Józef Elsner

OFIARA ABRAHAMA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY.

AKT PIERWSZY.

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V

Scena VI.

Scena VII.

Scena VIII.

Scena IX.

Scena X.

Scena XI.

Scena XII.

Scena XIII.

Scena XIV.

Scena XV.

Scena XVI.

Scena XVII.

AKT DRUGI.

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

Scena VII.

Scena VIII.

SCENA IX.

Scena X.

Scena XL

Scena XII.

Scena XIII.

Scena XIV.

Scena XV.

Scena XVI.

Scena XVII.

Scena XVIII.

Scena XIX.

Scena XX.

Scena XXI.

AKT TRZECI,

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

Scena VII.

Scena VIII.

Scena IX.

Scena X.

AKT CZWARTY.

Scena I,

Scena II.

Scena III

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

Scena VII.

Scena VIII.

Scena IX.

Scena X.

Scena XI.

Scena XII.

Scena XIII.

Scena XIV.

Scena XV.

Scena ostatnia.

OFIARA ABRAHAMA

Drama liryczne w czterech aktach.

Elsner Józef

OSOBY.

ABRAHAM Patryarcha Hebrayczyków JP. Kddlicz.

FARAON Król Egiptu JP. Dmuszewski.

JZMAEL syn Abrahama i Agary maiący lat 19.  JP. W. SZYMANOSRKI,

IZAAK syn Abrahama i Sary — lat 15. JP. Kurpińska.

AMENOFIS ieden z Panów Egipskich, ulubieniec Faraona JP. Jastrzębski;

RUBNES starzec Naczelnik sług Abrahama. JP. Wolski.

BALAHAK Naczelnik Hebrayczyków JP. ZIELIŃSKI.

OBZED,JATAL Beduini mieszkańcy pustyni JP. Damze, JP. Weynert.

AZAEL Anioł

AGAR matka Jzmaela JP. Żółkowski.

SARA małżonka Abrahama JP. NACEWICZOWNA.

DUCH ciemności.

Hebrayczykowie.

Woysko Faraona.

Murzyni.

(Scena w Egipcie.)

AKT PIERWSZY.

(Teatr wystawia okolicę przyiemną. W głębi po lewey wznosi się góra okryta kwitnącemi krzewami. Po prawey stronie u spodu góry kilka małych uschłych palm, oznaczaią wejście do dzikich stepówi Na przodzie drzewo palmowe i dzika mórwa stoią odosobnione. Niżey kępa okryta darniem. Na przeciw po lewey inny wzgórek zielony na którym siedzieć można. Daley weyście do groty)

Scena I.

ABRAHAM, SARA, RUBNES, IZAAK, BALAHAK, HEBRAYCZYKOWIE.

(Po podniesieniu zasłony Scena wystawia obraz ludu wędruiącego który po długiey podróży znalazł na koniec dolinę żyzną i w którey się zatrzymał. Kobiety, Dzieci, Starce, rozmaicie są po niey rozłożeni. Abraham pokazuie się na wysokości góry z Sarą i Izaakiem. Na widok Patryarchy wszyscy wstaią z uszanowaniem schylaiąc głowy.)

ABRAHAM.

Cześć i chwała niech będzie Panu nad Pany! Jego wszechwładna ręka wyrwała nas z niebezpieczeństwa, które nam w dumnym Menfis zagrażało. Ona prowadziła kroki nasze przez te pustynie, Nieprzebyta zagroda przedziela nas teraz od tych pysznych Egipcyan którzy nas uiarzmie chcieli. Boże! Oyców naszych! rzuć okiem litości, na twóy lud błąkaiący się, bez Oyczyzny szukaiący daleko od nieprzyiaciół czci Twoiey, spokoynego na tey ziemi przytułku.

IZAAK.

Boże! pozwól, aby słaby głos Izaaka połączył siy z głosem Oyca, i przeszedł do tronu Twego wraz z modłami Twoiego ludu! ( wszyscy wstaią Abraham utyka w ziemi swóy kiy pasterski i zawiesza trąbę świętą którą mu Rubnes podaie. )

ABRAHAM.

W imieniu ludu Hebrayskiego biorę w posiadłość tę część ziemi gdzie wola Przedwiecznego kroki nasze zaprowadziła.

(Muzyka)

(Abraham łamie gałęź z bliskiego drzewa obrywa liście i sieie w koło kiia pasterskiego. Młode Dziewice i woiownicy tańczą w koło niego. Abraham, Sara i Izaak siadaią na małym pagórku.)

SARA.

Oby szczęście osiadło z nami w tey samotney dolinie! oby dni nasze upływały od tąd pod tem pogodnem niebem spokoynie.

IZAAK

O Matko moia ! czegoż się można obawiać gdy się nic złego nikomu nieczyni.—

SARA.

(wzdychając)

Niestety!

ABRAHAM, 

(do sług)

Niech naczynia ofiarne zostaną pod strażą złożonę w tey grocie. Namiot waszego Patryarchy niech rozłożonym będzie pod tem drzewem. Tu, iako wierny Pasterz będę mógł czuwać nad ludem moiey straży powierzonym. Wy, Naczelnicy Pokoleń przebiegnijcie tę dolinę i podzielcie ią na równe części. W krótce udam się do was aby uczynić podział z tą bezstronnością iaką Oyciec winien dzieciom swoim.  

(Wykonywaią wszyscy iego rozkazy, Naczelnicy się oddalaią a Hebrayczykowie w różne się rozchodzą strony.)

Scena II.

ABRAHAM, SARA, IZAAK, RUBNES, SŁUDZY,BALAHAK.

ABRAHAM, 

(ściskaiąc Żonę i Syrta)

Luba Małżonko, i ty synu móy! Jakież szczęście widzieć się po tak wielkich niebeśpieczeństwach złączonemi. Ale napróżno rzucam wzrok móy w około siebie. — Niepostrzegam Agary i Izmaela.

IZAAK.

Ach! iąkąż miąłbym pociechę oglądać ich! —

SARA. 

(na stronie)

Biedne dziecie! niedomyśla się.

RUBENS.

Panie! Matka Izmaela od czasu naszego wyiścia z równiny Faron, zostaie ciągle wpośród iednego pokolenia które iest naywięcey oddalone od, tych co cię otaczała.

ABRAHAM.

A móy Syn?

BALAHAK.

Izmael zagłębiony w puszczy ściga dzikie zwierzęta. —

ARRAHAM.

Z boleścią widzę, ze Izmael ma upodobanie w tey krwawey zabawie, i przywyka do dzikich nałagów tak przeciwnych spokoynym iak my Pasterzom. —

SARA.

Lękać się trzeba abyśmy niewychowali w pośród nas nieprzyiaciela.

ABRAHAM.

Zapominasz Saro, że Izmael iest także moim Synem. 

(idzie do sług)

Balahak, uday się natychmiast do Agary, powiedz, iey że Rodzina Abrahama wzywa ią do siebie, ty Rubnes gdy Izmael powróci rozkażesz mu udać się do swego. Oyca.

(Rubnes wychodzi z Balahakiem)

Scena III.

POPRZEDZAIĄCY BEZ RUBNESA I BALAHAKA.

ABRAHAM.

Ach ! iakąż boleścią przeymuie serce moie ta niechęć Izmaela ku Bratu swoiemu i całey Rodzinie.

SARA.

Ach! przyiacielu przebacz smutek który ci sprawiam mimowolnie.

ABRAHAM.

Kocham cię Saro, wiesz to, lecz niemogę ci ukryć boleści którą uczuwam widząc iak w każdem zdarzeniu starasz się zapalać w sercu Izaaka i Izmaela, tę straszną nieprzyiaźń między Bracią i twoią ku Agarze nienawiść.

SARA.

Nienawiść! Ach! to uczucie dalekiem iest od serca moiego. Lękam się tylko Agary, lękam się o Syna moiego, o siebie i ciebie samego. Ty mnie oskarżasz Abraham, czyż nieznane ci było moie postępowanie? Niemogłam pozyskać Syna od Boga ci przyrzeczonego a który miał bydź Naczelnikiem długiego pokolenia królow, Oto iest móy cały występek — lecz gdym uyrzała tę dumną Agar z rzędu moich niewolnic wyniesioną do stanu mnie równego i która dała życie Izmaelowi, czym się sprzeciwiała twoiey wszechwładney woli? Widziałeś tylko łzy moie.

ABRAHAM.

Nasze prawą dozwalały mi weyść w ten drugi związek.

SARA.

Prawa te potrzebne może dla ludu Hebrayskiego czyliż nie są okrutne dla prawey Małżonki? Odrzucona! ileżem cierpiała gdy Izrnael ogłoszony został dziedzicem Abrahama? — Sam przedwieczny dał nam poznać, iż niepotwierdzał urodzenia Izmaela i w krótce wydałam ludowi Hebrajskiemu prawdziwy zakład obietnicy Pańskiey, Izaak ukochany od Boga, Izaak móy Syn i twóy odebrał życie w pośród cudów które oznaczały opiekę Przedwiecznego. Od tey chwili ileż musiałam się lękać i chronić sideł zazdrosney Agary, którem i byłam otoczona. Prowadzony iey przewrotnością Izmael w dziecinnym iescze wieku, iuż dawał poznać swóy niespokoyny i dziki charakter, nienawidząc równie z Matką twoiego Syna i twoiey małżonki. Sami Naczelnicy pokoleń prosili cię abyś oddalił od siebie Matkę niebaczną i zuchwałego Syna którzy śmieli obrażać w tobie Oyca, Dobroczyńcę i Pana.

ABRAHAM.

Niestety! Było to na brzegach Nilu gdy nieba moie męstwo stawiło na zbyt surowe doświadczenie. Niewiem iaka słabość podała mi tę myśl abym cię okazał Faraonowi pod, imieniem moiey siostry. Niesczęsna nieroztropność! Wkrótce poznałem po względach które nam okazywał po darach któremi nas obsypywał, że iego serce gwałtowna ku tobie pałało namiętnością. Natenczas niewidziałem innego sposobu iak w nagłey i taiemney ucieczce szukać ocalenia.

SARA.

Mnie się zawsze zdaie że niebezpieczeństwa które nam dopiero zagrażały niebyły Agarze obcemi.

ABRAHAM.

Niemogę wierzyć aby zdolną była tey zdrady.

SARA.

Namiętność Faraona którą powziął ku mnie posłużyła iey dumie do podniecania oney.

ABRAHAM.

Gdyby to wreszcie było prawdą, niemamy więcey czego się obawiać.

SARA,

Niewiem, lecz iakieś przeczucie które napróżno chcę zwalczyć, każe mi się lękać....

ABRAHAM.

Oddal od siebie tę próżną trwogę.

SARA. 

(ogląda się w koło z niecierpliwością)

O nieba! niewidzę moiego Syna! Izaak — Synu!

IZAAK.

(przybiega z głębi)

Matko. czego zadasz? —

SARA.

Ażebyś nieopuszczał twoiey Matki — bądź sawsze przy mnie.

(słychać w oddaleniu odgłos trąb)

ABRAHAM.

Odgłos trąb świętych wzywa mnie do rady pokoleń. — W krótce powrócę do was, i spodziewam się, ze niedługo zniknie wasza obawa.

IZAAK.

Oycze mogęż iść z tobą.

ABRAHAM.

Nie; móy Synu, zostań z Matką.

(Sciska Żonę i Syna odchodzi z służącemi)

(Muzyka)

Sara trzymaiąc Syna za rękę odprowadza go do spodu góry i patrzy za nim długo. Pod czas tego niewolnicy przynoszą opony zawieszaią na palmie i morwie, co czyni kształt namiotu, potem rozkładaią materye wełniane na pagórku, stawiaią naczynia i dwa koszyki z owocami. Po skończeniu tych przygotowań niewolnicy oddalaią się. Dzień się zbliża ku wieczorowi, niebo przybiera kolory od strony pustyni.)

Scena IV.

SARA, IZAAK, DZIEWICE.

(Sara wraca powoli trzymaiąc zawsze syna za rękę, młode Dziewice ią otaczaią siada na w zniesionem darniu na przeciw namiotu, Izaak podaie iey owoce, iedna z dziewic podaie kubek napełniony napoiem nalanym z naczynia  — Sara nieprzyimuie go,  i iest bardzo smutną.)

IZAAK.

Matko! dlaczego tak iesteś smutną? niekochasz już Izaaka?

SARA.

(ściskaiąc go)

Ciebie niekochać? drogie dziecię! 

IZAAK.

Dla czegoż te łzy?

SARA.

Ach Synu! ty nieznasz moich cierpień.

IZAAK.

Ja wiem  czem ie osładzać kiedy Oyciec nie iest obecnym, twoią iedyną pociechą iest słuchać pie-

śni opiewaiących chwałę Przedwieczniego. Pozwól Matko aby dziewice wraz ze mną...

SARA.

Synu głos niewinności zawsze iest przyiemnym

Naywyższemu. 

(Na rozkaz Sary Dziewice idą do namiotu biorą złote lutnie dla przygrywania Jzaakowi.)

IZAAK.

Z tronu co go iasne otaczaią słońca Spoyrzyi Twoiem okiem łaskawem na ziemię. O Ty! który niemasz początku i końca, Przyim cześć co ią niesie Abrahama plemię.

(Dziewice czynią kilka poruszeń w tańcu.)

IZAAK.

Boże dobroczynny, i wspaniały Panie! Słabe Twe stworzenie ręce swoie wznosi, Wysłuchay pokorne Młodzieńca błaganie Za Matką on swoią błaga Cię. i prosi.

(Dziewce tańczą)

IZAAK.

Wśrod licznych dobrodzieystw od Oyca kochany Miłość iego tkliwa wiek móy pielęgnuie, Pobłogosławił mię Pan nad wszystkie Pany, Ach! wszystko mi przyszłość szczęśliwa rokuie. Boże dobroczynny! i wspaniały Panie! Słabe Twe stworzenie ręce swoie wznosi; Wysłuchay pokorne Młodzieńca błaganie Za Oycem on swoim błaga Cię i prosi.

(Taniec.)

Scena V

POPRZEDZAJĄCY, AGAR I BALAHAK.

(Przy końcu Hymnu, widać Agarę na wierzchołku góry zbliżaiącą się z Bala hakiem który iey wskazuie namiot:)

AGAR.

Balahak, mogęż ci zaufać?

RALAHAK.

W każdem zdarzeniu gdy Matce Izmaela służyć trzeba będzie, przekonasz się Pani czy ia i moi towarzysze niedotrzymaią swego przyrzeczenia. —  

(Agar dziękuie mu daiąc znaki taiemnicze Balahak wychodzi.)

Scena VI.

POPRZEDZAIĄCY BEZ BALAHAKA.

(Sara siedzi, dzieci ią otaczaią, Agar patrzy na nich z pogardą.)

SARA!   

(z przestrachem)

Agar!

IZAAK, 

(biegnąc ku Agarze)

Ach! kochana Agar przychodzisz połączyć twoie proźby z naszemi!

AGAR. 

(ponuro)

Niebyłyby potrzebne. Od dawna iuż niebo głuchem iest dla mnie:

IZAAK.

Możeszże tak myśleć!...  

(wyciąga ku niey ręce)

AGAR. 

(odpycha go)

Oddal się synu Sary, twoie pieszczoty przykrość mi sprawiaią.

IZAAK.

Kiedy Izmael iest moim Bratem, nieiestemże i ia równie twoim Synem!

AGAR. 

(groźnie)

Moim Synem? Ty?...

SARA. 

(idzie między nich)

Agar!

AGAR. 

(z przymusem)

Przebacz Towarzyszko Patryarchy ze się odważam zbliżyć do tych mieysc gdzie ty iesteś: Rozkaz Naczelnika Hebrayczyków tu mię sprowadza — i gdy mnie Abraham wzywa niespodziewałam się znaleść tu Sary.

SARA.

Nieuważam ia w tobie niewolnicy, lecz Matkę Izmaela. Oddalam się — Abraham chce z tobą mówić — zostań tu i czekay na mego Małżonka i twoiego Pana. — Póydź Synu. 

(Sara wychodzi i Dziewice w postaci skrommy obok zuchwałey dumy Agary.)

Scena VII.

AGAR. 

(sama)

Twoiego Pana! dumna Saro! poznasz kiedyś, że los nieprzeznaczył mię na Niewolnicę! — Obraza tey kobiety stargała ostatni węzeł który mię łączył z rodzina Abrahama — tak, krwią Sa-

ry i Izaaka trzeba obmyć zniewagę moią i moiego Syna. Tak będziesz panował Izmaelu, albo ia żyć przestanę (zatrzymuie się w postawie myślące nad wykonaniem swoich układów.)

Scena VIII.

ABRAHAM, AGAR, HEBRAYCZYCY.

MUZYKA: 

(Abraham pokazuie się w głębi, z swoim orszakiem, po daniu różnych rozkazów otaczaiącym go, postrzegłszy Agarę daie znak aby się oddalili  — Służący oddalaią się z uszanowaniem.)

ABRAHAM.

Matko Izmaela oglądam cię przecież obok siebie.

AGAR.

Panie, czyliż niebyłam zawsze skwapliwą na twoie rozkazy?

ABRAHAM.

Dlaczegoż więc unikasz tak często moiego widoku?

AGAR.

Był czas, kiedyś zawsze był przy mnie.

ABRAHAM.

Teraz przytomność moia przykra ci iest zapewne?

AGAR.

Była ona dawniey słodką. nadgrodą moiego, prawdziwego przywiązania.

ABRAHAM.

Agar, dlaczegoż żałować tych związków które Przedwieczny odrzucił.

AGAR

Z naysroszszem okrucieństwem. Byłazem występną ulegaiąc woli moiego Pana? Los który mie uczynił twoia niewolnicą, czyhż nie wkładał na mnie powinności bydź ci posłuszną? Byłam Małżonką, byłam Matką, dlaczegoż niebo pozazdrościło mi tych dwóch naysłodszych nazwisk najświętszych w naturze? Ach! Panie iezeli ten Bóg niewidzialny którego czcisz i który dla tego ześ ty go wyznawał stał się i moim, może potępiać takie uczucia, wyrzekam się praw iego i czci iego nienawistnej.

ABRAHAM.

Co śmiesz mówić?

AGAR.

Odrzucenie, wygnanie moiego syna iest moiem, usprawiedliwieniem.

ABRAHAM.

Uspokóy się Agar.

AGAR.

Coż uczynił ten Bóg niepoięty! przyrzekł nayświetnieysze przeznaczenie dla syna Abrahama, Izmael był ogłoszonym dziedzicem Abrahama i Naczelnikiem swoiego ludu. Nagle niszczy tenże sam Bóg własne swoie dzieło, na innego przenosząc skutek obietnic swoich. Powiedz Abraham mogęż ia wielbić tę rękę która mnie uderza?

ABRAHAM.

Agar, Niebo odrzuciło twego Syna iako Na Czelnika, lecz go nieskazało na wygnanie. — Ty sama ściągnęłaś na Izmaela ten straszny wyrok dopuszczaiac do iego młodego serca uczucie nienawiści ku swemu Bratu. Spodziewałem się że okazywana czułość moia dla Izmaela powróci miłość iego dla Izaaka. Próżna nadzieia! słabość moia była występkiem. Ręka wszechmocna dotknęła mnie srodze! Wiatry z pustyń dzikich wysuszyły żyzne pola Chanaan — ogniste pianki zniszczyły ich urodzayne rośliny, — zwiędniała zieloność naszych gaiów; wyschły koryta rzek. zgorzały żniwa, i przymusiły nas opuścić piękną ziemie obiecaną potomkom moim.

AGAR.

I ty moiego Syna oskarżasz — i mnie — o nieszczęścia które nas obciażaią?

ABRAHAM.

Nieśmiem zgłębiać przepaści która nas otacza, ale drżę gdy pomyślę ze przez twoie rady Izmael codzień bardziey odwyka od naszych zwyczaiów, praw i obrzędów, ze w chwili niebespieczeństwa opuszcza swoich towarzyszów, rodzinę, Oyca, Boga nawet samego. Niemogę ci tego ukrywać więcey, głosy oskarżaiące go wznoszą się zewsząd!. Powiedz gdzie iest twóy Syn! Coś z nim uczyniła?

AGAR.

(zmieszana)

Ja, — Panie?...

ABRAHAM.

Niemogę dłużey bydź głuchym na skargi Hebrayskiego ludu, i ieźeli twóy Syn niebędzie przytomnym pierwszey ofiarze, iezeli niewyrzecze się swoich błędów, wyrzucę go z łona moiego narodu który znieważa.

(Muzyka.)

(Spojrzenie szyderskie iest całą odpowiedzią Agaty  — Abraham siada pod namiotem pogrążony w myślach  — Agar zbliża się do niego; chce go uspokaiać, on ie odpycha. Noc się zbliża stopniami.)

Scena IX.

POPKZKPZAIĄCY, IZAAK, IZMAEL, RUBNES.

(Izmael prowadzony od Rubnesa pokazuie się na szczycie góry przy weyściu do pustyni, niosąc w ręku łuk spuszczony, ramiona iego okrywa skora dzikiego zwierza  — wchodząc rzuca wokoło siebie wzrok niespokoyny — Izaak który się ukazał wgłębi spostrzegłszy go bieży ku niemu z radością)

IZAAK

Witay kochany Izmaelu! Jak nasz Oyciec u-cieszy się z twego przybycia !

IZAMEL. 

(odpychaiąc Izaaka)

Oyciec! Izmael niema iak tylko Pana.

AGAR.

(spostrzegłszy Izmaela)

Oto moia iedyną nadzieia!

(ściska go)

IZAAK. 

(biegnie do namiotu)

Oycze, Izmael iest po między nami.

ABRAHAM. 

(wychodząc z namyślenia)

Izmael!...

(Agar i Izmael idą do namiotu)

IZAAK.

Jak móy Brat ma postać cierpiącą! wzdycha, odrzuca moie pieszczoty. Póydź go uściskać to osłodzi iego troski.

(Abraham wstaie.)

ABRAHAM.

(idąc ku Izmaelowi z twarzą surową)

Z kąd przychodzisz Izmaelu?

IZAMAEL

Z puszczy.

ABRAHAM.

Zawsze w puszczy.

IZMAEL.

Tam tylko wolnie oddychać moge.

ABRAHAM.

Twoie strzały są krwią zmazane. Synu, dlaczego się oddaiesz nieustannie tym morderczym zabawom?

IZMAEL.

Zrodzony do nieszczęścia, powinienem uczyć się walczyć, bym kiedyś mógł bytu mego bronić.

ABRAHAM.

Czegóż ty się obawiasz?

IZAMEL.

Przewrotności ludzi.

ABRAHAM.

Zaledwie wyszły z dziecieństwa iak możesz sądzić o tem?

IZAMAEL.

Matka moia kazała mi się iey lękać.

ABRAHAM.

Widzisz Agar, sam cię oskarża.

AGAR,

(z dumą)

Oskarża? Nie, nie, uczyłam go aby umiał iey się bronie.

ABRAHAM. 

(na stronie)

Nieszcęsne Dziecię!

(głośno)

Agar, znasz moię wolę, rozkaz Synowi aby się iey poddał. Małżonek prosi cię oto, Naczelnik rozkazuie.

(Muzyka.)

(Agar okazuie wzgardę Abrahamowi gniewnem spoyrzeniem, on stara się z dobrocią ułagodzić Izmaela, który nieprzyimuie iego pieszczot iak Izaaka przez obrażaiącą oziębłość. Abraham rozgniewany przybiera całą swoią powagę  — pokazanie się Sary otoczoney kobietami i Dziewicami wstrzymuie go.)

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena X.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XIV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XVI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XVII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT DRUGI.

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SCENA IX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena X.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XL

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XIV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XVI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XVII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XVIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XIX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XXI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT TRZECI,

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena X.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT CZWARTY.

Scena I,

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena X.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XIV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena ostatnia.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej