Katherine Mansfield

PAŃSTWO GOŁĘBIOWIE

Konwersja: Nexto Digital Services

PAŃSTWO GOŁĘBIOWIE

Katherine Mansfield

Ma się rozumieć, że wiedział — nikt nie mógł wiedzieć o tym lepiej — że nie miał ani cienia nadziei, ani cienia. Sama myśl o tym była niedorzeczna. Tak niedorzeczna, że nie dziwiłby się wcale, jeśliby, jej ojciec... no, nie dziwiłby się wcale niczemu, cokolwiek by jej ojciec zechciał uczynić. W rzeczy samej, nic innego tylko desperacja, nic innego tylko świadomość, że to jest bezwzględnie jego ostatni dzień w Anglii, Bóg wie na jak długo — skłoniła go, by to zrobił. Ale nawet teraz... Wybrał z komody niebiesko-kremowy krawat i siadł na brzeżku łóżka. Przypuśćmy, że odpowie: „Co za impertynencja!" Czyby go to zdziwiło? „Ani trochę" — zadecydował podnosząc miękki kołnierzyk i zakładając krawat. Spodziewał się, że powie coś w tym rodzaju. Gdy patrzył na to zupełnie trzeźwo, nie wyobrażał sobie, co by innego mogła powiedzieć.

Otóż właśnie... Nerwowo zawiązał krawat przed lustrem, przygładził włosy obiema rękami, wyłożył klapy przy kieszeniach marynarki. Zarabia od 50C do 600 funtów rocznie na fermie owocowej — ze wszystkich miejsc na świecie akurat w Rodezji! Nie ma kapitału. Nie odziedziczy ani pensa. Nie ma nadziei, aby dochód jego zwiększył się przynajmniej w ciągu czterech najbliższych lat. Co do wyglądu i tym podobnych rzeczy, to w ogóle nie wchodzi w rachubę. Nie mógłby się nawet szczycić doskonałym zdrowiem, gdyż Wschodnia Afryka tak go ścięła z nóg, że musiał wziąć sześciomiesięczny urlop. Wciąż jeszcze był strasznie blady, a tego popołudnia bardziej niż zwykle — jak stwierdził nachylając się i spoglądając w lustro, Wielkie nieba! Co się stało? Włosy jego miały nieomal jasnozielony odcień. Do diabła, w każdym razie nie ma przecież zielonych włosów;, to by było trochę za wiele. Ale w tej chwili zielone światło zadrżało w lustrze: to był cień od drzewa na dworze. Reggie odwrócił się, wyjął papierośnicę, ale przypomniawszy sobie, jak jego matka nie cierpi palenia w sypialni — odłożył papierośnicę z powrotem i podszedł do komody. Nie, ani rusz nie może wymyślić nawet jednej rzeczy przemawiającej na jego korzyść, podczas gdy ona... Ach... Zatrzymał się nieruchomo, skrzyżował ramiona i oparł się mocne o komodę.

Ale pomimo jej pozycji w świecie, majątku ojca, faktu, iż była jedynaczką i niewątpliwie najpopularniejszą panną w okolicy, pomimo jej urody i rozumu... Rozumu To coś więcej niż rozum; nie było doprawdy rzeczy, której by nie potrafiła zrobić. Wierzył głęboko, że w razie potrzeby mogłaby stać się geniuszem w każdej dziedzinie. Lecz rodzice ją ubóstwiali, a ona ich — i tak samo zgodziliby się, żeby pojechała w tę daleką drogę, jak... Mimo tego wszystkiego kochał ją tak ogromnie, że nie mógł wyzbyć się nadziei. Ale czy to była nadzieja? Czy może to dziwne, nieśmiałe pragnienie, by mieć możność opiekowania się nią, móc starać się o to, aby ona miała wszystko, czego zapragnie, i aby nic, co nie jest doskonałe, nie znalazło do niej dostępu — jest po prastu miłością?! Jak on ją kocha! Przycisnął się mocno do komody i szepnął do niej: — Kocham ją, kocham. — Przez chwilę znajdował się z nią razem w drodze do Umtali. Jest noc... Ona śpi w kąciku. Jej delikatny podbródek-wtulony jest w miękki kołnierz. Złocistobrązowe rzęsy spoczywają na policzkach. Wpatruje się w jej delikatny nosek, skończenie piękne usteczka, uszko jak u dziecka i złocistobrązowy lok przykrywający je do połowy. Przejeżdżają przez dżunglę. Jest gorąco, ciemno i bardzo daleko. Wtem ona budzi się i pyta: „Czy spałam?" A on na to: „Tak. Czy czujesz się dobrze? Pozwól mi..." — Zwraca się w jej stronę. Nachyla się nad nią.

Koniec wersji demonstracyjnej.