Konwersja wykonana przez firmę Netpress Digital Sp. z o. o.

Spis treści

I

II

III

IV

NISZCZYCIEL

Grin Aleksander S.

I

Gdy flota nieprzyjacielska zatopiła sto osiemdziesiąt cywilnych żaglowców, a także czternaście pasażerskich parowców ze wszystkimi płynącymi na nich pasażerami, wraz z kobietami, starcami i dziećmi, kiedy następnie po tym wszystkim nieustannym wysiłkiem ciężkich salw zburzyła kilka nadmorskich miast -- część kwitnącego wybrzeża stała się martwa; jego puls zamarł, a dym i pył, jak blade widma, unosiły się tam, gdzie przedtem biły godziny życia w pokoju.

Nie ma nic banalniejszego od przerażenia, a jednak niema również nic bardziej gwałtownego, wpływającego na świadomość na podobieństwo silnej trucizny. Dlatego też w nadbrzeżnych miastach i osadach pojawiło się mnóstwo obłąkanych. Zdradzały ich oczy i niepewne, nieskoordynowane ruchy. Nigdy nie płakali — szaleństwo wyzbyte jest łez — ale wypowiadali ciemne, melancholijne zdania, po których słuchającym mocniej biło serce. Tymczasem flota nieprzyjacielska zakotwiczyła się w dalekim archipelagu, gdzie, jak w raju, słońce mieszało się z różowym odblaskiem błękitnej wody — wśród tkliwych palm, paproci i dziwnych kwiatów; płomienne kaskady promieni padały w głąb podwodnych grot, na potworne iglaste ryby, przemykające pośród korali. Z ogromnych kominów na nieruchomych stalowych kolosach płynął gęsty dyni. Ciężki, lecz interesujący to widok! Moc i kanciastość, złowieszcza stanowczość zarysów, połączenie kolosalnej mechaniczności z żywiołem oceanu, owianym tumanem legend i poezji — bajeczna ponurość kształtów, wymyślnych i twardych — wszystko to wywołuje wyobrażenie o życiu innej planety, pełnej niebywałych konstrukcji!

Pewnego cudownego poranka, wśród oślepiającego jarzenia się tęczowej mgły, w upojeniu błyskającej błękitnej wody, wzburzając pianę, w stronę krążownika „Anioł burz" pomknęła tajemnicza torpeda. Cios uderzył w część rufową. „Anioł burz" otoczył się pianą wybuchu i poszedł na dno. We flocie zapanował zamęt, drżenie i trwoga ogarnęły załogę, przedsięwzięto środki ostrożności. Statki patrolowe i torpedowce otrzymały rozkazy i zaczęły krążyć po archipelagu, a w dalekim kraju setki młodych kobiet włożyły żałobę, i sny wielu przesłoniło ponure skrzydło strachu. Tymczasem najsubtelniejsze fortele nie pomogły wykryć winowajców katastrofy i wydawało się to czymś zdumiewającym, gdyż na tych dzikich wodach nie było innych statków prócz floty, która zrujnowała kwitnące brzegi.

— Niech pan tylko spojrzy — powiedział w tydzień później dowódca olbrzymiego pancernika „Dysk" do starszego porucznika — niech pan spojrzy na te działa; przypominają obalone pnie w lasach kalifornijskich. Ze wszystkich luf wylatują skondensowane powietrzne pociągi, które w tych obłych kształtach zawarły wichry i trzęsienia ziemi.

Zamilkł i rozkazującym wzrokiem spojrzał na wieczorne niebo. W tej samej chwili „Dysk" drgnął, wściekły huk stoczył się z jego żelaznych spoiw we wstrząśniętą ciemność i pancernik otrzymał śmiertelną ranę.

W następnych tygodniach zatopione zostały torpedowiec „Raum", krążowniki „Flash", „Robert-Diabeł" i dwie łodzie podwodne. Nie sposób było przewidzieć czy odeprzeć katastrofalnych ciosów. Zdawać się mogło, że zadawał je ocean. Zdawało się, że w jego głębokich otchłaniach rodziły się, jako odbicia pełnej spięć rzeczywistości, gromonośne siły, które w nadnaturalny sposób przybierały realną postać. Przestwór morski stał się czymś niosącym grozę, niebo świadkiem, okręty — ofiarami. Wśród marynarzy zapanowała ponura rozpacz. A wówczas, pragnąc raz na zawsze skończyć z okropnym niewidzialnym wrogiem, admirał w tajemnicy rozkazał uzbroić dwa żaglowe szkunery, ażeby krążąc po archipelagu, bronione swoim rzekomo niewinnym przeznaczeniem, starały się odnaleźć nieprzyjaciela. Mógł on, pomimo całej swej ostrożności, zaniechać jej na widok żaglowych łysin, czego oczywiście nie uczyniłby mając przed sobą łódź zwiadowczą. Jeden ze szkunerów nazywał się „Jeleń", drugi „Szperacz". Kapitanem „Jelenia" był Hiram, człowiek dziwny i milkliwy; „Szperaczem," dowodził Loudrey, wesoły pijanica apoplektycznej budowy. Wyruszając na zwiady, statki popłynęły w dwóch różnych kierunkach: „Szperacz" ruszył w stronę lądu, a „Jeleń" — na południe, w pustynne łono wód, gdzie z rzadka jedynie można było spotkać skalistą rafę. Nazajutrz o świcie była gęsta, biała mgła. W stronę „Szperacza" pomknęła bezgłośna torpeda, rozdarła go i zatopiła, a „Jeleń", zaskoczony przez tę samą mgłę, znajdował się tego ranka niedaleko archipelagu. Żagle zatrzepotały i opadły. Wiatr ścichł. Hiram wyszedł na pokład. W matowo białej oćmie, przesyconej duszną wilgocią, panowało zupełne milczenie. Ludzie oddychali ciężko i trwożnie, na baku marynarz czyścił gwoździem fajkę i skrzypienie żelaza o drzewo wydawało się tak oczywiście bliskie, jak gdyby dźwięki te rozlegały się w kieszonce kamizelki.

Koniec wersji demonstracyjnej.

II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej