Alfred de Musset

NIE TRZEBA SIĘ ZARZEKAĆ

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY:

AKT I

Scena I

Scena II

AKT II

Scena I

Scena II

AKT III

Scena I

Scena II

Scena III

Scena IV

NIE TRZEBA SIĘ ZARZEKAĆ

Komedia w trzech aktach

Alfred de Musset

Tłum. Tadeusz Żeleński-Boy

OSOBY:

VAN BUCK, kupiec.

WALENTYN VAN BUCK, jego bratanek.

KSIĄDZ.

NAUCZYCIEL TAŃCA.

OBERŻYSTA.

SŁUŻĄCY.

BARONOWA DE MANTES.

CECYLIA, jej córka.

Rzecz dzieje się w Paryżu w pierwszej części pierwszego aktu, później zaś w zamku baronowej.

AKT I

Scena I

Pokój Walentyna. Van Buck, Walentyn.

VAN BUCK.

Mości bratanku, życzę ci dobrego dnia.

WALENTYN.

Mości stryjaszku, jestem twoim uniżonym sługą.

VAN BUCK.

Siedź, siedź, pragnę z tobą pomówić...

WALENTYN.

Siadaj tedy, gotów jestem cię wysłuchać, Chciej spocząć na tej berżerce i połóż kapelusz, o, tak.

VAN BUCK

siada. Mój panie bratanku, najwytrwalsza cierpliwość i najzaciętszy upór muszą wreszcie - jedno albo drugie - mieć swój koniec. To, co człowiek znosi, robi się nieznośne, czego nie może poprawić, staje się niepoprawne. Kto po dwadzieścia razy podawał  żerdź wariatowi chcącemu się topić, musi pewnego dnia poniechać go lub zginąć wraz z nim,

WALENTYN,

Hoho! ładny początek; metafory twoje, stryjaszku, wstają, jak widzę, o świcie.

VAN BUCK.

Zechce szanowny pan milczeć i nie pozwalać sobie na żarty. Daremnie od trzech lat najroztropniejsze rady usiłują trafić do twych uszu. Obojętność lub ślepy szał, postanowienia bez skutku, tysiąc wymyślnych pozorów, przeklęta ustępliwość, wszystko, co mogłem lub mogę jeszcze zrobić dla ciebie (ale, do kroćset! nie zrobię już nic!)... Dokąd ty mnie wleczesz za sobą? Jesteś tak uparty...

WALENTYN.

Stryjaszku, unosisz się.

VAN BUCK.

Nie, mój panie; nie przerywaj. Jesteś równie uparty jak ja, na nieszczęście, byłem cierpliwy i łatwowierny. Czy to do wiary, pytam, aby dwudziestopięcioletni młodzieniec żył w ten sposób? Na co się zdadzą moje upomnienia; kiedyż wreszcie coś postanowisz o sobie? Jesteś biedny; tak, ostatecznie, nie posiadasz innego majątku prócz widoków na mnie; ale, do kaduka, ja jeszcze nie umieram i apetyt mam wcale zadowalający. Cóż ty myślisz począć z sobą aż do mej śmierci?

WALENTYN.

Stryjaszku, unosisz się i gotów jesteś się zapomnieć.

VAN BUCK.

Nie, mój panie, wiem, co robię. Jeśli jestem jedyny w rodzinie, który wziął się do handlu, dzięki mnie, nie zapominaj o tym, udało się ocalić resztki nadwerężonej fortuny. Uśmiechaj się, uśmiechaj! Gdybym nie sprzedawał perkalików w Antwerpii, byłbyś obecnie w przytułku nędzarzy, z twoim pięknym robdeszanem w kwiaty. Ale, Boże odpuść, twoje przeklęte karcięta...

WALENTYN.

Stryjaszku stryjaszku, stajesz się trywialny; podnosisz głos, zapominasz się; początek był o wiele lepszy,

VAN BUCK.

Do paralusza! ty sobie drwisz ze mnie? Jestem dobry tylko na to, aby płacić twoje weksle? Dostałem taki pasztet dziś rano: sześćdziesiąt ludwików! Czy ty kpisz z ludzi? Bawisz się w dandysa {niech czarci porwią te angielskie wyrazy!), kiedy nie masz z czego płacić krawca! Inna to rzecz zsiadać z ładnego konika, aby odwiedzić w pięknym pałacyku zacną i dostatnią rodzinę, a inna wyskakiwać z najętej dorożki, aby się drapać dwa albo trzy piętra. Ty, piękny paniczu, w swoich atłasowych kamizelkach wracając z balu, pożyczasz świecy u odźwiernego, który krzywi ci się w nos, jeśli nie dostał kolędy: a sam Bóg wie, czy co rok mu się co dostaje! Żyjąc w świecie powyżej własnych środków, uczysz się u swych przyjaciół gardzić samym sobą; nosisz bródkę w szpic i włosy na ramiona, jak gdybyś nie miał już za co kupić wstążki, by je związać z tyłu. Gryzmolisz po gazetach; zostaniesz jeszcze saint-simonistą, kiedy nie będziesz miał złamanego szeląga, a to przyjdzie, ręczę! Ech, ty! publiczny pisarz bardziej jest wart szacunku od ciebie. Wezmę cię w końcu na post, i zdechniesz gdzieś na poddaszu.

WALENTYN.

Dobry stryjaszku, szanuję cię i kocham. Bądź  łaskaw wysłuchać mnie. Zapłaciłeś mój weksel. Kiedyś nadchodził, stałem w oknie i widziałem cię: obmyślałeś kazanie ściśle tak długie, jak stąd do twego domu. Oszczędź przez litość, słów. Zapatrywania twoje znam, za uczynki dziękuję ci. Że mam długi i jestem do niczego, możebne: cóż poradzić? Posiadasz sześćdziesiąt tysięcy renty...

VAN BUCK.

Pięćdziesiąt.

WALENTYN.

Sześćdziesiąt, stryjaszku; nie masz dzieci i jesteś dla mnie pełen dobroci. Jeśli korzystam z tego, gdzież tu nieszczęście? Otóż mając sześćdziesiąt tysięcy funtów rocznie...

VAN BUCK.

Pięćdziesiąt, pięćdziesiąt; ani szeląga więcej.

WALENTY.

Sześćdziesiąt; sam mówiłeś,

VAN BUCK.

Nigdy. Skąd ci się to wzięło?

WALENTYN.

Niechże będzie pięćdziesiąt. Jesteś młody, rześki, lubisz dobrze żyć. Myślisz, że mnie to martwi i że łaknę twego mienia? Nie masz o mnie tak złego pojęcia, stryjaszku; wiesz, że pomylona głowa niekoniecznie idzie w parze z najgorszym sercem. Wymawiasz mi mój robdeszan: nosiłeś ty ładniejsze! Moja broda w szpic nie oznacza, abym był saint-simonistą: nadto cenię sukcesje. Krzywisz się na moje kamizelki: chcesz, abym chodził po mieście w koszuli? Mówisz, że jestem biedny, a moi przyjaciele nie; tym lepiej dla nich, to nie moja wina. Wyobrażasz sobie, że mnie psują i że ich przykład uczy mnie zadzierać nosa: odwracam go jedynie od tego, co nie pachnie. Jako człowiek, który płaci moje długi, wiesz, że nie robię ich do zbytku. Wymawiasz mi, że jeżdżę fiakrem: to dlatego, że nie mam powozu. Pożyczam, mówisz, wracając w nocy, łojówki u odźwiernego; bo nie chcę drapać się bez światła; po co kark kręcić? Chciałbyś, abym obrał zawód: każ mnie mianować prezydentem ministrów, a zobaczysz, jaką zrobię karierę. Ale gdybym i został ostatnim aplikantem w budzie adwokata, powiedz mi, czego się tam nauczę, jeśli nie tego, że wszystko jest marność? Powiadasz, że grywam w karty: bo też wygrywam, ilekroć mam cztery tuzy; ale wierzaj mi, ile razy przegram, żałuję swego szaleństwa. Inaczej by to było, powiadasz, gdybym zsiadł z ładnego konika pod bramą wygodnego pałacyku: wierzę chętnie! łatwo ci mówić. Dodajesz, że jesteś dumny, mimo żeś sprzedawał perkaliki! Dałby Bóg, abym ja je sprzedawał! byłby to dowód, że mam je za co kupić. Co do mego szlachectwa, jest mi ono równie drogie jak tobie, stryjaszku; ale też dlatego, jak konie pełnej  krwi, nie chcę chodzić w zaprzęgu. Ale, ale, stryjaszku, założyłbym się, żeś ty nie po śniadaniu. Straciłeś apetyt po tym przeklętym wekslu; połknijmy go wspólnie; każę dać czekoladę. (Dzwoni. Podają śniadanie).

VAN BUCK.

Co za śniadanie! Niech mnie czarci porwą! Żyjesz jak książę,

WALENTYN,

Cóż chcesz, stryjaszku! kto umiera z głodu, ma prawo trochę sobie użyć. (Siadają do stołu).

VAN BUCK,

Dlatego, że siadłem do stołu, wyobrażasz sobie pewnie, że ci przebaczam.

WALENTYN.

Ja? wcale. Przykro mi tylko, że kiedy się gniewasz, wymykają ci się słówka trącące ladą sklepową. Sam o tym nie wiedząc  oddalasz się od tej wyrafinowanej grzeczności, która cię cechuje; ale kiedy się to dzieje bez świadków, domyślasz się, że nie będę tego rozgłaszał,

VAN BUCK,

Dobrze już, dobrze: nic mi się nie wymyka. Ale dajmy temu pokój, mówmy o czym innym. Powinien byś się ożenić,

WALENTYN,

Boże miłosierny! co stryj powiada?

VAN BUCK,

Dolej mi. Powiadam, że dochodzisz lat i że powinienbyś się ożenić,

WALENTYN,

Ależ, stryjaszku, co ja ci zrobiłem?

VAN BUCK,

Ty? Same zmartwienia. Ale gdybyś mi nawet nic nie zrobił, cóż jest w małżeństwie tak przerażającego? No, mówmy poważnie. Bardzo byłbyś, do kroćset! godzien pożałowania, gdyby cię pchnąć dziś wieczór w ramiona ładnej i dobrze wychowanej panienki, z pięćdziesięcioma tysiącami talarów w fartuszku jako przyjemne „dzień dobry" nazajutrz po ślubie? W istocie, wielkie nieszczęście, jest się na co otrząsać. Masz długi; zapłacę; skoro się raz ożenisz, ustatkujesz się. Panna de Mantes ma wszystko, co trzeba...

WALENTYN,

Panna de Mantes! Żartujesz, stryju!

VAN BUCK,

Skoro wymknęło mi się jej nazwisko, wiedz tedy, że nie żartuję. O nią właśnie chodzi i jeśli zechcesz...

WALENTYN,

I jeśli ona zechce.   Jak mówi piosenka:

Zaślubić mógłbym ją bez trudu, Gdyby, ach, tylko chciała mnie...

VAN BUCK.

Nie; to zależy od ciebie. Chce ciebie, podobasz się jej.

WALENTYN,

Nie widziałem jej na oczy,

VAN BUCK.

Nic nie znaczy; powiadam, że się jej podobasz,

WALENTYN.

Naprawdę?

VAN BUCK.

Słowo.

WALENTYN.

A zatem, ona mi się nie podoba.

VAN BUCK,

Czemu?

WALENTYN.

Z tej samej racji, dla której ja się jej podobam.

VAN BUCK.

To nie ma sensu mówić, że ktoś się nie podoba, kiedy się go nie zna.

WALENTYN.

Tak samo, jak mówić, że się podoba. Proszę cię, stryju, dajmy już temu pokój.

VAN BUCK,

Ale, mój chłopcze, dobrze się zastanowiwszy (dolej no), trzeba raz skończyć,

WALENTYN.

Oczywiście, trzeba  raz tunrzeć w życiu.

VAN BUCK.

Rozumiem niby, że trzeba postanowić o sobie, ustalić się. Co się z tobą stanie? Ostrzegam cię, pewnego pięknego dnia puszczą  cię kantem, choćbym nie chciał- Nie mam ochoty, abyś mnie zrujnował; jeśli chcesz wziąć spadek po mnie, trzeba, byś się go mógł doczekać. Twoje małżeństwo kosztowałoby mnie, prawda; ale raz na zawsze i razem wziąwszy mniej niż twoje szaleństwa. Słowem, rad bym, abyś mi spadł z karku; zastanów się nad tym: czy chcesz mieć  ładną  żonę, czystą hipoteką i żyć w spokoju?

WALENTYN.

Skoro ci na tym zależy, stryjaszku, i skoro mówisz poważnie, i ją ci poważnie odpowiem: dobierz sobie pasztetu i posłuchaj,

VAN BUCK.

No, mów, jakie są twoje poglądy?

WALENTYN,

Nie chcąc się cofać zanadto wstecz ani też nużyć cię wstępami, zacznę od starożytności. Czy trzeba ci przypominać, jak potraktowano człowieka, który nie zasłużył na to w niczym; który przez całe życie był zgodny tak dalece, iż przyjął z powrotem, nawet po jej hańbie, tę, która go sromotnie obraziła? Jako brat potężnego monarchy, strojny tak niechlubną koroną...

VAN BUCK.

O kimż ty, u diaska, mówisz?

WALENTYN.

O Menelausie, stryjaszku.

VAN BUCK.

Niech cię czarci porwą i mnie z tobą! Głupiec jestem, że słucham.

WALENTYN.

Czemu? Wydaje mi się nader proste...

VAN BUCK.

Przeklęty urwis! Postrzelona pałka! Nie ma sposobu wydobyć z ciebie rozsądnego słowa. (Wstaje). No! kończmy. Dość już. Młodzież dziś nie szanuje niczego.

WALENTYN.

Stryjaszku, zaczynasz wpadać w gniew.

VAN BUCK.

Nie, paniczu; ale, doprawdy, to coś niepojętego! Słyszane rzeczy, aby człowiek w moim wieku był zabawką smarkacza? Czy mnie bierzesz za swego kompana? czy mam ci powtarzać...

WALENTYN.

Jak to! stryjaszku, czyż podobna, abyś nigdy nie czytał Homera?

VAN BUCK

siadając z powrotem. Więc co? A gdybym czytał?

WALENTYN,

Mówisz o małżeństwie; bardzo proste, że ci cytuję największego małżonka starożytności.

VAN BUCK.

Bierz diabli twoje przypowieści! Chcesz odpowiadać poważnie?

WALENTYN.

Dobrze! Trąćmy się z szczerego serca; zrozumiesz dopiero wówczas, stryjaszku, kiedy mi pozwolisz mówić. Nie przytaczałem Menelaja po to, aby się popisywać czczą wiedzą, ale aby nie wskazywać palcem wielu godnych ludzi. Mam się tłumaczyć bez ogródek?

VAN BUCK.

Tak, natychmiast, albo odchodzę.

WALENTYN.

Miałem szesnaście lat i ledwie wyszedłem z kolegium, kiedy pewna piękna dama, znajoma nasza, wyróżniła mnie po raz pierwszy. Czy można w tym wieku mieć pojęcie, co jest niewinne a co występne? Jednego dnia siedzieliśmy w buduarze: ona, ja i mąż trzeci. Mąż wstaje, powiada, że wychodzi. Na te słowa błyskawiczna wymiana spojrzeń między mną a ukochaną; serce zadrgało mi z radości: mieliśmy zostać sami! Odwracam się i widzę nieboraka męża, jak kładzie rękawiczki, Były jelonkowe, zielonkawe, za duże, z rozprutym wielkim palcem. Gdy mąż stojąc na środku pokoju zatapiał w nich ręce, niedostrzegalny uśmieszek przemknął po ustach żony i zarysował się lekkim cieniem w dołkach na twarzy. Tylko oko kochanka widzi takie uśmiechy, raczej czuje się je, niż widzi. Uśmiech ten wniknął mi w duszę, przełknąłem go jak sorbet. Ale osobliwym kaprysem, wspomnienie tej rozkosznej chwili skojarzyło się w mej głowie z obrazem dwóch wielkich, czerwonych rąk w zielonkawych rękawiczkach; sam nie wiem, co w tych rękach, dokonujących swej operacji ze spokojną ufnością, było smutnego i żałosnego, ale nigdy nie mogłem o tym pomyśleć, aby ów kobiecy uśmiech nie połaskotał mi ust. Otóż, przysięgłem sobie, nigdy żadna kobieta nie ustroi mnie w te rękawiczki.

VAN BUCK.

To znaczy, że jako skończone ladaco, nie wierzysz w cnotę, i obawiasz się, by inni nie odpłacili ci psot, któreś im płatał,

WALENTYN.

Rzekłeś, stryjaszku: boję się kusić licha i nie mam ochoty nosić... rękawiczek.

VAN BUCK.

To są myśli smarkacza.

WALENTYN.

Jak chcesz, stryjaszku; to są  moje myśli; za jakie zaś trzydzieści lat, jeśli dożyję, będą to myśli starego dziada, bo nie ożenię się nigdy.

VAN BUCK.

Twierdzisz, że wszystkie kobiety są fałszywe i że wszyscy mężowie noszą rogi?

WALENTYN.

Nic nie twierdzę i nic nie wiem. Strzegę się po prostu, aby kiedy idę ulicą nie rzucić się pod koła; kiedy jem rybę, nie łykać ości; kiedy mam pragnienie, nie pić z nadbitej szklanki, a kiedy widzę kobietę, nie żenić się z nią; a i tak nie jestem pewien, czy nie zginę przejechany, czy się nie udławię, czy nie wyszczerbię sobie zębów, ani...

VAN BUCK,

Ale fe! Panna de Mantes jest cnotliwa i starannie wychowana; bardzo dobre dziecko,

WALENTYN.

Niech mnie Bóg broni, abym rzekł o niej co złego! Jest, bez wątpienia, najzacniejszą istotą pod słońcem.

Starannie wychowana, powiadasz, stryjaszku. Jak ją wychowano? Czy bywa na balach, w teatrze, na wyścigach? Czy wyjeżdża sama dorożką rano, w południe, aby wracać o szóstej? Czy ma sprytną pokojówkę, ukryte schodki? Czy zna Tour de Nesle, czy czytuje powieści pana de Balzac? Czy prowadzą ją po dobrym obiedzie w letni wieczór na Pola Elizejskie, gdzie przygląda się zapasom dziesięciu tęgich chwatów, nagich, z kwadratowymi barami? Czy ma nauczyciela tańców, ufryzowanego lalusia z ważną miną, o łydkach ze stali, który jej ściska paluszki, kiedy wypiła kubek ponczu? Czy przyjmuje wizyty sam na sam po południu na elastycznej sofce, w półświetle różowej firanki? Czy ma u drzwi pozłacany rygielek, który zasuwa paluszkiem, odwracając główkę, i na który miękko opada głucha i niema kotara? Czy macza rękawiczkę w szklance wówczas, gdy zaczyna krążyć szampańskie? Czy udaje, że idzie na bal Opery, aby się wymknąć na kwadrans, popędzić do Musarda i wrócić znów ziewać? Czy nauczono ją, kiedy Rubini śpiewa, robić oczy gruchającej turkawki? Czy spędza lato u doświadczonej przyjaciółki, która ręczy za nią wobec rodziny i która wieczorem zostawia ją przy klawikordzie, aby błądzić po alejach z huzarami? Czy jeździ do wód? Czy miewa migreny?

VAN BUCK.

Miłosierdzie boskie! Co ty gadasz?

WALENTYN.

Jeżeli nie zna tego wszystkiego, niewiele ją nauczono. Skoro wyjdzie za mąż, nabędzie tej wiedzy, a wówczas, cóż można zgadnąć?

VAN BUCK.

Masz dziwne pojęcia o wychowaniu kobiet. Czy chciałbyś, aby te pojęcia wprowadzono w czyn?

WALENTYN.

Nie; ale chciałbym, aby młoda dziewczyna była jak źdźbło trawy w lesie, a nie jak roślina w skrzyni. No, stryjaszku, chodźmy się przejść i nie mówmy o tym więcej.

VAN BUCK.

Odrzucasz pannę de Mantes?

WALENTYN.

Nie więcej niż jaką bądź inną, ale i nie mniej.

VAN BUCK.

Do szaleństwa mnie doprowadzisz; jesteś niepoprawny. Miałem najpiękniejsze nadzieje; ta dziewczyna będzie kiedyś bardzo bogata, Mnie zrujnujesz i ciebie diabli wezmą; to wszystko, co nas czeka. — Cóż to ma znaczyć? Co ty robisz?

WALENTYN.

Podaję ci laskę i kapelusz celem  zaczerpnięcia świeżego powietrza, o ile nie masz nic przeciw temu.

VAN BUCK.

Diabli mi twoje powietrze! Wydziedziczam cię, jeśli się nie zechcesz ożenić.

WALENTYN.

Wydziedziczasz mnie, stryjaszku?

VAN BUCK,

Tak, na wszystkich świętych, przysięgami Będę tak samo uparty jak ty, i zobaczymy, kto ustąpi,

WALENTYN.

Wydziedziczasz mnie na piśmie czy też ustnie?

VAN BUCK.

Na piśmie, zuchwalcze jeden.

WALENTYN.

 A komuż zostawisz majątek? Ufundujesz nagrodę cnoty czy konkurs gramatyki łacińskiej?

VAN BUCK.

Zamiast się rujnować na ciebie, wolę się zrujnować sam, na swoje przyjemności.

WALENTYN.

Zniesiono już loterię i domy gry; nie zdołasz wszystkiego przepić,

VAN BUCK,

Opuszczę Paryż i wrócę do Antwerpii; sam się ożenię i spłodzę ci sześciu braciszków.

WALENTYN, A ja pojadę do Algieru, zostanę trębaczem dragonów, ożenię się z Etiopką i spłodzę ci dwudziestu czterech wnuczków czarnych jak atrament i głupich jak stołowe nogi.

VAN BUCK,

Kroćset fur beczek! jak się wezmę do laski...

WALENTYN.

Ostrożnie, stryjaszku; uważaj, abyś grzmocąc mnie, nie połamał podpory swej starości.

VAN BUCK

ściskając go. Ha! niegodziwy! Nadużywasz mego przywiązania.

WALENTYN,

Słuchaj, stryjaszku: mam wstręt do małżeństwa, ale dla ciebie, dobry stryjaszku, gotów jestem na wszystko. Przyrzeknij mi, że choćby moja propozycja zdała ci się najdzikszą, zgodzisz się na nią bez zastrzeżeń, a ja nawzajem daję ci swoje słowo.

VAN BUCK.

O co chodzi? Gadaj prędzej.

WALENTYN,

Najpierw przyrzeknij, a później powiem.

VAN BUCK.

Nie mogę tak na ślepo.

WALENTYN.

 Stryjaszku, to nieodzowne.

VAN BUCK.

A więc, dobrze, przyrzekam,

WALENTYN.

Jeśli chcesz, abym zaślubił pannę de Mantes,i jest na to tylko jeden sposób: dać mi pewność, że nie ustroi mnie nigdy w... ową parę rękawiczek.

VAN BUCK.

A skądże ja mam wiedzieć?

WALENTYN,

Istnieją prawdopodobieństwa, które można obliczyć. Przyznaj, iż gdybym miał pewność, że można ją uwieść w ciągu tygodnia, byłbym bardzo nierozsądny żeniąc się z nią,

VAN BUCK.

Niewątpliwie. Ale skądże...

WALENTYN,

Nie żądam, stryjaszku, dłuższego terminu. Baronowa nie widziała mnie nigdy, tak samo jej córka; każesz zaprząc i pojedziesz do nich. Powiesz, że ku twemu żalowi bratanek twój postanowił trwać w kawalerstwie; ja przybędę do zamku w godzinę po tobie, ty zaś nie waż się mnie poznać; oto wszystko, czego żądam, reszta należy do mnie

VAN BUCK.

Ależ ty mnie przerażasz! Co ty zamierzasz? Z jakiego tytułu się tam zjawisz?

WALENTYN.

To moja rzecz; masz mnie nie poznać, to wszystko. Zabawię na wsi tydzień; trzeba mi powietrza, to mi dobrze zrobi. Ty możesz także zostać, jeśli masz ochotę. 

VAN BUCK.

Czyś oszalał? Co za pomysły? Uwieść pannę w ciągu tygodnia? Umizgać się pod przybranym nazwiskiem? Ładny koncept! Nie ma tak odwiecznej bajki, w której by. nie wałkowano tych bredni. Czy mnie bierzesz za stryjaszka z wodewilu?

WALENTYN.

Jest druga godzina, stryjaszku; idź do siebie. (Wychodzi).

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT II

Scena I

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT III

Scena I

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej