Joseph Conrad

OPOWIEŚĆ

Konwersja: Nexto Digital Services

OPOWIEŚĆ

Joseph Conrad

tłum. Teresa Sapieżyna

Za dużym, o jednej szybie oknem światło wieczorne dogasało zwolna wielkim prostokątem bezbarwnej jaśni, obrzeżonym gęstniejącymi mrokami pokoju.

Pokój był długi. Nieodparty przypływ nocy przenikał aż do najodleglejszej jego części, gdzie poszept męskiego głosu, namiętnie przerywanego i namiętnie wznawianego, zdawał się ścierać ze szmerami odpowiedzi, pełnych nieskończonego smutku.

W końcu szmery odpowiedzi przycichły. Powolnym ruchem podniósł się z kolan obok głębokiej, niewyraźnie majaczącej sofy, w której zacierały się kształty spoczywającej na niej kobiety, i stanął wysoki pod niskim sklepieniem. Był cały ciemny prócz jaskrawo odrzynającej się bieli kołnierzyka poniżej kształtu głowy oraz nikłego, przelotnego skrzenia metalowych guzików, co tu i ówdzie migotały na jego mundurze.

Stał nad nią przez chwilę, męski i tajemniczy w swej nieruchomości, zanim usiadł na pobliskim krześle. Widział tylko nikły zarys jej odwróconej twarzy i opuszczone na czarną suknię jej blade ręce, co przed chwilą oddawały się jego pocałunkom, a teraz były jakby nazbyt znużone, żeby się poruszyć.

Nie śmiał się odezwać, wzdrygając się, jak zazwyczaj czynią mężczyźni przed prozaicznymi koniecznościami życia. I jak zwykle, kobieta zdobyła się na odwagę. Głos jej rozległ się pierwszy — niemal konwencjonalnie — chociaż jej istota drżała jeszcze od sprzecznych wrażeń.

— Opowiedz mi coś — rzekła.

Ciemność ukryła jego zdumienie i uśmiech, co po nim nastąpił. Czyż nie powiedział jej właśnie wszystkiego, co warto powiedzieć na świecie — i to nie po raz pierwszy!

— Cóż mam ci opowiedzieć ? —- spytał głosem poniekąd spokojnym. Począł odczuwać względem niej wdzięczność za coś, co było jakby zakończeniem w jej tonie i koiło nerwowe napięcie.

— Czemużbyś nie miał opowiedzieć mi powiastki?

— Powiastki! — Naprawdę osłupiał ze zdumienia.

— Tak jest. Czemu by nie ?

W słowach tych odezwała się lekka pustota, nakaz kapryśnej woli ukochanej kobiety, która jest kapryśną jedynie dlatego, że czuje się prawem, kłopotliwym niekiedy, a zawsze trudnym do ominięcia.

— Czemuż by nie? — powtórzył przedrzeźniając ją z lekka, jak gdyby żądała od niego, żeby dał jej gwiazdkę z nieba. Ale był już nieco zły na nią, za tę kobiecą ruchliwość, co równie łatwo rozdziewa się z wrażeń, jak ze strojnych sukien.

Słyszał, jak przemówiła nieco niepewnie, z jakąś pierzchliwą intonacją, co przypomniało mu nagle pląs motyli:

— Dawniej opowiadałeś mi nieraz... swe... swe proste i... zawodowe... powiastki bardzo dobrze. Lub przynajmniej tak dobrze, iż były dla mnie zajmujące. Rozporządzałeś niejakim... rodzajem artyzmu... za czasów... za czasów przedwojennych.

— Naprawdę ? — rzekł z mimowolnym smutkiem. — No, cóż na to poradzić, że wojna się przedłuża — mówił dalej takim martwym, jednostajnym tonem, iż uczuła, że lekki ziąb ogarnia jej ramiona. A jednak nie odstępowała od swego. Nie ma bowiem rzeczy bardziej nieustępliwej na świecie od kobiecego kaprysu.

— Może to być powiastka nie z tego świata — tłumaczyła mu.

— Chciałażbyś powiastki z innego, lepszego świata ? — spytał z łatwym do zrozumienia zdziwieniem. — Wywołajże duchy tych, co już tam odeszli.

— Nie. Nie ten miałam na myśli. Miałam na myśli inny — jakiś inny świat. W przestworzach — nie w niebie.

— No, to mi ulżyło. Ale zapominasz, że mam tylko pięć dni urlopu.

— Wiem. Ja także wzięłam pięć dni urlopu od... moich obowiązków.

— Lubię to słowo.

— Które słowo ?

— Obowiązek.

— Bywa ono okropne niekiedy...

— Oh, to dlatego, iż wydaje ci się on ciasnym. Ale tak nie jest. Zawiera on w sobie nieskończoności i... i przeto...

— Cóż to za gwara?

Koniec wersji demonstracyjnej.