zasnęła snem przywalonych nieszczęściami — snem z razu markotnem, martwem później, snem nicości!
Od tego letargu duszy uchroń, mnie, Panie!
Od tego zwątpienia wyratuy mnie, Panie!
Od tey pustyni serca ocal mnie, Panie!
Bądź tarczą moią, bądź podporą moią.
Okryi mnie płaszczem opieki Twoiey.
Oddal puhar goryczy od ust moich.
Ale ieśli wola twoia, bym cierpiała: niech się ona stanie a nie moia. Panie!
Day mi boleść, ale pozwól bym żyła w Tobie.
Przebiy serce moie ale dozwól, by ono biło, Panie!
Nie day mi zasnąć — nie day mi znędznieć pod smutkami — nie day, bym przystała na śmierć serca.
Bym wolała nie czuć. niż cierpieć
A po męce życia Ty wspomnisz o służebnicy Twoiey.
Za to, że ból w niey był ciągle bez przerwy, Ty zmiłuiesz się nad sługą twoią.
Za to, że nie wątpiła o miłości Twoiey. ty rzekniesz nad nią:.. Darowanem Iey iest, bo kochała wiele".
Za to, że opłakała wszystkie nadzieie i sny swoie, ty ią wyrwiesz z tego snu ziemskiego i przeniesiesz i a do nieskończonej rzeczywistości.
Tam będzie miłość bez miary.
Tam szczęście bez ustanku.
Tam życie bez granic.
Tam myśl i serce będą Iednością.
I walka ustanie wszelka. I taiemnica pryśnie wszelka.
I w Duchu twoim Duch móy będzie na wieki wieków w miłości miłości. — Amen.

MODLITWA ŻEBY UMRZEĆ MŁODĄ.

Dozwól, Panie, bym zniknęła iak kwiat, ścięty kosą o południu — bym nie więdnęła w wieczornej żałobie.
Dzieci moie iak rozwiną się na podobieństwo pączków pękaiących, przechodzących w róże, wtedy czas mi odeyść, Panie!
0 skróć pielgrzymkę moią — umnieysz chwil starości, próbie moiey.
Duch móy w świeżości niech oderwie się od świeżego ciała.
Niech umieram w pełności sił.
Niech konam w latach, w których Syn twóy skonał — niechay nie przeżywani siebie samey.
Niechay nie słyszę głosów ludzkich, mówiących o mnie, iakom była kiedyś.
O Iesieni życia niechay odlecę iak liście borów, iak kwiaty łąk, iak motyle kwiatów.
Zimy ciemney, zimy martwey nie nasyłay na mnie, o miłości moia!
Nie karay mnie tem, czem ukarałeś starców — przywiązaniem do ziemi!
Nie każ mi zwolna stąpać ku trumnie i co krok obzierać się na niwy zielone, błonia przeszłości.
Udaruy mnie statkiem i nioboiaźnią śmierci.
Wley we mnie wiarę, że tam młodość bez końca, że tam życic wiosniane.
Niechay czuię, że dni mi ubywa, a. że mi coraz spieszniey ku tobie.
Nie dopuść, bym zwiędłemi wieńcami igrać miała, iakom igrała o świcie wieku moiego.
Day, day mi umrzeć młodą.
Day bym z wiosny ziemskiey przeszła do niebieskiey iak akkord, co z niższego w wyższy ton się przewiia — iak promień w tęczy, co z słabszey barwy w ognistszą się podnosi — iak myśl natchniona, co w iednoy chwili staie się porywaiącą, wielką, nieśmiertelną!
Błogosławić ci będę w chwili zgonu mego — ale ieśliś mi przeznaczył długie dni, długie męczeństwo: o Panie, niechay stanie się wola twoia a nie moia — Amen!

MODLITWA W CHWILI ZWĄTPIENIA.

Sttrach mnie ogarnia, o Panie!
Coraz ciemniey w około mnie.
Zmierzch iakiś nieskończony otoczył mnie.
Iako bywaią dni na początku zimy, mroczne, słotne, stroskano: takiemi dzisiay wszystkie myśli moie.
Wspomnę o przeszłości i smutno mi iest.
Pomyślę o iutrzo i smutniey mi ieszcze.
Dzieci wbiegną do pokoiu, rzucaią, się w moie obięcia: a ia ich nie czuię.
Ich uściśla iakoby nie były dla mnie!
leli uśmiechy iakoby nie były dla mnie!
Z mieysca ruszyć się nie mogę. — Leżę godziny całe, a w sercu moiem coraz głębsza pustynia.
Ku niebu spoyrzę i ciężkie chmury widzę i ból ściśnie mi dusze.
W oddali białość śniegów oczy mi razi.
Zimno mi, czarno, nieznośnie, o Panie!
Żeby choć iedna iskierka otuchy- -choć iedno kolnięcie nadziei!
Szun wichru iedon tylko rozmawia zemną.
Świsty iego rozdzieraią mi serce.
Zda mi się, iakoby ięczeli ci, których znałam kiedyś; zda mi się, iakoby na świecie całym był tylko płacz ieden wielki.
Tulę się w zwoie płaszcza mego i nie mogę zasnąć.
Czoło Avciskam w wezgłowie, by nic nie widzieć, nic nie słyszeć: a nie mogę zapomnieć.
Kroki ludzi dolegaią mi — głosy ludzi dolegaią mi — twarze ludzi meczą mnie!
Com kiedy widziała świetnego i pięknego nie chce wrócić mi na pamięć.
Com zaznała gorzkiego gromadzi się w około mnie.
Wszystko, co lubiłam, obmierza mi Panie.
Strón ledwo dotknąć się mogę — ich dźwięki rozdzierają mnie.
Pieśni, które kochałam, uciekaią z pod palców moich.
Gdzież iestem? gdzież mitaią chwile życia mego?
Czy to ziemią nazywa się, Panie?
Czy ia — to stworzenie rąk Twoich, Panie?
Czy ci, którzy mnie prześladuią, to także syny twoie, bracia moi?
Czy przestwór ten, taki szary, taki martwy, to niebo, Panie?
Czy świat ten, taki nieczuły, lekkomyślny, to świat miłości twoiey?
Czy lata, które przeżyłam, były snem, Panie?
Czy boleści, których doznałam, były iawern, Panie?
Czyż ia w tey chwili iuż umarłam, Panie, i pokutuię za winy moie?
Czyż pokuta długo trwać będzie, Panie?
Czyż światło nie zabłyśnie nad tą, która wyszła ze światłości stoku, z łona Twego?
Ciało moie i dusza moia wolaią o litość do ciebie!
Dusza w ciele tem moiein rozciągnięta, iak na łożu boleści.
Konaią oboie, a umrzeć nie mogą !
Z ich powiązania, z ich wspólnych uczuć dawniey, została się tylko Iedność Cierpienia!
Zda mi się czasem, że iako mgła rozpływała, się kształty moie.
I że to, co myślało we mnie, zasypia na wieki!
Zda mi się czasem, że w ogniu palą się ręce moie, że gorączka dziwna krąży pod moiemi skroniami.
I że to, co czuło we mnie, dziko hasać zaczyna. — Gdzież Ia się podziuwam wtedy, o Panie!
Świat inny od Tego, w którym mi żyć kazałeś, obiawia się mnie.
Straszne Iego postacie i glosy — nie — nie — Tyś nigdy takich nie stworzył.
Tyś stworzył piękne kształty i szczęśliwe Duchy.
Tyś stworzył męczenników, idących wśród prób ku chwale Twoiey. Aleś potępionych nie pomyślał ni-
Ale tam, gdzie Ty panuiesz, niema wiekuistey męki.
W obliczu miłości twoiey gdzież na wieki wieków utrzyma się ból ciała lub Ducha?
O Panie, Panie, kiedy szaleństwo rozum móy rozdziera, ia bluźnię Tobie.
Kiedy wśród nocy drżę wszystkiemi członkami przed wrogiem twoim, ia bluznię Tobie!
Kiedy marzę o płomieniach piekieł, ia bluznię Tobie; kiedy od twego lica, od niebios twoich, lękam się, bym nie poszła na wygnanie wieczne: ia bluźnię tobie.
Wtedy ia książęciu świata — ia Duchowi Złego hołd składam — o, daruy mi, Panie!
Damy, daruy mi, o miłości moia!
Ale, Panie; czyż to wina służebnicy twoiey?
Czyż ona zdoła zwyciężyć wszystkie myśli swoie?
Czyż może odegnać obrazy, które niewiedzieć zkąd snuią się przed iey biednemi oczyma?
Obdarz ią łaską swoią, Panie!
Miłosierdzie twoie zawieszone nad duszami naszemi, iak drugie błękity!
Day mi wiaręnieśmiertelną, Panie!
Ja wiem, żeś ukochał nas wszystkich nad miarę, nad czas, nad wszystkie myśli ludzkie.
Ia wiem, żeś urządził świat ten, by on był tylko ponurem złudzeniem, czarną zasłoną przed wstępem do przybytku Twego.
Ia wiem, że to życie próbą doczesną za krańcami którey wonieią nieśmiertelne róże!
Ale dusza moia rozstraia się często i błąkam się nieszczęśliwa.
Łaski twoiey, łaski mi użycz, tey, która czarne widma pokonywa.
Tey, która cichy spokóy w sercu rozlewa, gdyby rosę na spalone liścia.
Tey, która utrzymuie Duch wątpiący na nierownościachżycia, iak Syn twóy Piotra na wzburzonych falach.
Tey, którey na imię nadzieia!
O, żebym w tych mieyscach smutnych, w tem zimowym zmierzchu, mogła usłyszeć choćby dźwięk ieden z pieśni Aniołów twoich.
Żeby choć ieden promień rozdarł te posępne wyziewy i spłynął ku mnie!
Żeby w duszy moiey przeczucie twoiey piękności powstało i nie zagubiło się nigdy!
Wysłuchay mnie, Boże!
Myśli serdeczna, myśli rozumna, myśli wszystkich myśli moich, myśli matko świata, matko moia, wysłuchay mnie!
Iak iskra umieraiąca, zaniesiona przez wichry daleko, wzdycham do Ogniska, w którem wzięłam życie.
Tleię tu w przepaści, tak nisko, tak słabo, a Ty tak wyniośle, tak daleko odemnie biedney, króluiesz, stwarzasz, pałasz!
Spoyrzyi na mnie! Światło twoie iest we mnie. Urodziłam się u Ciebie.
Byłam w Tobie, nim opadłam tutay iak ziarneczko ze szczytów drzewa, iak pyłek z wierzchołków góry.
Tyś czuł mnie w Sobie, nim sama zaczęłam czuć siebie i wierzyć Tobie.
Teraz czy Ty mnie opuścisz? czy nie usłyszysz głosu mego?
Czy dopuścisz, bym zgasła?
Czy nie poratuiesz mnie w ciężkiey żałości moiey?
Czyż błędy moie. popełnione na tych ciemnych, ścieżkach, kędy zaniosły mnie wiatry, staną na zawsze wpoprzeg między dzieckiem a oycem?
Dziecię płacze dniem i nocą i prosi się oyca.
Oycze niebieski, Oycze móy, móy, umiłuy mnie, iako dawniey bywało, kiedym ieszcze żyła w tobie.
Rozdzieleni iesteśmy przez wolę twoią świętą i mądrą.
Ale, któż mnie zdoła oderwać od ciebie? - - Kto między nami nicość wydrąży? — Kto uczyni, bym iuż nie była myślą Twoią, bym nie wróciła do ciebie?
Kto osieroci córkę od Oyca, który umrzeć niemoże?
Kto powie o mnie: "ona przytułku niema" dopóki ty żyiesz?
Wróg twóy to szemrze zcicha — ale, Panie, on nie wie, co mówi!
On w ciemnych nocach, on w snach ponurych grozi mi gniewem twoim wiecznym.
Ale czyż ty możesz odrzucić, coś począł w sobie?
Coś począł w miłości!
To, co stworzyłeś, miłością iest i będzie twoią.
Nienawiść nic nie stwarza — niszczy siebie i inne.
Od chwili, w którey wyszłam z ciebie, nieśmertelna iestem.
Zbawiona iestem.
Przez to, że mi życie dałeś, wiekuista iestem.
Przez to, że mi cierpienie dałeś, cząstce twoiey, dziecięciu twoiemu, Sobie samemu we mnie cierpienie, zbawiona, jestem!
Niosę Duch twóy w sercu moiom, iak Maryia nosiła Iezusa.
Duch twóy w sercu moiem wytrzymuie mękę, obraz męki Iezusa.
Duch twóy, co we mnie żyie, zbawi mnie, iako lezus zbawił ziemię całą!
I zmartwychwstanę, Panie!
Lecz dziś, dziś o tey posępney chwili proszę ciebie: zeszliy pociechę sercu moiemu.
Strzeż mnie i tych, których kocham.
Nie day mi upaść pod ciężarem smutku i im nie day upaść, Panie.
Broń mnie i ich, Panie, od złych myśli.
Od myśli podłości.
Od myśli samobóystwa.
Od myśli Gnuśności.
Od myśli szaleństwa.
Day mnie i im wiarę niezachwianą, że po znikomych obrazach tego życia, uyrzemy przestronnieysze błonia.
Że tam połączonem będzie to, co rozerwała ziemia.
Ia i oni, i Ty w nas, i my w Tobie na wieki wieków. — Amen!

MODLITWA PODCZAS MSZY.

Na wspomnienie twoie, życie twoie w krótkiey godzinie powtórzy sługa twóy, o Panie — wszystko, coś myślał i mówił, i wszystko, co wycierpiałeś.
U stóp ołtarza on się nachyla i duma w milczeniu, nim zacznie ofiarę tak świętą.
Teraz wstąpił na stopnie ołtarza — Dziecię mu odpowiada — On obrazem twoim w tey chwili, o Boże! a to dziecię, to ludzkość, co słowom twoim odpowiada.
To ludzkość, co przed Tobą była, iest i będzie zawsze dzieckiem. — Dla tego ty ią zbawisz, o Boże!
Ten puhar, z którego teraz sługa twóy zdiął zasłonę, to puhar goryczy, który świat podał ustom twoim.
To puhar krwi twoiey, która świat zbawiła.
Ta księga, którą roztworzył, to słowo twoie, opowiedziane kilku wiernym, podane nam przez nich.
To słowo życia i nieśmiertelności.
Ty sam byłeś słowem Oyca niebieskiego, iako to iest słowem twoim.
Oyciec cię posłał, iako Ty ich rozesłałeś.
Ale nim obiawiłeś się tym wybranym twoim, dumałeś długo w samotności boskiey.
Wiosna wieku twoiego ludzkiego upłynęła na pustyni.
Bo ty sam byłeś światem.
I iako świat młody, nieśmiertelny, zbliżyłeś się po długich czuwaniach i myślach do tego starego, zepsutego, który panował na ziemi.
Zaczęła się walka twoia z nim.
Nie mieczem walczyłeś, ale potęgą myśli i słowa.
Tym, których przybrałeś sobie, nie opasałeś skroni złotemi wieńcami, nie włożyłeś w ich dłonie oręża, ale dałeś im wiarę i siłę cudów — kazałeś ich Duchom stąpać i deptać po świecie ciała.
Byłeś królem niewidomych.
Byłeś panem nieskończoności.
Urodzon z niewiasty, kochałeś niewiasty za to, że słabe ciałem i lotne duszą.
Za to, że bliższe świata duchów.
Za to, że cierpliwsze na męki.
Za to, że mniey głośne chwalą.
Za to, że nieśmiertelności nie maią na ziemi.
I słabościom ciała i słabościom, w których tlała iskierka miłości, przebaczałeś, Panie.
Maryi przebaczyłeś, kiedy wonnemi kadzidłami i długi ni włosem swoim przyszła namaścić ci stopy — i Tey kazałeś odeyść w pokoiu, tey, którą ukamienować chcieli!
Ale pychom Ducha, ale uciskaiącym biednych, ale przechwalaiącym się w dumie i nieużytości serca, ale kłamiącym przed ludźmi, by uwieść ludzi, niemogłeś przebaczyć.
Tam, gdzie nie było miłości, iedno podłość była i złocone fałsze, sądziłeś i potępiałeś.
Kupców, frymarczących w świątyni, wygnałeś z niey; w oblicza
Faryzeuszów, iskrzyły się boskie oczy twoie i gniewnie śmiertelny wschodził na czoło twoie!
Przyrównałeś ich do bielonych sarkofagów.
Zewnątrz rzeźby kosztowne i marne, wewnątrz pruchno tylko!
Z ludem prostym lubiłeś rozmawiać, usiadłszy na wzgórzach na brzegu morskiem.
Z dziećmi igrać lubiłeś — niewinność lub żal za grzechy przełożyłeś nad udaną cnotę.
Przebaczyłeś namiętnym za to, że kochali wiele- przebaczyłeś prostym za to, że wierzyli wiele — przebaczyłeś słabym za to, że cierpieli wiele.
Tym tylko, którzy nic nie kochali, w nic nie wierzyli, nic nie wycierpieli, nie zdołałeś przebaczyć.
Przekląłeś ich iako sługi książęcia świata!
I walka twoia ciągnęła się z niemi — i coraz czarniejsze były ich podstępy — zgubnieysze cele!
Tyś wiedział, że kto zmaga się z światem, zginąć musi w czasie, — by żyć w wieczności.
Przeczuwałeś iako człowiek koniec swóy.
Iako Bóg obiecałeś, że wrócisz kiedyś.
I ze łzami słuchała cię matka twoia.
I tobie także raz przyszły łzy do ócz — kiedyś spoyrzał na miasto skazane, na miasto przodków matki twoiey! na oyczyznę twoią!
O Ty, co ze wzgórza płakałeś nad Hyierozolymą, dziś zapłacz nad nami!
Nim rozstałeś się z wybranemi twemi, obróciłeś myśl ku Oycu i powierzałeś ich Iemu świętą modlitwą!
"Oycze nadeszła godzina.
Lme twoie ogłosiłem przed ludźmi, których mi powierzyłeś.
Oni byli twoiemi i dałeś mi Ich — I zachowali słowo twoie.
A teraz ia iuż nie należę do świata, ale oni do niego należą ieszcze — Ja idę ku Tobie.
Oycze święty, strzeż ich w twoiem Imieniu, tych, których mi dałeś, aby byli Iedno, iako my iesteśmy Iedno.
Nie proszę Ciebie, byś ich wziął ze świata, ale tylko byś ich uchował od złego!
Oni nie są ze świata iako Ia nie iestem ze świata.
Uświęć ich przez prawdę twoią.
Słowo twoje prawdą!
Aby wszyscy stali się ludnością tak, iako ia iestem w Tobie, a Ty we mnie. — Aby oni także byli Iednością w nas i świat uwierzył, żeś Ty mnie zesłał".
I zasiadłeś do ostatniey wieczerzy.
I ten, który cię miał zdradzić, stał obok ciebie — i głowa ukochanego twego leżała na łonie twoiem!
Czułeś, o Panie, że twoia walka zbliża się do końca — ciało twoie ludzkie wzdrygnęło się i, klęcząc w ogrodzie oliwnym, prosiłeś Oyca twego, by puhar goryczy od ust twoich odwrócił.
Ale Duch twóy Boski spieszył się ku śmierci.
Piłat przeląkł się ludzi i przeląkł się iakiegoś Boga — nie chciał ni ludu, ni Boga. tego obruszyć — a więc umył ręce nad męką twoią w rozsądku swoim.
W Kaifaszu nie było takiey słabości — niewinnego ścigał, nienawidził, potępił.
A lud hurmem się cisnął, by widzieć ciebie, kiedyś stąpał, krzyż dzwigaiąc ku wzgórzu Kalwaryi.
Kiedy pot sączył się z czoła twego, szydzili.
Kiedyś upadł na żwirze pod ciężarem krzyża, nie mieli litości.
Drobne dzieci natrząsali się z ciebie — Oyce ich i matki przeklinali ciebie!
Szedłeś coraz daley, w znoiu i krwi, milcząc i prosząc Oyca, by im przebaczył.
Świat to, świat ludzki o tey godzinie był naokoło ciebie — ten sam
co po wszystkie czasy — zgrzybiały w myślach swoich, nieubłagany w sądach, swoich, okrutny w władzy swoiey!
Im starszy, im bliższy końca. tem okrutnieyszy.
Głuchy, martwy, ślepy na wschodzące gwiazdy — czciciel zachodzących, co się wraz z nim urodziły!
Szyderski i zabóyczy — by żyć kilka chwil dłużey!
Nieprzeczuwaiący, że przez śmierć twoią będzie zwycięstwo twoie!
Niewiedzący, że kto chce żyć i być duchem na ziemią "wprzódy winien zniknąć z niey ciałem.
I w triumfie wiedli cię do krzyża twego.
I w triumfie rozbili cię na krzyżu.
I w triumfie podawali ci żółć z octem i piołun gorzki.
Nie wiedzieli, że w tey chwili staiesz się Bogiem na wielu!
O, na Golgocie widzę, mękę twoią,
O Panie — i tę noc czarną, która ztoczyła się nagle pośród dnia iasnego,
i tę burzę, co się zerwała w przestrzeni, i to czoło twoie, uwieńczone cierniami, i to oko twoie spokoyne, ostatni raz błogosławiące wzrokiem ziemię i synów ziemi.
Spoyrzeniem miłości obiąłeś ich wszystkich, i wnuków ich, i naturę całą konaiąc.
I plemię ludzkie obiąłeś myślą twoią aż do końca wieków.
I rzekłeś, przewiduiąc walki i rozpacze tych, którzy przyidą po tobie dobrze czynić i skonać, rzekłeś słowo nieskończonego bolu: "Czego opuściłeś mnie, Oycze?"
By Oyciec darował w niebiesiech chwile zwątpienia dzieciom swoim na ziemi.
By dopełnioną została męka ludzka, by w puharze goryczy kropli niewypitey iedney nie zostało.
By Duchowi nieznośnie było w chwili śmierci, iako iest ciału.
By ta ostatnia próba nieszczęścia, to ostatnie zemdlenie serca" ten ostatni rozdział syna i Oyca, wycisnął łzy Aniołom i przebłagał Boga!
I odtąd niebyło duszy iedney piękney i wielkiey, w któreyby nie powtórzyły się te twoie słowa ostatnie!
Każda szukała Oyca i ukrzyżowaną została w imieniu Iego, i w chwili wyroczney drzeć zaczęła o siebie, czy też znaydzie Oyca, którego szukała!
I noc pozorna nad nią zstąpiła w tey ostatniey próbie.
Miłość ią przytuliła do łona, kiedy Iey rozpacz nieznośną się stała — kiedy od iey żądań i westchnień pękło iey znikome życie.
Bo niemódz iuż żyć chwili iedney dłużey z bolu, to wniebowstąpić, o Panie!
Ale ty, by nauczyć nas, co się staie z duchem za zasłoną tey pozorney nocy, kiedy wszystko ucichnie i, zda się, rozwiało się na zawsze, dnia trzeciego podniosłeś się z grobu.
Pierwsza, niewiasta cię uyrzała i poznała, Panie!
Potem obiawiłeś się mężom — obiecałeś im pocieszyciela, Ducha świętości, Ducha, ktory nieustannie krąży między Tobą a Oycem, który spaia ciebie z nim na zawsze — Życie!
I ten Duch święty w nas iest, o Panie.
Bo my ni ciałem, ni Duchem czystym: my zgodą ciała i Ducha — my żyiącą miłością tych dwóch połów stworzenia, tych dwóch części wiekuistey myśli twoiey!
I kiedyś wrócił do Oyca na skrzydłach aniołów, zesłałeś pocieszyciela wiernym twoim — podwoiłeś ich życie — wypotężniłeś ich dusze — Związałeś ściśley ich myśl z ich ciałem.
Oni mówili wszystkiemi słowy i czynili cuda, świadcząc Imieniowi twemu — i tak żyli w miłości ducha i ciała, że ciało w nich nie wzdrygało się konać, kiedy Duch rozkazał!
Ty na prawicy Oyca w kształcie twoim ludzkim zasiadłeś na wieki — przez ciebie zbawione, unieśmiertelnione ciała.
Tyś słowem żyiącym, widomym, dotykalnym. Z głębin nieskończoności wyszedłeś, opisałeś się w kształt, bo żal ci było tey nieszczęśliwey, tey cierpiącey materyi — przybrałeś Ią, Panie, za córę swoią i ona nieśmiertelną stała się w obliczu Oyca twoiego!
On nieskończony, On niewidomy — przez ciebie tylko dochodzim do niego — Tyś światem — On myślą świata — a Duch co wiąże ciebie i lego, a lednośó wasza bez końca, iest miłością miłości — iest wiecznością wieczności — iest Bogiem!
O Boże potróyny i Jedyny, zmiłuy się nad nami!
W Imieniu Oyca i Syna i Ducha niechay zbawioną będę.
W Imieniu Oyca i Syna i Ducha niechay cierpię na ziemi, by zmartwychwstać kiedyś!
Kapłan teraz wzniósł puhar krwi twoiey i wypił ią i pożył ciało twoie.
Nigdy męka twoia, trud twóy nie ustaie na ziemi.
Taiemnica taiemnic, krzyż twóy to dzieie nasze.
W każdem sercu ludzkim ta taiemnica powtarza się codzień.
W każdey rodzinie — w każdym narodzie.
W Ludzkości całey tylko nie, boś ty ią zbawił i wiedziesz ku szczęściu wiecznemu.
Ale dla. rodzin męczą się syny i córki, i oycowie, i matki.
Dla narodów męczą się obywatele i wodzowie, i sędzie, i kapłani ludu.
Dla ludzkości całej codzień męczą się narody i umieraią w bólach, rozpaczaiąc!
Krew twoia leie się co chwila.
Ciało twoie przebite co chwila.
Każda myśl, co błąka się i zmaga się ze światem, cierpi w Tobie.
Każde serce, co pęka, rozdziera się w Tobie.
Na milionach krzyżów od bieguna do bieguna, miliony męczenników konaią w Imieniu twoiem na podobieństwo twoie.
Nim ty umarłeś, śmierć i ból hańbą były.
Od dnia skonu twego stały się chwałą i nadzieią!
Boś Ty śmierć przeszlachetnił na Życie.
Boś ty ciału nieśmiertelność obiecał w nadgrodę męki!
I ia krzyż móy noszę, i ia gwoździe czuię w dłoniach moich, w boku moim!
I modlę się do ciebie męką moią ludzką — iako ty do oyca swoią boskąś się modlił za nas wszystkich i za siebie!
leszcze raz, nim ustąpi z ołtarza, sługa twóy odczytuie słowa twoie — słowa ulubieńca twego — słowa tego, któremuś matkę powierzył w ostatniey godzinie:
Na początku było słowo — I słowo było w Bogu — i to słowo było Bogiem.
Ono było na początku z Bogiem.
Wszystko przez nie uczynionem zostało, a nic bez niego się nie stało.
W niem było życie, a życie było światłem ludzi.
I światło zaiaśniało wśród ciemności, ale ciemności nie poznały Go".
Tem słowem, ubranem w kształt, Ty byłeś.
Tyś zstąpił, ale nie przyjęli ciebie.
Iiako ciebie przeklęli, taki wszystkich twoich do dziś dnia przeklinaią na ziemi.
Ale iakoś przemógł nad światem, tak i twoi przemogą nad światem.
Twoiemi byli po wszystkie czasy i są dotąd ci, którzy kochają i chcą.
Wrogami twemi byli i są ci, którzy niekochaią i nic nie chcą.
Walce tey błogosławisz, Panie.
Natchnionych miłością ty obdarzasz męczeństwem. — Inni piią i iedzą w dumie swoiey, a nie wiedza końca!
Skończyła się ofiara święta — Znów zasłonę kapłan złożył nad puharem twoim i zchodzi z ołtarza!
"Idźcie, mówi do nas — dopełnionem iest".
I odchodzim Panie, w nadziei, że kiedyś oglądać cię będziem w chwale twoiey tam, gdzie bolu ni złudzeń iuż nie będzie, iedno Ty i Oyciec Twóy, i my wszyscy, z Tobą i z Oycem twoim połączeni Duchem na wieki wieków —
Amen!

MODLITWA PRZEBUDZIWSZY SIĘ W NOCY.

O tey godzinie przesuwaią się Duchy umarłych i cierpią żyiący — ci. którzy nieszczęśliwi, którzy wspominaią przeszłość, a nie maią przyszłości!
O Boże, day pokóy swóy tym wszystkim, którzy się męczą o tey godzinie!
Oni nie mogą zasnąć, iako ia, Panie — Cicho w około nich i pusto, iak w około mnie, Panie!
Czarne widma ich duszę rozdzierają — To, co było, staie nazad w ich oczach i iest przed niemi — a czuią iednak— że samotnemi! zostali -że siebie i innych goryczą opasali!
Ale w tych sercach skazanych nie To, że sami cierpią, iest męką, ale To, że inni może w tey chwili płaczą niesłyszani, dalecy, bez ratunku, bez nadziei.
Oto męka mąk, oto ich wieczne konanie, o Boże!
Iakkolwiek oni to sprawili niepamiętni, niewstrzymani, ślepi, damy im, o Panie!
O Oycze, Oycze, słuchay głosu bezsenności moiey — Teraz wśród tylu sennych ia iedna żyiąca, myśląca, cierpiąca sama na sam z Tobą, korzę się przed potęgą twoią i wzywani miłosierdzia twego!
O Panie, nie mam komu się pożalić, na łonie czyiem oprzeć głowy moiey — wymarli ci, których kochałam.
Ty Ieden, Ty ieden tylko znasz mnie i słyszysz mnie!
A więc w Twoiey nieskończoności niechay będzie biedne serce moie — wpuść, Panie, myśl twoią do królestwa twego — sierotę przyim, co płacze u progów twoich.
A znośniey potem będzie ciału temu!
Iakże cicho i posępnie! Czyż wiele dusz na ziemi w taki sposób cierpi, w tey samey chwili?
Słuchaycie mnie, Wy, siostry moie, wy, nieznane czy znane, wy, podobne mi przez ból: połączcie się zemną" by ubłagać Pana!
Razem wśród szczęśliwych i uspionych wznieśmy nasz Hymn samotny ku niemu — oby ten dźwięk rozdartych serc przebił cienie nocy — oby ta modlitwa spotkała gdzie w przestrzeniach skrzydło anielskie, coby ią zaniosło do Pana!
Day mi zasnąć na podobieństwo braci moich — I innym, co przechadzaią się w tey chwili w milczeniu rozpaczy, co stali się żyiącemi grobami, co nie maią przytułku przed własnemi myślami, day na chwilę wytchnąć, ochłonąć w miłosierdziu twoiem!
Proszę cię za niemi Panie i za sobą!
Ah! są straszne chwile, Panie, za silne na stworzenia twoie — Zdaie się im wtedy, że wszystko wymarło w ich duszach — że nadziei niema nigdzie, nigdzie, Panie!
Wtedy wstaią wśród nocy i błądzą — szczęśliwi ieszcze, kiedy im łza do ócz przyidzie, kiedy kamień serca się roztopi. — Ale ci, którzy zestarzeli się boleścią, płakać iuż nie mogą — Im wiecznie ciężko!
Wtedy wstaią w nocy i błądzą — po czarnych ścieżkach, po gruzach ich długie przechadzki.
Księżyc iuż ich razi światłem swoiem — nie usiądą nigdzie, bo nigdzie nie mogą spocząć.
Przed zamkniętemi kościołmi twemi przechodząc, znak krzyża kreślą w marnem powietrzu i idą daley.
Myśli ich wraz z niemi.
A myśli ich iako tęskne dźwięki, iako wiry burzliwe, iako piasek wrzący pustyni.
Ptaki nocne, oplecione szumami wichrów, gonią za niemi, z sitowia bagien, z pod gałęzi cyprysów, z nad piołunu dolin wznoszą się głosy, co im wspominaią przeszłość, co im wróżą nieszczęście.
Wrócić by chcieli tam, gdzie byli kiedyś.
O Panie, zeszliy im anioła stróża!
Czyż nie zlituiesz się? czyż dziecię nie wyprosi u Oyca oliwili odpoczynku? Czy nie każesz cieniom nocy, by ich otuliły dokoła?
Ty dobry i święty — Ty czuiesz każdą boleść stworzeń twoich, ale ty sam nie cierpisz, bo wiesz, o Panie, żeś ich zbawił na wieki!
Proszę cię za niemi i za sobą, Panie!
Day im pokóy ducha i mnie, Panie!
Ubłogosław ich i mnie, Panie — Day im i mnie zasnąć na chwilę, nim przyidzie godzina snu wiecznego na ziemi, a życia wiecznego w Tobie!