Eliza Orzeszkowa

MYSZY MORSKIE

Konwersja: Nexto Digital Services

MYSZY MORSKIE

Eliza Orzeszkowa

Na opałowych wodach Tyryjskiego Morza, pod kopułą nieba, którego szafiry wysuwały się z mroków nocy i dymu pożogi, biegły, mknęły, rozpraszały się myszy morskie: tak przez Rzymian zwane statki piratów.

Więc nie dość im było jeszcze bogatych wybrzeży Azji i roju wysp, którymi twórczość natury jak wspaniałymi kwiatami usiała morza greckie? Nie dość im było od Krety do Smyrny, od tajemniczych gór Taurusu do rozkosznych gajów korynckich nieść postrach, śmierć i zagładę? Aż tu, ku brzegom Italii przybyli, jak zatruta kropla krwi ku samemu sercu olbrzyma przypłynęli, tak mu już bliscy, że zda się podmuch wiatru mógłby do Rzymu zanieść echa morderczych ich krzyków. Kwitnąca Syrakuza z dreszczem trwogi widziała ich w swym porcie i ze zdumieniem, które trwogę nawet zdławiło, słuchała grzmotu pochwalnych pieśni, przez nich ku czci Olimpusa, wodza ich, śpiewanych. Ale Olimpus miasta pełnego greckiej ludności dotknąć nie pozwolił i z radosnym biciem serca ludność ta widziała, jak statek jego, inne za sobą wiodąc, ku Tyryjskiemu Morzu pomykał, z dala już w blaskach słońca wysoko wznosząc bielą paryjskiego marmuru jaśniejący posąg Nemezydy. Na łabędziowo wygiętej szyi statku umieszczona sroga i smutna bogini zemsty godłem Olimpusa była i biada portom, wyspom, świątyniom, które uczuły dotknięcie twardej, śnieżnej jej szaty. Wśród Syrakuzan głucha wieść niosła, że ku Liparze tym razem zwrócone były jej kamienne oczy, ku tej bogatej i rozkosznej wyspie, na której z pocztem pomocników swych i służalców przebywał teraz prokonsul i możnowładca rzymski, Belianus.

Prawdę wieść niosła, bo pod kopułą nieba, którego szafiry wynurzały się z mroków nocy i dymu pożogi, nad wodami, w które jutrzenka sypała deszcze opałów, Lipara leżała w gruzach. Wczoraj jeszcze była ona jednym z wielkich zbiorników życia wrzącego rozkoszą i blaskiem; wczoraj jeszcze w świetle i cieple najłaskawszego na ziemi słońca spokojnie, bezpiecznie nurzała swoje pałace, świątynie, ogrody. Dziś połamane jej kolumny wznosiły wpośród ruin rzędy kalekich i zakrwawionych ramion, a spalone mirty i róże czarnymi szlakami prochów stroiły, niby do grobu, białość jej marmurów. Po nocy zgiełkliwej zalegała ją cisza grobu. Ludzie z niej zniknęli. Biedacy, których mnóstwo zalegało głębie jej złoconego łona ciemną i przez nikogo nie ściganą chmurą, ku dalekim udali się brzegom; rozkuci niewolnicy padli w objęcia swoich wybawców; bogacze i możni żyć przestali, więc żaden głos, żaden szmer, żadne na ziemi lub w powietrzu drgnienie nie mąciły spokoju tego świeżego wielkiego cmentarza.

Koniec wersji demonstracyjnej.