Ryszard Ruszkowski

NOWA FRANCILLON

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY:

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI. 

Scena VII.

Scena VIII.

Scena IX. 

Scena X.

Scena XI. 

Scena XII.

Scena XIII.

NOWA FRANCILLON

Ruszkowski Ryszard

OSOBY:

EDWARD.

WANDA, jego żona.

BONIFACY.

JADWIGA.

HERKULES.

ERNEST.

ANTONIOWA.

Rzecz dzieje się w Warszawie.

(Scena przedstawia salonik w Hotelu).

Scena I.

Ernest i Antoniowa (sprzątają).

ANTONIOWA.

A ten porządek!... rany Boskie. — Jestem już Bogn dzięki 14 lat w tym hotelu, a takich gości nie widziałam! Panie odpuść!

ERNEST.

Et! bo pani Antoniowa tylko zrzędzi i zrzędzi.

ANTONIOWA.

A jużci, nie zrzędź że tu, tu! O jak to wszystko wygląda, wczoraj wieczór oddalam im numer jak cacko, a dziś jakby po spaleniu, fotele poprzewracane, serwety porozrzucane, atrament rozlany.

ERNEST.

Ba! młode to, trzpioty, to im tylko figle w głowie.

ANTONIOWA.

Ano, figle, gzy, to się śmieją, to gniewają, to całują, to dąsają, a wszystko nic potem, nieporządku narobią, a ty haruj i haruj!

ERNEST.

Zwyczajnie młode małżeństwo... oni się niedawno musieli pobrać.

ANTONIOWA.

A co mnie do tego.

ERNEST.

Przecież i pani Antoniowa była kiedyś młodą mężatką, to pamięta jak tam bywało... hi... hi... hi.. i tak i owak...

ANTONIOWA.

E, u nas tam zawsze było jednako.

ERNEST.

A jakże to ?

ANTONIOWA.

A no! mój nieboszczyk, świeć tam Panie nad jego duszą, strasznie lubiał kompanię i szynk.

ERNEST.

Umhu!

ANTONIOWA.

Jak nie miał pieniędzy to mu się nic robić nie chciało, ino siedział zamurasany w domu, a zły, że nie przystępuj przez kija.

ERNEST.

A jak się dorwał do grosza.

ANTONIOWA.

A jak się dorwał do grosza, to zaraz wychodził z domu i wracał w nocy podchmielony.

ERNEST.

No i wtenczas figle, gzy, jak ci tutaj ?

ANTONIOWA.

Gdzież tam! zawsze się na tem skończyło że mnie wytłukł porządnie.

ERNEST.

Bagatela.

ANTONIOWA.

Dobre było człeczysko, aż się serce raduje wspomnieć, niech mu tam w niebie anieli śpiewają...

ERNEST.

Toście z sobą żyli jak Bóg przykazał.

ANTONIOWA.

A jużci po chrzęścijańsku, nie tak jak te warjaty, to pewnie nawet nie małżeństwo!

ERNEST.

Co też pani Antoniowa wygaduje. O, jest meldunek, można przeczytać.

ANTONIOWA.

A no przeczytaj.

ERNEST (czyta).

Edward Markowski inżynier z Lublina z żoną.

ANTONIOWA.

Oj, oj, napisać nie sztuka.

ERNEST.

Na meldunku musi być tak samo jak w paszporcie.

ANTONIOWA.

A cóż to za jeden ten stary, co z nimi przyjechał, pewnie ani ojciec, ani stryj, ani żaden krewny.

ERNEST.

E, musi być krewny.

ANTONIOWA.

I ja tak z początku myślałam, ale jakem usłyszała, że mówią do siebie "Panie", jakiem go podpatrzyła że nosi perukę, ma wstawiane zęby i smaruje wąsy i jakiem zobaczyła że ten stary pocałował ją dziś dwa razy w rękę, oho, byłam w domu, — co to za ptaszek.

ERNEST.

Niby tego?

ANTONIOWA.

A no, niby tego.

ERNEST.

Nie może być!

ANTONIOWA.

Zobaczysz kto za hotel zapłaci, czy mąż czy ten stary... oho! nie darmo jestem tu 14-cie lat!

ERNEST (usłyszawszy wrzawę za sceną).

A tam co ? (otwiera drzwi i patrzy na schody).

ANTONIOWA.

A co! teraz się gonią po schodach!

ERNEST.

I ten stary za niemi !

ANTONIOWA.

Koniec świata ! oni nam hotel rozwalą... nie warto kończyć sprzątania i tak za chwilę będzie tu groch z kapustą. Chodźmy pod numer 16-ty, niech ich tam! (wychodzi).

ERNEST (idąc za nią).

Weseli ludziska, niech ich dunder świśnie!

(wychodzi).

Scena II.

(Za sceną słychać głośny śmiech Edwarda i Wandy, po chwili wchodzą żywo, Wanda za nią Edward).

WANDA.

Ha! ha! ha! biedny pan Bonifacy!... (pada na fotel).

EDWARD (śmiejąc się).

Zarozumialec ! założył się że nas prześcignie, że pierwszy stanie na górze...

WANDA.

Wygrałam cukierki, — ależ mój Edziu jak on sapał straszliwie biegnąc po schodach.

EDWARD (śmiejąc się siada z drugiej strony).

A krzyczał: "Zobaczymy kto żwawszy w nogach!"

WANDA.

I został na pierwszem piątrze.

EDWARD.

Siedzi tam na ławeczce nie mogąc tchu złapać.

WANDA.

Edziu, przestań, bo się zaduszę od śmiechu...

EDWARD.

Masz słuszność! może nadejść, obraziłby się że go wyśmiewamy.

WANDA.

Bo też ciągle żartujesz sobie z niego.

EDWARD.

Niech i on żartuje sobie ze mnie, to będzie kwita.

WANDA.

Dobrzeby się wybrał!.. Oj ty, ty! nie darmo w Lublinie nazywają cię figlarzem warszawskim.

EDWARD.

Dumny jestem z tego. Kocham Warszawę i warszawiaków.

WANDA.

A przedewszystkiem warszawianki.

EDWARD (machinalnie)

Rozumie się i warszawianki.

WANDA.

Tak !... o wiem o tem! wiem! (odwraca się zadąsana).

EDWARD.

Ale ciebie ubóstwiam! (zbliża się chcąc ją pocałować).

WANDA.

Obejdzie się!

EDWARD.

Cóż to za nowy kaprys ?

WANDA.

Obejdzie się, masz dosyć warszawianek.

EDWARD.

Ależ moja Wandziu.

WANDA 

Słyszałam już dosyć o twoich sprawkach kawalerskich.

EDWARD.

No, dawniej, ale teraz.

WANDA.

Czem skorupka za młodu... wiesz?

EDWARD.

Jak się ożeni to się odmieni... wiesz ?

WANDA.

Nie wiem.

EDWARD.

Tak?

WANDA.

A tak.. (gryzie chusteczkę odwrócona od Edwarda).

EDWARD (zadąsany).

Gniewaj się, gniewaj! myślisz że cię będę przepraszał, oho! zobaczymy...

WANDA.

Albo ja chcę twoich przeprosin ?

EDWARD.

A czegóż ty chcesz właściwie?

WANDA.

Żebyśmy wracali do Lublina, nie cierpię Warszawy, — one mi tu ciebie zbałamucą na nowo...

EDWARD.

Ależ dziecko!... tu dostanę lepszą posadę.

WANDA.

Alboż tam nam źle?

EDWARD.

Zawsze tu będzie jeszcze lepiej.

WANDA.

Dla ciebie... bardzo wierzę...

EDWARD.

Wandziu! żoneczko! nie bądźże dziecinną, tu idzie o przyszłość naszą.

WANDA.

Ja się lękam.

EDWARD.

I nie dowierzasz mężowi ?

WANDA.

Trochę... troszeczkę!...

EDWARD.

Czyż to się godzi ?

WANDA.

Widzisz, miałeś reputację bałamuta...

EDWARD.

Którego nareszcie zbałamuciła największa w świecie bałamutka.

WANDA (zastraszona).

Któż to taki?

EDWARD.

Pani Wanda Markowska, małżonka uniżonego sługi... (kłania się).

WANDA.

Oj ty ! ty! niedobry.

EDWARD.

No teraz przeprosiny, spieszmy się!

WANDA.

Z czem !

EDWARD.

Z całusem.

WANDA.

Dla czegóż mamy się spieszyć.

WANDA.

Bonifacy zapewne już się wysapał, gotów nam przeszkodzić!...

WANDA.

A widzisz, przyjaciel twój!... po co ty go z sobą zabrałeś ?

EDWARD.

Narzucił mi się... zresztą zapytywałem się ciebie, zgodziłaś się sama.

WANDA.

Ah! bo nie myślałam, że będzie taki natrętny, że weźmie numer obok nas i że zaledwie zostaniemy na chwilę sam na sam, on już stanie we drzwiach: (przedrzeźniając) "Czy nie przeszkadzam?" Doprawdy, nieraz mnie bierze ochota powiedzieć mu przeszkadzasz pan, przeszkadzasz, idź sobie z Panem Bogiem

EDWARD.

Fe! Wandziu.

WANDA.

Już widzę zaczniesz go bronić ?

EDWARD.

Ależ moja droga, któż by się gniewał na starowinę?

WANDA.

Starowinę? aha! nie uważałeś jakie czułe oczy robił dzisiaj do spacerujących warszawianek?

EDWARD.

Nie.

WANDA.

Ty na nic nigdy nie uważasz, nawet na to, że i do mnie się wdzięczy.

EDWARD (żartując).

Nie może być?...

WANDA.

Nie jesteś wcale o mnie zazdrosny, pięknie.

EDWARD.

Ależ moja żoneczko, czyż mam powód ? pobraliśmy się dopiero od trzech miesięcy i oprócz małych, malutkich kaprysików mojej pani. które jej wybaczam...

WANDA.

Proszę! co za łaskawość?

EDWARD (z naciskiem)

Które jej wybaczam.

WANDA (zrywa się).

Edziu! jesteś nieznośny!

EDWARD (ciągnąc dalej).

Żadna poważna chmurka nie zaćmiła dotąd jasnego horyzontu naszego małżeńskiego pożycia. Ulegam wszystkim twoim zachciankom.

WANDA.

Nie wszystkim.

EDWARD.

Naprzykład?

WANDA.

A ta chęć przeniesienia się do Warszawy.

EDWARD.

To sprawa poważna, tu idzie o naszą przyszłość.

WANDA.

E co mi tam! w Lublinie tak nam było dobrze.

EDWARD.

Tu będzie jeszcze lepiej. Otóż ulegam wszystkim twoim zachciankom, staram się odgadywać twoje myśli, nie jestem dla ciebie mężem ale kochankiem więc wierzę silnie, że moja droga Wandzia nie da nigdy powodu do zazdrości.

WANDA.

A gdybym dała powód?

EDWARD (śmiejąc się).

Zadusiłbym cię jak Otello !!

WANDA.

Jesteś nieznośny, zawsze tylko żarty, nic na serjo (siada zadąsana i odwraca się od Edwarda).

EDWARD (podchodząc do niej z tyłu).

Wandziu!

WANDA (nie patrząc).

Hm..

EDWARD.

Wandeczko!

WANDA.

Hm ..

EDWARD.

Całuska.

WANDA.

Jutro rano.

EDWARD (prosząc).

Moja żonko.

WANDA.

Nie.

EDWARD.

Żoneczko!

WANDA.

Nie.

EDWARD.

Najsłodsza żonusiu !

WANDA (zrywa się i obejmuje go za szyję).

Czy to potrzeba prosić mnie o to? (całują się, w tej chwili wchodzi Bonifacy).

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI. 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IX. 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena X.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XI. 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej