Konwersja wykonana przez firmę Netpress Digital Sp. z o. o.

Spis treści

I

II

OSOBISTA ROZMOWA

Grin Aleksander S.

I

Stary umierał. Był prawie ślepy, swoją sytuację traktował z nieco zabawną dumą człowieka, który długo i do syta oddychał gorącym płomieniem życia. Dlatego właśnie Mawrey go szanował.

Dom, w którym mieszkali, stał na granicy dwóch pustkowi — stepu i lasu. Do najbliższego osiedla w dół rzeki były dwa dni drogi. W osiedlu tym znajdował się drugi — jeszcze ważniejszy dla Mawreya niż własny — dom z białymi firaneczkami. Mieszkała tam osoba w łatanych sukniach, ale zdaniem Mawreya godna nosić strój z księżycowych promieni — Katarzyna Lohar.

Mawreya żywił jego karabin. Ale tego nie wystarczyło, ażeby z rąk jego narzeczonej zeszły grube, bolące pęknięcia i ażeby stał się spokojny napięty, zatroskany wyraz jej oczu. Dlatego też zastawił w dwójnasób sideł na kuny i bobry niż w roku zeszłym. Skórki, które zdobył, wisiały w schowku urządzonym na wysokim drzewie. Przed miesiącem nieznany złodziej, przechodząc tą okolicą w nieobecności Mawreya, wlazł na drzewo, wziął skórki i znikł, a Mawrey po tym przesiedział cały dzień z opuszczoną na ręce głową.

Myśliwy nie wiedział, kim był starzec, który umierał w jego chacie. Przywieźli go na brzeg ludzie spławiający drzewo; wprosił się płynąć z nimi, ale zachorował po drodze wprawiając tym wesołych chłopców w ponury nastrój. Osądziwszy, że sprawy starego i tak stoją kiepsko, poprosili go, żeby wsiadł do łódki i oczekiwał śmierci na lądzie.

— Płynąłem do krewnych w Alambo — rzekł z rana do Mawreya — każdy powinien mieć krewnych. Spodziewałem się, że kogoś tam odnajdę.

Wieczorem powiedział:

— Niech pan podejdzie i słucha.

Mawrey nabił tytoniem dwie fajki, ale umierający odmówił palenia.

— Dziś znieruchomieję — ciągnął stary — niech się pan tym nie martwi, bo w swoim czasie czeka pana to samo. Dawał mi pan jeść i pić w ciężkich dla mnie chwilach. Chcę się panu odwdzięczyć.

— To zbyteczne — odparł Mawrey.

— Wykonanie ostatniej woli jest obowiązkiem i dlatego nie musi się pan ze mną sprzeczać. W Alambo mieszka znany milioner Gordon.

— Słyszałem o nim.

— Tak. Kiedy był w nędzy, pożyczyłem; mu bez weksla tysiąc złotych dukatów.

— To dobrze.

— Potem się wzbogacił.

— Z pańskich pieniędzy?

— Wiadomo. To łobuz i kanciarz. A ja zbiedniałem.

— To źle — rzekł Mawrey.

— Zapewne — zgodził się stary. — Zażądałem, aby zwrócił mi pieniądze. Od dnia, kiedy ich zażądałem, aż do dnia dzisiejszego minęło dziesięć lat. Nie dał mi ani grosza.

— Dlaczego?

— Ja również tego nie rozumiem. To jakieś zaćmienie umysłu właściwe ludziom bogatym, nawet bardzo bogatym.

— Co więc teraz robić?

Starzec wyciągnął ołówek, świstek papieru i napisał: „Tysiąc złotych dukatów, któreś ty, Gordon, wziął kiedyś ode mnie, gdy nie miałeś co jeść, masz oddać Mawreyowi. Niegdyś «twój» Robertson".

— Niech pan weźmie — powiedział — pieniądze należą do pana. Musi oddać.

— Ale pan pewno ma jakichś krewnych? — zapytał Mawrey.

— O, nie! — stary usiłował uśmiechnąć się. — Nie, nie mam nikogo.

Mawrey protestował. Stary upierał się. Zgodę nakazywał charakter sytuacji.

— Dobrze — rzekł wreszcie myśliwy. — Co mam jeszcze przekazać Gordonowi?

— Że jest łajdakiem — powiedział umierający odwracając się do ściany; zasnął i już się nie obudził.

Koniec wersji demonstracyjnej.

II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej