Anna Nakwaska

ODWIEDZINY BABUNI

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

WSTĘP DO POWIEŚCI.

ANTOSIA CZYLI WYCHOWYWANKA SAMEY SIEBIE*.

OLES I MARYNIA

ŁAKOMY WILHELM

ELZUSIA.

ODWIEDZINY BABUNI

czyli powieść dla zabawy grzecznych dzieci

Nakwaska Anna

WSTĘP DO POWIEŚCI.

Dobra Babunia, jest to skarb prawdziwy, dla was kochane moje dzieci! Zastępuje ona w staraniach około was Mamę, kiedy ją zatrudnienia, słabość, albo towarzyskie zabawy, od was się oddalać zmuszają. Daje ładne lalusie grzecznym dziewczynkom, koniki chłopczykom, podwieczorki, albo smaczne śniadania, i jednym i drugim, kolędy na Nowy Rok, wiązania na imieniny, wszystko to macie, od dobrej Babuni; kiedyście bogobojne, grzeczne, i posłuszne. Babunia, czasem i od pokuty wyprosi, i od kary uwolni; bo Mama i Tata, mało co mają do odmówienia Babuni. Ale Babunia, jakkolwiek jest dobrą, nie podejmuje się nigdy, prosić za wnukiem krnąbrnym, złośliwym, albo kłamliwym; bo dobra Babunia jest przed wszystkiem sprawiedliwą, nie wstawia się więc nigdy za takiem dziecięciem, które przez ciągle złe sprawowanie, niegodnem Jej łaski się staje. Wszystkie więc dobre i grzeczne dzieci, po Malce, i Ojcu, kochają najtkliwiej Babunię i Dziadunia, kiedy im Bóg dozwoli dożyć lat tyle, żeby wnuki swoja pielęgnować mogli: Taka właśnie Babunią, była Pani Uszycka, przyjemna i miła, lubo w podeszłym już wieku; majętna, wesoła, a do  małej swej rodziny niewymownie przywiązana. Mieszkała na wsi ta dobra Babunia; miała tam dom obszerny, ogród rozmaitemi fruktami i kwiatami napełniony, w pokojach pełno było dla dzieci zabawek, maleńkich, kanapek, krzesełek, i niskich stolików, na których dzieci różnemi zabawkami bawić się mogły; wózek zielono małowany dla najmłodszych dziatek, stał na ich rozkazy na dziedzińcu, obok konika, dobrze ujeżdżonego, dla najstarszego wnuka, lalki i różne do robienia im ubiorów kawałki, przygotowane były w ładnych koszyczkach, obok książek, tak przyjemną, zabawę grzecznym dzieciom sprawujących, te leżały w ładnej oprawie, na stolikach starszych panienek. Słowem, dom, ogród, i całe zamieszkanie Pani Uszyckiej, zdawało się bydź jedynie dla przyjemności jej wnuczków urządzone. Pani Uszycka, wydała była swoję jedyną córkę, Lucyą, za Pana Złotomskiego, który miał urząd w mieście; tam mieszkając, dom znaczny utrzymywał; niepodobną więc było rzeczą, ażeby jego żona i dzieci często się od niego oddalały; cztery razy widywały tylko te dzieci swoję dobrą Babunię, a to w każdą porę odnawiającego się roku. Wiosna sprowadzała do Krajomina Panią Złotomską (jest to nazwisko majętności Pani Uszyckiej) bo imieniny Babuni, przypadały na wiosnę; najstarsza wnuczka Zosia toż samo imię co Babunia nosiła, miała ona lat dziesięć, i przywoziła zawsze na wiązanie dla Babuni, jaką ładną, swoich własnych rąk robotę. Staś najstarszy wnuk, rozmaite dowody zdatności i pracowitych usiłowań, przez pochlebne świadectwa nauczycieli szkolnych potwierdzone. Anielka i Karolcia, młodsze tej Pani wnuczki, dawały iej chociaż podwiązek parę, swojej roboty, otoczonych wieńcem fiołków, które same uzbierały, a maleńki Hipolitek, w zielonym woziku, na pęku kwiatów posadzony, wyciągał swe rączki i głaskał Babunię po twarzy, nie mogąc dotąd inaczej okazać jej swego przywiązania.

W lecie, weźniwa, odwiedzała znowu Pani Złotomska Krajomin; biegały tam dzieci, po łanach, pracowitemi żniwiarzami okrytych, zbierały i znosiły snopki, sadzały Hipolitka uwieńczonego szafirowym bławatkiem, lub czerwonym maczkiem na kopach złocistej pszenicy, i rozdawały między robotników chłodnące napoje, a między ubogich, własne, przez siebie, na ten przedmiot uzbierane grosze. Babunia, wszędzie była z   niemi; rozpowiadała im, jak się zboże sieje, wzrasta, zbiera, jak nieprzeliczone korzyści z tych małych kłosków spływają na mieszkańców naszej ziemi; jak obfitość rolnicza jest pierwszą obfitością na świecie! Jej albowiem jedynie, winniśmy zachowanie od zupełnej zagłady. Te zielono niwy, te nieprzejrzane okiem pola, wydając plon, lubo mniej obfity, zdołały odwrócić od nas ostatnią plagę, to jest głód którego od wieków nie doświadczamy. Jesień najpożądańszą zawsze bywała porą, dla malej rodziny Złotomskich; Krajomin uwieńczony owocami różnego gatunku, okazywał im wtedy widok nader powabny, wspaniale gruszkowe drzewa, słusznie królewnami nazwane, równające się wysokości lrsnych sosen i dębów, naginały tam aż do ziemi gałęzie żółtym owocem okryte, czerwone jabłuszka, na ruskich, karłowatych drzewkach, wabiły jasnym , kolorem, i ułatwiały dzieciom sposobność zbierania ich, na zimowy zapas Babuni; słodka śliwka, brzoskwinia nadobna, i tak rzadko dojrzewające w naszej strefie winogrona, stroiły ogród urozmaicając zarazem, codzienny dziecinny podwieczorek; nader więc miło było dzieciom w Krajominie w jesieni; one tam co rok oddawały ostatnie ogrodom i przechadzkom pożegnanie, a skoro wieczór był chłodny, obsiadłszy kominek, przy krześle Babuni, grały w gry rozmaite, czytały naprzemian, tak lube dzieciom ukształconym Rozrywki, powiadały bajeczki, których się starannie, dla zabawy Babuni, przez czas poświęcony rekreacyi ha pamięć uczyły; a za dobre, i z czuciem oddane wiersze, odbierały pocałowanie Babuni; albo co było wielkiem bardzo szczęściem, brała na kolana swoje, to dziecię, które przez cały dzień najgrzeczniejsze było, i tłómaczyła mu ryciny, z książek obficie w jej szafach zgromadzonych.

Ale, spytacie mnie się dzieci kochane, czy takie i w zimie wnuczki odwiedzały Babunię? czy nie bały się wiatru, śniegu i mrozu? Czy Pani Złotomska, miała sposobność oddalenia się z domu i w zimie? Nie, kochane dzieci! Babunia nie wymagała tego, znała to dobrze, że drobnym dziatkom, w zimie podróżować trudno; ale nie mogła jednak i w tej przykrej porze roku, obejść się bez widzenia drogich dla jej serca istot. Babunia więc zawsze przybywała do miasta, na święta Bożego Narodzenia, i tam, przez dwa lub trzy Miesiące mieszkała u swojej córki. Łatwo sobie wystawić możecie, ile się wtedy dobra Babunia przykładała do uprzy. jemnienia życia ukochanych wnucząt! Kiedy Staś dowiedział się, o sprzedaży jakich książek dla jego wieku stosownych; kiedy Zosia odkryła jaką biedną rodzinę, którejby dopomódz chciała; nic udawali się do Mamy, ani Taty, ale, mając na to zezwolenie od nich, zaraz biegli do dobrej Babuni! a ta nie omieszkała nigdy zasilać ich woreczek, zbyt mały na znaczniejsze wydatki. Kiedy było dużo gości u Mamy, Babuni stół prościejsży, ale zdrowszy, gromadził. dziatki wesołe, a w dni takie, wolno było dzieciom, mówić, śmiać się, i żartować do woli, Babunia, wraz z niemi śmiała się i igrała wesoło. Tak upłynęło lat kilka; dzieci rosły i chowały się zdrowo: Zosia miała lat 13ście, Staś 12sty zaczął, Anielka i Karolcia od 10ciu do, listu liczyły, Hipolitek już także biegał o swojej własnej mocy. Przybyli wszyscy do Krajomina na wiosnę, w wigilią Stej Zofii; gości było dużo, obiad wielki, po obiedzie bawiono się wesoło w ogrodzie, który byt jeszcze bez owoców i rozlicznych kwiatów, ale, już upiększony, kiściami bzu, i czeremchy; wieczór tańczyli goście po klawikorcte, jedii lody i ciasta; ale, lubo dzieci udział miały w tych zabawach, dzień ten cały nie był tak przyjemny naszym małym przyjaciołom, jak bywały poprzedzające imieniny Babuni. Zosia tylko jedna jako solenizantka, siedziała z gośćmi u stołu; rodzeństwo zaś jej, maty opodal obsiadło stoliczek, z Panią Zaufnicką, ich boną, ktora co chwila przestrzegała, ażeby Panienki głośno nie mówiły, nic śmiały się i gościom nie przeszkadzały; wieczór poszli zawczasu spać, bo Babunia i Mama, wciąż gośćmi zajęte, nie miały czasu z memi się bawić; a im najmilszą była ta zabawa, którą one z niemi dzieli! Nazajutrz więc, przyszły na śniadanie ze smutnemi nieco twarzyczkami, co Babunią mocną zadziwiło. Cóż wam tu kochane dzieci? mówiła do nich troskliwie, czyście słabe? czy wczoraj co takiego uczyniliście, za co Mama, albo Zaufnisia, was połajała?.... Dlaczegóż tak smutne oczki, spuszczone, usta bez uśmiechu u was postrzegani.

Na to Staś, lubo najśmielszy ze wszystkich, rzekł jednak niepewnym głosem; Babuniu! nudno nam. było wczoraj; tyle gości, tak wiele słusznych osób; Mama, Tata i Babunia tylko niemi byli zajęci; o nas nikt nie pytał, my u stołu nic mówić nic. mogli; my nie lubiemy takiej Stej Zofii! o nie, my wolemy, obiad bez galaret, i wieczór bez Jodów, ale z Babunią, i z Mamą, w salonie, kiedy możemy wszystko powiedzieć, o wszystko się pytać, i biegać ile nam się podoba. Nam zawsze potrzeba tego, ażeby się Babunia, Mama i Tata, nami zajmowali, my nie możem być szczęśliwi ani nawet w zabawie dać sobie rady, bez was drodzy rodzice! Nic Babunia nie odpowiedziała, na tę szczerą, a razem pochlebną mowę; ale gdy nadszedł wieczór, i już nikogo obcego w Krajoniinie nie było, zgromadziła około siebie dziatki, poprzednim dniem tyle zniechęcone, i ofiarowała im, nowy wcale przedmiot zabawy, obowiązując się na każde tegoroczne odwiedziny, przysposobić dla nich powieść, równie dla zabawy, jak i nauki im pożyteczną. Te cztery powieści, otrzymawszy od dobrej Babuni, dla wszystkich posłusznych i grzecznych wnucząt, ofiaruję wam dzieci kochane! Oby was równie jak Stasia, Zosię, Karolcię i Anielkę zabawić, i nauczyć mogły !

Koniec wersji demonstracyjnej.

ANTOSIA CZYLI WYCHOWYWANKA SAMEY SIEBIE*.

POWIEŚĆ PIERWSZA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OLES I MARYNIA

POWIEŚĆ DRUGA BABUNI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŁAKOMY WILHELM

POWIEŚĆ TRZECIA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ELZUSIA.

POWIESI CZWARTA BABUNI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej