Karol May

OLD SUREHAND

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

VI. SKARBY

VII. PIRAT

VIII. NIEROZŁĄCZNI PRZYJACIELE

IX. SZAKO-MATTO

X. KOLMA-PUSZI

XI. W NIEDŹWIEDZIEJ DOLINIE

XII. POD CZARCIĄ GŁOWĄ

OLD SUREHAND

Tom II

Karol May

VI. SKARBY

Były agent handlowy, znużony opowiadaniem, oparł się o poręcz krzesła i odpowiadał na pytania, które ten i ów jeszcze stawiał. Ale wreszcie zniecierpliwiony, poprosił ciekawych:

— Zostawcie mnie już w spokoju, panowie! Nie na to opowiedziałem moją historię, żeby mnie teraz zasypywano pytaniami, lecz na dowód, że biali są często gorsi od czerwonoskórych. Jeśliście słuchali uważnie, to musicie mi przyznać, że łotrostwo, uplanowane przez czarnobrodego i jego ludzi, oraz napad na pociąg udaremniono tylko dzięki bystrości i męstwu Winnetou. Jest to mąż, z którym mało kto z Indian czy białych może się równać. Jeśli kiedyś zginie, jak cały jego pożałowania godny naród, to przecież imię jego pozostanie na zawsze w pamięci naszych synów, wnuków i prawnuków.

— Well, macie słuszność, sir! — wtrącił jakiś jegomość, który siedział przy jednym z bocznych stołów i śledził opowiadanie z największym zaciekawieniem. — Jeśli jednak wolno obcemu wyjawić swoje zdanie, to zrobiłbym pewną uwagę.

— Słucham was.

—  Wspomnieliście, że Apacze znani byli z tchórzostwa i dopiero gdy Winnetou został ich wodzem, stali się zręcznymi myśliwcami i walecznymi, a nawet zuchwałymi wojownikami.

— Powiedziałem to istotnie. Czy się z tym nie zgadzacie?

— Nie, bo znałem ich jeszcze w tym czasie, kiedy Winnetou był małym chłopcem. Jest kilka szczepów, które mają tak ciężkie warunki życia, że podupadły nie tylko pod względem fizycznym, lecz i duchowym. Ale winni są temu biali, którzy wyparli ich z dawnych, bogatych pastwisk i zasobnych terenów łowieckich. Tym białym zdaje się teraz, że mają prawo gardzić Indianami. Ale inne szczepy, a szczególnie Meskalerowie, były w szczęśliwszym położeniu. Pielęgnowały one od dawna te cnoty, które w całej pełni objawiły się u Winnetou.

— Czy znacie ten szczep, sir?

— Bardzo dobrze, a znałem go, jak się rzekło, jeszcze wtedy, gdy Winnetou był dzieckiem. Nie miałem nigdy ani pośród czerwonych, ani pośród białych tak wiernego i oddanego przyjaciela, jakim był Inczu-czuna.

— Inczu-czuna? Czy to nie ojciec Winnetou?

— Tak. Tego zacnego Indianina zamordowali biali, a razem z nim Nszo-czi, jego córkę, a siostrę Winnetou, najpiękniejszą, najlepszą i najczystszą dziewczynę Apaczów !

— Czy byliście westmanem?

— Właściwie nie. Przebywałem długo na Zachodzie w celach naukowych, choć nie uważam się za wielkiego uczonego, Moją ulubioną dziedziną była etnologia a studia te nie pozwalały mi siedzieć w domu. Ciekawość moją budziła szczególnie rasa czerwona, dlatego większą część roku spędzałem na wędrówkach od jednego szczepu do drugiego. Poznałem Indian i nauczyłem się ich cenić. Oni mnie także znali i poważali, bo wiedzieli, że przybywam do nich jako przyjaciel. Stałem się ich nauczycielem i doradcą, a oni nawzajem uczyli mnie, jak się używa broni, poluje i walczy, jakkolwiek byłem człowiekiem rozmiłowanym w pokoju. Musiałem polować, aby się wyżywić, a czasem musiałem się też bronić przed nieprzyjacielem, którym nigdy nie był czerwonoskóry, lecz zawsze biały. Twierdzenie wasze, że biali są gorsi od Indian, uważam za zupełnie słuszne. Mógłbym na to przytoczyć niejeden przekonywający dowód.

— Uczyńcie to, sir! Opowiedzcie nam przynajmniej o jednym ze swoich doświadczeń!

— Hm! Opowiedziałbym, gdyby i inni dżentelmeni tego sobie życzyli.

— Prosimy o to! Wszyscy coś dzisiaj opowiadają, a to jest bardzo zajmujące. Nieprawdaż, pani Thick?

Gospodyni, która przyniosła właśnie kilka pełnych szklanek, odpowiedziała:

— Prawda, prawda! Nigdy jeszcze nie było u mnie tak spokojnie i cicho jak dziś. Sądzę, że opowiadać i słuchać opowiadań to o wiele lepsze zajęcie aniżeli kłócić się, bić i niszczyć stoły, krzesła, flaszki i szklanki, jak to nieraz dżentelmeni u mnie robią. A zatem opowiedzcie nam, sir, swoją historię!

— Well! — zgodził się etnolog. — Jeśli wam to sprawia przyjemność, nie będę się ociągał. Postaram się opowiadać tak samo barwnie i płynnie jak tamci panowie.

Był cudownie piękny poranek czerwcowy, prawdziwa . rzadkość w owym odległym kącie, gdzie północnozachodni róg terytorium indiańskiego wchodzi pomiędzy proste linie granic Kansasu, Kolorado i Nowego Meksyku. W nocy spadła dość obfita rosa i na źdźbłach i gałązkach iskrzyły się brylantowe krople, a szczególna woń trawy bawolej nabrała takiej ożywczej świeżości, że płuca wciągały ją z rozkoszą.

Zwykle taki poranek dobroczynnie działa na usposobienie człowieka, ale ja w ten piękny dzień jechałem bardzo zmartwiony. Powód był prosty: koń mi okulał. Poprzedniego dnia zaczepił w cwale nogą o korzeń. A jazda po preriach na kulawym koniu nie tylko złości, ale może mieć nawet nieszczęśliwe następstwa. Wobec panujących tam stosunków życie i bezpieczeństwo myśliwca zależy często od sprawności jego konia.

Polowałem z kilku ludźmi z Kolorado w pobliżu Spanish Peaks i przez Willow Springs przybyłem nad Nescuntunga Creek, aby na jego prawym brzegu spotkać się z Willem Saltersem, z którym przed kilku miesiącami łowiłem bobry w Nebrasce; przy rozstaniu tutaj wyznaczyliśmy sobie schadzkę. Chcieliśmy przejechać przez terytorium indiańskie aż do jego południowo-wschodniej granicy, a potem udać się prosto na zachód na Liano Estacado, aby poznać tę osławioną pustynię.

Do tej podróży potrzebny był bezwarunkowo dobry koń, a tymczasem mój okulał. Nosił on mnie wiernie wśród wielu niebezpieczeństw, nie chciałem go zamienić na innego, musiałem więc dać mu wypocząć, dopóki jego noga nie wydobrzeje. Spodziewana strata czasu była mi wielce niemiła, toteż mój zły humor wydawał mi się zupełnie uzasadniony.

Gdy mój mustang kuśtykał powoli przez prerie, ja rozglądałem się za oznakami, które by świadczyły o bliskości rzeki. Tam gdzie się znajdowałem, rosły tylko pojedyncze krzaki. Ale-ku północy ciągnęła się ciemna linia, w której domyślałem się większych skupisk drzew i zarośli. Zwróciłem się zatem w tym kierunku, przypuszczając, że gdzie jest więcej roślinności, tam musi być i woda.

I miałem słuszność. Ciemną linię tworzyła gęstwina meskitu i dzikich czereśni, rosnąca po obu brzegach rzeki. Był to niezbyt szeroki potok, a w miejscu, w którym się na niego natknąłem, także niegłęboki.

Jechałem z wolna wzdłuż brzegu, szukając z uwagą jakiegoś znaku od Saltersa, który mógł tu przybyć przede mną.

Wkrótce zauważyłem w płytkiej wodzie, leżące tuż obok siebie, dwa wielkie kamienie; pomiędzy nimi tkwił dość duży konar wciśnięty w ten sposób, że mała gałąź, znajdująca się na jego końcu, wskazywała w dół rzeki. Był to umówiony znak. Jeszcze cztery takie same znalazłem w niewielkich odstępach. Dowodziły one, że Salters był tutaj i pojechał z biegiem rzeki. Z tego, że tropu nie mogłem już rozpoznać, a listki gałązek zwiędły, wywnioskowałem, że Salters był tutaj dnia poprzedniego.

Po jakimś czasie potok skręcił na północ, zataczając łuk. W tym miejscu gałąź wetknięta w piasek nadbrzeżny wskazywała kierunek w głąb prerii. Salters nie pojechał więc dalej brzegiem, lecz po cięciwie łuku, jaki tu tworzyła rzeczka. Ja uczyniłem, oczywiście, to samo.

Wtem zauważyłem przed sobą niezbyt wysoką, samotną górę, pociętą rozpadlinami. Dojechałem do niej. w dobre pół godziny. Szczyt jej był łysy, a podnóże porosłe z rzadka krzakami. Zdziwiłem się, gdy objechawszy ją, znalazłem na wschodniej stronie kilka grup starych jaworów.

Uderzyło mnie także to, że ziemia była tu rozkopana na znacznej przestrzeni. Jamy o głębokości kilku metrów, wybrane motyką i łopatą, wyzierały z jednostajnej powierzchni gruntu. Czyżby tu byli ludzie w tych odległych stronach? Na co wykopano te dziury?

Pojechałem dalej, lecz zatrzymałem się niebawem, zauważywszy na trawie ślady stóp. Zsiadłem z konia, by zbadać je dokładniej. Przekonałem się, że zostawiły je nogi kobiece albo chłopięce, obute w mokasyny bez napiętków. Czyżby tu byli Indianie? A może jakiś biały nosił takie obuwie? Odciski obydwu, stóp były równomierne; na tę okoliczność nie zwróciłem na razie uwagi, dopiero później miałem ją sobie przypomnieć.

Właściwie powinien bym udać się za tymi śladami. Ponieważ jednak prowadziły na północ, ku rzece, a moja droga wiodła na wschód i ponieważ chciałem jak najrychlej spotkać się z Saltersem, dosiadłem konia i pojechałem dalej.

Po jakimś czasie wywnioskowałem z pewnych oznak, że te strony nie były tak bezludne, jak sądziłem poprzednio. Połamane źdźbła  traw, nadwerężone gałązki na drzewach, tu i ówdzie kamyczki starte przez ludzką stopę dowodziły, że przechodzono tędy dość często. Toteż nie zdziwiłem się wcale, kiedy później, dostawszy się znowu nad rzekę, zobaczyłem tuż nad jej brzegiem pole obsadzone tytoniem i kukurydzą. Po drugiej stronie wznosił się niski domek; wysoki, lecz bardzo zniszczony parkan otaczał  dość obszerny dziedziniec.

A zatem farma nad Nescuntunga Creek! Kto by się tego spodziewał! Za parkanem stary, jasnokościsty koń tarł głową o pusty żłób, a opodal młody chłopiec zajęty był naprawianiem uszkodzonego- płotu. Zdawało się, że przeraził go mój widok.

„Dzień dobry! — pozdrowiłem go. — Czy mogę się dowiedzieć, jak się nazywa właściciel tego domu?”

Odgarnął ręką gęste, jasne włosy, popatrzył na mnie badawczo niebieskimi oczyma i odparł: „Nazywa się Rollins, sir”.

„Czy jesteś jego synem?”

Powiedziałem do niego „ty”, ponieważ nie mógł mieć więcej jak szesnaście lat, chociaż był rosły i silnie zbudowany.

„Jestem pasierbem gospodarza”. ,,Czy ojczym w domu?”

,,Oto on”.

Wskazał mi wąskie i niskie drzwi, z których wyszedł jakiś mężczyzna. Musiał się nieco pochylić, aby głową nie uderzyć o futrynę. Był bardzo wysoki, chudy, o wąskich piersiach, a skóra na jego twarzy pokryta rzadkim zarostem wyglądała jak wygarbowana. Zasępił się na mój widok. W ręku trzymał starą strzelbę i motykę. Przystąpiwszy z wolna do mnie, przeszył mnie niechętnym wzrokiem i zapytał ochrypłym głosem:

„Czego tu chcecie?”

„Chcę was zapytać, Mr Rollins, czy nie był tu wczoraj albo onegdaj człowiek nazwiskiem Salters i czy nie zostawił wam jakiegoś polecenia”.

Pasierb odpowiedział szybko:

„Był tu wczoraj rano, sir. Ten Salters...”

Nie zdołał skończyć. Ojczym pchnął go kolbą w bok, aż biedny chłopiec zatoczył się z jękiem na parkan. „Milcz, gadzino! — krzyknął stary. — Nie będziemy służyć byle włóczędze! — I zwracając się do mnie . dodał: — Zabierajcie się stąd! Ja nie mieszkam tu dla was ani dla waszego Saltersa!”

To było zwykłe grubiaństwo. Wobec takich ludzi stosowałem zawsze zachodni sposób postępowania. Zsiadłem więc bez pośpiechu z konia, przywiązałem go do parkanu i powiedziałem:

„Tym razem musicie zrobić wyjątek, Mr Rollins. Koń mi okulał. Zostanę u was, dopóki nie wyzdrowieje”..

Cofnął się o krok, zmierzył mnie groźnym spojrzeniem od stóp do głów i wrzasnął:

„Czyście zwariowali? Mój dom to nie gospoda, a kto się chce tu panoszyć, temu pakuję ładunek śrutu w skórę. Do pioruna! Oto znowu ten nędzny Indianin! Czekaj no, czekaj, zaraz cię stąd wykurzę!” Poszedłem wzrokiem za jego spojrzeniem. Z pobliskich zarośli wysunął się młody Indianin. Rollins podniósł strzelbę, wymierzył i wypalił. Ale w tej samej chwili podbiłem lufę i ładunek poszedł w bok.

„Psie, ty porywasz się na mnie?!.— ryknął stary. — Masz za to!”

Odwrócił szybko strzelbę i zamierzył się, by mnie ugodzić kolbą. Ale ja palnąłem go pięścią i pchnąłem tak silnie na parkan, że deski zawaliły się pod nim. Strzelba wypadła mu z ręki, a ja pochwyciłem ją, zanim zdążył się podnieść. Wtedy wydobył nóż zza pasa i wykrztusił zdławionym głosem:

„Mnie... na mojej ziemi! Za to się oddaje życie!”

Szybko zwróciłem ku niemu rewolwer i odrzekłem:

„Schowajcie natychmiast nóż! Moja kula jest szybsza od jego ostrza!”

Opuścił podniesioną rękę i skierował wzrok ku drugiej stronie domu. Stał tam jeździec, który niepostrzeżenie nadjechał.

„Już przy pracy, chłopie? — zawołał  do mnie przybyły ze śmiechem. — Dobrze robisz! Wal tego draba, bo zasłużył na to. Ale nie strzelaj, bo niewart garści prochu!

Był to Will Salters. Zbliżył się do nas, podał mi rękę i mówił dalej:

„Witaj, towarzyszu! Gdyby wszystko poszło wedle życzenia tego draba, już byś mnie nie zobaczył. Przyjął mnie wczoraj tak samo jak dzisiaj ciebie. Dostał za to kilka szczutków w nos, ale posłał mi kulę, która na szczęście poszła bokiem. Chciałem zaczekać tu na ciebie, ale nie mogłem. Powiedziałem tylko jego synowi, że dzisiaj wrócę, aby zobaczyć, czy stary ma lepszy humor. Jeśli się na to zgodzisz, możemy go nauczyć, jak się postępuje z takimi ludźmi jak my”,

Zsiadł z konia, ale w tejże chwili Rollins chwycił motykę i uciekł w las wielkimi susami. Spojrzeliśmy na siebie ze zdziwieniem — co. za szczególne zachowanie! Najpierw bezwzględność i grubiaństwo, a potem tchórzliwa ucieczka. Nie zdołaliśmy jeszcze zastanowić się nad tym, kiedy z drzwi domku wyszła kobieta. Widziała, jak Rollins zniknął za krzakami, i odezwała się wzdychając z ulgą:

„Dzięki Bogu! Bo już myślałam, że dojdzie do rozlewu krwi. On jest pijany. Wypił dopiero co całą flaszkę wódki!”.

„Jesteście jego żoną?” — spytałem.

„Tak. Spodziewam się, że nie będę musiała za niego odpowiadać. Ja temu nie jestem winna”. .

„Wierzymy wam. Przypuszczamy nawet, że wasz mąż jest chory umysłowo”.

„Tak jest, niestety. O Boże, jaka ja jestem nieszczęśliwa! Jemu się zdaje, że w pobliżu zakopany jest skarb. Chce go sam wydobyć, w tajemnicy przed wszystkimi, dlatego nie znosi ludzi w pobliżu swego domu. Ten młody Indianin jest tu już od czterech dni. Nie mógł iść dalej, bo zwichnął nogę. Chciał zatrzymać się u nas, dopóki nie wydobrzeje, ale Rollins go wypędził. Teraz musi biedak nocować na dworze”.

Wskazała na Indianina, który właśnie nadszedł. Mógł mieć około osiemnastu lat. Odzież jego uszyta była z jeleniej, garbowanej skóry. Frędzli na szwach nie zdobiły włosy ludzkie, co świadczyło, że chłopak nie zabił jeszcze żadnego wroga. Głowa jego była niczym nie okryta, a broń składała się z noża, łuku i kołczanu. Na szyi miął mosiężny łańcuszek, na którym wisiał cybuch, ale bez fajki. Był to znak, że młodzieniec znajdował się w drodze do świętych kamieniołomów, skąd Indianie przynoszą sobie glinę do wyrobu fajek. W tej podróży każdy jest nietykalny. Nawet najbardziej chciwy krwi przeciwnik musi zostawić swego wroga w spokoju, a w razie potrzeby nawet go bronić.

Podobały mi się otwarte, inteligentne, niemal europejskie rysy twarzy tego młodzieńca. Aksamitne, czarne jego oczy patrzyły na mnie z wyrazem głębokiej wdzięczności. Wyciągnął do mnie rękę i rzekł:

„Ty ochroniłeś Iszarshiutuhę. Jestem twoim przyjacielem”.

Choć zapewnienie to zabrzmiało dość wyniośle, ton głosu młodzieńca podobał mi się tak jak i on sam. Zastanowiło mnie jego imię. Iszarshiutuha jest to wyraz wzięty z języka Apaczów i znaczy tyle, co „mały jeleń”. Dlatego zapytałem:

„Czy jesteś Apaczem?” .

„Iszarshiutuha jest synem wielkiego wojownika Meskalerów, najwaleczniejszych wśród czerwonych mężów”.

„Meskalerowie są moimi przyjaciółmi, a Inczu-czuna, ich wódz, jest moim bratem”.

Wzrok Indianina przesunął się szybko po mojej postaci.

„Inczu-czuna jest najmężniejszym z bohaterów — podjął mój nowy znajomy. — Jak on ciebie nazywa?”

„Yato-inta”.

Młodzieniec odstąpił o kilka kroków, spuścił oczy i oświadczył:

„Synowie Apaczów znają ciebie dobrze. Ja nie jestem jeszcze wojownikiem, dlatego nie wolno mi z tobą rozmawiać”.

„Wolno ci mówić ze mną — odpowiedziałem — bo kiedyś będziesz, na pewno słynnym wojownikiem. Wkrótce też przestaniesz nazywać się Iszarshiutuha, Mały Jeleń, lecz zostaniesz Pehnulte, Wielkim Jeleniem. Noga cię boli?”

„Tak”.

„Wyszedłeś z wigwamu bez konia?”

„Wybrałem się po świętą glinę. Idę pieszo”.

„Ta ofiara spodoba się Wielkiemu Duchowi. Wejdźmy do domu!”

„Wy jesteście wojownikami, a ja jeszcze nie. Pozwólcie mi pozostać z małym bratem!”

Podszedł do jasnowłosego pasierba Rollinsa, z którym zamienił porozumiewawcze spojrzenie; zauważyłem to i pomyślałem, że musieli już nieraz ze sobą rozmawiać. Mały Jeleń nie był tu bez powodu. Kryła się w tym. jakaś tajemnica, niebezpieczna może dla mieszkańców domku. Zapragnąłem ją zbadać, lecz nie pokazałem tego po sobie.

Chłopcy zostali na dworze, a ja wszedłem z Willem Saltersem i z kobietą do domu, a raczej do chaty o jednej izbie.

Ubóstwo wyzierało tu z każdego kąta. Dach był dziurawy, a materiał, którym uszczelniono szpary w ścianach, zniknął od dawna. Nad paleniskiem nie było kotła, a cały zapas żywności stanowiła niewielka kupka kolb kukurydzy, leżąca w kącie. Odzież kobiety składała się z cienkiej perkalikowej spódnicy i kaftanika. Chodziła boso, a zdobiła ją tylko czystość, zadziwiająca przy tym ubóstwie. Ubranie jej syna było także bardzo ubogie i widać często naprawiane.

Kiedy spojrzałem na barłóg, wysłany tylko liśćmi, a potem na bladą, wynędzniałą twarz tej biedaczki, mimo woli zapytałem:

„Pewnie jesteście głodni?”

Kobieta zarumieniła się po uszy. Łzy trysnęły z jej oczu i kładąc rękę na sercu, odrzekła:

„Mój Boże! Nie skarżyłabym się na nic, gdyby tylko Józef mógł być syty! Pole nie przynosi plonów, bo mąż pozwala, żeby zarastało zielskiem, Zdani jesteśmy na to, co przyniesie polowanie, ale i to zawodzi, bo mąż oszalał zupełnie na punkcie owego skarbu”.

Wybiegłem z chaty, dobyłem ze swoich juków zapas mięsa i dałem go kobiecie. Zacny Will Salters zrobił to samo.

„O panowie! — zawołała. — Jacyście wy dobrzy! Żeby to Rollins był taki!”

„Nie chciałbym was urazić — zauważył Salters — ale zdaje mi się, że widziałem go już kiedyś w moim życiu. I to w niezbyt zaszczytnych dla niego okolicznościach. Bardzo jest podobny do pewnego człowieka, którego znano tylko pod imieniem indiańskim. Nie wiem, co ono . znaczy. Brzmiało, jeśli się nie mylę, Indano albo Indanszo”.

„Inta-nczo!” — odezwał się ktoś od drzwi.

Stał tam młody Indianin. Nie słyszał naszej rozmowy prócz ostatnich słów i oczy zamigotały mu dziwnym blaskiem. Kiedy wzrok mój spoczął na nim badawczo, odwrócił się i zniknął.

„To imię wzięte z języka Apaczów — oświadczyłem towarzyszowi. — Znaczy tyle, co »Złe Oko«”.

„Złe Oko? — spytała kobieta. — Mąż mój często powtarza to słowo, ilekroć mówi przez sen albo siedzi pijany w kącie i sprzecza się z niewidzialnymi osobami. Czasem nie ma go przez cały tydzień. Potem przynosi z fortu Dodge wódkę, chociaż nie wiem, czym za nią płaci. Pije i pije, dopóki zmysłów nie straci, a mówi o krwi, o mordach, złocie, nuggecie i skarbach, które tutaj mają być zakopane. W takich razach boimy się wchodzić do izby, żeby nas nie pozabijał”.

„Jakże mogliście się odważyć pójść z takim człowiekiem w tę puszczę?”

„Z nim? Z nim nigdy bym tu nie przyszła. Przybyłam do Ameryki z moim pierwszym mężem i jego bratem. Kupiliśmy sobie kawał ziemi, ale „agent nas oszukał. Dokument kupna był sfałszowany i kiedy przyjechaliśmy na Zachód, od dawna uprawiał tę działkę prawy właściciel. Pieniądze nam wkrótce wyszły, nie pozostało więc nic innego jak żyć z polowania. Posuwaliśmy się przy tym coraz dalej na Zachód. Mój mąż chciał się udać do Kalifornii, usłyszawszy, że tam znajduje się złoto. Dotarliśmy tutaj, ale dalej już nie mogłam iść, bo zachorowałam z wyczerpania. Obozowaliśmy zwykle pod gołym niebem; na szczęście znaleźliśmy po pewnym czasie ten opuszczony domek. Do kogo należał, nie wiemy. Radziliśmy sobie jako tako, ale myśl o Kalifornii nie dawała mężowi spokoju. Chciał się tam dostać, a ja nie mogłam mu towarzyszyć. Po ciężkich walkach zgodziłam się na to, żeby sam poszedł do tego kraju złota i spróbował szczęścia. Szwagier miał zostać ze mną. Niestety, mąż już więcej nie wrócił. W pół roku po jego odejściu urodził się Józef; nigdy nie widział ojca. Gdy syn miał trzy lata, szwagier wyszedł raz na polowanie. Kiedy przez kilka dni nie wracał, zaczęłam go szukać i znalazłam martwego nad brzegiem rzeki z przestrzeloną głową. Musiał go zamordować jakiś Indianin”.

„Czy szwagier wasz był oskalpowany?”

„Nie”.

„W takim razie mordercą był biały. Ale jak zdołaliście wyżyć z dzieckiem?”

„Żyliśmy kukurydzą, którą uprawiałam na kawałku gruntu obok domu. Później przybył w te strony mój obecny mąż. Chciał tylko zapolować i pójść dalej, został jednak na dłuższy czas, a potem na zawsze. Zadowolona byłam z tego, bo bez niego umarłabym z głodu razem z dzieckiem. Potrzebowałam opiekuna, a dziecko ojca. Ale kiedyś Rollinsowi przyśnił się skarb, rzekomo tutaj zakopany. Ten sen powtarzał się tak często, że Rollins nie tylko wierzył w istnienie skarbu, lecz popadł po prostu w szał na tym tle. Nocami rozprawia o złocie, a za dnia go szuka”.

„Zapewne tam, pod górą, gdzie stoją stare jawory?”

„Tak. Mnie tam chodzić nie wolno ani synowi. Nie potrafię wypowiedzieć, jak jestem nieszczęśliwa. Dniami i nocami modlę się o wybawienie z tego strasznego położenia. O, gdyby Bóg nam dopomógł!”

„Dopomoże, choćby nawet ta pomoc miała w pierwszej chwili ból sprawić. Wiele razy doświadczyłem, że...”,

Przerwano mi, bo wszedł Józef prosząc, żebyśmy wyszli i przypatrzyli się niebu. Na dworze Mały Jeleń patrzył uważnie na niewielką chmurkę wiszącą prostopadle nad naszymi głowami. Poza tym niebo było zupełnie czyste. Józef powiedział, że Indianin uważa tę chmurkę za bardzo zły znak. Mały Jeleń mówił znośnie po angielsku, mógł więc porozumieć się z białym chłopcem. Will Salters wzruszył ramionami i rzekł: . „Ten dymek z cygara miałby być niebezpieczny?”

Indianin zwrócił ku niemu głowę i powiedział tylko jedno słowo: -„Ilczi”.

„Co to znaczy?” — zapytał mnie Will.

„Wicher, burza!”

„Głupstwo! Niebezpieczny wicher zrywa się wtedy, gdy całe niebo osłoni się chmurami, a w tej ciemnej oponie utworzy się okrągła, jasna dziura. Tu jest odwrotnie, Z wyjątkiem tej chmurki niebo jest całkiem czyste”.

„Keeikhena ilczi” — wtrącił Indianin.

Teraz zwróciłem baczniejszą uwagę na jego słowa. Znaczą one „głodny wiatr”. Apacze określają nimi burzę z wichrem, rodzaj trąby powietrznej.

Dlaczego młody Indianin powziął takie przypuszczenie? Ja nie widziałem nic podejrzanego w tym obłoczku, zdawałem sobie jednak sprawę, że dzieci puszczy mają cudowny instynkt w rozpoznawaniu niektórych zjawisk przyrody.

„Nonsens! — powtórzył Salters. — Wejdźmy do chaty, bo zdaje mi się, że zaczynasz się niepokoić”.

Odszedł, a ja skorzystałem ze sposobności, by Małemu Jeleniowi pokazać, że nie wierzę w to, co mi powiedział poprzednio, i zapytałem:

„Która noga boli mego młodego przyjaciela?”

„Lewa” — odparł.

„A dlaczego mój brat utykał na prawą, wychodząc z zarośli?”

Uśmiechnął się zakłopotany, lecz odpowiedział swobodnie:

„Mój waleczny brat się pomylił”.

„Mam bystre oko. Czemu Mały Jeleń” utyka tylko wtedy, kiedy ktoś na niego patrzy, a chodzi dobrze, kiedy jest sam?”

Spojrzał na mnie badawczo, ale milczał. Wobec tego mówiłem dalej:

„Memu młodemu przyjacielowi wiadomo, że czytam dobrze z tropu i że nie zwiedzie mnie ani źdźbło trawy, ani ziarnko piasku. Mały Jeleń schodził dziś rano z góry i nie utykał. Widziałem jego ślady. Czy i teraz odważy się twierdzić, że się mylę?”

Opuścił wzrok i znowu nic nie odpowiedział.

„Czemu Mały Jeleń opowiada, że idzie na własnych nogach po świętą glinę? — mówiłem dalej. — Przyjechał tu konno ze swojego wigwamu”.

„Uff! — zawołał chłopak zdziwiony. — Skąd wiesz o tym?”

„Czyż wielki wódz Apaczów nie był moim nauczycielem? Czy sądzisz, że przyniosę mu wstyd i pozwolę się podejść młodemu Apaczowi, któremu nie wolno jeszcze nosić strzelby ognistej? Twój koń jest dereszem”.

„Uff, uff!” — zawołał z najwyższym zdumieniem.

„Chcesz okłamać brata Inczu-czuny?!” — zapytałem z wyrzutem.

Położył rękę na sercu i odrzekł:

„Rzeczywiście, mam konia i jest to deresz...”

„Powinieneś był od razu się przyznać! Powiem ci nawet, że dziś rano przećwiczyłeś całą indiańską szkołę jazdy”.

„Biały brat wie wszystko jak Manitou, Wielki Duch” — szepnął chłopak stropiony.

„Nie. Jechałeś cwałem, wisząc jedną nogą na siodle, ręką trzymając się końskiej szyi i przyciskając ciało do jego boku. Tak robi wojownik w walce, aby się uchronić przed pociskami nieprzyjaciela, a w czasie pokoju wtedy, kiedy ćwiczy dla wprawy. Tylko podczas takiej jazdy może się włosie z końskiej grzywy zaczepić o rękojeść i pochwę noża; a taki włos może mieć tylko. deresz”.

Indianin sięgnął do pasa, za którym tkwił w pochwie nóż. Wisiało na nim kilka końskich włosów. Dostrzegłem, mimo ciemnego zabarwienia jego twarzy, że chłopak poczerwieniał.

„Oko Małego Jelenia jest bystre — mówiłem dalej — ale nie ma on dość wprawy, aby zważać na drobiazgi, od których jednak często życie zależy. Mój młody brat przybył tu, aby zetknąć się z właścicielem tego domu. Czy pragnie zemsty nad nim?”

„Złożyłem przyrzeczenie, że będę milczał — odpowiedział — ale mój biały brat jest przyjacielem najsławniejszego z Apaczów. Pokażę mu więc coś, co odda mi jeszcze dziś wieczorem. Mogę o tym mówić, bo godzina moja już nadeszła”.

Odchylił koszulę na piersiach i wyciągnął skórę, złożoną we czworo jak koperta. Wręczył mi ją i odszedł na pole kukurydzy, gdzie stał Józef. Widziałem, że wziął go za rękę i pociągnął za sobą.

Rozłożyłem garbowaną skórę jelenią, a w niej znalazłem drugi kawałek skóry z cielęcia bizona, oskrobanej z sierści, wyprawionej za pomocą wapna i wygładzonej na pergamin. Zobaczyłem na niej szereg figur, nakreślonych czerwoną farbą, podobnych w rysunku do słynnego napisu na skale w Tsitsu-mo-wi w stanie Arizona. Miałem w ręku dokument indiański, niezwykłą rzadkość. Pospieszyłem do chaty, aby ten skarb pokazać Willowi Saltersowi. Ten potrząsnął głową na widok pisma i rzekł wielce zdziwiony:

„I to można przeczytać?”

„Oczywiście!”

„To czytaj sam! Nawet jeśli chodzi o nasze zwykłe pismo, wolę mieć do czynienia z dwudziestu Indianami niż z trzema literami. Nie byłem nigdy specjalistą od. czytania, a listy wypisuję od razu adresatowi na plecach moją dwururką. To najprostsza droga. Pióro łamie mi się pod palcami, a widok atramentu mierzi mię. Cóż to za okropne figury! W tej ciemnej chałupie z dwoma lufcikami zamiast okien nie można ich nawet rozpoznać!” „Wyjdźmy przed dom!”

„Wyjść mogę, ale odczytywaniem ty sam się zajmij!”

Wyszliśmy, a kobieta rozpaliła tymczasem na kuchni niewielki ogień, aby upiec kilka kawałków mięsa, któreśmy jej dali.

Na dworze utkwiłem natychmiast oczy w figurach, ale Will Salters popatrzył w niebo.

„Hm! Szczególna chmura! — mruknął. — Nie widziałem nigdy podobnej. Cóż ty na to?” . Spojrzałem w górę. Obłok nie powiększył się znacznie, lecz zmienił całkiem swój wygląd. Przedtem sinoszary, zrobił się teraz jasnoczerwony i przezroczysty.. Zdawało się, że wychodzą z niego miliony matowozłotych nitek pajęczych i rozsnuwają się po całym widnokręgu. Nitki te nie drgały, lecz były zupełnie nieruchome, jakby naprężone.

„No?” — zapytał Will.

„Ja także nie widziałem nic podobnego”.

„Czyżby twierdzenie młodego Indianina o burzy miało okazać się słuszne, i to wbrew opinii takich starych bywalców prerii jak my?”

„Wygląda to rzeczywiście niepokojąco. Apacz mówił o trąbie powietrznej. To byłoby fatalne”.

„Niech będzie, co chce. Musimy w każdym razie zaczekać. Spodziewam się, że łatwiej zorientujesz się w tym piśmie indiańskim aniżeli w nitkach snujących się po niebie. Jakże ci idzie?”

„Hm! Zobaczymy! Na przedzie widzę namalowane słońce z promieniami idącymi w górę, a więc wschodzące. Potem stoją czterej jeźdźcy w kapeluszach. To są prawdopodobnie biali. Pierwszy z nich ma u siodła coś jakby worki. Za tymi czterema jadą dwaj inni z piórami na głowach. To pewnie wodzowie indiańscy”.

„No, to wszystko jest bardzo proste. I ty to nazywasz czytaniem?”

„To dopiero początek. Muszę wpierw poznać litery, zanim zabiorę się do ułożenia ich w słowa. Są tu jeszcze inne, mniejsze figury, umieszczone nad większymi. Nad pierwszym Indianinem widzę bizona z otwartym pyskiem, z którego wychodzi kilka kresek. Z pyska tylko głos może wychodzić, więc jest to bizon ryczący. Nad głową drugiego Indianina tkwi fajka, a z niej wystrzelają również kreski. To oznacza dym, a więc fajka się pali”.

„Słuchaj no, zaczynam rozumieć to pismo! — rzekł Will. — Przychodzą mi na myśl dwaj wodzowie Apaczów. Jeden nazywał się Ryczący Bizon, a drugi Fajka Płonąca, ponieważ był spokojnego usposobienia i chętnie palił z każdym fajkę pokoju. Podobno żyje jeszcze”.

„Być może, że tu właśnie o nich chodzi. Patrzmy dalej! Nad drugim z białych umieszczone jest oko z przechodzącą przez nie kreską. Może jest jednooki? Ach, a może wchodzi tu w grę słowo, które przedtem wymieniłeś: «złe oko»? Nad trzecim znajduje się worek i ręka, która chce go pochwycić. Czyżby to oznaczało jakiś rabunek?”

„Tak, tak, z pewnością! — rzekł Salters szybko. — Wiem już, wiem! Teraz przypominam sobie, gdzie widziałem tego Rollinsa! W Czarnych Górach. Nazywał się Haller; kradł konie i pułapki na bobry, nazywano go więc Kradnącą Ręką”.

„Czy się nie mylisz?”

„Nie, nie! Kradnąca Ręka i Złe Oko byli krewnymi, może nawet braćmi i trzymali się razem. To o nich mowa. Dalej, dalej!”

„Wschodzące słońce jest na przodzie; stąd wniosek, że ci jeźdźcy jechali na wschód. W drugim wierszu występują te same figury, ale w innym ugrupowaniu. Pierwsza grupa: trzej biali strzelają do jadącego na przedzie. Druga grupa: jeden z białych leży martwy, a pozostali przywłaszczyli sobie jego worki. Trzecia grupa: Indianie strzelają do trzech białych. Czwarta grupa: dwaj biali i Indianin, Ryczący Bizon, nie żyją, a Kradnąca Ręka ucieka. Piąta grupa: Fajka Płonąca zakopuje worki. Szósta grupa: Fajka Płonąca trzyma Ryczącego Bizona na koniu i ściga Kradnącą Rękę. Siódma grupa: Fajka Płonąca zakopuje Ryczącego Bizona, a Kradnąca Ręka zniknęła. Teraz następują jeszcze dwa małe obrazki. Na jednym są trzy drzewa, a pod środkowym znajdują się worki. Potem widać jedno drzewo, a pod nim leżącego Ryczącego Bizona; to jego grób. Teraz da się już łatwo wyjaśnić te okropne wydarzenia”.

„Zaczekaj no! — przerwał mi Salters. — Popatrz w górę! Przecież robi się zupełnie ciemno! Popatrz, popatrz, na miłość Boga, na niebo!”

Podniosłem oczy i przeraziłem się. Złote nitki zniknęły z nieba, a ich miejsce zajęły ciemne pasy. Te pasy łączyły sczerniałą chmurę z północnym horyzontem. Reszta nieba była jasna i czysta. Pasy te zdawały się ciągnąć chmurę, jak na linach, ku północy. Odbywało się to z szybkością widoczną dla oka. Im bardziej zniżała się chmura, tym wyraźniej było widać podnoszącą się z ziemi, przezroczystą z początku, lecz ciemniejącą masę, u dołu szeroką, a zwężającą się ku górze w lej, która kręcąc się usiłowała dosięgnąć szczytem chmury. Ta zaś spadała coraz chyżej, rozszerzając się w górze, a ku dołowi wysuwając ze swej strony wąski lej. Oba leje szukały się wzajem. Gdy się zetknęły, wydawało się przez chwilę, że chmura zostanie ściągnięta na ziemię. Utrzymała się jednak w powietrzu i utworzyła razem z trąbą kręcący się z szaloną szybkością podwójny stożek, którego wierzchołki stykały się z sobą, a podstawy na ziemi i w powietrzu miały około pięćdziesięciu metrów średnicy.

Ponieważ w pobliżu znajdowały się tylko niskie krzaki, przeto mogliśmy to zatrważające zjawisko oglądać w całej okazałości. Podwójny stożek zwijał się i wirował, posuwając się naprzód bardzo szybko, wprost na nas. Tymczasem powietrze nad nami stało nieruchomo; było tak parno, że pot wszystkimi porami wystąpił nam na skórę.

„Mały Jeleń miał słuszność — powiedziałem. — Jesteśmy w poważnym niebezpieczeństwie. Prędzej, Will, ratujemy siebie i tę kobietę! Do koni i uciekajmy!”

„Ależ nie wiemy, dokąd się zwrócić!”

„Ruchy trąby powietrznej nie dadzą się wprawdzie obliczyć, ale zmienimy kierunek jazdy, jeśli ona zmieni swój. Może się zatrzyma nad rzeką i nie dostanie się na tę stronę. Wyprowadź konia Rollinsa z zagrody! Ja skoczę po jego żonę”.

Zastałem ją przy ognisku; nie przeczuwała wcale grożącego niebezpieczeństwa. Pochwyciłem ją za rękę i wyciągnąłem z chaty. Will nadszedł właśnie z koniem.

„Koń się narowi! — zawołał. — Ja sam na niego wsiądę. Nie jest osiodłany i po pierwszym kroku zrzuciłby kobietę. Ty weź mojego kasztana! Prędzej, prędzej!”

Wskoczył na konia i puścił się cwałem.

Dosiadłem kasztana, który mógł łatwiej unieść dwie osoby niżeli mój kulawy wierzchowiec, wziąłem drżącą kobietę przed siebie na siodło, ująłem mego gniadosza za cugle i podążyłem za Saltersem. Stało się to wszystko bardzo prędko; od chwili zauważenia trąby nie upłynęło z pewnością więcej jak pięć minut.

Nie było mi zbyt wygodnie. Prawą ręką musiałem trzymać kobietę, a lewą prowadzić kasztana i mego gniadego. Lecz dałem sobie radę. Ujechawszy dość daleko, zawołałem na Willa, by się zatrzymał. Odwróciliśmy się, chcąc zobaczyć, co się za nami dzieje.

Trąba dosięgła już prawie rzeki. Tworzyła jak gdyby potworną klepsydrę, w której wirowały wyrwane z ziemi krzaki, kamienie, kawały murawy i cała masa piasku.

Wreszcie dotarła do brzegu. „Czy zatrzyma się po tamtej stronie i poleci w górę lub w dół rzeki, czy też się rozpadnie?!” — pytaliśmy się nawzajem. Człowiek, który by się dostał w jej wir, byłby niechybnie zgubiony. Porwany wysoko i wykręcany na wszystkie strony musiałby się udusić, jeśliby trąba nie grzmotnęła nim przedtem o ziemię i nie zmiażdżyła masami piasku.

Nad brzegiem rzeki trąba zatrzymała się, jakby się namyślając. Górny lej szarpał dolnym tak, że zdawało się, iż się od niego oderwie. Nagle nastąpił straszliwy huk, zbite masy piasku, kamieni, krzaków i murawy zniknęły, podniósł się natomiast wysoki słup wody. Miał z początku kształt równego walca, lecz zwężając się w środku, przybrał wkrótce kształt dwu równych stożków, połączonych wierzchołkami. Z trąby powietrznej zrobiła się trąba wodna, która, jak gdyby rozgniewana postojem nad rzeką, posuwała się teraz z podwójną szybkością. Pochwyciła domek i leciała wprost na nas.

„Na prawo!” — krzyknąłem.

Konie, poczuwszy niebezpieczeństwo, gnały tak, że nie potrzebowaliśmy ich popędzać. Wkrótce, obejrzawszy się, zobaczyłem ku mej radości, że trąba oddala się w kierunku zachodnim. Teraz mogliśmy się zatrzymać i uważać za ocalonych.

Trąba leciała dalej z nie mniejszą chyżością, nie przezroczysta już jak nad wodą, lecz znowu ciemna i mętna. Wszystko, co napotykała na drodze, podrywała z ziemi. Rosła i robiła się coraz groźniejsza. Odrzucając daleko to, . czego nie zdołała wchłonąć, dążyła ciągle naprzód. Naraz doleciał nas huk, od którego ziemia zadrżała, i trąba znikła.

W tej samej chwili całe niebo zasnuło się czarną oponą chmur i grubymi kroplami lunął deszcz.

„Nasz dom, nasze mieszkanie! Co się z nim stało?!” — lamentowała kobieta.

Zamiast odpowiedzi, puściliśmy konie szybkim kłusem ku domowi. Lecz nie zastaliśmy go już na dawnym miejscu. Burza rozdarła go, rozszarpała jak wiecheć słomy. Ciężkie pnie, grubości człowieka, leżały rozrzucone wokoło. Z parkanu nie zostało śladu, nie było ani słupa, ani deski, ani tyczki; wszystko porwała trąba powietrzna.

Postanowiliśmy udać się natychmiast na poszukiwanie Rollinsa, jego pasierba i młodego Indianina. Odkąd zapoznałem się z rysunkiem, wiedziałem, gdzie mogli się znajdować: tam na górze, do której dotarła trąba powietrzna, a potem legła jak olbrzymka, w walce ze śmiercią miażdżącą wszystko, co jej w ręce wpadło. Obawialiśmy się, że rozegrały się tam straszliwe sceny, i chcieliśmy oszczędzić nieszczęśliwej kobiecie okropnego widoku. Ale gdy tylko usłyszała, że idziemy szukać jej syna, nie chciała pozostać. Wsiadła na konia i pojechała z nami.

Tak samo prędko jak przed chwilą lunął deszcz, teraz rozjaśniło się niebo. Chmury znikły, a słońce uśmiechało się, jak gdyby nic nadzwyczajnego nie zaszło.

Ale droga, którą jechaliśmy, wyglądała strasznie. Pas ziemi, po którym szła trąba, miał przeszło sześćdziesiąt metrów szerokości, a na całej tej przestrzeni nie było ani źdźbła roślinności, jak gdyby ją ktoś ogolił. Trąba powyrywała jamy, w innych miejscach usypała kupy rumowisk, a po prawej i lewej stronie tej drogi zniszczenia leżały złomy skalne, kamienie, krzaki i mnóstwo innych rzeczy porzuconych przez rozpętany żywioł.

Jeszcze gorzej przedstawiał się stok góry. Z daleka już spostrzegliśmy spustoszenia. Zarośla, wydarte z ziemi, porwane w górę, zbite w nie rozplątane kłęby, porozrzucał orkan na wszystkie strony. Trąba szukała przez pewien czas przejścia i rozwścieczona tym, że go znaleźć nie mogła, zniszczyła wszystko. Obnażone skały podobne były do głębokich kamieniołomów. Jaworów, którymi tak się zachwycałem jadąc w tę stronę, nie mogłem teraz poznać. Pnie grubości człowieka leżały wyrwane z korzeniami, a konary orkan poskręcał jak liny. Największe drzewo, ogołocone ze wszystkich gałęzi, rozdarte głębokimi szramami przedstawiało opłakany widok.

Ale gdzie byli ludzie? Nagle zauważyłem nieco dalej okulbaczonego na sposób indiański deresza, który skubał łakomie liście z olbrzymiego, zmierzwionego kłębu zarośli. Był to wierzchowiec Małego Jelenia, a więc w pobliżu musiał się znajdować i jego pan.

Gdyśmy podjechali bliżej, przedstawił się naszym oczom taki widok: potężny jawor został wyrwany z korzeniami. Pod ich splątaną gęstwiną i masą leżącej na nich ziemi ziała szeroka i głęboka jama, podobna do jaskini. Siedzieli w niej jasnowłosy Józef i młody Apacz. Roześmieli się wesoło, gdy nas spostrzegli. Matka zeszła pospiesznie w głąb jamy i przycisnęła do serca syna, Apacz zaś podbiegł do nas i  zapytał:

„Czy biali bracia wierzą mi teraz, że rozumiem znaki głodnego wichru?”

„Wierzymy ci — odpowiedziałem. — Ale jak zdołaliście się ocalić?!”

„Mały Jeleń ukrył swego konia w zaroślach, a potem wyprowadził go i dosiadł razem z niebieskookim chłopcem, aby uciec przed wiatrem. Kiedy wicher już się nasycił, Iszarshiutuha przyjechał tutaj i znalazł to, czego szukał razem z młodą bladą twarzą”.

„Czy działałeś w porozumieniu z Józefem?”

„Tak. On jest synem owego człowieka z workiem, którego tu zamordowano. Chodź i popatrz, gdzie Fajka Płonąca ukrył nugget!”

Zaprowadził nas na drugą stronę skłębionej gęstwiny korzeni i tam ujrzeliśmy w pobliżu pnia dwa worki ze skóry poszarzałej już i nadgniłej. Okazało się, że zawierają złoty piasek i grudki tego kruszcu. Józef wiedział już o wszystkim, ale jego matka nie mogła uwierzyć, że skarb istniał rzeczywiście i że teraz do niej należy. Naglony jej pytaniami, Indianin zaczął opowiadać:

„Ryczący Bizon był moim ojcem. Wyruszył raz z Fajką Płonącą w odwiedziny do wielkiego ojca bladych twarzy, aby mu przedłożyć życzenia Apaczów. Obaj wodzowie jechali ku wschodowi. Po drodze byli świadkami, jak trzej biali zabili czwartego, który wiózł z sobą worki pełne złota. Jeden z morderców nazywał się Złe Oko, drugi Kradnąca Ręka; trzeciego nie znali. Wodzowie ukarali morderstwo: położyli trupem Złe Oko i nieznajomego opryszka. Ale Kradnąca Ręka uciekł zabiwszy mego ojca. Fajka Płonąca zakopał złoto, wziął na konia zwłoki Ryczącego Bizona i puścił się w pogoń za Kradnącą Ręką; nie mógł go jednak doścignąć. Wobec tego pogrzebał mego ojca i pojechał sam do Waszyngtonu. Śmierć Ryczącego Bizona należało pomścić i ja musiałem to zrobić, jako jego syn. Ale w tym czasie byłem jeszcze małym dzieckiem i dopiero znacznie później wyruszyłem w drogę po skalp mordercy. Przy sposobności mogłem zostać wojownikiem i otrzymać rurę ognistą. Kradnąca Ręka zamieszkał w chacie zamordowanego, poślubiwszy jego skwaw. W ten sposób chata stała się jego własnością. i mógł bez przeszkód szukać zakopanego skarbu”.

Usłyszawszy to nieszczęśliwa kobieta krzyknęła i zemdlała. Jej drugi mąż był mordercą pierwszego!

„Chcecie teraz zobaczyć Kradnącą Rękę? — zapytał Apacz. — Pójdźcie za mną!”

Józef został przy nieprzytomnej matce, a ja i Salters udaliśmy się z Indianinem pod wielki jawor. Rollins leżał tam na ziemi, przygnieciony konarem grubym na cztery stopy, który spadając zabił go na miejscu.

„Chciałem wziąć sobie jego skalp —  rzekł Apacz — ale Wielki Duch już go osądził; zginął na tym samym miejscu, na którym dopuścił się mordu. Rozumiesz teraz, co opowiadało pismo, które ci dałem do przeczytania?”.

„W zupełności” — odpowiedziałem.

„Fajka Płonąca nie umie pisać; dokument sporządził słynny Inczu-czuna, któremu wojownik wszystko opowiedział. Ty jesteś bratem wielkiego wodza, ofiarowuję ci więc to pismo”.

Mały Jeleń wkrótce odjechał. Nie dał się zatrzymać, a kiedy kobieta chciała mu ofiarować część złota, rzekł dumnie:

„Zachowaj sobie ten piasek. Apacz wie, gdzie można znaleźć wiele złota, lecz nie powie tego nikomu, a sam nim gardzi. Wielki Duch nie na to stworzył człowieka, żeby był bogaty, lecz żeby był dobry. Oby ci teraz dał tyle szczęścia, ile doznałaś cierpienia”-.

Dosiadł konia i zniknął nam z oczu.

Nazajutrz przed południem opuściliśmy i my owe strony, zabierając z sobą Józefa i jego matkę. Stary koń Rollinsa wiózł złoto, kasztan kobietę, a mój gniady chłopca, my zaś kroczyliśmy obok nich pieszo. Rozstaliśmy się w najbliższej osądzie, skąd matka i syn mieli ruszyć dalej na wschód.

Jeszcze podczas opowiadania o napadzie na pociąg i o traperskim stowarzyszeniu Fireguna z sąsiedniej izby wyszedł jakiś pan w meksykańskim stroju i usiadł przy najbliższym stole. Zacząłem mu się przypatrywać, oczywiście tak, żeby tego nie spostrzegł. Wprawdzie twarz jego była osmalona wichrami i deszczem i silnie ogorzała od słońca, jak gdyby przebywał stale na wolnym powietrzu, lecz mimo wszystko nie mógł uchodzić za prawdziwego westmana.

Skończywszy swe opowiadanie etnolog dorzucił jeszcze uwagę:

— Przyznacie teraz, że już przed Winnetou znajdowali się wśród Apaczów inteligentni i odważni ludzie. Czyż zachowanie się tego czerwonego chłopca nie zasługuje na pochwałę? Zarazem moja historia dowodzi, że są biali o wiele gorsi od najgorszych Indian. Wśród tych białych bywają nieraz osoby, które ze względu na swoje stanowisko i wykształcenie powinny każdemu służyć za wzór, a tymczasem przodują w podłości i nikczemności. Słyszałem niedawno opowiadanie o pewnym człowieku pochodzącym z hiszpańskiej hrabiowskiej rodziny, który połączył się z Komanczami, aby napaść na swoją własną hacjendę i wymordować jej mieszkańców. Gdyby nie wódz Apaczów, Serce Niedźwiedzie, i wódz Mizteków Czoło Bawole, wszyscy tamtejsi biali gryźliby ziemię.

— Znacie tę historię? — zapytano dokoła.

— Niedokładnie. Występuje w niej także słynny biały myśliwy, zwany, jeśli się nie mylę, Grot Piorunowy.

— A rolę łotra odegrał hrabia? Jak się ten drab nazywał?

— Wyleciało mi z głowy to nazwisko i nie mogę go sobie przypomnieć.

Wtem od stołu, przy którym usiadł nowo przybyły gość, padły słowa:

— Hrabia Alonzo de Rodriganda. Czy jego macie na myśli?

— Właśnie jego! A więc słyszeliście o tym wypadku?

— Nie tylko słyszałem, lecz znam dobrze hrabiego i wszystkie osoby, które w tym dramacie wzięły udział. Znam także hacjendę, o której mówiliście. Mieszkam stale w Meksyku, jestem prawnikiem i plenipotentem seniora Arbelleza, dzierżawcy hacjendy, na którego dokonano owego napadu. .

— W takim razie musicie znać doskonale tę ciekawą historię! A dlaczego opuściliście tamte strony?

— Jestem w Stanach z powodu pewnego procesu, sir.

— Well! Chciałbym bardzo, żeby obecni tu dżentelmeni usłyszeli ową historię. Opowiecie ją nam?

— Owszem, ale nie jest ona tak krótka jak wasza. Czy dżentelmeni mają czas?

— Czemuż by nie? U pani Thick każdy ma czas wypić tyle szklanek, ile chce, i zostać, jak długo mu się podoba. Siądźcie jednak przy naszym stole, żebyście nie musieli zbytnio natężać głosu.

— Zrobię to chętnie. Słyszałem wasze opowiadania, które bardzo mi się podobały, i spróbuję odwdzięczyć się wam za nie. Moja historia dowiedzie wam również, że istnieją białe łotry, którym żaden czerwony nie dorówna w podłości.

Prawnik zajął wskazane mu miejsce, zapalił papierosa i zaczął opowiadać:

— Rzeką Rio Grande płynęło pewnego razu lekkie kanu, zbudowane z długich kawałków kory, spojonych smołą, a w nim siedzieli dwaj ludzie, Indianin i biały. Pierwszy sterował, a drugi siedział na dziobie, zajęty robieniem naboi.

Sternik miał śmiałe, ostre rysy i przenikliwe oczy. Nosił skórzaną bluzę myśliwską, ozdobioną fantastycznymi frędzlami, legginy z włosami nieprzyjaciół na bocznych szwach i mokasyny o podwójnej podeszwie. Na jego obnażonej szyi wisiał sznur zębów szarego niedźwiedzia, a z włosów, zwiniętych w wysoki czub, sterczały trzy orle pióra, na znak, że jest wodzem. Obok niego, na dnie łodzi, leżała wygarbowana, miękka skóra bizona, a na niej długa dwururka z kolbą ozdobioną srebrnymi gwoździami; liczne nacięcia u nasady lufy wskazywały, ilu nieprzyjaciół zabił właściciel strzelby. Za pasem Indianina tkwił błyszczący tomahawk, obosieczny nóż skalpowy oraz worki z prochem i kulami. Do sznura z zębami niedźwiedzimi przytwierdzona była fajka pokoju. Z kieszeni bluzy wyzierały głownie dwu rewolwerów. Ta rzadka u Indian broń dowodziła, że jej właściciel wszedł w bliską styczność z cywilizacją.

Trzymając ster w prawej ręce, przypatrywał się towarzyszowi nie troszcząc się pozornie o nic więcej, lecz bystry obserwator byłby zauważył, że spod opuszczonych powiek padały na brzegi zamaskowane spojrzenia, właściwe myśliwcom przygotowanym na to, że życiu ich może w każdej chwili grozić niebezpieczeństwo.

Towarzysz jego był wysoki i smukły, ale nadzwyczaj silnie zbudowany; miał jasną brodę, która okalała jego piękną twarz. Ubrany był w skórzane spodnie, wsunięte w cholewy ciężkich butów, błękitną kamizelkę i taką sarną bluzę myśliwską. Szyję miał obnażoną, a na głowie kapelusz z szerokimi kresami używany zwykle na Dzikim Zachodzie.

Obaj byli w równym wieku, mogli mieć około dwudziestu ośmiu lat. Ostrogi przy ich butach świadczyły, że jechali konno, zanim zbudowali sobie kanu, aby popłynąć z biegiem Rio Grande.

Unoszeni szybko przez prąd, usłyszeli nagle rżenie konia. Zanim jeszcze przebrzmiało, leżeli już obydwaj na dnie łodzi tak, że z brzegu nie można ich było zobaczyć.

„Tkli, koń! — szepnął Indianin w języku Apaczów. — Zwietrzył nas. Kim może być jeździec?”

,,Ani Indianinem, ani doświadczonym białym myśliwcem — odpowiedział jego towarzysz. — Żaden z nich nie pozwoliłby koniowi rżeć tak głośno. Co zrobimy?”

„Skierujemy się ku brzegowi. Mój biały brat przypilnuje czółna, a ja zbadam okolicę!”

Pchnęli łódź ku brzegowi, Indianin wysiadł, a biały. czekał na niego z bronią gotową do strzału. Po kilku minutach czerwonoskóry powrócił z wiadomością, że w zaroślach śpi samotny człowiek, uzbrojony tylko w nóż.

Biały wyskoczył z łodzi, przywiązał ją, a potem wziął swoją rusznicę i poszedł za Indianinem. Niebawem dotarli do śpiącego, obok którego stał przywiązany koń, okulbaczony na sposób amerykański. Człowiek ten spał tak mocno, że nie usłyszał nadejścia obcych.

„Hola, chłopcze, zbudź no się!” — zawołał biały potrząsając go za ramię..

„Do stu piorunów! Czego tu chcecie?!” — zawołał tamten z trwogą.

„Nie obawiaj się nas. Jestem traperem, nazywam się Helmers, a mój towarzysz to Szosz-in-liet, wódz Apaczów Ikarilla”.

Szosz-in-liet? Serce Niedźwiedzie? — powtórzył obcy. — W takim razie nie boję się: ten wielki wojownik jest przyjacielem białych. Ja jestem wakerem, służę w majątku hrabiego de Rodriganda. Powiedzcie mi, jak mógłbym się dostać z powrotem na hacjendę. Ścigają mnie Komancze”.

„Gdzie ich spotkałeś?”

„Na północy, niedaleko Rio Pecos. Było nas piętnastu mężczyzn i dwie kobiety, ich zaś — sześćdziesięciu. Napadli na nas niespodziewanie, większą część naszych ludzi zabili, a kobiety wzięli do niewoli. Nie wiem, kto jeszcze umknął oprócz mnie”.

„Skąd jechaliście i dokąd?”

„Pojechaliśmy do Forte del Guadalupe po panie, które były tam u krewnych. Napad nastąpił w powrotnej drodze”.

„O jakich paniach mówisz?

,,O senioricie Arbellez, córce dzierżawcy hacjendy, i Indiance, Karii, która jest siostrą Tekalty, wodza Mizteków”.

„To mój przyjaciel! — zawołał Niedźwiedzie Serce. — Wypaliliśmy fajkę pokoju. Siostra jego nie może zostać w niewoli. Czy moi biali bracia ruszą ze mną, by ją odbić?”

„Przecież nie macie koni!” — zauważył wakero.

Indianin rzucił mu pogardliwe spojrzenie i odpowiedział:

„Serce Niedźwiedzie ma zawsze konia, kiedy go potrzebuje. Za godzinę weźmie sobie wierzchowca od psów Komanczów. Zjawią się tutaj niebawem”.

„Jak to?”

„Jesteś wakerem i nie znasz zwyczajów Indian? Jakie zamiary mogą żywić względem tamtych kobiet? Czy wzięli je do niewoli dla okupu?”

„Nie, na pewno nie. Powloką je ze sobą, by z nich uczynić swoje skwaw, ponieważ obie są młode i piękne”.

„Jeśli więc Komancze nie chcą wydać obu dziewcząt, muszą się starać o to, aby nie wyśledzono miejsca ich pobytu, i ukryć swoje ślady. Nie pozwolą umknąć nikomu i wyruszyli z pewnością w pościg za tobą, byś nie sprowadził pomocy”.

„Przeklęta sprawa!”

,,Czy przypuszczałeś, że nie będą cię ścigali? Dlaczego położyłeś się spać?”

„Byłem bardzo znużony ucieczką”.

„Dziękuj Bogu, że nie jesteśmy Indianami! Byłbyś przebudził się w raju, bez skóry na głowie. Czy jesteś głodny?”

„Tak”.

Wakero ukrył konia w zaroślach i wszyscy wrócili do czółna, gdzie nakarmiono uciekiniera. Gdy się posilał, Helmers wyszedł na brzeg, by rozejrzeć się dokoła.

„Hola, nadchodzą! — zawołał. — Źle obliczyliśmy czas!”

W tej samej chwili Indianin stanął przy nim.

„Ani jeden z Komanczów nie powinien nam umknąć!” — powiedział.

„To się rozumie samo przez się — zapewnił Helmers, a zwróciwszy się do wakera, zapytał: — Masz tylko nóż?”

„Tak”.

„Wobec tego na nic nam się nie przydasz. Zostań w łodzi, a ja wezmę twojego konia”.

Wakero musiał się poddać temu zarządzeniu. Położył się na dnie łodzi, a Helmers i Serce Niedźwiedzie przyczaili się obok ukrytego w zaroślach konia.

Jeźdźcy, których Helmers zobaczył najpierw jako sześć ciemnych punktów, zbliżali się szybko. Wkrótce już można było rozpoznać ich broń i odzież.

„Tak, to psy Komancze!” — rzekł Apacz.

Wojownicy byli teraz w odległości pół kilometra, ale ciągle jeszcze jechali cwałem. Za chwilę mieli się znaleźć w zasięgu strzelb.

„A to głupcy! — roześmiał się Helmers. — Powinni przecież podejrzewać, że wakero ukrył się tutaj i czeka na nich. Sądzą może, że natychmiast przeprawił się przez rzekę”.

Apacz podniósł rusznicę, a Helmers uczynił to samo. Huknęły dwa strzały, a potem drugie dwa i czterech Komanczów spadło z koni.

Po małej chwili Helmers wypadł z zarośli na koniu wakera. Pozostali dwaj Komancze stropili się bardzo. Zanim zdołali zawrócić, ujrzeli przed sobą białego. Podnieśli tomahawki do śmiertelnego ciosu, lecz on dobył rewolweru, wypalił dwa razy i obaj czerwonoskórzy runęli na ziemię.

Zwycięstwo odniesiono w niespełna dwie minuty, a konie poległych schwytano z łatwością.

Teraz nadszedł wakero, który przypatrywał się wszystkiemu z łodzi.

„Czy zdołasz odszukać miejsce, w którym na was napadnięto?” — zapytał go Indianin.

„Z pewnością”.

„To przyłącz się do nas! Weź broń jednego z poległych i jego konia. Twego puścimy wolno, bo zanadto jest zdrożony i przeszkadzałby nam tylko”.

Dosiedli trzech najlepszych koni i mały orszak ruszył w drogę.

Dążyli na północ w stronę Rio Pecos. Droga wiodła z  początku przez otwartą prerię, potem wynurzyły się przed nimi góry, porosłe lasem. Jechali dolinami i parowami, a przed wieczorem wspięli się na wzgórze, skąd można było objąć okiem sporą przestrzeń.

„Ugh!” — zawołał Apacz jadący na przedzie.

Wyciągnął rękę i wskazał przed siebie.

W dolinie rozłożył się obozem oddział Indian. Helmers wziął do ręki małą lunetę i przyłożył ją do oka.

„Co mój biały brat widzi?” — zapytał Apacz.

„Czterdziestu dziewięciu Komanczów”.

„Pshaw!” — rzekł lekceważąco Indianin. .

„I sześciu pojmanych, czterech mężczyzn i dwie kobiety”.

„Uwolnimy ich!”

Słowa te powiedział wódz z takim spokojem, jak gdyby się samo przez się rozumiało, że bierze na siebie całą gromadę Komanczów.

„Dobrze — zgodził się Helmers. — Ale musimy najpierw zatrzeć nasze ślady”.

Gdy się z tym uporali, wyszukali na wzgórzu kryjówkę w najgęstszych zaroślach i umieścili tam konie.

Słońce zaszło, ale śmiałkowie nie ruszyli jeszcze do ataku. Dopiero przed samą północą Helmers i Apacz pochwycili strzelby i odeszli, wydawszy odpowiednie zlecenia wakerowi, który miał pilnować koni.

W dolinie płonęło tylko jedno ognisko, a dokoła niego siedzieli śpiący Komancze oraz związani jeńcy. Straży należało szukać na zewnątrz tego koła. Serce Niedźwiedzie poszedł więc w prawo, a biały w lewo. Zatoczywszy wielki łuk, Helmers zaczął zwężać go z wolna, dopóki nie zauważył ciemnej postaci kroczącej tam i z powrotem. Podpełzł do strażnika na odległość pięciu kroków, potem zerwał się nagle, podbiegł ku niemu, chwycił go lewą ręką za gardło, a potem wbił mu nóż w piersi. Strażnik padł, nie wydawszy głosu.

W ten sam sposób udało się Helmersowi po kwadransie unieszkodliwić drugiego strażnika, po czym zetknął się z Sercem Niedźwiedzim, który także zabił dwu Komanczów.

„Teraz do kobiet” — szepnął Indianin.

Poczołgali się przez wysoką trawę ku ognisku, gdzie rozpoznali łatwo kobiety po jasnych sukniach. Helmers dostał się do nich pierwszy i zbliżył usta do ucha jednej z nich. Dostrzegł w ciemności, że miała oczy otwarte.

„Nie lękaj się, pani, i zachowaj się cicho! — szepnął. — Dopiero gdy przyjaciółce pani także rozetnę więzy, pospieszy pani do koni”.

Zrozumiała go. Dziewczęta leżały obok siebie ze związanymi rękoma i nogami. Helmers przeciął rzemienie, które wżarły im się w ciało.

Apacz poczołgał się tymczasem do pojmanych mężczyzn. Nieszczęśliwcy nie spali. Niedźwiedzie Serce wziął do ręki nóż i uwolnił już dwu jeńców, gdy nagle zerwał się jeden z Indian, dosłyszawszy w półśnie jakiś szmer. Serce Niedźwiedzie pchnął go wprawdzie natychmiast nożem, ale Komancz zdołał jeszcze wydać ostrzegawczy okrzyk.

„Do koni!” — zawołał Apacz przecinając błyskawicznie pęta dwu pozostałych jeńców.

Zerwali się i popędzili tam, gdzie stały wierzchowce Komanczów.

,,Prędzej, na miłość Boga!” — wołał Helmers.

Pochwycił obie kobiety za ręce i ciągnął je do koni, ale one potykały się, osłabione więzami i strachem.

„Serce Niedźwiedzie! — krzyknął Helmers w najwyższej trwodze. — Prędzej do mnie!”

W następnej chwili wódz był przy nim. Pochwycił jedną z uwolnionych na ręce i pobiegł z nią do koni, a Helmers zrobił to samo z drugą. Wskoczyli na siodła, wciągnęli dziewczęta, przecięli lassa, którymi konie były przywiązane, i popędzili w ciemność.

Wszystko to odbyło się z szybkością błyskawicy. Ledwie ruszyli z miejsca, huknęły za nimi strzały Komanczów.

Indianie spali mocno, zerwali się jednak teraz i chwycili za broń. Poskoczyli do pozostałych koni i puścili się za uciekającymi w pogoń.

Helmers i Apacz znali drogę, toteż jechali z błyskawiczną szybkością. Na pobliskim wzgórzu czekał na nich wakero. Usłyszawszy, że towarzysze nadjeżdżają, wsiadł na konia, a dwa luźne wziął za cugle.

„Za nami!” — zawołał Helmers.

Zaczęła się dzika gonitwa wśród zupełnych ciemności. Uciekający pognali doliną, a za nimi Komancze, nabijając w pędzie strzelby i paląc przed siebie. Nie trafili jednak nikogo. Nareszcie wydostano się na wolną przestrzeń prerii, a wtedy można było pomyśleć o obronie.

,,Czy seniorita jeździ konno?” — zapytał Helmers swoją towarzyszkę.

„Tak”.

„Oto są cugle. Proszę jechać ciągle naprzód!”

Zeskoczył z konia i wsiadł na swego, prowadzonego dotąd przez wakera. Apacz uczynił to samo; utworzyli straż tylną i trzymali Indian w szachu swoimi doskonałymi strzelbami. Tak pędzili do świtu. Rano okazało się, że Komancze zostali daleko w tyle.

„Zwolnijmy biegu!” — rzekł wakero.

„Nie — odparł Helmers. — Zatrzymamy się dopiero wtedy, gdy rzeka odgrodzi nas od Komanczów”.

Teraz mógł się dokładniej przypatrzyć uwolnionym dziewczętom. Jedna była Hiszpanką, a druga Indianką, obie bardzo piękne.

„Czy seniorita wytrzyma jeszcze jakiś czas taką jazdę?” — zapytał.

„Jak długo pan zechce” — odrzekła. „Jak mam panią nazywać?”

„Nazywam się Emma Arbellez. A pan?”

„Helmers. Będziemy wkrótce musieli przeprawić się przez rzekę, seniorito”.

„Czy nam się to uda?”

„Spodziewam się. Na razie tylko trzej z nas są uzbrojeni. Ale nad Rio Grande, leży broń, odebrana wczoraj Komanczom”.

„Walczyliście już wczoraj?”

„Tak. Spotkaliśmy wakera i dowiedzieliśmy się od niego, co zaszło. Zabiliśmy jego prześladowców i postanowiliśmy was również oswobodzić”.

„Dwóch przeciwko takiej gromadzie?” — zdziwiła się panna.

Gdy zbiegowie dostali się nad Rio Grande, zostawili pogoń tak daleko za sobą, że im całkiem z oczu zginęła. Broń zastrzelonych Indian leżała jeszcze na miejscu, rozdzielono ją więc pomiędzy tych, którzy broni nie mieli. Z ocalonych mężczyzn trzej byli wakerami, a jeden majordomem, czyli przełożonym nad służbą domową na hacjendzie.

Postanowiono przeprawić się przez rzekę. Majordom popłynął z dziewczętami łódką, a reszta przedostała się przez wodę na koniach. Wszystko odbyło się szczęśliwie, a kiedy znaleźli się po drugiej stronie rzeki, zatopili kanu i poczynili przygotowania do obrony. Emma Arbellez trzymała się ciągle u boku Helmersa.

„Czemu nie jedziemy dalej ?” — zapytała.

„Komancze pomyślą, że po przeprawieniu się ruszyliśmy natychmiast dalej. Wejdą więc do wody, a gdy cały oddział znajdzie się w rzece, przerzedzimy ich szeregi tak, że zaniechają pogoni”.

„A jeśli będą ostrożni i wyślą ludzi na zwiady?”

„Hm, istotnie mogą to zrobić!”

„Co pan wobec tego zarządzi?”

„Pojedziemy dalej i zawrócimy tu łukiem. Naprzód więc, zanim się zjawią!”

Dosiedli znowu koni i podążyli wyciągniętym cwałem w głąb równiny. Potem, zatoczywszy łuk, wrócili na brzeg nieco powyżej miejsca przeprawy. Zaledwie się to stało, po drugiej stronie dał się słyszeć tętent kopyt końskich.

Dziewczyna miała słuszność. Komancze zbadali ślady, a potem dwu zwiadowców wjechało ostrożnie w wodę. Przybywszy na drugą stronę znaleźli trop wiodący dalej na równinę.

„Możecie przejść!” — zawołali do towarzyszy.

Wszyscy Indianie wparli konie w wodę, jadąc jeden za drugim. Rzeka była w tym miejscu tak szeroka, że pierwszy nie dotarł jeszcze do brzegu, kiedy ostatni znalazł się w wodzie. Zbiegowie siedzieli ukryci w krzakach. Nadeszła stanowcza chwila.

Osiem dobrze wymierzonych strzałów huknęło jednocześnie i ośmiu Komanczów zniknęło w wodzie. Helmers i Apacz mieli dwururki, wypalili więc powtórnie i zatopili jeszcze dwu.

„Nabijać czym prędzej!” — zawołał Helmers.

Komancze zawrócili szybko ku przeciwległemu brzegowi. Wielu zsunęło się ostrożnie z koni i płynęło obok nich. Dwaj zwiadowcy, którzy byli już na brzegu, rzucili się cwałem do lasu. Ale Helmers wydobył natychmiast rewolwer i wypalił dwa razy; czerwonoskórzy spadli z koni bez życia.

„Hola, mamy jeszcze dwie nabite strzelby!” — zawołał Helmers.

„Dajcie nam je!” — poprosiła Emma Arbellez.

„Umie pani strzelać?”

„Umiemy obie”.

„W takim razie — baczność!”

Poskoczył do miejsca, gdzie zostawił swoją dwururkę, dziewczęta zaś pochwyciły strzelby Komanczów. Odbyło się to tak szybko, że od pierwszej salwy upłynęła zaledwie minuta. Tymczasem nabito znowu strzelby.

„Ognia!” — zabrzmiała komenda.

Nieprzyjaciele nie dosięgli jeszcze drugiego brzegu, kiedy padła nowa salwa z pojedynek i dwururek. Liczba zabitych wynosiła teraz ponad dwudziestu. Reszta Komanczów zaszyła się w gęstwinie po drugiej stronie rzeki, nie mając odwagi wychylić stamtąd nosa.

„Teraz zostawimy ich w spokoju! — rozkazał Helmers. — Nie będą nas już dalej ścigać. Dziękuję, seniority, za pomoc! Nigdy bym nie przypuścił, że panie strzelają jak westmani”.

„W. naszych stronach musi się nabrać w tym wprawy — rzekła Emma. — Czy sądzi pan, że Komancze nie będą nas już napastowali?”

„Spodziewam się tego!”

„W takim razie ruszajmy w dalszą drogę. W tym miejscu tyle krwi popłynęło, że dreszcz mnie przechodzi, choć sama także chwyciłam za broń”.

Po krótkim odpoczynku dosiedli znowu koni i podążyli w głąb prerii. Często i uważnie badali widnokrąg poza sobą, ale nie zauważyli już ani śladu pogoni. Po kilku godzinach takiej jazdy zwolnili nieco jej tempa, można więc było pomyśleć o rozmowie.

Serce Niedźwiedzie jechał, tak jak i przedtem, obok Indianki, a Helmers obok Emmy.

„Cały dzień prawie jesteśmy razem, a nie poznaliśmy się jeszcze wzajemnie — odezwał się do swej towarzyszki. — Proszę nie uważać tego za brak uprzejmości z mojej strony, lecz przypisać to nadzwyczajnym okolicznościom!”

„Już wiem, że chętnie naraża pan życie dla drugich, że jest pan odważnym i doświadczonym myśliwcem, a pan wie o mnie, że... ja także umiem strzelać”.

„Zapewne, ale te wiadomości nie są dostateczne. Pozwolę sobie uzupełnić je. Nazywam się Antoni Helmers. Było nas u rodziców dwóch braci. Obaj pragnęliśmy się kształcić. Ponieważ jednak nie starczyło środków, a ojciec umarł, mój brat, starszy ode mnie, udał się na morze, ja zaś do Ameryki, gdzie po długiej tułaczce osiedliłem się na Zachodzie jako myśliwiec”.

„Ale jak się pan dostał tak daleko, aż nad Rio Grandę?”

„Hm, to jest sprawa, o której nie powinienem mówić!”

„Tajemnica?”

„Może tajemnica, a może tylko wielkie dzieciństwo”.

„Zaciekawia mnie pan”.

„Skoro tak, to nie będę przed panią ukrywał — rzekł Helmers śmiejąc się. — Idzie tu ni mniej, ni więcej, tylko o zdobycie olbrzymiego skarbu”

„Jakiego skarbu?”

„Prawdziwego, składającego się z drogich kamieni i szlachetnych kruszców”.

„Gdzie jest ten skarb?”

„Tego jeszcze sam nie wiem”.

„A gdzie się pan dowiedział o jego istnieniu?”

„Daleko stąd, na Północy. Wyświadczyłem pewnemu staremu choremu Indianinowi wielką przysługę, a on, umierając, powierzył mi z wdzięczności tajemnicę skarbu”.

„Ale nie wyjawił panu najważniejszej rzeczy, a mianowicie, gdzie się skarb znajduje”.

„Powiedział, żebym go szukał w Meksyku, i dał mi mapę z planem sytuacyjnym”. . „Jakie okolice przedstawia ta mapa?”

„Tego nie wiem. Nakreślone są na niej pasma wzgórz, doliny i rzeki, ale nie ma tam ani jednej nazwy”.

„To szczególne! Czy Szosz-in-liet, wódz Apaczów, wie także o tym?”-

„Nie”.

„A przecież jest pańskim przyjacielem! Dlaczego mnie powierza pan tę tajemnicę, choć poznaliśmy się dopiero dzisiaj?”

Helmers spojrzał jej w twarz swoimi uczciwymi oczyma i odpowiedział:

„Są ludzie, o których wiem od razu, że nie należy przed nimi nic ukrywać”.

„I mnie zalicza pan do tych osób?”

„Tak”.

Podała mu rękę i rzekła:

„Pan się nie myli. Dowiodę panu tego, odwdzięczając się taką samą szczerością. Powiem panu coś, co może mieć związek z pańską tajemnicą. Znam człowieka, który także poszukuje skarbu”.

„Któż to jest?”

„Młody właściciel hacjendy, hrabia Alonzo de Rodriganda”.

„Cóż on wie o tym skarbie?”

„O, my wszyscy wiemy, że dawni panowie tego kraju ukryli swoje skarby, kiedy Hiszpanie zdobyli Meksyk. Oprócz tego są miejsca, zwane bonanzami, w których można znaleźć całe masy złota i srebra. Indianie znają te miejsca, lecz wolą raczej zginąć niż wskazać je białym”.

„A hrabiemu Alonzowi także nikt tych miejsc nie wskazał?”

„Nie. Ale mieszkamy w hacjendzie del Erina, a legenda powiada, że w pobliżu tej osady znajduje się jaskinia, w której władcy Mizteków ukryli swoje skarby. Szukano tej pieczary bardzo gorliwie, hrabia Alonzo także nie żałował trudu, ale poszukiwania nie doprowadziły do pomyślnego wyniku”.

„Gdzie leży hacjenda del Erina?”

„O przeszło dzień drogi stąd, na stoku góry. Zobaczy ją pan, gdyż spodziewam się, że nas pan tam odprowadzi i zabawi u nas w gościnie”.

„Właściwie bezpieczeństwo pani będzie wymagało, abym ją natychmiast opuścił. Zabiliśmy sporą liczbę Komanczów. Nie ulega wątpliwości, że kilku pozostałych przy życiu pójdzie za nami, aby zobaczyć, gdzie będzie można nas dopaść. Jeśli się tych szpiegów nie sprzątnie, Komancze napadną na nas znowu, aby się zemścić. Dlatego spod hacjendy pojadę z Sercem Niedźwiedzim, żeby się rozprawić ze zwiadowcami. Ale wróćmy do poprzedniego tematu, to jest do królewskiego skarbu! Czy doprawdy nikt nie wie, gdzie się ta grota znajduje?”

„Przynajmniej nikt z białych”.

„A z Indian?”

„Jeden tylko Indianin zna na pewno tajemnicę — Tekalto, potomek dawnych władców Mizteków. Otrzymał ją w spuściźnie po przodkach. Karia, jadąca tam obok wodza Apaczów, jest jego siostrą. Być może brat powierzył jej także tę tajemnicę”.

Helmers popatrzył na Indiankę z zajęciem.

„Czy ona umie milczeć?”.— zapytał.

„Przypuszczam — odrzekła Emma i dodała z uśmiechem: — Co prawda, ludzie powiadają, że kobiety milczą tylko do pewnej granicy”.

„A tą granicą jest?”

„Miłość”.

„Ach! Być może, iż pani ma słuszność! Wolno spytać, czy Karia doszła już do tej granicy?”

„Uważam to za możliwe”.

„Któż jest tym szczęśliwym? Czyżby hrabia Alonzo chciał wykryć tajemnicę skarbu za pomocą miłości?”

„Zgadł  pan”.

„Czy pani sądzi, że jego starania odniosą skutek?”

„Ona go kocha”.

„A co mówi o tej miłości jej brat, potomek Mizteków?”

„Prawdopodobnie nic o tym nie wie. To najsłynniejszy łowca bizonów, a w hacjendzie pokazuje się rzadko. Myśliwi nazywają go Mokaszi-motak”.

„Mokaszi-motak, Czoło Bawole! — powtórzył Helmers zdziwiony. — Ależ ja go znam! A więc Karia jest siostrą tego sławnego męża? Muszę wobec tego patrzeć na nią zupełnie innym okiem”.

„Czy zamierza pan także spróbować, jak na nią pańska uprzejmość podziała?”

Helmers roześmiał się i odpowiedział:

„Bałbym się rywalizować z hrabią de Rodriganda! Gdybym wiedział, że moja osoba może się w ogóle komuś podobać, to spróbowałbym szczęścia zupełnie gdzie indziej”.

„Któż byłby tą inną?”

„Pani, seniorito!” — odparł szczerze młodzieniec.

Emma uśmiechnęła się i wyciągnęła do niego rękę, którą ujął skwapliwie. Wydało się obojgu, że znają się od dawna i rozumieją się wzajemnie.

Za nimi jechał Serce Niedźwiedzie u boku Indianki. Milczący z natury wódz nie lubił szafować słowami. Karia nie dziwiła się temu i zlękła się nieomal, kiedy ją nagle zapytał:

„Czy moja młoda siostra jest już skwaw, czy jeszcze dziewczyną?”

„Nie mam męża”.

„Czy serce jej należy jeszcze do niej?”

Ciemna twarz dziewczyny oblała się rumieńcem.

„Już nie”.— odpowiedziała stanowczo.

Uważała, że lepiej nie ukrywać prawdy, Spiżowe oblicze wodza nie drgnęło.

„Czy mąż z jej narodu posiadł jej serce?” — pytał dalej.

„Nie”.

„Biały?”

„Tak”.

„Serce Niedźwiedzie boleje nad młodą siostrą. Niech go siostra zawiadomi, jeśli ją biały oszuka”.

„On mnie nie oszuka!” — odparła dumnie.

Leciutki uśmiech przebiegł po twarzy Indianina. Potrząsnął głową i rzekł:

„Biała barwa jest fałszywa i łatwo się brudzi. Niech moja siostra będzie ostrożna!”

. W ciągu jazdy dowiedział się Helmers, że obie dziewczyny pojechały nad Rio Pecos, by pielęgnować ciotkę Emmy, złożoną ciężką chorobą. Pedro Arbellez, dawny rządca starego hrabiego, był obecnie dzierżawcą hacjendy del Erina. Gdy ciotka, pomimo starań obu dziewcząt, zmarła po pewnym czasie, Arbellez wysłał majordoma z wakerami, aby sprowadzili dziewczęta do domu. W drodze powrotnej napadli na nie Komancze. Byłyby zgubione, gdyby nie pomoc Helmersa i wodza Apaczów.

Droga prowadziła dalej ku południowi. Dzień kończył się, do wieczora brakowało jeszcze z godzinę, gdy nagle Apacz, zatrzymując konia na skraju rozległej równiny, wskazał poza siebie.

Mniej więcej o dwie mile angielskie za nimi cwałowało stado koni z rozwianymi grzywami. Nie było widać ani jednego jeźdźca, ani siodła, ani strzemienia, ani cugli lub najcieńszego sznurka.

„To mustangi!” — rzekł majordom.

„Uff!” — zawołał Apacz z pogardą.

„To nie są dzikie konie — powiedział Helmers do Emmy. — To ścigający nas Komancze. Przewiązali rzemieniami brzuchy i szyje końskie i wiszą na nich uczepieni lewą ręką i prawą nogą. Czy nie widzi pani, że konie zwrócone są do nas tylko prawym bokiem, chociaż jadą prosto za nami? Jeźdźcy każą im cwałować w skośnej pozycji, co jest niezbitym dowodem, że za każdym koniem kryje się Indianin”.

„Święta Madonno! Znowu nas zaatakują?”

„Albo oni nas, albo my ich. Ja wolę to drugie, a Apacz jest tego samego zdania. Widzi pani, jak się rozgląda na wszystkie strony? Szuka kryjówki, z której moglibyśmy godnie przyjąć Komanczów. Pozostawmy mu wszystko. To najtęższy i najdzielniejszy czerwonoskóry, jakiego znam”.

Uciekinierzy jechali ciągle cwałem. Otwarta preria skończyła się tymczasem i ustąpiła miejsca wzgórzom i skałom, nadającym się doskonale na kryjówkę. Apacz skręcił nagle w prawo, zataczając wielki łuk. W dziesięć minut dostali się do miejsca, które niedawno minęli.

Oddział zatrzymał się w kotlinie osłoniętej z trzech stron i opadającej stromo w parów, przez który musieli przejechać Komancze.

Apacz zsiadł z konia i przywiązał go do kołka; wszyscy uczynili to samo.

„Teraz strzelby do ręki! — rozkazał Helmers. — Niedługo będziemy czekać!”

Udali się na krawędź parowu i położyli w zaroślach.

„Przepuścimy zwiadowców — rozkazał Apacz — i zaczekamy na resztę. Ale nie będziemy strzelali na chybił trafił. Pierwszy z nas strzela do pierwszego Komancza, drugi do drugiego i tak dalej. Zrozumiano?”

Wakerzy skinęli potwierdzająco głowami. Nastąpiła chwila oczekiwania.

Wreszcie dał się słyszeć ostrożny tętent dwu koni. Zwiadowcy jechali z wolna wśród skał. Bystre ich oczy przeszukiwały okolicę, ale dali się zwieść tropowi białych, który wiódł dalej. Przejechali i zniknęli za zakrętem.

W kilka minut potem dał się słyszeć nowy tętent.

W wielkiej liczbie, bez obawy, nadjeżdżali Komancze, wiedząc, że zwiadowcy idą przed nimi. Kiedy ostatni pojawił się w parowie, Apacz wysunął swoją strzelbę.

„Ognia!” — zakomenderował Helmers.

Huknęły wszystkie strzelby, a Helmersa i Apacza po dwakroć i tyluż nieprzyjaciół runęło z koni. Reszta zatrzymała się na chwilę. Nie wiedzieli, czy uciekać, czy uderzyć na ukrytego wroga. Rozejrzeli się dokoła i spostrzegli wreszcie dym unoszący się nad parowem.

„Tam są, tam!” — zawołał jeden z czerwonoskórych wskazując w gorę.

Ale biali zdążyli tymczasem powtórnie nabić strzelby. Znowu huknęły strzały i podwoiła się liczba poległych. Kilku pozostałych nie mogło myśleć o oporze. Zawrócili i uciekli cwałem.

„No, teraz będziemy już bezpieczni po wszystkie czasy” — rzekła Emma.

„Pani się myli — odparł Helmers. — Komancze sprowadzą odpowiednią liczbę wojowników, ażeby napaść na hacjendę”.

„O, hacjenda jest mocna! To mała forteca”.

„Znam ten rodzaj warownych dworów. Zbudowane są z kamienia i otoczone zwykle palisadą. Ale co to pomoże wobec nieprzyjaciela przychodzącego niespodziewanie?”

„Będziemy czuwali, a pan razem z nami. Spodziewam się, że pan jakiś czas u nas zabawi”.

„Zobaczę, co powie Serce Niedźwiedzie. Nie mogę z nim się rozstać”.

„Prosimy go takie”.

„To człowiek nawykły do swobody. Nie wytrzyma długo w budynku”.

Jechali żwawo dalej, dopóki nie dotarli do dość szerokiej, wijącej się łukiem rzeczki. Apacz objął badawczym spojrzeniem okolicę i skinął głową.

„Tu będzie dobrze — rzekł. — Z trzech stron chroni nas rzeka, a z czwartej możemy postawić straże. Zsiądźmy więc z koni!”

Wszyscy zeskoczyli z siodeł i urządzili sobie wygodne legowiska z gałęzi i liści.

Noc przeszła bez wypadku. Z nowymi siłami wyruszyli nasi podróżni w dalszą drogę i po południu dotarli do celu.

Słowo „hacjenda” oznacza posiadłość ziemską, ale niektóre takie majątki w Ameryce dorównują często obszarem niejednemu europejskiemu ksiąstewku.

Hacjenda del Erina była także iście książęcą posiadłością. Potężny dom mieszkalny, zbudowany z ciosowego kamienia, otoczony był palisadą chroniącą go od zbójeckich napadów. Wnętrze domu, podobnego do zamku, było pięknie urządzone i tak przestronne, że mogło pomieścić setki gości.

Dom otaczał duży ogród, w którym bujna roślinność podzwrotnikowa wabiła oko przepysznymi barwami i roztaczała najwspanialsze wonie. Do ogrodu przytykała z jednej strony gęsta puszcza, a z drugiej rozległe pastwiska, po których krążyły stada bydła, liczące po kilka tysięcy sztuk.

Kiedy mały oddziałek mijał pastwisko, kilku wakerów nadjechało, by powitać przybyłych. Radość ich zamieniła się jednak w wybuch gniewu, gdy się dowiedzieli, ilu ich towarzyszy padło z ręki Komanczów. Prosili, żeby się natychmiast mogli wyprawić przeciwko czerwonoskórym.

Gdy podróżni przybyli do hacjendy, stary Pedro Arbellez stał już w bramie.

„Witam cię, moje dziecko! — zawołał zsadzając córkę z siodła. — Musiałaś dużo wycierpieć w tej niebezpiecznej podróży, bo masz innego konia i wyglądasz bardzo mizernie”.

Emma uścisnęła ojca i odpowiedziała:

„Tak, ojcze, byłam w niebezpieczeństwie, większym od niebezpieczeństwa śmierci. Komancze wzięli nas do niewoli”.

Ujęła Helmersa i Apacza za ręce i poprowadziła ich przed ojca.

„To są nasi zbawcy: senior Antonio Helmers i Szos--in-liet, wódz Apaczów. Gdyby nie oni, Komancze zawlekliby nas do swoich wigwamów, a naszych ludzi zamordowaliby pod palem męczarni”.

Staremu dzierżawcy zimny pot wystąpił na czoło.

„Na Boga, co za okropne nieszczęście was ominęło! Witam was, witam, seniores, z całego serca was witam! Musicie mi wszystko opowiedzieć, a ja obmyślę, w jaki sposób wam się odwdzięczyć. Wejdźcie do domu i bądźcie jego panami!” :

Goście minęli bramę w palisadzie, oddali konie służącym i weszli do domu. Majordom pozostał z kilku wakerami w przedsionku, a hacjendero wprowadził obu gości razem z paniami do salonu, gdzie Emma opowiedziała pokrótce całą przygodę.

„O Boże! — wykrzyknął hacjendero. — Ile też musiałyście wycierpieć, moje dziewczęta! Co powie hrabia, co Tekalto, gdy to usłyszą!”

„Tekalto? — zapytała Indianka z radością. — Czy mój brat, Czoło Bawole, jest tutaj?”

„Przybył wczoraj”.

„I hrabia także?” — spytała Emma.

„Przyjechał jeszcze przed tygodniem. Otóż i on!”

Otwarły się drzwi przyległej jadalni i wyszedł z nich hrabia Alonzo. Miał na sobie szlafrok z czerwonego jedwabiu wyszywany złotem, niebieskie aksamitne pantofle i turecki fez na głowie. Roztaczał wokół siebie mocny zapach perfum. Otwarte drzwi pozwalały zajrzeć do jadalni. Urządzenie jej było zbytkowne, a serwetka, którą hrabia trzymał w ręce, świadczyła, że spożywano właśnie posiłek.

„Ktoś wymienił moje nazwisko — rzekł hrabia. — Ach, to piękne panie! Seniority powróciły szczęśliwie?”

Na jego widok Indianka oblała się rumieńcem, co nie uszło bystremu oku Apacza. Emma odpowiedziała chłodno, chociaż uprzejmie:

„Jak pan widzi, panie hrabio! Mało jednak brakowało, byśmy wcale nie powróciły. Komancze wzięli nas do niewoli”.

„Do stu piorunów! — zawołał hrabia. — Każę ich za to ukarać!”

„To nie tak łatwo! — odparła Emma szyderczo. — Zresztą wyszłyśmy cało. Oto nasi wybawcy!”

„Aha! — bąknął hrabia, odstąpił o kilka kroków, włożył na nos binokle i przyjrzał się obu młodzieńcom. — A więc traper i Apacz. Chadzają zwykle razem. Kiedy odjadą ci panowie? Chyba zaraz?”

„Są moimi gośćmi i zostaną tu, dopóki im się spodoba — rzekł hacjendero. — Ocalili życie mojego dziecka i są przeze mnie bardzo miłe widziani”.

„Aha! Pan mi się opiera? — spytał hrabia. — Czyż nie jestem tu panem?”

„Panem jest tutaj pański ojciec, hrabia Fernando. Jego syn jest tylko gościem. Zresztą nawet hrabia Fernando nie miałby w tej sprawie głosu. Jestem dzierżawcą dożywotnim. Nie pozwolę sobie rozkazywać, kogo mam przyjąć, a kogo nie!”

Otworzył szerzej drzwi do jadalni i kłaniając się uprzejmie, poprosił nowo przybyłych, aby weszli. Hrabia, drżąc z bezsilnego gniewu, udał się do swoich pokoi.

Wszyscy zasiedli do wspaniałej uczty. Złożyły się na nią wszelkiego- rodzaju jarzyny i mięsiwa, kawony, których sok perlił się różowymi kroplami na srebrnych talerzach, granaty, orzechy kokosowe, pomarańcze i słodkie cytryny. Podczas jedzenia opowiedziano hacjenderowi obszernie całą przygodę. Następnie goście udali się do przeznaczonych dla nich pokoi, aby wypocząć po podróży.

Przyjaciele mieszkali obok siebie. Helmers nie mógł jednak wytrzymać długo w ciasnej izbie i poszedł na pastwisko, aby się” przypatrzyć wspaniałym rumakom hodowanym przez Arbelleza.

Kiedy mijał róg palisady, natknął się nagle na tęgiego i wysokiego mężczyznę, odzianego w skóry bizona.

Na głowie nieznajomy miał skórę zdartą z czaszki niedźwiedzia, zza szerokiego pasa wystawały rękojeście noży, od prawego ramienia do lewego biodra owijało go lasso, o palisadę zaś stała oparta rusznica, jedna z tych, które przed stu laty wyrabiano w Kentucky, tak ciężka, że nie każdy mógłby nią władać.

„Ktoś ty?” — zapytał Helmers ze zdumieniem.

„Jestem Czoło Bawole” — odrzekł zapytany. „Tekalto?”

„Tak. Czy znasz mnie?”

„Nie widziałem cię jeszcze nigdy, ale wiele, bardzo wiele o tobie słyszałem”,

„A kim ty jesteś?”

„Nazywam się Helmers, pochodzę z Europy”.

Poważna twarz Indianina rozjaśniła się. Miał najwyżej dwadzieścia pięć lat i mógł uchodzić za pięknego przedstawiciela swej rasy.

„Ty więc jesteś myśliwcem, który ocalił moją siostrę Karię?”

„Przypadek to zdarzył”.

„To nie był przypadek. Wziąłeś konie od Komanczów i pojechałeś za nimi. Czoło Bawole winien ci wielką wdzięczność. Wiem, że jesteś myśliwcem, którego Apacze i Komancze nazywają Itintika, Grot Piorunowy”.

„Po czym mnie poznałeś?”

„Po twym policzku. Grot Piorunowy ma na policzku bliznę od ciosu noża; wiedzą o tym wszyscy, którzy o nim słyszeli. Takie znaki łatwo zapamiętać. Czy zgadłem?”

Helmers skinął głową i odpowiedział:

„Masz słuszność. Nazywają mnie istotnie Grotem Piorunowym, Itintiką”.

„W takim razie dziękuję Wielkiemu Duchowi, że pozwolił mi z tobą mówić. Jesteś mężem walecznym, podaj mi więc rękę i bądź mi bratem”.

Uścisnęli sobie dłonie, a Helmers rzekł:

„Dopóki oczy nasze będą się nawzajem widziały, niech będzie przyjaźń między mną i tobą”.

Indianin zaś dodał:

„Niech ręka moja będzie twoją ręką, a moja noga twoją nogą. Biada wrogowi twemu, bo jest także moim, biada memu nieprzyjacielowi, bo jest również twoim. Ja jestem tobą, a ty mną. Jesteśmy jedno!”

Czoło Bawole nie był podobny do swych północnych pobratymców. Był rozmowny, przystępny, chętnie się zwierzał, ale mimo to był nie mniej groźny dla wrogów niż owi milczący Indianie, którzy poczytują za hańbę okazywanie swoich uczuć.

„Mieszkasz na hacjendzie?” — zapytał Helmers.

„Nie — odpowiedział Indianin. — Jak można przebywać w powietrzu uwięzionym między murami? Sypiam tutaj”.

Wskazał murawę, na której stał.

„W takim razie masz lepsze łoże niż my wszyscy. Ja także nie mogłem w izbie wytrzymać”.

„I twój przyjaciel, Serce Niedźwiedzie, wyszedł na pastwisko. Mówiłem z nim już i podziękowałem mu. Zawarliśmy braterstwo, tak jak z tobą. Teraz siedzi z wakerami, którzy opowiadają towarzyszom o napadzie Komanczów”.

„Chodźmy do nich!”

Indianin wziął ciężką strzelbę, zarzucił ją na ramię i poprowadził Helmersa.

Daleko na łące, między półdzikimi pasącymi się końmi siedzieli na ziemi wakerzy opowiadając o przygodzie swojej młodej pani. Serce Niedźwiedzie przysłuchiwał się w milczeniu. Nie dorzucił ani słowa, chociaż mógł wszystko przedstawić lepiej i zgodniej z prawdą. Kiedy nadeszli Czoło Bawole i Helmers, wakerzy nie zamilkli, chociaż pojawił się drugi bohater niedawnych wydarzeń. Potoczyła się jedna z owych porywających opowieści, jakie nieraz się słyszy na Dzikim Zachodzie.

Przerwało ją dopiero pojawienie się seniora Arbelleza, który nadjechał z córką i Karią. Był to jego zwykły objazd inspekcyjny, jaki zawsze odbywał przed nocą. Zabrał ze sobą obydwu przyjaciół i wrócili do domu.

Kiedy Karia, udając się. do swego pokoju, przechodziła obok drzwi hrabiego, ukazał się w nich Alonzo.

„Kario — szepnął — czy mogę dziś z tobą pomówić?”

„Gdzie?” — spytała Indianka.”

„Pod oliwkami, nad potokiem. Przyjdź na dwie godziny przed północą”.

„Przyjdę!”

Gdy zapadł wieczór, całe towarzystwo zgromadziło się znowu w jadalni. W uczcie wzięli udział obydwaj wodzowie indiańscy, ale hrabia nie zjawił się i tym razem przy stole.

Był to nadzwyczaj lekkomyślny i rozrzutny młody szlachcic. Pomimo że miał zapewnioną wysoką rentę roczną, narobił mnóstwo długów, do których nie miał odwagi przyznać się ojcu. Wierzyciele cisnęli go i dręczyli. Młody hrabia dowiedział się wtedy, że Karia zna tajemnicę królewskiego skarbu, którego tysięczna część wystarczyłaby na zaspokojenie wierzycieli. Zaczął nadskakiwać młodej Indiance i przyrzekł nawet uczynić ją hrabiną de Rodriganda. Pomimo naiwności dziewczyny nie doprowadził jeszcze do tego, by mu zdradziła tajemnicę. Teraz, przyciśnięty przez wierzycieli, przybył ze stolicy. Meksyku do hacjendy z mocnym postanowieniem przeprowadzenia z Karią ostatecznej rozmowy.

Pod oliwkami nad potokiem zastał już Indiankę. Gniewała się na niego, że zachował się impertynencko względem jej wybawców, lecz udało mu się niebawem ułagodzić dziewczynę. Potem zaczął zmierzać wprost do celu. Przyrzekł jej wyrobić szlachectwo i pojąć za żonę. Twierdził, że szlachectwo jest do tego konieczne, jakkolwiek uważa ją za potomka rodziny królewskiej. Ostrzegł ją jednak, że do uzyskania szlachectwa potrzeba bardzo dużo pieniędzy, a on nie mógł ich dostać od swego ojca — na to potrzebny mu był skarb królewski. Nie powinna więc ociągać się dłużej z powierzeniem mu tajemnicy.

Takimi argumentami zwyciężył młody hrabia Indiankę; przyrzekła mu powiedzieć, gdzie ukryty jest skarb, postawiła jednak warunki: nie wolno mu zdradzić jej przed bratem i musi jej dać dokument stwierdzający, że pojmie ją za żonę. Młody szlachcic przystał na wszystko.

Jakże się radował zwycięstwem! Przecież sprowadził już nawet ludzi, którzy mieli przewieźć skarby do miasta! O dokument się nie troszczył. O wiele niżej od niego stojąca, otoczona pogardą Indianka, nawet z takim pismem była bezsilna wobec prawa. Byle tylko jak najrychlej posiąść skarby!

Kiedy ci dwoje rozmawiali pod oliwkami, Helmers odprowadził wodza Tekalto do jego łoża na trawie, a pożegnawszy się z nim, nie poszedł od razu do domu, lecz usiadł w ogrodzie na brzegu basenu, z którego fontanna wyrzucała w górę strumień wody.

Po chwili na ścieżce ukazała się postać kobieca, idąca ku fontannie. Była to Emma. Usiadła obok Helmersa na krawędzi basenu.

Tymczasem do wodza Mizteków, który położył się tuż obok palisady ogrodowej, doleciał odgłos cichych kroków, a potem przytłumione głosy. Wiedział o tym, że hrabia stara się jak najczęściej spotykać z jego siostrą. Zbudziło się w nim podejrzenie. Ani Alonza, ani Karii nie widział w hacjendzie już od godziny. Czyżby umówili się na schadzkę w ogrodzie? Postanowił to sprawdzić.

Wstał i jak kot przeskoczył przez palisadę do ogrodu. Tam położył się na ziemi i popełzł tak cicho, że nawet wprawne ucho Helmersa nic nie dosłyszało. Dotarł niepostrzeżenie do basenu i z ukrycia mógł śledzić rozmowę.

„Dowiedziałam się od Tekalty, że to pan jest Grotem Piorunowym — mówiła Emma. — Dlaczego ukrywał to pan przede mną? Przecież powierzył mi pan daleko ważniejszą tajemnicę”.

„Czasem trzeba być ostrożnym — odpowiedział ze śmiechem Helmers. — Dzięki temu, że uważano mnie za zwykłego nie wyćwiczonego myśliwca, odnosiłem często wiele korzyści. A co do tajemnicy skarbu, to prawdopodobnie nie będzie ona miała dla mnie żądnej wartości. Nie odkryję, zdaje się, jaskini królewskiej, chociaż, być może, znajduję się w jej pobliżu”.

„Z czego pan to wnosi?”

„Z ukształtowania gór i biegu rzek. Okolice hacjendy zgadzają się całkowicie z moją mapą”.

„W takim razie ma pan już pewną podstawę i może pan szukać dalej”.

„Wielkie pytanie, czy to uczynię. Wątpię, czy mam do tego prawo”.

„Miałby pan przecież prawo znalazcy. Nie przeceniam bynajmniej wartości złotą, wiem jednak, że posiadanie go daje wiele rzeczy, których tysiące ludzi prag-” nie na próżno. Niech pan szuka! Cieszyłabym się, gdyby pan znalazł skarby!”

„Potęga złota jest wielka — rzekł Helmers w zamyśleniu — a ja mam biednego brata, obarczonego rodziną, któremu mógłbym zapewnić byt. Ale do kogo należy ten skarb? Chyba do potomków tych, którzy go tam ukryli”.

„Czy na mapie nie ma żądnych nazw?” — spytała Emma.

„Nie. W jednym rogu znajduje się zagadkowy znak, którego nie umiem sobie wytłumaczyć. Będę szukał skarbu, ale. jeśli go znajdę, nie dotknę go, lecz rozejrzę się za prawowitym właścicielem”.

Młodzi ludzie odeszli, a Tekalto także się oddalił. Przeskoczył przez palisadę i mruknął do siebie:

„Uff, uff! Co ja słyszałem! Grot Piorunowy ma rysunki przedstawiające nasze święte miejsce! Jego bystrość doprowadzi go do odkrycia skarbu. Powinienem go zabić, ale zostałem jego przyjacielem i bratem, a on jest dobry i szlachetny. Ocalił też moją siostrę, Karię. Czy mam zgubić tego, któremu winien jestem wdzięczność? Nie, nie! Namyślę się, a Wielki Duch powie mi, co mam uczynić...”

W tym samym czasie w dolinie, odległej od hacjendy o dwie godziny drogi, siedziała dokoła ogniska gromada licząca. około dwudziestu mężczyzn o dzikim, zuchwałym wyglądzie. Każdego można było podejrzewać, że ma na sumieniu morderstwo. Ćwiartka cielęcia piekła się na rożnie, a resztki mięsa i porozrzucane kości, leżące dokoła, świadczyły, że raczono się tu już od dłuższego czasu.

„Jakże będzie, kapitanie? — zapytał jeden z mężczyzn. — Czy czekamy jeszcze?”

Zapytany leżał przy ognisku wsparty na łokciu. Miał twarz prawdziwego bandyty, a jego pas jeżył się od broni.

,,Czekamy!” — odrzekł ponuro.

„Jak długo?”

„Dopóki mnie się spodoba”.

„Siedzimy tu już od czterech dni. Obawiam się, czy ktoś z nas błaznów nie robi”.

„Hrabia płaci nam dobrze, zaczekamy więc, dopóki nie powie, co mamy czynić”.

„Niech to diabli wezmą! Ileż to mogliśmy przez ten czas zrobić i zarobić!”

„Milczeć! Jestem waszym kapitanem i musicie mnie słuchać!”

Ludzie uspokoili się i po spożyciu reszty mięsa rozstawili straże i zaczęli układać się do snu.

Nagle usłyszeli tętent kopyt. Zbliżył się jakiś jeździec, który oddał konia strażnikom i podszedł do ogniska. Był to hrabia Alonzo. Usiadł obok kapitana i w milczeniu zapalił papierosa.

„Czy przynosicie nam nareszcie jakąś robotę, don Alonzo? — zapytał kapitan. — Zrobimy wszystko, byle nam dobrze zapłacono”.

Wskazał wymownym gestem na sztylet. Hrabia potrząsnął głową i odpowiedział:

„Nie o to chodzi. Posłużycie mi tylko za poganiaczy mułów”.

„Jak to?! — zawołał zdziwiony kapitan. — To nie jest zajęcie dla takich zuchów jak my!”

„Wiem o tym. Posłuchajcie, co wam powiem!”

Wszyscy przysunęli się bliżej, a hrabia rzekł:

„Chcę coś zawieźć do stolicy, ale to wielka tajemnica. Czy mogę na was liczyć?”

„Jeśli pan dobrze zapłaci...”

„Dostaniecie, ile zażądacie. Czy macie z sobą juki, które zamówiłem?”

„Tak”.

„Wory i skrzynie?”

„Również”.

„To dobrze! Konie weźmiemy z hacjendy del Erina. Jutro wieczorem będę tu znowu i wyruszymy potem o świcie”.

„Dokąd?”

„Sam jeszcze tego nie wiem. Ja poprowadzę”-.

„A co będziemy wieźli?”

„To was nie powinno obchodzić. Przyprowadzę moich dwu służących, którzy w pewnym momencie napełnią wory i skrzynie. Potem ruszycie pod moim nadzorem do stolicy. Waszym obowiązkiem będzie bronić transportu, gdyby ktoś napadł nas po drodze”.

„To bardzo tajemnicza sprawa, don Alonzo. Będziemy musieli zażądać stosownej zapłaty”.

„Ile chcecie?”

„Trzy sztuki złota dziennie na człowieka”.

„Zgoda!”

„A mnie, jako dowódcy — sześć”.

„Dobrze!”

„A jeśli transport doprowadzimy szczęśliwie do stolicy, dostaniemy trzysta dukatów, jako osobne wynagrodzenie”.

„Dostaniecie pięćset, jeśli mnie zadowolicie!”

„Hura! Zdajcie się spokojnie na nas, senior! W ogień za was pójdziemy!”

„Spodziewam się tego. Tu macie na razie małą zaliczkę! Rozdzielcie to między siebie!” Wyjął z kieszeni rulon złotych monet, wręczył go kapitanowi i odjechał.

Teraz posypały się pytania i domysły.

„Co on chce przewieźć?”

„Może złoto z jakiej bonanzy?”

„Albo odnaleziony skarb Azteków?”;

Dowódca nakazał spokój i rzekł:

„Nie łamcie sobie głowy, chłopcy! Płaci tak dobrze, że powieziemy pewnie coś nadzwyczajnego. Będziemy go z początku słuchali we wszystkim, potem jednak staniemy się coraz bardziej ciekawi, a jeśli zawartość juk mogłaby się nam przydać, hrabia będzie tak samo wart kuli, jak i jego służba. Teraz śpijcie i nie zawracajcie mi głowy”.

Dokoła ogniska zapanowało głuche milczenie, chociaż niejeden bandyta nie spał, starając się odgadnąć, co będzie zawierał powierzony im transport.

Oto byli ludzie, których hrabia wynajął, aby przewieźć skarb do stolicy! Łotry i bandyci, żyjący z rozboju! Gdyby się dowiedzieli, co zawierają skrzynie i wory, nie byłoby dla hrabiego ratunku. Ale o tym nie pomyślał ten lekkoduch.

Nazajutrz rano, gdy tylko Helmers wstał z łóżka,” przyszedł do niego hacjendero.

„Przychodzę do pana z prośbą” — rzekł.

„Spełnię ją, jeśli tylko będę mógł” — odpowiedział Helmers.

„Jesteśmy tutaj na pustkowiu, mam więc wielkie zapasy najrozmaitszych przedmiotów, bo muszę swoich ludzi zaopatrywać we wszystko. Jeśliby pan zechciał wziąć sobie bieliznę i nową odzież, to zrobiłby mi pan prawdziwą przyjemność”.

Helmers nie chciał obrazić odmową zacnego hacjendera, a poza tym jego myśliwski ubiór znajdował się naprawdę w opłakanym stanie.

Toteż gdy zszedł na śniadanie do jadalni, obecni z trudem go poznali w jego nowym, wspaniałym, meksykańskim stroju. A kiedy po skończonym posiłku przechadzał się po ogrodzie w towarzystwie Tekalty, Indianin odezwał się:

„Mój brat, Grot Piorunowy, może nosić to piękne ubranie, bo jest bogaty”.

„To dar seniora Arbelleza. Ja jestem tak samo ubogi jak przedtem”.

,,Nie — rzekł Indianin poważnie — jesteś bogaty, bo znasz drogę do skarbu królewskiego”.

Helmers cofnął się o krok ze zdumienia.

„Skąd wiesz o tym?”

„Wiem! Czy mogę zobaczyć mapę, która jest w twoim posiadaniu?”

Helmers zaprowadził go do swego pokoju i położył przed nim stary wystrzępiony po brzegach papier. Tekalto rzucił okiem na róg planu i rzekł:

„Tak, to znak Tokseltesa, który był ojcem mojego ojca. Musiał opuścić kraj i nie wrócił już więcej. Ty oddałeś mu wielką przysługę i dlatego nigdy już nie będziesz ubogi. Czy chcesz zobaczyć jaskinię królewskiego skarbu?”

„Czy możesz mi ją pokazać?”

„Tak”.

„Do kogo należą skarby?”

„Do mnie i do mojej siostry Karii. Jesteśmy jedynymi potomkami dawnych władców. Przygotuj się. Dziś wieczorem wyruszymy do jaskini. Nie mów o tym nikomu, chyba tylko córce hacjendera, ponieważ wie, że szukasz skarbu”. „Skąd wiesz o tym?”

„Słyszałem wczoraj każde słowo, które powiedzieliście do siebie w ogrodzie. Masz mapę, a jednak postanowiłeś nic nie brać ze skarbu, tylko odszukać prawych właścicieli. Jesteś uczciwym człowiekiem, jakich mało wśród bladych twarzy, dlatego zobaczysz dziś jeszcze skarby królewskie”.

Tego samego dnia, nieco później, Karia wsunęła się do pokoju hrabiego.

„Czy napisałeś już dokument?” — szepnęła.

„Masz, Kario! — rzekł podając jej pismo, —  A teraz ty słowa dotrzymaj!”

„A więc słuchaj! Czy znasz górę El Reparo?”

„Znam. Leży o cztery godziny drogi na zachód. Wygląda jak wydłużony, wysoki wał ziemny”.

„Wypływają z niej trzy strumyki w dolinę. Środkowy wytryska nie ze źródła, ale od razu szeroką strugą z ziemi. Gdy wejdziesz do wody, i schyliwszy się, dotrzesz tam, gdzie potok wypływa ze skał, będziesz miał przed sobą jaskinię”.

„Ach! To bardzo proste! Czy potrzeba tam światła?”

„Znajdziesz pochodnie na lewo od wejścia”.

„I skarb jest tam jeszcze nietknięty?”

„Nietknięty!”

„Dzięki ci, moje dziecko! Jesteś moją narzeczoną, a wkrótce zostaniesz moją żoną. A teraz idź już! Mógłby nas ktoś podpatrzyć”.

Indianka schowała dokument i odeszła w milczeniu. Dręczyła ją jakaś nieokreślona trwoga.

Tymczasem Serce Niedźwiedzie dosiadł jednego z półdzikich koni i wyruszył na przejażdżkę. Jechał przez doliny, parowy i ostępy, gdy nagle usłyszał głosy sprzeczających się ludzi. Zsiadł z konia, wziął do ręki strzelbę i zaczął się skradać w tamtą stronę. Wydostawszy się na zbocze, którego szczyt porastał dziki mirt, zobaczył małą dolinkę, w której dokoła ogniska obozowało dwudziestu mężczyzn sprzeczając się zawzięcie. Nie opodal leżało mnóstwo skrzyń, worów i juk. Ludzie ci mówili po hiszpańsku, a tego języka Apacz nie znał; wziął ich więc za oddział myśliwców. Cofnął się, dosiadł konia i wrócił do hacjendy.

Hrabia nie pokazywał się przez cały dzień. Posiadłszy pożądaną wiadomość, kazał swoim służącym pakować rzeczy. Po wieczerzy udał się do Arbelleza i oświadczył mu, że odjeżdża. Hacjendera zastanowiło to, nie pytał jednak o nic i nie próbował zatrzymać Alonza. Wracając do swego pokoju młody człowiek spotkał się z Karią. W przekonaniu, że jest u celu swych pragnień, popełnił głupstwo odsłaniając przedwcześnie karty.

„Odjeżdżam do stolicy — powiedział. — Miałem w pogotowiu wielu poganiaczy z mułami i teraz udam się z nimi pod górę El Reparo po skarby”.

„A kiedy wrócisz?”

„Nigdy. Czyś naprawdę myślała, że mogłabyś zostać moją żoną? Czy uważałaś mnie za szalonego, który zechce ożenić się z Indianką?”

Dziewczyna spojrzała nań z przestrachem i wyjąkała:

„Ty... ty... mnie oszukałeś?”

„Wywiodłem cię tylko w pole. Skarb do mnie należy, a ty, jeśli chcesz mieć męża, musisz go poszukać wśród równych sobie!”

Oddalił się, a Karia, postawszy chwilę jak skamieniała, poszła chwiejnie do swego pokoju. Upłynęło sporo czasu, zanim zdała sobie sprawę, co się stało. Hrabia oszukał ją, a sam odjechał po skarby! Postanowiła przeszkodzić mu w tym za wszelką cenę! Najwłaściwiej byłoby wyjawić wszystko bratu — powinien wyruszyć zaraz do El Reparo i uniemożliwić grabież rodzinnych skarbów. Pomimo że takie wyznanie byłoby dla niej niezwykle bolesne, nie zawahała się ani przez chwilę. Hrabia był oszustem i łotrem, wyłudził od niej kłamstwem tajemnicę! Musiał zginąć! Teraz Karia była tylko Indianką, oszukaną Indianką. Zerwała się z błyszczącymi oczyma i pobiegła szukać brata. Obeszła dziedziniec, ogród i łąkę przeszukała wszystkie pokoje w domu, ale na próżno. Zdjęło ją przerażenie i wróciła do jadalni, gdzie siedział Arbellez z Emmą i Apaczem. Na pospiesznie rzucone pytanie otrzymała od hacjendera odpowiedź:

„Nie wiem, gdzie jest Tekalto, ale co z tobą się dzieje? Jesteś taka wzburzona!”

„Stało się nieszczęście, wielkie nieszczęście! Mój brat musi zaraz wyruszyć do El Reparo! Hrabia poszedł tam kraść!”

„Kraść? — zapytała Emma z lękiem. — Czy może po skarb królewski?”

„Tak” — odrzekła Karia nie pomyślawszy, że po raz drugi zdradza przed obcymi tajemnicę.

„O Boże! To prawdziwe nieszczęście! — zawołała Emma. — Twój brat udał się tam także z seniorem Helmersem! Chciał mu pokazać skarby i pozwolił o tym mnie opowiedzieć”.

„Nieba! Dojdzie tam do rozlewu krwi!” — zawołał Arbellez.

Apacz przypomniał sobie swoją dzisiejszą przejażdżkę i rzekł:

„Widziałem dzisiaj uzbrojonych ludzi z workami i skrzyniami. Czyżby to miało związek ze skarbem? Może to oni mają go zabrać dla hrabiego? Ale w jaki sposób biały zdobył tę tajemnicę?”

„Ja ją zdradziłam — wyznała Karia z rozpaczą. — Czy wielu było tych ludzi, których widziałeś?” „Cztery razy po pięciu”.

„O to niebezpieczne, to strasznie niebezpieczne! — zawołała Indianka. — Hrabia jest zdrajcą i może zabić seniora Helmersa i mego brata. Senior Arbellez, każcie ogłosić alarm, niech się zejdą wakerzy! Muszą spieszyć do jaskini, aby ocalić mego brata i białego”.

Wśród ogólnego zamieszania tylko Apacz zachował spokój.

„Kto wie, gdzie leży ta jaskinia?” ,— zapytał.

„Ja — odrzekła Karia. — Ja was poprowadzę!”

„Niech więc jedzie ze mną dziewczyna oraz dziesięciu wakerów! Mój biały brat — zwrócił się do Arbelleza — zostanie tu_ z resztą służby, aby pilnować hacjendy”,

Hacjendero kazał zadąć w róg i zewsząd zbiegli się pasterze i parobcy. Apacz wybrał z nich dziesięciu i polecił uzbroić. Upłynęło sporo czasu, zanim oddział z Karią na czele wyruszył w drogę.

Tymczasem Czoło Bawole i Helmers od dawna już opuścili hacjendę. Zaraz po wieczerzy wyszli za palisadę, gdzie stały przygotowane potajemnie trzy konie, dwa osiodłane, a jeden juczny.

„Na co ten koń?” — zapytał wskazując go Helmers.

,,Powiedziałem ci, że nie jesteś już ubogi. Nie chciałeś ograbić skarbca królewskiego, za to wolno ci będzie wziąć tyle, ile jeden koń zdoła unieść”.

Indianin dosiadł konia, wziął jucznego za cugle i odjechał, a Helmers ruszył za nim. Było zupełnie ciemno, lecz czerwonoskóry znał doskonale drogę, a półdzikie konie meksykańskie widzą w nocy jak koty. Nie posuwali się jednak szybko, gdyż droga prowadziła przez niedostępne wąwozy.

Czoło Bawole nie wyrzekł ani jednego słowa. Ciszę nocną przerywały tylko odgłosy kroków i parskanie koni. Tak upłynęła jedna godzina, a potem druga i trzecia. Wtem dał się słyszeć szmer wody. Dojechali do potoku i puścili się wzdłuż brzegu. Potem wynurzyła się przed nimi góra, podobna do wału, a kiedy zbliżyli się do jej zboczy, Indianin zsiadł z konia i powiedział:

„Tu zaczekamy, dopóki dzień nie nadejdzie”.

Helmers zeskoczył również na ziemię, puścił konia na trawę, usiadł na kamieniu obok Czoła Bawolego i zapytał:

„Czy jaskinia jest blisko?”

„Tak. Leży tam, gdzie woda wypływa z góry. Trzeba wejść do potoku, pochylić się i wleźć przez dziurę. Dalej jest jaskinia, której wielkości i rozgałęzień nie zna nikt, prócz Czoła Bawolego i Karii”.

„Czy Karia umie milczeć?”;

„Umie!”

Helmersowi przyszło na myśl to, o czym mówiła Emma.

„Ale ktoś chce jej wydrzeć tajemnicę — powiedział. — Czy wiesz, że ona kocha hrabiego Alonza?”

„Wiem o tym”.

„Czy nie zdradzi mu sekretu jaskini?”

„Jest jeszcze Czoło Bawole. Hrabia nie dostanie najmniejszej części skarbu!”

„Czy ten skarb jest wielki?”

„Zobaczysz. Zbierz wszystko złoto, jakie Meksyk posiada, a nie dorówna ono dziesiątej części tego, co kryje jaskinia. Był tylko jeden biały, który ją widział, i...”

„I wyście go zabili?”

„Nie. Nie potrzeba go było zabijać, bo dostał obłędu z zachwytu. Biały nie potrafi znieść widoku bogactwa, tylko Indianin ma na to dość siły. I ty zobaczysz tylko część skarbu. Lubię ciebie i nie chcę dopuścić do tego, abyś oszalał”.

Umilkli, a Helmersa opanowały najdziwniejsze uczucia. Wreszcie zaczęło świtać. Niebawem można było rozróżnić dokładnie otaczające ich skały.

Helmers ujrzał przed sobą górę El Reparo, na której stromych zboczach rosły przeważnie dęby. U jej podnóża wypływała ze skał woda, szeroka od razu na trzy stopy, a głęboka na cztery.

„Czy to jest wejście?” — zapytał.

„Tak — rzekł Czoło Bawole. — Ale teraz jeszcze nie wejdziemy. Ukryjmy konie! Posiadacz skarbu musi być bardzo ostrożny”.

Poprowadzili konie wzdłuż góry, aż do gęstych zarośli, osłaniających szczelinę skalną, odpowiednią na kryjówkę dla zwierząt. Potem wrócili nad potok, gdzie zwyczajem indiańskim zatarli swoje ślady. Następnie poszli ostrożnie aż do otworu w skale, skąd wypływał potok.

„Chodź teraz!” — rzekł Czoło Bawole zanurzając się po szyję w wodzie.

Między jej powierzchnią a sklepieniem skalnym, spod którego potok wypływał, znajdowała się niewielka wolna przestrzeń, którędy można było przesunąć głowę. Zmoczeni do nitki, skręcili w bok i weszli do groty, w której pomimo płynącego o krok strumienia powietrze było suche.

Indianin odszedł na chwilę od Helmersa i zapalił pochodnię.

„Oto jaskinia skarbów królewskich! — zabrzmiał jego głos. — Bądź silny i trzymaj duszę na wodzy!”

Upłynęło sporo czasu, zanim Helmers przyzwyczaił oczy do blasku, który światło pochodni obudziło w rozległej jaskini. Miała ona kształt wysokiego, czworobocznego graniastosłupa, szerokiego i długiego może na sześćdziesiąt kroków. Od dna aż po samą górę napełniona była kosztownościami, które mogły omamić zmysły najtrzeźwiejszego człowieka.

Były tam wizerunki bogów ozdobione najdroższymi kamieniami. Na półkach przy ścianie widniały setki bożków domowych, ulanych z drogiego kruszcu albo wyrzeźbionych z kryształu. Pomiędzy nimi leżały złote pancerze wojenne niesłychanej wartości, złote i srebrne naczynia, ozdoby z diamentów, szmaragdów, rubinów i innych drogich kamieni, puklerze z mocnych skór zwierzęcych, okutych złotą blachą. Ze środka sklepienia zwisała korona królewska w kształcie czapki, zrobiona ze szczerozłotego drutu i wysadzana diamentami.. Dalej rzucały się w oczy całe wory złotego piasku, skrzynie z bryłami tego kruszcu różnej wielkości. Znajdowały się tu także całe kupy srebra, wyłamywanego wprost z żył podziemnych, błyszczały modele meksykańskich świątyń, a na ziemi i po kątach leżały wspaniałe mozaiki z masy perłowej, złota, srebra i drogich kamieni.

Widok tylu nagromadzonych bogactw oszołomił na chwilę Helmersa.

„Tak, to jest jaskinia królewska — powtórzył Indianin — a skarby te należą tylko do mnie i do Karu”. ° „W takim razie jesteś najbogatszym księciem ziemi”— rzekł Helmers.

„Mylisz się! Jestem uboższy od ciebie i od każdego innego. Czy można zazdrościć potomkowi władców, których państwo runęło w gruzy? Wojowników, którzy nosili owe zbroje i tarcze, miłował i poważał cały naród, a jedno ich słowo darzyło życiem albo śmiercią. Skarby ich pozostały, ale miejsca, w których złożono ich kości, podeptali i znieważyli biali, a popioły ich rozproszono na cztery wiatry. Wnuki ich teraz błądzą po lasach i preriach i polują na bizony. Biały okłamywał i oszukiwał, mordował, szalał, pastwił się nad moim narodem z powodu tych skarbów. Kraj należy do okrutnego zwycięzcy, ale skarby powierzył Indianin ciemnościom ziemi, aby nie wpadły w ręce zbójów. Ty jednak nie jesteś jako drudzy i serce twoje wolne jest od zbrodni. ”Ocaliłeś moją siostrę z rąk Komanczów, jesteś mi bratem, otrzymasz więc tyle z tych skarbów, ile koń zdoła unieść. Ale tylko klejnoty i kruszec możesz zabrać. Wybierz sobie z tego, co ci się podoba. Zbroje wojowników są świętością. Nie może ich oświetlić słońce, które widziało upadek narodu Mizteków”.

Helmers spojrzał na bryły kruszcu i klejnoty i w głowie mu się zakręciło.

„Nie mogę tego przyjąć! — powiedział. — Me mogę dopuścić, abyś uszczuplał swoje dziedzictwo”.

Indianin potrząsnął dumnie głową.

„Nie poniosę żadnej ofiary. To, co widzisz, to tylko część skarbów ukrytych w El Reparo. Jest tu więcej jaskiń, o których nawet moja siostra nie nie wie. Pójdę teraz je odwiedzić, a ty odłóż na bok to, co sobie wybierzesz. Gdy wrócę, objuczymy konia i pojedziemy na hacjendę”.

Wetknął pochodnię w ziemię i zniknął w najdalszym kącie pieczary.

Tymczasem hrabia, opuściwszy z dwoma służącymi hacjendę, nie udał się wprost do El Reparo, lecz najpierw zajechał do obozu swych pomocników.

„Czyście gotowi?” .-— zapytał.

„Gotowi” — odrzekł dowódca.

„A konie?”

„Złowiliśmy je w stadach seniora Arbelleza”. ,,Ile?”

„Dwadzieścia dla nas, a trzydzieści dla pana”.

„To ruszajmy!”

Teraz dopiero hrabia zdał sobie sprawę, jakie czekają go kłopoty. Nie mógł przecież tych rabusiów brać ze sobą do jaskini. Spodziewał się jednak, że w ostatniej chwili znajdzie się jakieś wyjście. Sprowadzono konie i muły i wszyscy ruszyli w drogę.

Alonzo znał górę wymienioną przez Indiankę, ale obce mu były szczegóły drogi. Znał tylko kierunek, posuwano się więc naprzód bardzo powoli.

Dopiero gdy dzień zaświtał, można było konie puścić cwałem. Niebawem też wynurzył się przed nimi ciemny masyw gór El Reparo.

Dotarli do niej od strony południowej i pojechali ku wschodniemu stokowi. Przeprawili się przez pierwszy potok, a kiedy Alonzo zauważył, że drugi, jest blisko, kazał stanąć, nie Chcąc dopuścić rzezimieszków do jaskini. Postanowił najpierw sam się przekonać, czy skarbiec rzeczywiście istnieje. Odjechał z wolna, a dowódca szepnął do towarzyszy:

„Co uczynimy teraz?”

„Podpatrzymy go” — rzekł jeden z nich,

„Tak będzie najlepiej. Zaczekajcie tu!”

Kapitan zsiadł z konia i poszedł pieszo za hrabią, kryjąc się wśród skał i zarośli.

Gdy Alonzo dojechał do strumienia, zsiadł z konia, przywiązał go do drzewka i zniknął w krzakach. Kapitan zaczekał chwilę, a gdy hrabia nie wracał, pospieszył do swoich ludzi i sprowadził cały oddział nad potok.

Hrabia zbadał bieg strumienia i przekonał się, że można tędy dostać się do ledwie widocznego wejścia do jaskini. Ale kiedy przebrnął przez wodę, zauważył przed sobą blask światła.

„Co to? Pochodnia? A może to światło dzienne wdziera się do jaskini przez jakąś szczelinę?”

Cofnąć się jednak nie myślał. Sunął więc ostrożnie dalej, unikając wszelkiego szmeru.

Wtem poraziło mu oczy migotanie złota i diamentów. Stanął jak wryty pośród skarbów, drżąc na całym ciele, opętany przez szatana chciwości. Byłby się rzucił bez namysłu na te bogactwa, ale nagle zdrętwiał: o pięć kroków przed nim klęczał na ziemi człowiek i porządkował kupę klejnotów ułożonych na płycie mozaiki. Kto to był? W tej chwili odwrócił się bokiem, hrabia zobaczył jego profil i poznał go.

„Helmers! — mruknął przez zęby. — Kto mu powiedział o tej jaskini? Czy jest tu sam, czy w towarzystwie?

Przebiegł okiem jaskinię i przekonał się, że nie ma w niej nikogo.

„Nie weźmie z tego złota ani okrucha — pomyślał uradowany. — On musi zginąć!”

Nie opodal stała oparta o ścianę maczuga wojenna, sporządzona z drzewa twardego jak żelazo i wysadzona ostro szlifowanymi kawałkami kryształu. Alonzo ujął jej rękojeść i zaczął się skradać do Helmersa, który przesuwał właśnie między palcami drogocenny łańcuch.

Maczuga świsnęła nad głową myśliwca i uderzyła z taką siłą, że padł natychmiast na ziemię. Łańcuch wysunął mu się z rąk.

Hrabia wykrzyknął dziko:

„Zwyciężyłem! Wszystko to jest moje, wszystko, wszystko!”

Nagle stanął i wytrzeszczył oczy, jak gdyby zobaczył ducha. Z odległego kąta wysunęła się postać, która popatrzyła nań zrazu ze zdumieniem, a potem z wściekłością.

W dwu tygrysich skokach Indianin stanął przed hrabią i chwycił go za gardło.

„Psie, co tu robisz?!” — zawołał.

Zapytany nie mógł słowa wykrztusić. Wiedział, że nie dorówna strasznemu Indianinowi, że jest zgubiony, i zaczął drżeć na całym ciele.

„Zabiłeś go! — rzekł Czoło Bawole wskazując na leżącego Helmersa. — Biada ci, po trzykroć biada! Kto ci zdradził drogę do jaskini?”

Zapytany milczał. Wydało mu się, że nadszedł dzień sądu ostatecznego, a on stoi już przed nieubłaganym sędzią.

„Karia” — wyszeptał wreszcie.

Oczy Indianina rozgorzały jak pochodnie.

„W takim razie uwiodłeś chyba moją siostrę diabelskimi sztuczkami, aby wydrzeć jej tajemnicę El Reparo. Udawałeś miłość?” Hrabia milczał.

„Kiedy zdradziła ci tajemnicę?!”

„Wczoraj wieczorem”.

„Czy sam tu jesteś?!”

„Towarzyszy mi dwudziestu ludzi”.

„Mieli ci pomóc zabrać skarby. Czy powierzyłeś im. tajemnicę?!”

„Nie. Nie wiedzą, co mieli wieźć; i nie znają jaskini. Zatrzymali się niedaleko stąd”.

„Dobrze! Pójdziesz ze mną. Nie wiążę cię i nie krępuję, bo ujść mi nie zdołasz. Oszukałeś córkę Mizteków i musisz to odpokutować”.

Indianin wziął Alonza za rękę i pociągnął ku wyjściu. Wszedł z nim w wodę i nie puszczając go z garści, wypchnął na światło dzienne.

„Gdzie twój koń?” — spytał Czoło Bawole.

„Stoi przywiązany tam do drzewa”.

„A gdzie są twoi ludzie?”

„Za tamtym wzgórkiem”.

„To chodź do konia!”

Poszli ku miejscu, które wskazał Alonzo, ledwie jednak wynurzyli się z zarośli, spostrzegli gromadę jeźdźców o trzydzieści kroków przed sobą.

„Psie, okłamałeś mnie!” — zawołał Indianin chwytając hrabiego za gardło.

„Na pomoc!” — krzyknął Alonzo starając się uwolnić.

„Oto masz pomoc!” — odparł Indianin.

Uderzył go pięścią w głowę tak, że hrabia runął na ziemię, ale sam został w jednej chwili otoczony przez gromadę jeźdźców. Nie użyli broni w przekonaniu, że i tak czerwonoskóry im nie ujdzie.

Ale pomylili się srodze. Broń palną wódz zostawił przy koniach, ale miał nóż za pasem. Błyskawicznym ruchem wskoczył z tyłu na siodło dowódcy, dobył noża i pchnął go w plecy. W następnej chwili pędził już prosto ku szczelinie skalnej, gdzie stały obydwa konie.

Bandyci stali przez chwilę, stropieni niespodziewanym napadem na swojego herszta, potem jednak zawyli dziko i pognali za zbiegiem. Gdy Indianin zeskoczył z konia i wpadł na lewo w zarośla, zsiedli także z siodeł i ruszyli gęstwiną. Natychmiast jednak zza drzew huknęły strzały.

„Przekleństwo! — zawołał jeden z bandytów. — On ma cztery strzelby!”

Ścigający nie wiedzieli, że grozi im nowe, wielkie niebezpieczeństwo.

Apacz z wakerami już dawno byłby nadjechał, ale Indianka zmyliła w ciemności drogę i mały oddział przybył dopiero teraz pod El Reparo.

Jeden z wakerów zeskoczył z siodła, żeby zbadać ślady. „Była tu przed chwilą gromada ludzi” — powiedział.

„Hrabia ze swym oddziałem” — stwierdził krótko Serce Niedźwiedzie popędzając konia.

Ale wkrótce zatrzymał się znowu i wskazał na leżące w trawie ciało ludzkie. Kilku wakerów zsiadło natychmiast z koni, żeby mu się przypatrzyć.

„Hrabia, hrabia Alonzo!”— zawołali zaskoczeni.

„Zraniony?” — zapytał Apacz.

„Rany nie widać”.

„Nie żyje?”

„Zdaje się”.

Apacz potrząsnął głową lekceważąco.

„Żyje — rzekł. — Uderzono go tylko. Związać go zaraz!”

W tej chwili usłyszeli strzały i pospieszyli w tamtą stronę. Bandyci wynajęci przez hrabiego byli teraz osaczeni. Ze szczeliny skalnej grzmiały strzelby Tekalty, a z tyłu otworzył do nich ogień Serce Niedźwiedzie ze swymi wakerami. Po chwili bandyci rzucili się do ucieczki zostawiając kilku zabitych.

Wtedy z zarośli wychylił się wódz Mizteków.”

„Czoło Bawole! — zawołał Apacz. — Gdzie jest Grot Piorunowy?”

„Nie żyje! — odrzekł Tekalto — zabił go hrabia Alonzo”.

„Gdzie?”

„Tego nie mogę powiedzieć — odparł Czoło Bawole. —

Ale wracajmy prędko nad potok! Ja muszę dostać w swe ręce hrabiego!”

„Związaliśmy go już” — odrzekł jeden z wakerów.

Czoło Bawole, Serce Niedźwiedzie i Karia udali się tam, gdzie leżał hrabia. Zbadano go i przekonano się, że był tylko ogłuszony.

Tekalto nie patrząc na siostrę zwrócił się do wodza Apaczów:

„Niech mój brat postara się o to, żeby nikt się nie dostał do źródła tego potoku. Ja zaraz wrócę”.

Przedostał się znowu do jaskini, zapalił świeżą pochodnię i podszedł do Helmersa. Zauważył od. razu, że ciało leżało inaczej niż poprzednio, zaczął tedy badać je na nowo. Ku niewymownej swej radości poczuł, że serce przyjaciela bije. Widocznie Helmers odzyskał na krótki czas przytomność i poruszył się, lecz teraz pogrążony był z powrotem w omdleniu. Indianin wziął go na ręce i wyniósł troskliwie na polankę, gdzie Apacz zgromadził wakerów. Serce Niedźwiedzie uderzył dłonią o wylot lufy i oświadczył:

„Jeśli mój biały brat umrze, wówczas biada jego mordercy! Leśne ptaki rozszarpią jego ciało. Tak powiedział Szosz-in-liet, wódz Apaczów”.

„Mój brat weźmie udział w sądzie!” — rzekł Czoło Bawole.

Apacz pochylił się nad Helmersem i zbadał uważnie jego ranę.

„To uderzenie maczugą — zauważył. — Zapewne czaszka jest uszkodzona. Zróbcie nosze, aby go można między dwoma końmi zawieźć do hacjendy, ja zaś pójdę poszukać ziela oregano, które leczy wszelkie rany i nie dopuszcza gorączki”.

Wszyscy oddalili się, a Czoło Bawole pozostał sam z siostrą.

„Gniewasz się na mnie?” — zapytała.

Nie spojrzał na nią, lecz odparł:

„Dobry Duch odstąpił córę Mizteków!”

„Odstąpił ją tylko na krótko”.

„Ale w tym krótkim czasie stało się wiele złych rzeczy”.

„Czy mi przebaczysz?” — szepnęła z bólem.

„Przebaczę, jeśli mi będziesz posłuszna”.

„Co rozkażesz mi uczynić?”

„O tym dowiesz się później. Teraz wsiądziesz na konia i pojedziesz z powrotem do hacjendy po synów Mizteków. Powiesz im, że ich potrzebuje książę Tekalto. Zostawią wszystko i przybędą”.

„Już idę”.

Wódz zauważył, że hrabiemu wracają zmysły. Spojrzał na niego z pogardą i rzekł:

„Blada twarz nie znajdzie łaski, bo okłamuje i zdradza wszystkich!”

Odwrócił się i nie patrzył więcej na jeńca. Niebawem nadszedł Serce Niedźwiedzie, przyłożył znalezione zioła do rany Helmersa i obwiązał mu głowę. Pasterze zrobili z gałęzi i koców zabitych nieprzyjaciół bardzo wygodne nosze i przymocowali je do dwu koni, które miały powoli iść obok siebie. Na noszach umieszczono Helmersa.

„Co będzie z hrabią?” — zapytał jeden z wakerów.

„On do mnie należy! — odparł Czoło Bawole. — Zabierzcie Grota Piorunowego do hacjendy! Serce Niedźwiedzie zostanie ze mną!”

Orszak odjechał. Obaj wodzowie stali przez pewien czas obok siebie w milczeniu, po czym Czoło Bawole zdjął więzy z nóg jeńca i przywiązał go mocnym rzemieniem do ogona swego konia.

Obaj Indianie wskoczyli na siodła i odjechali. Dla hrabiego nie było rzeczą łatwą podążać za nimi. Odbywał teraz najbardziej męczącą drogę w całym swym życiu.

Czoło Bawole prowadził pochód. Objechał strome zbocza El Reparo, minął dolinę, a po godzinie dostali się na rozległy płaskowyż, pokryty gęstą puszczą. W najbardziej nieprzystępnej jej części stały ruiny pradawnej świątyni Azteków. Miała ona kształt ściętej piramidy, otoczona była wokół dziedzińcami, a dalej wysokim murem. Teraz wszystko to leżało w gruzach.

W jednym z dawnych dziedzińców utworzył się wielki staw, niemal jezioro, nad którego brzegami wznosiły się stare drzewa. Obaj wodzowie zsiedli tu z koni. Miztek usiadł w wysokiej trawie i skinął na Apacza, ażeby zajął miejsce obok niego. Przez chwilę milczeli zwyczajem Indian, a potem Czoło Bawole zapytał:

„Czy mój brat miłuje białego, zwanego Grotem Piorunowym?”

„Miłuję go” — odrzekł krótko Apacz.

„Ten biały chciał go zabić!”

„To jego morderca, bo nasz przyjaciel może umrzeć”.

„Na co zasługuje morderca?”

„Na śmierć”.

Minęła chwila posępnego milczenia, po czym odezwał się znów Czoło Bawole:

„Czy mój brat słyszał o narodzie Mizteków?”

„Tak” — potwierdził Serce Niedźwiedzie.

„Był to najbogatszy naród w Meksyku. Miał skarby, których nikt nie mógł przeliczyć. Czy mój brat wie, gdzie te skarby się podziały?”

„Nie”.

„Czy wódz Apaczów umie milczeć?”

„Usta jego są jako ściana skalna”.

„Niech zatem usłyszy, że Czoło Bawole jest strażnikiem tych skarbów”.

„Mój brat powinien spalić te skarby! W złocie mieszka zły duch. Gdyby ziemia nie była ze złota, Serce Niedźwiedzie wolałby umrzeć aniżeli żyć!”

„Mój brat posiada mądrość dawnych wodzów, ale inni ludzie miłują złoto. Hrabia chciał posiąść skarb Mizteków. Przybył z bandą rabusiów, by go sobie przywłaszczyć”.

„Kto mu pokazał drogę?”

„Karia, córka Mizteków. Dusza jej oślepła, bo uwierzyła białemu kłamcy. On przyrzekł uczynić ją swoją żoną, lecz postanowił ją opuścić po zdobyciu skarbu”.

„To zdrajca!”

„Na co zasłużył zdrajca?”

„Na śmierć”.

„Na co zasługuje zdrajca i morderca zarazem?”;

„Na śmierć podwójną”.

„Mój brat słusznie powiedział”.

Nastąpiła znów chwila milczenia. Obaj wodzowie tworzyli straszny, nieubłagany trybunał; przeciw jego wyrokom nie ma odwołania. Był to tak zwany „sąd prerii”, przed którym drżą wszyscy rozbójnicy w tych dzikich krainach.

„Czy mój brat wie, gdzie można znaleźć śmierć podwójną? — zapytał Czoło Bawole. — Tam!”

Wskazał na staw, wstał i podszedł do brzegu.

„Yim-eta, chodźcie!” — zawołał.

Na wodzie utworzyło się dziewięć czy dziesięć bruzd, a w chwilę potem wychyliło się z wody tyleż aligatorów. Zatrzymały się u brzegu. Ciała ich były podobne do pokrytych iłem pni, a głowy wyglądały przerażająco. Otwierały i zamykały na przemian długie paszcze, ukazując szeregi straszliwych zębów.

Alonzo krzyknął przeraźliwie.

„Widzisz te dzielne zwierzęta? — powiedział Czoło Bawole. — Czy widzisz także lassa, które przyniosłem? Zabrałem je zabitym przez nas twoim pomocnikom. Przywiążemy cię nad wodą tak, że aligatory nie będą cię mogły dosięgnąć, dopóki starczy ci sił, aby się utrzymać w skurczonej pozycji. Ale kiedy osłabniesz i zwiśniesz bezwładnie, zwierzęta rozprawią się z tobą natychmiast”.

Indianie związali Alonzowi ręce na plecach i przeciągnęli mu lasso pod pachami. Do lassa przymocowali dwa rzemienie, z którymi Apacz wdrapał się na pochyło rosnące drzewo, aby je tam przytwierdzić do konaru wysuniętego nad wodę.

„Łaski, łaski!” — błagał hrabia w śmiertelnym przerażeniu.

„Łaski? A ty znałeś łaskę, gdy zabijałeś maczugą naszego przyjaciela? Czy znałeś łaskę wydając mnie w ręce opryszków? Czy znałeś łaskę łamiąc serce niewinnej

Indianki? Czy to zresztą były jedyne twoje zbrodnie? Nie znam twego życia, ale kto tak postępuje jak ty, ten z pewnością i, przedtem źle czynił!”

Apacz zawiązał rzemienie na mocne węzły. Czoło Bawole, który podtrzymywał jeńca, pchnął go teraz silnie od drzewa nad powierzchnię wody. Nieszczęśliwy kołysał się ruchem wahadłowym ponad stawem pełnym okrutnych bestii.

Apacz zlazł z drzewa i obaj wodzowie odjechali, ścigani jeszcze długo wyciem skazańca.

Kiedy dotarli do El Reparo, zastali tam już kilku Mizteków, których przysłała Karia. Wódz ich zwrócił się do Apacza:

„Dziękuję mojemu bratu, że mi pomógł osądzić i ukarać bladą twarz. Niech wróci teraz do hacjendy, by czuwać nad naszym rannym przyjacielem. Ja przybędę dopiero jutro”.

Serce Niedźwiedzie odjechał natychmiast, a Tekalto przyzwał do siebie Indian, którzy stanęli dokoła niego, aby wysłuchać rozkazów. Spojrzał poważnie na nich i rzeki:

„Jesteście synami szczepu, który musi wymrzeć. Blade twarze zadają nam śmierć. Pożądali naszych skarbów ale ich nie dostali. Wasi ojcowie pomogli moim ukryć skarb królewski, a żaden z nich nie zdradził tajemnicy. Czy wy potraficie milczeć tak samo?”

Indianie skinęli głowami, a najstarszy odrzekł w imieniu wszystkich:

„Niech będą przeklęte usta, które by zdradziły to miejsce białemu!”

„Wierzę wara. Dotychczas tylko ja wiedziałem, gdzie leży skarbiec, ale jeden z białych odkrył go. Znalazł część naszych bogactw i tę część trzeba ukryć gdzie indziej. Czy mi pomożecie?”

„Pomożemy”.

„Przysięgnijcie na dusze ojców, braci i dzieci, że nie zdradzicie nowej kryjówki!”

„Przysięgamy!” — zabrzmiało dokoła.

,, A więc chodźcie!”

Indianie zniknęli w wejściu do jaskini, gdzie zaczął się zaraz tajemniczy ruch. Tylko jeden pozostał na dworze, aby czuwać nad bezpieczeństwem koni.

Praca trwała cały dzień i całą noc. Dopiero o brzasku następnego dnia Miztekowie opuścili jaskinię. Każdy z nich niósł jakiś przedmiot: były to wielkie bryły złota i wybrane przez Helmersa klejnoty.

„Zawińcie to w koce — rzekł Czoło Bawole — i załadujcie na konia! To dar Mizteków dla jednego z białych, który widział skarbiec królewski, ponieważ mu go pokazałem. Oby go złoto uczyniło szczęśliwym!”

Gdy objuczono konia, wódz Mizteków wrócił jeszcze raz do jaskini. Pierwsza komora, którą widzieli Alonzo i Helmers, była teraz zupełnie opróżniona. Czoło Bawole rozejrzał się po niej raz jeszcze, potem podszedł do kąta, gdzie z ziemi wystawał lont. Zapalił go od pochodni i opuścił pośpiesznie grotę.

Po kilku minutach dał się słyszeć przytłumiony huk. Ziemia zadrżała, skały pękły i grunt zapadł się z hukiem podobnym do przeciągłych grzmotów. Wejście do jaskini i przednia jej część były zasypane. Potok pienił się nad gruzami i rzucał z początku dziko i bezładnie, ale wnet utworzył sobie nowe łożysko. Dostęp do królewskiego skarbu Mizteków był zamknięty. Indianie rzucili jeszcze raz okiem na górę, u której stóp zaszły tak niezwykłe wydarzenia, i odjechali.

Tymczasem Apacz, po opuszczeniu El Reparo, powrócił do hacjendy, gdzie zastał wszystkich mieszkańców pogrążonych w głębokim smutku. Hacjendero wysłał natychmiast najlepszego jeźdźca na najszybszym koniu do miasta, aby wezwał doświadczonego lekarza, gdyż stan Helmersa był bardzo niepokojący.

Wszedłszy do pokoju rannego Serce Niedźwiedzie obejrzał starannie jego głowę.

„Jak tam?” — spytał hacjendero.

„Nie umrze — odpowiedział wódz. — Trzeba tylko ciągle przykładać ziele do rany”.

„Jutro będzie tu lekarz”.

„Ziele oregano jest mądrzejsze od lekarza. A teraz niech mój brat mi powie, czy ma wakera, który jest dobrym strzelcem i jeźdźcem”.

„Stary Francisco jest moim najlepszym jeźdźcem i myśliwcem”.

„Sprowadź go więc i daj mu dobrego konia! Chciałbym, aby mi towarzyszył”.-”

„Dokąd chcesz jechać?”

„Do Komanczów”.

„Na Boga! Po co?”

„Czy mój brat nie zna Komanczów? Odbiliśmy im jeńców i położyliśmy trupem wielu ich wojowników. Nadciągną tu wkrótce, aby się zemścić!”

„Czemu chcesz wyjść naprzeciw nich?”

„Aby się dowiedzieć, kiedy i jaką drogą nadejdą”.

„Czy nie byłoby lepiej, gdybyś został tutaj, a my rozesłalibyśmy zwiadowców?”

„Wódz Apaczów woli patrzeć własnymi oczyma, nie cudzymi. Mój brat, Grot Piorunowy, także chciał wyruszyć naprzeciw Komanczów, ale teraz jest chory, przeto zrobię to bez niego”.

Po kwadransie zjawił się Francisco. Widać było od razu, że nadaje się do takiej wyprawy. Usłyszawszy, o co idzie, okazał gotowość towarzyszenia Apaczowi i wkrótce obaj wyruszyli w drogę. .

Konie meksykańskie są bardzo wytrwałe i rącze, toteż Serce Niedźwiedzie i wakero pędzili jak wiatr ku północy. Przed wieczorem dojechali do miejsca, na którym rozłożyli się po raz ostatni na nocleg, odwożąc na hacjendę dziewczęta. Teraz nie zatrzymali się tutaj, lecz pojechali dalej.

Dopiero gdy noc zaczęła zapadać, Apacz zatrzymał konia. Dostrzegł ślady jeźdźców, którzy nadjechali z północy i skręcili na zachód.

Zeskoczyli z siodeł i zaczęli troskliwie badać odciski kopyt końskich.

„Było ich wielu” — rzekł Apacz.

„Mniej więcej dwustu — dodał wakero, — I byli tu zaledwie przed kwadransem”.

Apacz podniósł się z ziemi pod wpływem nagłego postanowienia.

„Naprzód! Musimy ich dogonić!”

Dosiedli znowu koni i ruszyli tropem, który prowadził w góry. Kiedy gasły już ostatnie blaski dnia, ujrzeli na grzbiecie leżącego przed nimi wzgórza ciemną, wężową linię jeźdźców.

„Komancze! — rzekł Serce Niedźwiedzie. —  Wybrali się na hacjendę, a do jutra chcą się ukryć w górach. Niech mój brat wraca zaraz do hacjendera z wiadomością, że wróg nadciąga”.

„A ty?”

„Serce Niedźwiedzie zostanie na tropie nieprzyjaciół, bo musi wiedzieć o każdym ich poruszeniu”.

Rozstali się. Francisco dobrze popędzał konia i o północy był już na hacjendzie.

„Kiedy mogą nadejść Komancze?” — spytał Arbellez wysłuchawszy jego relacji.

„Dziś jesteśmy jeszcze bezpieczni. Czerwonoskórzy ukryli się w górach i przed jutrzejszą nocą nie zjawią się na pewno”.

„My jednak zarządzimy środki ostrożności. O, gdyby senior Helmers nie był ranny!”

„Wodzowi Apaczów i Tekalcie można tak samo zaufać”.

„Tekalto jest jeszcze pod El Reparo. Poślę zaraz po niego”.

„Czy ja mam pojechać?”

„Jesteś zmęczony”.

„Zmęczony? — roześmiał się starzec. — Chyba mój koń, ale nie ja. Wezmę innego”.

„Czy wiesz, gdzie szukać wodza?”

„Nie”. -- „U źródła środkowego potoku”.

„Dobrze, znajdę go na pewno. Czy mam obudzić ludzi?”;

„Tak, zbudź ich. Lepiej już od dzisiaj mieć się na baczności”.

Stary Francisco zaalarmował hacjendę, a potem wsiadł na konia, by udać się pod El Reparo. W kwadrans po jego odjeździe płonęło dokoła hacjendy kilkanaście ognisk, które tak oświetlały okolicę, że żaden z Indian nie ośmieliłby się zbliżyć do osady.

Czoło Bawole wyruszył już spod El Reparo, kiedy spotkał go stary wakero.

„Wracaj prędzej do hacjendy! Komancze nadchodzą!”— zawołał Francisco.

Oczy Indianina rozgorzały.

„Komancze utracą kilka skalpów pod hacjendą del Erina. Czy. Serce Niedźwiedzie ruszył za nimi?”

„Tak”.. ..

„A więc możemy być spokojni. Już nam nie ujdą”.

Pojechali cwałem do hacjendy, gdzie zastali wszystkich krzątających się w wielkim podnieceniu. Tekalto rozejrzał się dokoła i potrząsnął głową, widząc przygotowania wojenne.

„Musimy się bronić, ale inaczej, senior! — powiedział do hacjendera. — Jeśli chcemy odeprzeć Komanczów, musimy udać, że nie wiemy o ich przybyciu. Trzeba przygotować się po cichu, uzbroić i zaopatrzyć w amunicję waszych czterdziestu ludzi i zgromadzić stosy chrustu. Atak nastąpi prawdopodobnie jutro w nocy. Dokoła musi być ciemno, aby Komancze sądzili, że śpimy. Ale gdy podejdą blisko, zapalimy nagle stosy i oświetlimy całe otoczenie hacjendy, żeby mieć pewny cel przed sobą”.

„Ułożymy te stosy na płaskim dachu budynku”.

„Doskonale. Na każdym rogu umieści się wielką kupę chrustu i poleje naftą”.

W tej chwili wpadł przez bramę jeździec na koniu pokrytym pianą. Był to Apacz.

„Serce Niedźwiedzie! — zawołał hacjendero. — Skąd przybywasz?”

„Od Komanczów — odrzekł zapytany zeskakując z konia. — Są niedaleko El Reparo. Zostawiłem ich w górach pokrytych puszczą”.

Komanczów było rzeczywiście dwustu, a dowodził nimi jeden z najsłynniejszych wodzów, Tokwi-tej, Czarny Jeleń. Obok niego jechali dwaj zwiadowcy, z których jeden znał dokładnie tę okolicę, drugi zaś należał do oddziału rozbitego przez Helmersa i Apacza. Nie mogli więc zmylić drogi do hacjendy.

Nie przeczuwając, że śledzi ich słynny wódz Apaczów, jechali zwyczajem indiańskim jeden za drugim i dostali się w końcu na płaskowzgórze w pobliżu El Reparo.

„Czy mój syn zna takie miejsce, gdzie byśmy mogli przez dzień się ukryć?” — zapytał Czarny Jeleń jednego z przewodników.

Zapytany namyślił się i odpowiedział:

„Są tu ruiny świątyni, na której dziedzińcach zmieściłoby się tysiące ludzi”.

„A więc chodźmy we dwóch zbadać to miejsce. Wojownicy tu zaczekają”.

Przewodnik szedł z podziwu godną pewnością wprost do ruin przez ciemny zupełnie las. Wódz podążył za nim. Dotarli wreszcie do rozwalonych murów świątyni i zaczęli je przeszukiwać.

Nie znalazłszy nic podejrzanego, zamierzali już wrócić do oddziału, kiedy nagle stanęli jak wryci. Usłyszeli krzyk, który, zda się, nie pochodził z ludzkiej krtani.

„Co to?” — zapytał  Czarny Jeleń.

„Nie słyszałem jeszcze nigdy takiego głosu” — zauważył przewodnik.

Krzyk powtórzył się — przeciągły, straszny.

„To człowiek!” — rzekł wódz.

Posunęli się ostrożnie dalej, dostali się na brzeg stawu i szli wzdłuż niego, dopóki okrzyk nie zabrzmiał znowu tuż przed nimi. Zauważyli teraz jakąś postać zwisającą z drzewa nad powierzchnią wody.

„Kto woła?” — spytał wódz głośno.

„Pomocy! Chodźcie tu prędzej! Aligatory mnie rozszarpią!” — odpowiedział glos.

„Kto ty jesteś?”

„Hiszpan!”

„Hiszpan, blada twarz — szepnął Czarny Jeleń do towarzysza. — Mech wisi dalej!”

Mimo to spytał jeszcze:

„Kto cię powiesił?”

„Moi nieprzyjaciele. Miztek i Apacz”.

„Uff! — szepnął wódz. — To są i nasi nieprzyjaciele. Może by go ocalić?”

Zebrał pęk suchego chrustu i podpalił go skrzesawszy ogień krzesiwem. Płomień strzelił wysoko i oświetlił całą scenę.” Z drzewa zwisał biały i kulił się w śmiertelnej trwodze, ilekroć któryś z aligatorów usiłował, go pochwycić za nogi.

„To straszna zemsta!” — rzekł Czarny Jeleń.

Wylazł na drzewo, pochwycił lasso i wyżej podciągnął białego, poza zasięg potwornych paszcz. Ogień oświetlał Indian i po barwie ich twarzy Alonzo poznał, wszystko i uważał się już za ocalonego.

„Za co zawiesili cię tu czerwoni mężowie?” — zapytał Czarny Jeleń.

„Bo walczyłem z nimi, chciałem ich zabić. Byliśmy nieprzyjaciółmi. To był Serce Niedźwiedzie, wódz Apaczów, i Czoło Bawole, wódz Mizteków.

„Gdzież oni są teraz?”

„Uwolnij mnie, to ich dostaniesz!”.

„Przysięgnij!”

„Przysięgam!”

„Będziesz więc wolny!”

Komancz podciągnął hrabiego jeszcze wyżej, tak aby mógł się górną połową ciała położyć na konarze. Potem dobył noża i przeciął jego więzy.

„Ach! — zawołał hrabia. — Jestem wolny, wolny! A teraz zemsta!”

„Zemścisz się — rzekł Komancz ciesząc się z pozyskania takiego sprzymierzeńca. — Ale czemu tak krzyczysz? I las ma uszy. Czy nikogo nie ma w pobliżu?”

„Nikogo! Na całym płaskowzgórzu nie było nikogo,” prócz mnie i tych przeklętych aligatorów. Nie zapomnę tej nocy przez całe życie!”

„Nie zapomnij i zemścij się! Ale teraz musisz nam odpowiedzieć na nasze pytania. Czy znasz hacjendę del Erina?”

„Znam”.

„Jak się nazywa człowiek, który tam mieszka?”:

„Pedro Arbellez”.

„Czy ma córkę?”

„Tak”.

„A czy mieszka z nimi Indianka ze szczepu Mizteków?”

„Tak. To Karia, siostra Tekalty”.

„Siostra Czoła Bawolego?! — zawołał wódz zaskoczony. — Uff! Tego nie wiedzieli synowie Komanczów, bo byliby jej baczniej pilnowali. Te obie skwaw były u nas w niewoli”.

„Wiem o tym. Wróciły potem do mojej posiadłości”.

„Jak to? — spytał Czarny Jeleń. — Sądziłem, że mieszkają na hacjendzie”.

„Hacjenda należy do mnie. Jestem hrabia de Rodriganda. Arbellez jest tylko moim dzierżawcą”.

„Uff! — rzekł Komancz wstając. — W takim razie zawiśniesz znowu nad wodą, aby cię aligatory pożarły! Jesteś obrońcą tych dwu skwaw”.

„Usiądź, Czarny Jeleniu! — rzekł hrabia bynajmniej nie przestraszony tą groźbą. — Nie jestem ich obrońcą, lecz wrogiem, a twoim przyjacielem. Te skwaw ponoszą winę za to, że mnie tu powieszono. Ty mnie wybawiłeś i podziękuję ci, oddając w twoje ręce trzech największych wrogów Komanczów: Serce Niedźwiedzie, Czoło Bawole i białego, którego zwą Itintika”.

„Grot Piorunowy, wielki tropiciel? — zawołał Komancz. — Czy mówisz prawdę? Gdzie oni są?”

Komancz pytał z największym napięciem. Nadzieja schwytania tych trzech słynnych ludzi pozbawiła go zwykłego spokoju.

„Powiem to, jeśli mi złożysz pewną obietnicę” — rzekł hrabia.

„Czego żądasz?”

„Przybyłeś, by napaść na hacjendę?”

„Tak” — przyznał Indianin.

„Czy ci się to uda?”

„Czarnego Jelenia nikt jeszcze nie zwyciężył”:

„Czy masz ze sobą wielu wojowników?”,

„Dwa razy po dziesięć razy dziesięć”.

„Dwustu? To wystarczy. Dostaniesz w swe ręce trzech słynnych wodzów, skalpy wszystkich mieszkańców hacjendy i wszystko, co się w niej znajduje, jeśli nie zniszczysz domu, który jest moją własnością”.

Komancz namyślił się i oświadczył:

„Żądanie twoje będzie spełnione. A zatem, gdzie są ci trzej wodzowie?”

Uśmiechając się z zadowoleniem, hrabia odpowiedział:

„Właśnie w hacjendzie!”

„Uff ! Wywiodłeś mnie w pole!” — zawołał wódz.

„Ale ja mam twoje słowo!”

„Wódz Komanczów nigdy słowa nie łamie. Dom jest twój. Trzej nieprzyjaciele, skalpy i wszystko, co się w domu znajduje, należy jednak do Komanczów. Czy hacjenda zbudowana jest z kamienia?”

„Z mocnych kamieni i otoczona palisadą, ale ja znam wszystkie przejścia i przeprowadzę was. Znajdziecie się w środku domu, kiedy wszyscy mieszkańcy będą jeszcze twardo spali. Zbudzą się tylko po to, żeby paść pod waszymi nożami i tomahawkami”.

„Czy hacjendero ma dużo broni?”

„Pod dostatkiem, lecz to nie przyda mu się na nic”.

„Ilu ludźmi rozporządza ?”

„Jest ich może czterdziestu”.

„Cztery razy po dziesięciu? Ale każdy z trzech wodzów też zastąpi dziesięciu obrońców”.

„Grota Piorunowego nie trzeba brać w rachubę. Jest ranny, a może nawet już nie żyje. Ugodziłem go w głowę maczugą”.

„Uff! Walczyłeś z Grotem Piorunowym? Musisz być dzielnym wojownikiem!”

„Nie jestem tchórzem, choć zastałeś mnie w więzach”.

„Przekonam się o tym, gdy nas poprowadzisz do hacjendy. Jak sądzisz? Czy tam spodziewają się, że wojownicy Komanczów nadejdą, żeby się zemścić?” ,

„Mnie się zdaje, że nie. Nie słyszałem, żeby o tym mówiono”.

„Wyślę człowieka na zwiady”.

„To wielka nieostrożność!”

„Nie. Pójdzie nie Komancz, lecz Indianin z chrześcijańskiego szczepu Opato. Nie będą go o nic podejrzewali, a on zobaczy dokładnie, czy przygotowali się do walki”.

Nazajutrz rano wódz z hrabią i przewodnikiem poszli przez las na zwiady. Zatrzymali się na skraju płaskowzgórza, z którego można było objąć okiem El Reparo. Wtem ozwał się nie opodal przytłumiony huk.

„Co to?” — zapytał Czarny Jeleń.

„Strzał” — odrzekł przewodnik.

„Ale nie strzał ze strzelby; to wybuch miny” — objaśnił Alonzo, który domyślił się, co się mogło zdarzyć u podnóża góry.

Podeszli do samej krawędzi, spojrzeli w dół na potok i zobaczyli Czoło Bawole, który odjeżdżał z Indianami. Alonzo zauważył konia jucznego i -zwinięte na jego grzbiecie koce; domyślił się, że wieziono w nich część skarbów.

„Co to za ludzie?” — spytał Czarny Jeleń.

„Miztekowie — odrzekł hrabia — i Czoło Bawole ich wódz”.

„Uff! To jest Czoło Bawole! — szepnął Komancz mierząc Tekaltę posępnym okiem. — Niedługo zginie pod palem męczarni w naszym obozie”.

Gdy powrócili do ruin, wysłano do hacjendy zwiadowcę. Dostał lichą strzelbę i najgorszego konia. Otrzymał też rozkaz okrążenia hacjendy, aby jej mieszkańcom zdawało się, że nie przybywa z północy, lecz z południa.

Czoło Bawole stał przy oknie z hacjenderem i z Sercem Niedźwiedzim, kiedy szpieg wjeżdżał na dziedziniec.

„Uff! — rzekł Apacz z szyderczym uśmiechem. — To zwiadowca!”

Hacjendero zszedł na dół, kiedy Indianin wkraczał właśnie, do izby czeladnej. Przybysz ukłonił się uprzejmie gospodarzowi i zapytał:

„Czy to jest hacjenda del Erina?”

„Tak”.

„W której rządzi senior Arbellez?”

„Tak. Ja nim jestem”.

„O, wybaczcie mi, panie, że was nie poznałem! Czy mogę tu zajechać?”

„W imię Boże! Chętnie przyjmuję każdego gościa. Skąd przybywacie?”

„Z Durango. Byłem tam przez kilka lat, lecz febra wypędziła mnie stamtąd. Spodziewam się, że tu będzie mi lepiej. Może potrzebujecie wakera do służby?”

„Nie. Mam dość ludzi, ale mimo to zostańcie tutaj i odpoczywajcie, jak długo wam się podoba”.

„Dziękuję. Ponieważ nie potrzeba wam nikogo, a ta hacjenda jest ostatnią przed granicą, zobaczę, czybym nie mógł tu żyć jako gambusino. A Komancze się tu nie włóczą? Słyszałem, że mają ochotę przekroczyć granicę”.

„Mylnie was objaśniono. Zaniechali tego z pewnością, bo wiedzą, że dostaliby tęgą nauczkę. Zostańcie więc, wypoczywajcie, jedzcie i pijcie z moimi ludźmi, ile chcecie”.

Hacjendero odszedł zostawiając Indianina w przekonaniu, że nikt się tu nie spodziewa napadu ze strony Komanczów. Szpieg nie potrzebował widocznie odpoczynku, bo włóczył się nieustannie po hacjendzie i w jej pobliżu, a po południu wsiadł na konia i odjechał. Oczywiście nie skierował się ku granicy, lecz wrócił tą samą drogą do Komanczów, którzy z wielką niecierpliwością na niego czekali. Gdy opowiedział, co widział, wódz skinął głową i rzekł z okrutnym uśmiechem:

„Hacjenda w trwodze przebudzi się ze snu, a synowie Kornanczów powrócą do swych, wigwamów z łupem i wielu skalpami”.

Poprosił hrabiego i zwiadowcę, żeby mu opisali dokładnie położenie i rozkład budynku, po czym odbyła się narada wojenna.

Postanowiono wyruszyć, gdy się tylko ściemni, a o północy zbliżyć się do hacjendy, otoczyć ją ze wszystkich stron, na dany przez wodza znak przeleźć przez palisadę i zaatakować dom. Pięćdziesięciu ludzi miało wtargnąć przez okna, opanować wszystkie pokoje i wymordować mieszkańców.

Gdy to omawiano w ruinach świątyni, na hacjendzie toczyła się podobna narada.

,,Czy są ognie sztuczne?” — zapytał Czoło Bawole.

„Jest tego dość. Wakerzy nie wyobrażają sobie święta bez ogni sztucznych — odpowiedział hacjendero. — Ale na co wam one?”

„Chodzi o to, żeby Komanczom odebrać konie i uniemożliwić szybką ucieczkę. Trzeba zobaczyć, gdzie zostawią stado, i w odpowiedniej chwili rozproszyć je za pomocą ogni sztucznych”.

„Ale do tego trzeba śmiałych i ostrożnych ludzi!”

„Mamy takich. Kiedy zaczniemy przygotowania?”

„Należałoby poczekać, aż się ściemni, ale ponieważ szpieg odjechał zupełnie zadowolony, przeto nie sądzę, żeby nas dalej śledzono. Możemy więc zacząć”.

Na hacjendzie zapanował ogromny ruch. Ani jeden z wakerów nie był, jak zwykle, na pastwisku, wszyscy znajdowali się wewnątrz palisady i przygotowywali się do obrony.

Wieczór upłynął w napięciu, a na godzinę przed północą Apacz wyruszył na zwiady. Wziął z sobą dwu dobrze uzbrojonych parobków, którzy nieśli ognie sztuczne w ilości dostatecznej do rozpędzenia w cztery wiatry tabunu, liczącego nawet tysiąc koni.

Wódz wrócił wkrótce, ale sam.

„Nadchodzą?” — zapytał hacjendero.

„Tak. Zsiedli z koni i otaczają palisadę. Konie stoją dalej nad potokiem pod opieką trzech dozorców”.

„No, to nasi dwaj ludzie dadzą sobie radę”.

Hacjendero udał się do izby chorego, gdzie siedziały dziewczęta. Były blade, ale panowały nad sobą.

„Zbliżają się?”.— spytała Emma.

„Tak. Czy Helmers śpi?”

„Bardzo mocno”.

„To możecie pójść na swoje stanowiska. Weźcie ze sobą lonty!”

Dziewczęta udały się na płaski dach domu, gdzie na każdym rogu leżał stos chrustu polanego naftą. Były tam także potężne kamienie i nabite strzelby, aby i kobiety mogły wziąć udział w obronie.

Noc była cicha. Słychać było tylko szmer wody w potoku, a od czasu do czasu zaparskał na łące koń. Ale wszystkie serca uderzały mocno w oczekiwaniu walki.

Wtem rozległ się pełny, głęboki głos ropuchy, naśladowany tak łudząco, że w innych warunkach nie zwrócono by pewnie na niego uwagi. Teraz jednak mieszkańcy hacjendy zrozumieli, że jest to hasło do ataku.

W parterowym oknie, na prawo od drzwi wejściowych, stał Apacz, a po jego lewej ręce wódz Mizteków. Obydwaj trzymali w rękach rusznice i wpatrywali się bacznie w ciemność. Gdy zabrzmiał głos ropuchy, dwieście głów ukazało się natychmiast nad palisadą i dwieście ciemnych i zwinnych postaci zeskoczyło na dziedziniec. Właśnie pięćdziesięciu wojowników, którzy mieli wtargnąć przez okna, utworzyło oddzielną, zwartą grupę, kiedy Apacz wysunął swoją strzelbę przez okno.

„Ognia!” — zawołał.

Huknęła jego rusznica, a na ten znak dziewczęta wetknęły lonty w proch pod stosami chrustu i w oka mgnieniu zapłonęły cztery wielkie ogniska, które oświetliły dziedziniec. Stało się jasno jak w dzień. Indianie zatrzymali się przerażeni.

Ryknęło działko obsługiwane przez Francisca, a z każdego okna domu i z płaskiego dachu zaczęły błyskać wystrzały. A tam w dali — z góry można to było widzieć całkiem dobrze — wyleciały nagle z trzaskiem płonące rakiety i inne ognie sztuczne. Powietrze napełniło się głośnym rżeniem i parskaniem przestraszonych koni, które potargały rzemienie i rozbiegły się na wszystkie strony, aż ziemia drżała pod ich kopytami.

Komancze zawyli z wściekłości. Byli jaskrawo oświetleni i stanowili doskonały cel, w pokojach zaś było tak ciemno, że nie mogli dać ani jednego pewnego strzału, nawet gdyby w tej powszechnej panice zdołali dobrze mierzyć. Nie spodziewali się takiego przyjęcia i utraciwszy w przeciągu pierwszych dwu minut połowę swoich ludzi, zaczęli uciekać. Czarny Jeleń zrozumiał, że wszystko przepadło, i chciał przeskoczyć także przez palisadę.

W tej chwili dostrzegł go Apacz.

„Tokwi-teju, Czarny Jeleniu! — zawołał. — Tu jest Serce Niedźwiedzie, wódz Apaczów. Czy wódz Komanczów będzie przed nim umykał?!”

Wyskoczył z okna i podbiegł do Czarnego Jelenia. Ten zatrzymał się.

„Tyś jest Serce Niedźwiedzie? Przybliż się do mnie! — odpowiedział. — Wnętrzności twoje dam sępom na pożarcie!”

Obaj wodzowie starli się mając w rękach tylko tomahawki, swą najstraszniejszą broń. Od razu było widoczne, że Serce Niedźwiedzie ma przewagę nad Komanczem, lecz nagle podbiegła do nich jakaś postać ze strzelbą w ręku. Był to Alonzo.

Hrabia nie chciał wystawić się na strzały nieprzyjacielskie, przykucnął więc pod palisadą i czekał na wynik ataku. Ale wynik ten był zupełnie inny, niż się spodziewał: Komancze uciekli. W zgiełku tej ucieczki posłyszał głos Apacza.

„Ach! — mruknął. — Może uda mi się zemścić”.

Widząc, że Serce. Niedźwiedzie pobiegł za Komanczem, ruszył za nim. Podczas walki przyskoczył i uderzył Apacza kolbą w głowę tak, że ten runął na ziemię. Komancz wyjął nóż, aby dobić ogłuszonego przeciwnika, lecz Alonzo nie dopuścił do tego.

„Wstrzymaj się! — rzekł. — On zasłużył na inną śmierć”.

„Masz słuszność! — odpowiedział Czarny Jeleń. — Prędzej do koni!”

„Do koni? Nie ma ich!”

„Nie ma?” — zapytał wódz przestraszony.

„Tak. Spłoszono je ogniami sztucznymi”.

„Uff! Uciekajmy, bo będzie za późno!”

Pochwycili Apacza pod ramiona i pobiegli wlokąc go po ziemi.

Był już najwyższy czas. Gdy Czoło Bawole zauważył z okna, że Apacz rzucił się za wodzem Komanczów, zrozumiał, że naraża się on na bardzo wielkie niebezpieczeństwo. Zebrał więc czym prędzej załogę, aby zrobić wypad. Dziedziniec był już pusty, zasłany tylko trupami Komanczów.

„Za nimi!” — krzyknął Indianin.

Otworzono bramy i dzielni obrońcy wypadli na otwarte pole, gdzie wszczęły się walki w pojedynkę. Czoło Bawole biegał jakiś czas dokoła hacjendy w zasięgu światła ognisk, lecz nie znalazł ani śladu Apacza.

Upłynęło kilka godzin, zanim Serce Niedźwiedzie odzyskał przytomność. Otworzywszy oczy zobaczył najpierw ognisko, a potem kilkunastu Komanczów siedzących dokoła niego. Poczuł, że jest skrępowany; po jego prawej stronie siedział Czarny Jeleń, a po lewej Alonzo. Zwróciwszy oczy w górę, poznał po gwiazdach, że do rana już niedaleko. Znajdowali się w ruinach świątyni.

Alonzo zauważył, że Apacz otworzył oczy.

„Przebudził się!” — rzekł.

Natychmiast spojrzenia Komanczów skierowały się na jeńca. Słyszeli o nim wszyscy, lecz niewielu dotychczas go widziało. Nieszczęście, które go spotkało, Apacz przyjął ze spokojem właściwym Indianom. Głowa bolała go od uderzenia, ale przypomniał sobie natychmiast wszystko, co się wydarzyło.

„Trwożliwa żaba Apaczów jest w niewoli” — rzekł Czarny Jeleń.

Serce Niedźwiedzie roześmiał się pogardliwie.

„A lew Komanczów umykał przed tą żabą!”. — powiedział.

„Psie!”

„Szakalu!”

„Serce Niedźwiedzie dał się pobić Czarnemu Jeleniowi!”

„Kłamiesz!”,

„Milcz!”

„Nie ty mnie zwyciężyłeś. Ten tchórz hrabia powalił mnie podstępem. Na tym kończę swoją rozmowę z tobą. Serce Niedźwiedzie pogardza uciekającymi wojownikami”.

„Będziesz mówił, skoro rozpoczną się męki”.

Apacz nic nie odpowiedział, a wódz Komanczów oświadczył:

„Dzień się zaczyna. Dłużej nie możemy tu pozostać. Zróbmy sąd nad tym człowiekiem, który się mieni wodzem”.

Utworzono koło w milczeniu, a Czarny Jeleń wstał i w długiej mowie wyliczył zbrodnie Apacza.

„Zasłużył na śmierć” — rzekł na koniec.

Wszyscy zgodzili się na ten wyrok.

„Czy zabierzemy go do wigwamów Komanczów?” — spytał wódz.

Naradzono się nad tym i uchwalono zabić jeńca na miejscu, gdyż czekała ich daleka i niepewna droga.

„Ale jaką śmiercią ma umrzeć?”

W tej chwili wstał hrabia Alonzo, który dotychczas nie odezwał się ani słowem.

„Niech jego los będzie taki, jaki mnie miał przypaść w udziale — powiedział. — Przywiążemy go do drzewa i wydamy na żer aligatorom. Niech wycierpi te same męki, których ja skosztowałem”.

Na te słowa zerwały się radosne okrzyki. wśród Komanczów, a wszystkie oczy zwróciły się na Apacza, ażeby z twarzy jego wyczytać wrażenie, jakie na nim zrobił ten wyrok. Ale oblicze wodza było jak wykute ze spiżu. Nie drgnął nawet i ani jedno słowo nie wyszło z jego ust.

„Czy mamy dość rzemieni?”

„Tak. Tu leżą jeszcze te, na których ty wisiałeś, zresztą jeśli któryś z Komanczów pochwycił konia, to musi mieć i lasso”.

Kilku Indianom udało się rzeczywiście schwytać po jednym z błąkających się koni.

„Czy wódz Apaczów ma jaką prośbę?” — rzekł Czarny Jeleń do jeńca.

Serce Niedźwiedzie przypatrzył się swym wrogom. Zauważył, że jest ich tylko szesnastu.

„Wódz Apaczów o nic nie prosi — odpowiedział. — Nóż pożre wszystkich tutaj zebranych. Serce Niedźwiedzie to powiedział i nie będzie wył i wrzeszczał jak tchórzliwa blada twarz. Howgh!”

Najsilniejszy z Komanczów wylazł na drzewo i wkrótce Apacz zawisł nad wodą.

„Czy moi bracia wrócą do swych myśliwskich ostępów?” — spytał Alonzo.

„Najpierw muszę się zemścić” — odparł wódz posępnie.

„Niech moi czerwoni bracia poszukają reszty wojowników, którzy się jeszcze błąkają po lesie. Skoro się wszyscy zgromadzą, wyjawię im, jak będą mogli się zemścić”.

„Gdzie się spotkamy?”

„W tym samym miejscu”.

„Dobrze! Zrobimy wedle rady białego brata. Może jego drugie słowo przyniesie nam więcej szczęścia aniżeli pierwsze”.

Komancze odeszli na poszukiwanie niedobitków swego oddziału. Hrabia pozostał, pasł przez pewien czas oczy widokiem aligatorów usiłujących pochwycić Apacza, a potem się oddalił. Chciał przede wszystkim sprawdzić, co robił nad potokiem Czoło Bawole ze swymi Indianami. To był główny powód, dla którego skłonił Komanczów do odejścia.

Zaledwie ucichły jego kroki, twarz Apacza drgnęła radością, a usta wyszeptały ciche: „Uff!” Lasso przeciągnięto mu pod pachami. Podrzucił nogi jak gimnastyk na drążku i zawisł do góry nogami.

Ręce miał skrępowane, ale na szczęście nie przywiązane do ciała. Rzemień, opasujący mu nogi w kostkach, pozwalał na ruchy kolan. Na tym oparł Apacz nadzieję ocalenia. Był o wiele silniejszy i zręczniejszy od hrabiego, który w takiej samej sytuacji wcale o ratunku nie pomyślał. Wyginając ciało i chwytając się na przemian to rękami, to znów kolanami, windował się w górę po lassie, aż spocony z wysiłku dostał się na konar. Położył się na nim na poprzek i odpoczywał minutę.

Na razie umknął aligatorom, lecz położenie jego było ciągle krytyczne. Gdyby zjawił się teraz któryś z Komanczów albo gdyby nie zdołał rozwiązać pęt, byłby zgubiony.

Leżał na” grzbiecie w poprzek gałęzi tak, jak się kładzie cyrkowiec na drążku, aby wykonać obrót. Zgiął kolana i w ten sposób dosięgnął z tyłu rzemienia opasującego mu nogi. Znalazłszy węzeł, spróbował go rozplątać. Trwało to długo, bardzo długo, lecz w końcu mu się udało. Podniósł jedną nogę bokiem na konar, a wreszcie usiadł na nim tak, że mógł związanymi na plecach rękoma dosięgnąć tego miejsca na gałęzi, gdzie był przywiązany górny koniec lassa. Po długich wysiłkach, przy których krew puściła mu się z palców, zdołał wreszcie rozwiązać rzemień i zleźć z drzewa, choć ze związanymi rękami. Byłoby to niepodobieństwem, gdyby drzewo rosło prostopadle, ale na szczęście pochylało się bardzo znacznie nad wodą.

Trzeba było jeszcze uwolnić ręce. Przeciskając się pomiędzy krzakami i skałami, rozglądał się badawczo, aż wreszcie znalazł krawędź skalną tak ostrą, że można było na niej przeciąć rzemień. Oparł się plecami o drzewo i dopóty tarł więzami o krawędź, dopóki ich nie przepiłował. Teraz był już zupełnie wolny.

Walka, która z początku szalała na dziedzińcu hacjendy, toczyła się dalej na otwartym polu, Po godzinie, gdy wielu Komanczów padło z ręki obrońców, Czoło Bawole zwołał załogę.

„Otrzymali straszną naukę i nie wrócą tak rychło” — rzekł Arbellez, ciesząc się ze zwycięstwa.

„Nasze zadanie jest jeszcze nie skończone — rzekł Czoło Bawole. — Musimy zniszczyć resztę Komanczów. Wiemy, że przed napadem obozowali w pobliżu El Reparo i tam z pewnością zgromadzili się teraz. Musimy pójść za nimi. Czy powierzycie mi ze dwudziestu swoich wakerów?” „Chętnie”.

„Gdzie też może być Apacz?” — spytał Francisco. „Pojmany — powiedział wódz Mizteków. — Popędził za Czarnym Jeleniem. Komancze, widząc wodza w niebezpieczeństwie, rzucili się pewnie na niego i wzięli go do niewoli”.

„Musimy go wyswobodzić!” — rzekł Francisco. „Uwolnimy go — odpowiedział Czoło Bawole stanowczo. — Wezmę nawet dla niego strzelbę. Na koń!”

Dwudziestu ludzi odjechało cwałem. Zatoczyli łuk, aby dotrzeć do płaskowzgórza od południowej strony. Przybyli tam o świcie, a gdy pozostawiwszy konie w ukryciu, wdrapali się na górę, było już całkiem jasno. Posuwali się z największą ostrożnością ku ruinom i mijali właśnie małą polankę, kiedy z boku zabrzmiał okrzyk:

„Ugh!”

Spojrzeli w tym kierunku i zobaczyli nie uzbrojonego spieszącego do nich Indianina.

„Serce Niedźwiedzie!” — zawołał jeden z wakerów.

„Tak, to on! To wódz! — rzekł Czoło Bawole z radością. — Czy mój brat spotkał zbyt wielu nieprzyjaciół, którzy zwyciężyli go?”

„Nie. Walczyłem z Czarnym Jeleniem, gdy wtem podeszła z tyłu zdradziecka blada twarz i uderzyła mnie kolbą w głowę, tak iż padłem ogłuszony”.

„Jaka blada twarz?”

„Hrabia”.

„Ach! To on żyje? Aligatory nie pożarły go?” — spytał Tekalto zdumiony.

„Żyje. Psy Komancze znalazły go i ocaliły”.

„A on poprowadził ich na hacjendę? Przeciw swojej własnej posiadłości, przeciwko swoim ludziom? Damy mu teraz dobrą nauczkę! Gdzie on jest?”

„Tutaj w górach. Powróci nad staw, aby spotkać się z Komanczami, którzy zeszli teraz na równinę, chcąc zebrać rozproszonych wojowników. Wiem to, bo wisząc na drzewie słyszałem ich rozmowę. Hrabia wydał na mnie wyrok i przywiązano mnie nad stawem z aligatorami, zupełnie tak samo jak jego”.

„Ale jak się mój brat uwolnił?”

„Wódz Apaczów nie boi się Komanczów i aligatorów — odpowiedział z pogardą Serce Niedźwiedzie. — Czekał spokojnie i kiedy nieprzyjaciele odeszli, sam się wyswobodził”.

„Serce Niedźwiedzie jest ulubieńcem Manitou — rzekł Czoło Bawole. — Jest mądrym i dzielnym wojownikiem. Inny nie uwolniłby się tak szybko. Kiedy Komancze

wrócą nad staw?”

„Tego nie powiedzieli. Ukryjmy się tam i zaczekajmy na nich”.

Jeźdźcy pomknęli przez las, zacierając starannie ślady, dopóki nie dotarli na skraj boru otaczającego staw, gdzie ukryli się dobrze w gęstwinie.

„A co zrobimy — zapytał Czoło Bawole —

jeśli Komancze zauważą, że wódz Apaczów im umknął? Domyślą się przecież, że sprowadzi pomoc”.

„Nie zauważą tego” — odpowiedział Apacz.

Wyszedł z zarośli i zebrał leżące w pobliżu pnia lassa, którymi był przywiązany do drzewa. Ostrym kamieniem rozciął dolne końce rzemieni, aby się zdawało, że się same rozdarły. Potem wylazł na drzewo i przywiązał je do konara tak, jak były przymocowane poprzednio. Teraz mogło się wydawać, że aligatory ściągnęły wiszącego nad nimi skazańca.

Obaj Indianie i wakerzy leżeli dłuższy czas zaczajeni w swej kryjówce. Nagle usłyszeli tętent. To Czarny Jeleń przyprowadził oddział złożony z trzydziestu Komanczów. Stwierdził z zadowoleniem, że Apacza pożarły już aligatory, i rozkazał swoim ludziom rozłożyć się nad brzegiem stawu.

Potem przybyła jeszcze garść spóźnionych wojowników, tak że oddział wzrósł do liczby pięćdziesięciu ludzi. Nie przetrząsali sąsiedniego lasu, co świadczyło o tym, że Czarny Jeleń nie miał zamiaru dłużej tu popasać. Dotychczas siedział w pełnym godności milczeniu, ale teraz się odezwał:

„Kto widział bladą twarz?”

„Hrabiego?” — spytał ktoś.

„Tak”.

Okazało się, że nikt z Indian go nie widział.

„Poszukać jego śladów!”

Wszyscy powstali, by spełnić ten rozkaz.

„Zaczyna być niebezpiecznie!” — szepnął Apacz.

Czoło Bawole potwierdził jego słowa skinieniem głowy.

„W lesie zatarliśmy nasze ślady — rzekł — lecz jeśli Komancze pójdą dalej, to je znajdą. Musimy zaczynać”.

Dał znak wakerom i natychmiast wysunęły się z zarośli lufy dwudziestu strzelb.

„Ognia!”

Huknęły strzały i kilku Komanczów padło ugodzonych śmiertelnie. Reszta zerwała się i popędziła do koni. Nastąpiła chwila straszliwego zamieszania, podczas której wakerzy nabili broń na nowo. Zabrzmiała druga salwa, prawie tak samo straszna w skutkach jak pierwsza. Nie ścigano tych niewielu Komanczów, którym udało się umknąć, zabrano tylko broń i amunicję poległym. Następnie odszukano ukryte w dolinie wierzchowce i zawrócono w stronę hacjendy. Apacz dosiadł konia jednego z poległych Komanczów.

Tymczasem hrabia Alonzo, opuściwszy staw, zszedł z góry, aby dostać się do jaskini skarbów królewskich. Ale znalazł tam tylko kupę odłamów skalnych, w której gorączkowo zaczął szukać przejścia. Przekonał się po chwili, że drogi do skarbów nigdy już nie odnajdzie.

Z dzikim przekleństwem na ustach opuścił gruzy i pospieszył na płaskowżgórze, aby Komancze nie musieli zbyt długo na niego czekać. Zaczął wchodzić na północny stok, kiedy naraz posłyszał tętent. Z kryjówki, w której schował się czym prędzej, dostrzegł ośmiu przejeżdżających Komanczów. Wyszedł z krzaków i zawołał:

„Wy dokąd?”

„Uff! Blada twarz! — rzekł jeden z nich. — Jedziemy w dolinę”.

„Czemu? Przecież wasi są na górze!”

„Nie żyją! — zgrzytnął Indianin. — Blade twarze napadły na nas, zginęło wielu wojowników i wódz, Czarny Jeleń. Byli to wakerzy z hacjendy, a sprowadził ich Apacz, Serce Niedźwiedzie”.

„Do stu piorunów! Przecież wisiał na drzewie!”

„Uwolnił się”.

„Niech go diabeł porwie! Jak się wydostał?”

„Pewnie oswobodziły go blade twarze. Gdybyś był przy nim pozostał, nie doszłoby do tego”.

„Do kroćset diabłów! Teraz wszystko przepadło!”

„Wszystko, tylko nie zemsta”.

„Tak, tylko nie zemsta — rzekł hrabia w zamyśleniu. — Cóż teraz zrobicie?”

„Wrócimy do naszych siedzib”.

„Po nowych wojowników?

„Tak”.

„Nie przyniósłszy ani jednego nieprzyjacielskiego skalpu? Bez zdobyczy?”

„Wielki Duch gniewał się na nas! Później zbierzemy dość skalpów i łupów”.

„A teraz nie wzięlibyście wielu pożytecznych i pięknych rzeczy?”

„Od kogo?”

„Ode mnie”.

„Od ciebie? Ty nawet konia nie masz! Cóż możesz nam dać?”

„Konia schwytam na pastwiskach hacjendy. Potem wrócę do stolicy, a wy będziecie mi towarzyszyli”.

„Do stolicy? Dlaczego?”

„Będziecie mnie bronili. Trudno odbyć samotnie taką drogę. Jeśli mnie doprowadzicie szczęśliwie, otrzymacie cenne podarunki”.

„Cóż ty posiadasz?”

„Jestem hrabią i wielkim wodzem, a u ojca mego jest wszystko, czego wam potrzeba”.

„Czy ma broń, proch i ołów?”;

„Ile zażądacie”.

„A paciorki i ozdoby dla naszych skwaw?”

„Także”.

To zachęciło widocznie czerwonoskórych.

„Dobrze! Odprowadzimy cię i będziemy strzec w drodze. Czy dasz każdemu z nas strzelbę, po dwa noże i dwa tomahawki oraz tyle prochu i ołowiu, ile się zmieści w naszych sakwach?”

„Dostaniecie to wszystko”.

„I dużo ozdób?”

„Dam wam tyle łańcuchów, pierścieni, szpilek i paciorków, że będziecie zadowoleni”.

„Howgh! Pójdziemy z tobą, ale dwaj wojownicy muszą się od nas odłączyć, aby udać się do naszych siedzib po mścicieli Komanczów. Zemsta nie powinna zasnąć”.

„To wybierzcie sobie tych dwu. Mnie i sześciu wystarczy”.

Wylosowano dwu wojowników, bo nikt nie chciał dobrowolnie wracać do rodzinnej wsi, by oznajmić o doznanej klęsce. Pozostałych sześciu wybrało sobie wodza, po czym postanowiono schwytać konia dla hrabiego.

Dwaj wysłańcy zamiast udać się prosto na północ, postanowili przez ostrożność pojechać okrężną drogą. Skręcili więc ku południowemu stokowi góry El Reparo, aby uniknąć spotkania z nieprzyjaciółmi. Ale to właśnie ich zgubiło.

Wakerzy pod dowództwem obydwu Indian wyjechali właśnie z lasu i mieli skręcić w dolinę, kiedy Apacz zatrzymał nagle konia.

„Ugh!” — zawołał wskazując przed siebie.

„To Komancze! — rzekł Czoło Bawole. — Warto by ich schwytać żywcem! Weźcie lassa do ręki!”

Kiedy dwaj jeźdźcy zbliżyli się, wakerzy wypadli z lasu. Komancze stropili się na chwilę, ale zaraz rzucili się do ucieczki. Na nic się to jednak nie zdało. Ścigający utworzyli półkole, które po chwili stało się kołem, i osaczyli zbiegów ze wszystkich stron.

Teraz Komancze pochwycili za broń, aby jak najdrożej sprzedać życie. Zranili kilku wakerów, ale wnet lassa owinęły się dokoła ich ciał i zostali ściągnięci z koni.

Apacz przystąpił do nich i rzekł:

„Liczba Komanczów bardzo zmalała, a i was aligatory połkną żywcem, jeśli nam nie odpowiecie”.

„Co chcesz wiedzieć?” — zapytał jeden z pojmanych.

„Ilu z was zostało przy życiu?”

„Ośmiu”.

„A gdzie tamtych sześciu?” „Z hrabią”.

„Gdzie on się znajduje?”

„Tego nie wiemy”.

Apacz wyciągnął nóż i zagroził:

„Jeśli nie powiecie prawdy, zerwę wam żywcem skórę z głów”.

„A jeśli powiemy?”

„W takim razie umrzecie śmiercią chwalebną”.

„Czy zostawisz nam skalpy i pochowasz nas z bronią?”

„Uczynię to, choć Komancze nie zasługują na ten zaszczyt”.

„Pytaj więc dalej”.

„Gdzie zatem jest hrabia?”

„Udał się na pastwiska bladych twarzy, aby tam ukraść konia”.

„A potem co zamierza uczynić?”

„Chce dostać się do stolicy, dokąd ma go odprowadzić sześciu Komanczów, których wziął do obrony swojej osoby”.

„Co im za to obiecał?”

„Strzelby, noże, ołów, proch i ozdoby dla skwaw”.

„W którym kierunku ruszył na pastwiska?” — zapytał Tekalto.

„Prosto na wschód”.

„Gdzie rozstaliście się z nim?”

„Tam, gdzie na północy góra styka się z doliną”.

„W takim razie wiem, gdzie był. Znajdę ślad jego. Powiedzieliście nam prawdę, a w nagrodę za to zginiecie śmiercią wojowników”.

Łowca bizonów podniósł strzelbę i dwa strzały huknęły jeden po drugim. Indianie nie drgnęli nawet, kiedy ujrzeli zwrócone do siebie wyloty luf, i po chwili leżeli bez życia na ziemi.

„Sanchez i Juanito zostaną tutaj, by pochować Komanczów i przykryć groby kamieniami, bo chcę dotrzymać danego słowa.— rzekł wódz. — My zaś pójdziemy śladem hrabiego; musimy go wreszcie pochwycić!”

Ruszyli w drogę, zostawiwszy dwu wakerów przy zabitych Komanczach. Bystrym oczom wodzów udało się wkrótce odnaleźć ślady hrabiego i jego sześciu towarzyszy. Wiodły one istotnie ku pastwiskom, których teraz nikt nie pilnował, ponieważ wszyscy wakerzy znajdowali się na hacjendzie. Okazało się, że Alonzo schwytał jednego konia, a potem puścił się prosto na południe. Śledzono jego trop jeszcze przez godzinę, ale wreszcie Czoło Bawole kazał stanąć.

„Teraz dalej nie pójdziemy — rzekł. — Potrzebują nas zapewne na hacjendzie, a nie mamy już wątpliwości, że hrabia rzeczywiście podążył do stolicy, bo ślady wiodą w tym kierunku. Nie ujdzie nam, znajdziemy go w mieście”.

Wrócili na hacjendę, gdzie zastali wakerów uprzątających zwłoki Indian i szańce, które usypano dla armat. Hacjendero wyszedł naprzeciw wodzów uśmiechając się radośnie.

„Dzięki Bogu, że przybywacie! — rzekł. — Niepokoiliśmy się już o was. Jak wam się powiodło?”

„Czarny Jeleń nie żyje — odrzekł Czoło Bawole — a z  jego wojowników uszło tylko sześciu”.

„Dokąd się udali?”

„Do stolicy. Odprowadzają tam hrabiego. Opuścił on okolice hacjendy, ale nie ujdzie przed naszą zemstą”.

„Dajcie mu spokój! Jest panem tego domu, a ja nie mogę się z nim prawować”.

Obaj wodzowie spojrzeli na hacjendera ze zdumieniem.

„Przecież on poprowadził Komanczów na hacjendę” — zauważył Czoło Bawole.

„Ja nie jestem Indianinem!” — odparł Arbellez.

„Pshaw! Biali nie mają wcale krwi w żyłach! Wy możecie przebaczyć hrabiemu, ale ja muszę z nim pomówić! A jak tam z naszym bratem, Grotem Piorunowym?”

„Zbudził się nareszcie”.

„Chcielibyśmy się z nim zobaczyć”.

Obaj wodzowie weszli do domu. Tekalto zaprowadził. Apacza do pokoju siostry, gdzie złożył złoto i klejnoty przeznaczone dla Helmersa. Zastali tam Karię leżącą w hamaku i patrzącą tępo przed siebie. Zauważywszy wchodzących zerwała się i zapytała:

„Przybywacie? Jako zwycięzcy?

„Tak”.

„A on? Czy aligatory go pożarły?”

„Nie” — odparł Czoło Bawole patrząc na nią badawczo.

„Nie? — spytała dziewczyna, a twarz jej spochmurniała. — Daliście umknąć łotrowi, który zasłużył na moją nienawiść?”

Czoło Bawole z radością stwierdził, że siostra myśli teraz tylko o zemście.

„Psy Komancze — rzekł — uwolniły go, a powiesiły nad stawem mego brata, wodza Apaczów”.

Dziewczyna spojrzała ze zdumieniem na Serce Niedźwiedzie.

„Wodza Apaczów? — zapytała. — Wszak on tu stoi!”

„Sam się wyswobodził, a potem zwyciężył Komanczów”.

Jako Indianka, Karia zrozumiała aż nadto dobrze, co się kryło w tych słowach.

„To bohater! — rzekła rzucając na Apacza pełne zachwytu spojrzenie. — A hrabia zdołał umknąć?”

„Udał się do stolicy. Odprowadza go sześciu Komanczów”.

Karia wyprostowała się i zapytała:

„A ty pozwoliłeś mu odjechać? Daj mi konia, a doścignę go i zabiję!”

Czoło Bawole uśmiechnął się zachwycony.

„Zostań tu! — rzekł. — Dogonimy go jeszcze. Ja ruszę za nim”.

„Czy zabijesz go, gdy się z nim spotkasz?”

„Tak. On znieważył córkę Mizteków i padnie z mojej ręki!”

„Albo z mojej!” — rzekł Apacz poważnie.

„Uff! Czy mój brat zechce mi towarzyszyć do miasta?” — zapytał łowca bizonów.

Serce Niedźwiedzie spojrzał na Indiankę, zobaczył blask jej oczu i odpowiedział:

„Karia jest siostrą Apacza i musi być pomszczona!”

Podał obojgu ręce, a oni uścisnęli je gorąco.

„Serce Niedźwiedzie jest naprawdę bratem wodza Mizteków — rzekł. Czoło Bawole. — Niechaj więc jedzie ze mną! Ale teraz chodźmy odwiedzić naszego białego przyjaciela!”

Obaj Indianie i Karia zabrali koce z kosztownościami i zanieśli je do pokoju chorego, który miał wprawdzie jeszcze obwiązaną głowę, ale patrzył przytomnie i wyciągnął do przyjaciół ręce na powitanie. Przy nim siedział hacjendero z córką.

„Leżałem długo, bardzo długo bez przytomności — powiedział Helmers. — Uderzenie pałką musiało być niezmiernie silne. Cud, że jeszcze żyję, a raczej wracam do życia”.

„Czy mój brat bardzo cierpi?” — zapytał Serce Niedźwiedzie.

„Bólu już nie czuję, tylko w głowie mi huczy. Ale jak wam poszło z Komanczami?”

Indianie usiedli i opowiedzieli wszystko Helmersowi. Zwierzyli mu się także z zamiaru ścigania hrabiego, żeby zemścić się na nim, jeśli nie w drodze, to w mieście. Chory przysłuchiwał się uważnie, po czym zapytał:

„Czy chcecie go zabić?”

„Tak — powiedział Czoło Bawole — ale przedtem zmuszę go do spełnienia obietnicy. Musi ożenić się z moją siostrą, Karią. Ona wyruszy z nami do stolicy. Nikomu nie wolno oszukiwać córki Mizteków, dziewczyny pochodzącej z rodu dawnych królów, wobec których biały hrabia jest niczym!”

„Chcesz więc uczynić ją żoną hrabiego, a zaraz potem wdową?”

„Tak”.

„Tego mój brat nie zrobi”.

„Czemu? Postanowiłem to i wykonam mój zamiar”.

„Czy znasz prawa bladych twarzy?”

„Co mnie obchodzą ich prawa!”

„W tym wypadku znaczą bardzo wiele. Nie znalazłbyś kapłana, który by się ośmielił złączyć to małżeństwo”.

„Ja go zmuszę!”

„Wówczas małżeństwo nie będzie ważne. Karia nie jest chrześcijanką i nie może zostać żoną chrześcijanina”.

„Czy to prawda?”

„Tak”.

„Uff, uff! W takim razie muszę porzucić mój zamiar, ale hrabia zginie tym pewniej. Czy wolno mi pokazać, co ci przyniosłem?”

Helmers skinął głową. Gdy rozwinięto koce, zabłysły świetnymi barwami wspaniałe kosztowności.

„Oto część skarbu królewskiego, którą ci przyrzekłem — rzekł Czoło Bawole. — Nie mogłeś zabrać tych klejnotów sam, a więc ja ci je przyniosłem”.

Helmers patrzył na iskrzące się kosztowności, ale w oczach jego nie było zachwytu.

„To twoje — rzekł Tekalto. — Jesteś teraz jednym z najbogatszych mężów wśród bladych twarzy. Ale oko twoje jest spokojne, a twarz się nie rozjaśnia! Czy nie odczuwacz radości?”

„Owszem, cieszę się bardzo, ale nie dla siebie, bo chcę nadal zostać westmanem i złoto mi niepotrzebne. Raduję się szczęściem mego brata, któremu poślę ten skarb. Korzystać z niego będzie nie tylko moja rodzina, lecz także wiele wdów i sierot mojej ojczyzny. Ja omal życiem nie przypłaciłem królewskiego złota. To drogi i niebezpieczny kruszec, dlatego rozumiem, że czerwoni mężowie nie chcą o nim nic wiedzieć. Nie mogę jednak jeszcze powiedzieć, czy ten dar przyjmę, czy nie”.

„Czemu? Jakie mogą być powody odmowy?” — pytał Tekalto zdziwiony.

Helmers przesunął powoli dłonią po twarzy, spojrzał badawczo na swych obu przyjaciół i odrzekł:

„Może obaj wodzowie, Serce Niedźwiedzie i Czoło Bawole, niezupełnie mnie zrozumieją, bo są wojownikami, którzy zwykli kierować się tylko prawem odwetu. Ja jednak myślę inaczej, gdyż od dawna jestem przyjacielem Winnetou i Old Shatterhanda, którzy zawsze gotowi są przebaczyć nieprzyjaciołom. Wiem, że w pewnych okolicznościach nie wolno wojownikowi zawahać się przed zniszczeniem wroga. Kiedy szło o ocalenie seniority Emmy i Karii, strzelałem do Komanczów bez namysłu. Ale teraz niebezpieczeństwo minęło, nieprzyjaciel jest zwyciężony i dalszy rozlew krwi byłby nie tylko zbyteczny, lecz wprost nieludzki. Z dwustu Komanczów tylko nieznaczna liczba zdołała się ocalić. Czy nie dość popłynęło krwi? Czy hrabia was zabił, czy też przelał krew waszą? Czy chwile, kiedy wisiał nad stawem, nie były dlań gorsze od śmierci? Zdaje mi się, że wiele grzechów w ten sposób odpokutował”.

„Jak to?” — spytał Tekalto.

Chciał mówić dalej, lecz Helmers przerwał mu:

„Niech mój brat mnie posłucha! Jeśli hrabia dopuści się jeszcze czegoś złego względem was — wtedy go zabijecie. Nie będę miał nic przeciwko temu. Ale teraz życzę sobie, żebyście go nie ścigali i proszę was o to usilnie. Jeśli spełnicie moje życzenie, przyjmę ten dar od ciebie; w przeciwnym razie — nie”.

„Czy naprawdę tak uczynisz?”

„Tak. Wiesz przecie, że słowa zawsze dotrzymuję. Nie zostawiajcie mnie długo w niepewności, lecz naradźcie się zaraz. Spełniając moje życzenie, sprawicie mi nie mniejszą radość niźli złotem, na którym jest tyle ludzkiej krwi”.

„Uff! Mój brat tak chce; naradzimy się więc zaraz”.

Wstał i wyszedł wraz z siostrą i Apaczem. Emma podała Helmersowi rękę, mówiąc:

„Jesteście szlachetnym człowiekiem, senior Antonio! Z serca wyjęliście mi te słowa i dziękuję wam za to. Pójdę teraz za waszymi przyjaciółmi i poproszę ich o to samo co wy. Życzenia dwóch osób łatwiej się spełniają niż jednej”.

Emma wyszła w towarzystwie ojca. Po kwadransie powrócili wszyscy, a Tekalto oświadczył patrząc z podziwem na Helmersa:

„Zwyciężyłeś, a dopomogły ci w tym imiona Winnetou i Old Shatterhanda. Seniorita prosiła nas także, przeto wyrzekamy się zemsty. Wódz Mizteków, Czoło Bawole, nie zaniechał nigdy czegoś, co postanowił uczynić.- Dzisiaj wyrzeka się swoich zamiarów po raz pierwszy. Krew już więcej nie popłynie, możesz spokojnie wziąć złoto z królewskiego skarbu”.

„Tak. Zmarnowało się przez nie wiele istnień, niechże więc teraz licznej rzeszy  ludzi przyniesie szczęście i błogosławieństwo. Dziękuję wam za to”

Koniec wersji demonstracyjnej.

VII. PIRAT

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VIII. NIEROZŁĄCZNI PRZYJACIELE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IX. SZAKO-MATTO

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

X. KOLMA-PUSZI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XI. W NIEDŹWIEDZIEJ DOLINIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XII. POD CZARCIĄ GŁOWĄ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej