Karol May

PANTERA POŁUDNIA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

W MROKACH PIRAMIDY

POŚCIG

NIEDŹWIEDZIE SERCE I BAWOLE CZOŁO

WYWIADOWCY

OCALENIE

ZAGINIENI

PANTERA POŁUDNIA

PANTERA POŁUDNIA

Karol May

W MROKACH PIRAMIDY

Następnego ranka dotarli do upragnionego stawu, przy którym urządzono postój. Konie rozsiodłano. Zwierzęta chciwie piły wodę i pasły się na otaczających staw łąkach. Członkowie wyprawy posilali się również. Po pewnym czasie, gdy konie wypoczęły, ruszono w dalszą drogę. Stopniowo krajobraz zaczął się zmieniać, tu i ówdzie pojawił się skrawek pastwiska lub kępa drzew. Nad wieczorem natrafili nawet na spory las. Następnego ranka dotarli na skraj pustyni. Wjechali w wąską przełęcz, która wkrótce przeszła w dolinkę. Tu się zatrzymali na dłuższy odpoczynek, zamierzali bowiem jechać aż do nocy.

Obok dolinki, w ustronnej szczelinie skalnej, Verdoja zostawił trzech ludzi, aby czatowali na Sternaua; liczył, że zatrzyma się on tu dłużej w poszukiwaniu śladów obozowiska. Nie spodziewano się go wcześniej aniżeli wieczorem dnia następnego, do tego zaś czasu miał Verdoja przysłać resztę swych ludzi.

Znowu ruszyli. Dolina przerodziła się wkrótce w szeroką równinę pokrytą żyznymi pastwiskami. Droga, którą obrali, była bezpieczna, bo prawie nie uczęszczana. Minął dzień. Nie natknęli się na żadną hacjendę, choć można było przypuszczać, że w pobliżu znajduje się jakiś folwark. Gdy zapadł mrok, zatrzymali się przed wysoką, potężną bryłą w kształcie piramidy, której podstawę otaczały odłamy skał i krzewy. Ver.doja zagwizdał. Coś poruszyło się w krzakach. Wyszedł z nich jakiś człowiek.

— Czy posłaniec mój był u ciebie?   — zapytał Verdoja.

— Tak, panie — odparł zapytany. — Przyniósł mi pański list. Wszystko przygotowane. Mam i światło.

— Więc prowadź mnie. Reszta niech czeka, aż wrócę.

Podszedł do Emmy, skrępował jej ręce na plecach i przeciął sznury, którymi była przywiązana do konia. Nie stawiała żadnego oporu. Założywszy jej przepaskę na oczy, Verdoja wziął dziewczynę na ręce. Po odgłosie jego kroków zorientowała się, że są w jakimś głuchym pomieszczeniu. Czuła, że niesie ją to w górę, to w dół; powietrze stawało się coraz cięższe. Wreszcie usłyszała trzask zamykanych drzwi i Verdoja postawił ją na ziemi. Gdy odsłonił jej oczy, w świetle latarki trzymanej przez niego w ręku ujrzała coś w rodzaju skalistej celi, szerokiej na metr i trzy ćwierci, na dwa i pół metra długiej i dwa wysokiej. Nie było w niej nic prócz wiązki słomy, dzbanka, kawałka suchego placka i dwóch łańcuchów przymocowanych do ścian.

— No, jesteśmy na miejscu — rzekł triumfująco eks-rotmistrz. — Nigdy stąd nie uciekniesz. Dlatego uwolnię cię z więzów.

Zwycięskim spojrzeniem obrzucił od stóp do głów postać Emmy.

— Ależ, senior, cóż takiego uczyniłam, że mnie porwałeś i tutaj umieściłeś? — zapytała pełna lęku i trwogi.

— Ukradłaś moje serce. Będziesz mi za to posłuszna. Wyciągnął rękę, by ją objąć.

— Nigdy, łotrze! — zawołała, odsuwając się z odrazą.

— No, no, zaraz cię przekonam, że się mylisz. Znowu przysunął się do niej. Wtedy chwyciła go za pas i wyciągnęła jego sztylet.

— Precz! Będę się bronić!

Cofnął się o parę kroków. Po chwili chwycił go szyderczy śmiech.

— Sztylet w tej ręce jest mniej groźny od szpilki. No, oddaj go natychmiast!

Chciał jej go odebrać, a ponieważ miał tylko jedną sprawną rękę, postawił na ziemi latarkę. Emma wykorzystując to zamierzyła się na niego, mówiąc:

— Jestem słabą dziewczyną, ale pan ma tylko jedną rękę. Nie waż się mnie dotykać.

Verdoja się zawahał. Wtedy zza drzwi odezwał się służący.

— Czy mam pomóc, senior?

— Tak. Odbierz jej sztylet!

Emma czuła, że nie zdoła się obronić, ale rozpacz dodawała jej sił. Przykładając sztylet do swej piersi, zawołała:

— Jeśli odważysz się mnie dotknąć, zabiję się!

Miała przy tych słowach tak zdecydowany wyraz twarzy, że Verdoja uwierzył. Nie chciał jej śmierci. Dlatego wstrzymał służącego, który już zamierzał wykonać polecenie pana.

— Zostaw ją w spokoju. Głód jest najlepszym środkiem, złamie jej upór. Dopóki nie będzie posłuszna, nie dostanie nic do jedzenia. No, teraz chodźmy!

Podniósł z ziemi latarkę i obaj opuścili więzienie. Drzwi zaryglowali potężnymi zasuwami, by uniemożliwić ucieczkę.

Tak więc Emma pozostała sama w wąskiej, ciemnej celi. Za posłanie miała jej służyć brudna słoma. Świeże powietrze niemal wcale nie docierało tutaj. Była skazana na głód, kawałek bowiem placka ryżowego, leżącego obok dzbana z cuchnącą wodą, nie mógł jej wystarczyć na długo.

Podczas podróży udało się jej zamienić kilka słów z Karią. Indianka radziła, by się w jakiś sposób postarała o broń. Teraz przekonała się, jak słuszna była to rada. Jeszcze kurczowo trzymała sztylet w ręce, zdecydowana nie oddać go nigdy. Długa, męcząca jazda i ostatnie zajście z eks-rotmistrzem tak ją wyczerpały, że z płaczem padła na słomę. Zdana na łaskę i niełaskę bezdusznego łotra, jedyną nadzieję pokładała wre Władcy Skał.

Verdoja wrócił w towarzystwie służącego do najemników, oczekujących u wejścia do piramidy. Była to stara budowla meksykańska, wzniesiona na skalistym fundamencie i zbudowana z cegieł. W skale, jeszcze przed przystąpieniem do budowy piramidy, wydrążono szereg cel połączonych ze sobą za pomocą korytarzy. Piramida miała również krużganki, w których móżnowładcy i książęta upadłego państwa przechowywali swe tajemnice i urządzali uczty. Cegły pokruszyły się z biegiem lat i pomiędzy nimi zaczęły rosnąć rośliny. To jeszcze bardziej dewastowało budowlę. Górną jej część uszkodziły wichry, wyglądała więc teraz jak wzgórze od podstawy aż do szczytu porośnięte krzewami. Burze i deszcze nie zdołały jednak zniszczyć wnętrza. Cele i krużganki zachowały się w dobrym stanie, były równie mocne jak przed setkami lat. Budowla ta leżała pośrodku posiadłości należących do przodków eks-rotmistrza. Jeden z nich przez długi czas szukał wejścia do piramidy, aż w końcu znalazł je wśród kupy kamieni i cegieł. Nie rozgłaszał tego wśród ludności; sekret pozostał w rodzie, przechodząc z ojca na syna. Z biegiem lat we wnętrzu piramidy zaczęły dziać się rzeczy, które ukrywano przed światłem dziennym i przed prawem. Służący, który prowadził Verdoja i Emmę, był strażnikiem starej budowli i zaufanym jej obecnego właściciela. Obydwaj strzegli tajemnicy jak najstaranniej i wiedzieli, że mogą liczyć na siebie.

Gdy Verdoja wyszedł z piramidy, odwiązano z konia Indiankę Karię. Zasłonięta jej oczy. To samo uczyniono z porucznikiem Parderem mimo jego protestów. Verdoja oświadczył mu, że nikomu nie może pokazać wejścia do piramidy. Dodał jednak, że wewnątrz piramidy Pardero będzie mógł zdjąć opaskę i poruszać się swobodnie.

Strażnik prowadził Karię, a Verdoja porucznika. Doszli do celi, w której znajdowała się Emma. Obok wydrążona była druga, prawie taka sama, otworzyli ją, aby umieścić w niej Indiankę.

— Pójdę po resztę jeńców — rzekł Verdoja do Pardera. — Zostawiam cię z nią. Gdy skończycie, wyjdź na korytarz i zawołaj.

Po tych słowach oddalił się wraz ze strażnikiem. Pardero zdjął przepaskę z oczu Karii i uwolnił z więzów jej ręce, odzyskała więc swobodę ruchów. Miał przy sobie latarkę, przy jej świetle pożerał namiętnym wzrokiem piękną Indiankę.

— Teraz nikt mi cię nie zabierze — wycedził po chwili. Oczy jej zabłysły dumą i gniewem. Córka sławnego

wodza, siostra nie mniej sławnego Bawolego Czoła, nie czuła strachu przed wrogiem, kaleką bez ręki.

— Tchórz! — rzekła z największą pogardą.

— Co takiego? Nazywasz mnie tchórzem? — uśmiechnął się ironicznie. — Czyśmy was nie zwyciężyli? Czy nie pojmaliśmy i nie przyprowadzili aż tutaj?

— Schwytaliście nas podstępem podczas snu. Prawdziwy mężczyzna nie walczy z kobietami. Czy Sternau wam nie umknął? Nie potrafiliście go zatrzymać. Jesteście jak wilki prerii, które rzucają się na ofiary nocą, korzystając z przeważającej siły, i które wyć zaczynają ze strachu, kiedy usłyszą choćby jeden strzał. Jestem dziewczyną, mimo to boję się ciebie mniej niż brzęczącego nad uchem chrząszcza, którego mogę zgnieść dwoma palcami.

— Milcz! Jesteś w mojej mocy i od ciebie tylko zależy, czy cię zniszczę, czy też poprawię twoje położenie.

— Ty mógłbyś mnie zniszczyć?! Nie jesteś tym, który by mógł pokonać siostrę Bawolego Czoła. Będziesz zgubiony, gdy tylko mnie dotkniesz.

Stała przed nim groźnie z podniesionym ramieniem. Podszedł bliżej, chcąc ją objąć. Karia myślała tylko o tym, aby zdobyć jakąkolwiek broń, nie cofnęła się więc ani o krok. Przeciwnie, postąpiła naprzód, błyskawicznym ruchem chwyciła oburącz za jego pas i zanim się zdołał zorientować/wyrwała mu sztylet i rewolwer. Niemal równocześnie zadała Parderowi uderzenie tak mocne, że zamroczony potoczył się ku drzwiom. Skierowała teraz ku niemu lufę rewolweru, trzymając w lewej ręce błyszczący sztylet.

— Bestio! Czekaj, już ja cię poskromię! — wrzasnął zamierzając rzucić się na nią.

— Ani kroku dalej! — krzyknęła.

— Dziewczyny nie strzelają tak prędko! — zawołał. Nim jednak doskoczył do niej, padł strzał! Pardero chwycił się za brodę, głośno zawodząc. Kula Karii przestrzeliła mu szczękę.

— Diablico przeklęta, zapłacisz mi za to! —wykrztusił zachłystując Się krwią. Prawą ręką zasłonił ranę, a lewą zamierzył się na Indiankę.

Błysnął sztylet. Ze straszliwą szybkością kilkakrotnie zanurzyła go aż po rękojeść w piersi napastnika.

— O Dios! — wycharczał Pardero, chwiejąc się na nogach.

— Idź do piekła! — Indianka po raz ostatni dźgnęła go sztyletem trafiając w serce. Pardero padł na kolana, a potem runął ha legowisko ze słomy. Uklękła przy nim, zabrała mu drugi rewolwer, torbę z amunicją, zegarek i torbę z prowiantem, przewieszoną przez ramię.

W tym momencie rozległo się głośne pukanie w ścianę.

— Kto tam? — zapytała.

— To ja, Emma, jestem tu obok.

Karia wydała okrzyk radości i chwyciwszy latarkę, po chwili znalazła się pod drzwiami przyległej celi. Musiała natężyć wszystkie siły, aby odsunąć stare, zardzewiałe rygle. Gdy wreszcie dała sobie z nimi radę, Emma padewia jej w objęcia.

— Masz broń i światło? Jesteś wolna?

— Jestem uzbrojona, ale jeszcze nie jestem wolna — odpowiedziała Indianka. — Pukałaś przed chwilą. Czy wiedziałaś, że jestem w pobliżu?

— Słyszałam dwa głosy, męski i kobiecy, pomyślałam więc, że kobiecy należy do ciebie. Później padł strzał. Kto to strzelał?

— Ja. Najpierw przestrzeliłam porucznikowi szczękę, potem przebiłam go sztyletem.

— Mój Boże, to okropne!

— Okropne? O nie! Była to konieczna obrona. Teraz nie pozwolimy się już zamknąć! Czy masz broń przy sobie?

— Mam ten sztylet. Wyrwałam go rotmistrzowi.

— Widzę, że i ty potrafisz zdobyć się na odwagę. Masz tu jeszcze rewolwer. Chodź, przeszukamy korytarz.

Szły przez ponure sklepienie w kierunku, z którego je przyprowadzono. Korytarz był wąski i niski, powietrze w nim duszne i stęchłe. Karia, idąca przodem, nagle stanęła i aż krzyknęła z radości:

— Znalazłam coś! Nie będziemy głodować. Patrz!

Przy podmurowaniu korytarza, w głębokim, kwadratowym otworze leżał zapas tortillas, jak nazywają Meksykanie swe płaskie placki ryżowe. Obok stała wielka butelka napełniona jakimś płynem. Poświeciwszy latarką, Emma stwierdziła, że jest to oliwa.

— Jakie szczęście! — zawołała. — Myślałam już, że umrę z głodu.

— Teraz już głód nam nie grozi. Mamy placki i torbę z żywnością, którą zabrałam Parderowi. Chodźmy dalej!

— Czy nie narażamy się na niebezpieczeństwo, krążąc po tych korytarzach? Nietrudno tu zabłądzić.

— Nie, wiem dokładnie, skąd przyszłyśmy. Miałam wprawdzie oczy zawiązane, ale czułam, że drzwi mojej celi otwierały się w kierunku, z którego nas przyprowadzono.

Posuwały się wolno. Dotarły wreszcie do drzwi z ciężkim, żelaznym ryglem mocno naoliwionym. Drzwi były przymknięte. Gdy je otworzyły, wydostały się na drugi korytarz, tworzący z pierwszym kąt prosty. Karia ostrożnie zbadała drzwi. Miały rygle z obu stron, można je było zamykać od wewnątrz i od zewnątrz.

— Wszystko tu doskonale przygotowano wcześniej — stwierdziła. — Zewnętrzny rygiel miał służyć do tego, aby zamknąć korytarz prowadzący do naszych cel, wewnętrzny zaś miał uniemożliwić wejście tym, którzy by nas chcieli uwolnić.

— Groza mnie przejmuje, jaki to los miał nas spotkać.

— Szczęście, żeśmy go uniknęły.

— Ale co dalej?

— Nie traćmy nadziei. Sternau będzie nas szukać i może odkryje to więzienie. Mamy broń, amunicję, oliwę i żywność. Możemy się bronić. Gdybym tylko wiedziała, gdzie mamy się zwrócić: na prawo czy na lewo?

— Słuchaj! — Emma przerwała jej szeptem. Przyczaiły się, nasłuchując zbliżających się kroków.

— Wracajmy — zdecydowała Karia.

Prędko przekradły się z powrotem i zaryglowały drzwi celi. Ktoś zbliżył się, lecz minął ją. Lekko tylko uderzył w drzwi, jakby chcąc się przekonać, czy są otwarte, czy zamknięte.

— To były kroki kilku ludzi — szepnęła Emma.

— Tak, o ile mnie słuch nie myli, czterech — dodała Karia. — To chyba Verdoja i strażnik, którzy prowadzą Mariana i seniora Ungera. O, zatrzymali się. Słuchaj, o czym mówią!

Rozległ się głos eks-rotmistrza:

— Stać, jesteśmy na miejscu. Jednego tu, drugiego obok. Jazda!

Minęło kilka minut w zupełnej ciszy, po czym rozległ się zgrzyt rygla. Po chwili usłyszały kroki dwóch ludzi. Zatrzymawszy się przed drzwiami celi Karii, usiłowali je otworzyć.

— Ach, zamknął! — roześmiał się Verdoja.

— To już było zbyteczne — mruknął strażnik. — Teraz musimy czekać.

— Nie chce widać, byśmy mu przeszkadzali. Ale nie mam wcale zamiaru liczyć się z Parderem.

— A gdy zechce wrócić?

— Niech czeka cierpliwie na nas!

— A jeżeli zacznie biegać po korytarzach i zabłądzi albo zobaczy coś, czego widzieć nie powinien?

— Zamkniemy kolejne drzwi, wtedy będzie mógł się dostać tylko do następnego korytarza i będzie musiał czekać, aż przyjdziemy po niego.

— A jeżeli wyjdzie z celi tylnym wyjściem?

— Wtedy również niedaleko zajdzie. Tamtych drzwi nie potrafi otworzyć, nie zna przecież ich tajemnicy. Chodź, za godzinę przyjdziesz po niego!

Odeszli. Dziewczyny odetchnęły z ulgą. Na myśl bowiem, że mogą być znowu schwytane, serca biły im niespokojnie. Kiedy kroki umilkły, Emma zapytała:

— Co teraz?

— Uwolnimy Mariana i Ungera. We czworo nie będziemy musieli się ich obawiać.

Emma odryglowała zasuwę i wyszły na poprzeczny korytarz. Szły dość długo, aż znalazły się przed dwojgiem sąsiadujących ze sobą drzwi. Karia zapukała do jednych. Nikt nie odpowiadał. Zapukała więc do sąsiedniej celi — również nikt nie odpowiedział. Odsunęła rygiel i oświetliła latarką wnętrze. Światło padło na męską postać przykutą do ziemi dwoma łańcuchami.

— Senior Unger! — zawołała. — Dlaczego pan nie odpowiadał na moje pukanie?

Zabrzęczały łańcuchy. Unger poruszył się, ogromnie zaskoczony. Nie widział, kto otworzył drzwi, gdyż Karia oświetlając celę, sama stanęła w cieniu.

— Seniorita Karia? — upewnił się, poznając ją po głosie. — W jaki sposób dostała się pani tutaj?

— Jesteśmy wolne!

— Jesteście wolne? O kim pani mówi?

— O sobie i o senioricie Emmie.

— Ach! Więc jest razem z panią?.

— Jestem tutaj — odezwała się Emma, wchodząc do celi. — Dzielna Karia zabiła Pardera, zabrała broń i mnie oswobodziła. Teraz pan również będzie wolny.

— Chwała Bogu! Ale gdzie jest Verdoja?

— Nie wiem. Strażnik wróci dopiero za godzinę.

— Mamy więc czas. Senior Mariano jest w sąsiedniej celi.

— I jego uwolnimy — powiedziała Indianka. — Ale w jaki sposób zdejmiemy pańskie kajdany? Nie mamy przecież kluczy, by otworzyć zamki.

— Łańcuchy nie mają wcale zamków, są tylko przymocowane do kawałków żelaza wbitych w ścianę. Nie mogę ich jednak dosięgnąć. Niech pani je obejrzy, proszę.

Było tak, jak mówił. Leżał na plecach, obie ręce miał przymocowane do ściany za pomocą łańcucha. Łańcuchy były krótkie, więc ręce rozstawiono mu w ten sposób, aby jedna nie mogła dosięgnąć drugiej. Karia zorientowała się w okamgnieniu, jak będzie można zdjąć łańcuchy. Nie minęła minuta, a Unger stał już na nogach i rozprostowywał swe potężne muskuły marynarza, by pobudzić krążenie krwi.

— Ależ to szczęście w nieszczęściu! Nie traćmy czasu na rozmowę i szybko uwolnijmy Mariana.

Otworzyli sąsiednią celę. Mariano znajdował się w takiej samej pozycji jak Unger. Nie odpowiedział na pukanie, przekonany, że któryś z dręczycieli przychodzi drwić z niego. Skrępowany był tak samo jak Unger, dlatego też oswobodzenie z więzów zajęło zaledwie kijka minut. Teraz obie dziewczyny musiały opowiedzieć, w jaki sposób się uwolniły. Unger i Mariano byli pełni podziwu dla ich przytomności umysłu. One zaś miały obok siebie mocnych i odważnych obrońców.

Mariano zaproponował, aby panie zatrzymały sztylety, a rewolwery dały jemu i Ungerowi. Mężczyźni wzięli też naboje zabrane Parderowi, a Unger również flaszkę z oliwą. Zdecydowano też, że wszyscy czworo nie rozstaną się pod żadnym pozorem, każde bowiem rozłączenie mogłoby się okazać ostateczne. Mimo to podzielili zapasy jedzenia na cztery części. Każdy też miał mieć przy sobie dzban z wodą. Nie mogli przecież przewidzieć, co się jeszcze stanie.

Rozdzieliwszy wszystko między siebie, zaczęli badać miejsce swego przymusowego pobytu. Korytarz, w którym znajdowały się cele obu mężczyzn, był u wejścia na głucho zamknięty, u wyjścia zaś kończył się otwartym sklepieniem skalnym. Przez nie przechodziło się do korytarza, przy którym znajdowały się cele Emmy i Karii. Korytarz prowadził prosto do drzwi zamkniętych na dwa zardzewiałe rygle żelazne. Chociaż Unger i Mariano wytężywszy siły odsunęli je, drzwi nie chciały puścić.

O tych właśnie drzwiach powiedział Verdoja, że Pardero nie potrafi ich otworzyć, gdyż nie zna tajemnicy.

— Co robić? — zastanawiał się Unger.

— Podobno mają jakiś tajemniczy mechanizm — powiedziała Karia. — Trzeba dokładnie je obejrzeć, może go znajdziemy.

Przy świetle latarki zaczęli sprawdzać każdy sęk, każde wgłębienie, przeszukali podłogę i ściany — wszystko na próżno.

— To nam niewiele pomoże — rzekł w końcu Unger. — Musimy uciec się do podstępu. Niedługo powinien przyjść strażnik. Trzeba go schwytać, zmusimy go, aby nam pokazał drogę.

— Dobry pomysł — poparł go Mariano. — Mamy krzesiwo Pardera, możemy więc zgasić latarkę, by nas nie zdradziła. Wracajmy. Jeden zostanie w korytarzu, drugi zaś schowa się za uchylonymi drzwiami celi. Gdy tylko wejdzie strażnik, obezwładnimy go.

— A my? — zapytała Karia.

— Panie ukryją się w celi.

Mariano pozostał w ciemnym korytarzu, Unger schował się za drzwiami. Czekali chwilę, zanim usłyszeli jakiś szmer. Niebawem rozległo się głuche uderzenie w drzwi, potem jakieś dziwne szarpnięcie, wreszcie kroki. To szedł strażnik. Mała latarka rzucała niewyraźne światło, które padło po chwili na otwarte drzwi. Strażnik stanął i zawołał półgłosem:

— Senior Pardero!

Nikt nie odpowiedział, podszedł więc bliżej do wejścia i zaczął rozglądać się po korytarzu. Słabe światło padło na postać Mariana, opartego o ścianę korytarza.

— Senior Pardero? — powtórzył strażnik.

— Tak — potwierdził Mariano, zmieniając głos.

— Senior Verdoja odjechał do hacjendy, mam podążyć tam razem z panem.

— A reszta?

Gdyby w korytarzu nie było tak ciemno, strażnik nie dałby się zwieść. Ponieważ jednak postać Mariana była tylko na wpół oświetlona, a głos jego zmieniony, strażnik przekonany, że stoi przed nim porucznik, powiedział:

— Zawrócili wszyscy,

— Wszyscy?

— Tak, senior Verdoja chciał początkowo posłać tylko paru ludzi, ale ponieważ Sternau to siłacz i spryciarz nie lada, więc pojechali wszyscy. Nagrodę otrzymają dopiero wtedy, gdy złapią doktora żywego lub przyniosą jego głowę. Mam nadzieję, że to im się uda.

— Konie mają przecież zmęczone...

Unger zorientował się, że Mariano chce wyciągnąć od strażnika jak najwięcej szczegółów. Zaczął się jednak obawiać, że przedłużanie rozmowy może wywołać niepożądane skutki. Podkradł się więc od drzwi w pobliże strażnika. Ten nic nie podejrzewając, mówił dalej:

— Udali się najpierw do hacjendy, gdzie otrzymają wypoczęte konie. A zresztą te dwa łotry, Mariano i Unger, są zamknięci i przykuci łańcuchami do ściany, o ucieczce nie ma mowy.

— Naprawdę? — zapytał Mariano.

Po tych słowach zbliżył się do strażnika, a Unger od tyłu oburącz chwycił go za gardło. Napadnięty wypuścił z rąk latarkę, jęknął głucho, a ciałem jego wstrząsnął dreszcz. Po chwili osunął się na ziemię.

— W porządku — powiedział Unger. — Zemdlał. Zapalmy światło!

Strażnik leżał bez ruchu. Byt zupełnie sztywny, oczy miał szeroko otwarte, twarz szarą.

— Nie zemdlał, ale umarł — stwierdził Mariano.

— To wykluczone! Przecież tylko trochę go przygniotłem.

— Ależ, senior, to nie jest kolor twarzy człowieka zemdlonego. Umarł naprawdę, ze strachu, bo pochwyciliśmy go tak niespodziewanie.

— Do diabła! Istotnie wygląda jak martwy. Szkoda, że łotr spłatał nam takiego figla. Kto teraz wskaże wyjście?

— Może znajdziemy drogę i bez niego. Wyjdziemy po prostu tamtędy, którędy on wszedł.

— Na pozór to proste, senior, ale korytarze tworzą labirynt, gdzie bardzo łatwo zabłądzić. A poza tym te dziwaczne drzwi, które nie każdy potrafi otworzyć.

— Zobaczymy. Przede wszystkim jednak trzeba stwierdzić, czy rzeczywiście umarł.

Mariano wyjął sztylet zza pasa strażnika i. naciął nim jego rękę. Pojawiło się tylko kilka kropli krwi. Obnażyli mu pierś, słuchali czy oddycha i czy serce bije. W końcu nabrali całkowitej pewności, że Meksykanin nie żyje.

— Trudno to wytłumaczyć — mówił Unger. — Przecież ledwo go tknąłem, a padł niby rażony piorunem. Położymy go obok Pardera.

Przeszukali kieszenie zmarłego. Znaleźli stary tombakowy zegarek, mały scyzoryk i dużo papierosów. Sztylet i dwururkowy pistolet zabrali już wcześniej.

Wezwali panie i opowiedzieli, co się stało.

— Ten człowiek nie wyglądał wcale na tchórza — zauważyła Karia. — Senior Unger zapewne go udusił.

— Skądże znowu — zaprzeczył Unger. — Może nie był tchórzem, ale na pewno miał nieczyste sumienie. A ludzie o nieczystym sumieniu umierają niekiedy od nagłego strachu. Nie sprzeczajmy się. Zobaczmy lepiej, czy zostawił za sobą wolną drogę.

Udali się do położonego prostopadle korytarza. Idąc na prawo natrafili na otwarte drzwi, prowadzące do kolejnego korytarza. Doszli do kamiennej ściany zamykającej dalsze przejście. Wrócili więc i zaczęli przeszukiwać lewą stronę. Wkrótce zobaczyli drzwi zamknięte na dwa rygle. Odsunęli zasuwy, ale drzwi nie można było otworzyć.

— I te kryją jakąś tajemnicę — powiedział Unger rozczarowany.

— Szukajmy dalej — nalegał Mariano.

Z wytężoną uwagą starali się zgłębić zagadkę. Na próżno.

— Wysiłek nasz daremny — rzekł wreszcie Mariano. — Musimy pomyśleć o drugiej zasadzce.

— Na kogo? — spytała Emma.

— A Verdoja, zapomniałaś o nim?

— Mariano ma rację — wtrącił Unger. — Jeżeli strażnik nie przyprowadzi Pardera, Verdoja będzie przekonany, że obu przytrafiło się jakieś nieszczęście. Będzie więc ich szukać w piramidzie. Powinniśmy czatować na niego jak na strażnika.

— A jeżeli i jego senior udusi?

— Nie chwycę go w ogóle za gardło. Obaj z Marianem przytrzymamy go mocno. Zwiążecie go, my zaś postaramy się, aby się nie bronił. Chcąc ratować własne życie, będzie musiał wrócić nam wolność.

— To jedyny sposób na wydostanie się stąd — potwiedził Mariano. — A więc wracajmy do naszego korytarza.

— Mamy dosyć czasu — powiedziała Karia. — Verdoja nie spodziewa się jeszcze strażnika i upłynie kilka godzin, zanim go zacznie szukać.

— Niech więc seniority spróbują się przespać, my będziemy czuwać.

Dziewczęta zaakceptowały tę propozycję. Ponieważ bały się spać w pobliżu zwłok, położyły się w celi, w której wcześniej przebywał Mariano. Oświetlał ją blask latarki. Mężczyźni usiedli pod drzwiami, przy których schwytali strażnika. Tu również spodziewali się ująć rotmistrza.

Jak opowiadał strażnik, Verdoja wraz ze swoimi Meksykanami ruszył konno do hacjendy. Dziedziczył ją, należała do jednej z sześćdziesięciu posiadłości położonych w stanie Chihuahua. Znajdowała się o dwa dni drogi od miasta, a do stolicy Meksyku trzeba było aż tydzień jechać konno. Jego przodkowie, prawdziwi hacjenderzy, zajmowali się wyłącznie chowem bydła i stronili od wszelkiej polityki. Verdoja był pierwszy z rodu, który odstąpił od takiego trybu życia. Dumny i ambitny, marzył o głośnej karierze. W Meksyku, kraju rozbitym na dziesiątki partii, była to rzecz łatwa i trudna zarazem. Przeczuwając, że Juarez zajdzie bardzo daleko, przystał do niego i dosłużył się w wojsku rangi rotmistrza. Początek służby był obiecujący, ale koniec — smutny i haniebny.

Verdoja przybył do hacjendy późnym wieczorem. Nikt go nie oczekiwał. Wysłał wprawdzie gońca z wiadomością dla strażnika o przybyciu jeńców, ale jednocześnie wydał temu ostatniemu polecenie, aby nikomu o tym nie wspominał. Dlatego mieszkańcy byli pogrążeni w głębokim śnie. Zbudził kilku vaquerów i rozkazał im przyprowadzić wypoczęte konie. Meksykanie dosiadłszy ich ruszyli natychmiast na poszukiwanie Sternaua. Byli przekonani, że go schwycą lub zabiją i że nie minie ich obiecana nagroda.

Dopiero teraz Verdoja mógł pomyśleć o sobie. Był kawalerem. Gospodarstwem zajmowała się jego daleka krewna. Nagłe przybycie kuzyna było dla niej niespodzianką. Myślała, że przebywa wraz z Juarezem w południowym Meksyku. Zdziwiła się więc bardzo, gdy go ujrzała. Zdziwienie przeszło w grozę, gdy spostrzegła jego okaleczenie: brak czterech palców i oka. Zaczęła mu głośno współczuć, lecz eks-rotmistrz przerwał ostro jej lamenty i kazał sobie przynieść kolację. Chciwie zjadając posiłek oświadczył, że w towarzystwie strażnika tria przybyć do hacjendy pewien gość nazwiskiem Pardero. Polecił przygotować dla niego pokój i zostawić wieczerzę, po czym udał się na spoczynek. Był bowiem bardzo zmęczony.

Obudził się późnym rankiem. Stara seniora stała nad jego łóżkiem z filiżanką czekolady. Wypiwszy w milczeniu, zapytał:

— Czy senior Pardero już wstał?

— Senior Pardero?

— No tak. Ten, którego wczoraj oczekiwałem.

— Ach, ten. Nie ma go jeszcze.

— Nie ma go jeszcze? — zdumiał się Verdoja.—A strażnik, który go miał przyprowadzić?

— Nie widziałam go również.

— Spałaś zapewne i nie słyszałaś, jak przybyli. Sami sobie poradzili bez ciebie.

Kobieta oburzyła się nie na żarty.

— Wybij sobie z głowy raz na zawsze, że ktokolwiek może sobie dać radę beze mnie. Jestem tu panią domu i z pewnością zbudzono by mnie, gdyby goście przybyli w nocy. A zresztą, czuwałam do rana.

Verdoja nie odpowiedział ani słowem, podniósł się, wyszedł na podwórze i rozkazał osiodłać konia. W dziesięć minut później odjechał w kierunku piramidy. Przybył do niej nie spotkawszy po drodze nikogo, zsiadł szybko z wierzchowca i zaprowadził go w zarośla. Obok wznosiła się skała; w jej otworach i szczelinach rósł drobny mech. Verdoja ukląkł, przywarł do niej plecami, nacisnął. Głaz ustąpił. Otwór był tak duży, że mógł się w nim zmieścić schylony człowiek. Przecisnął się do środka, po czym umieścił głaz w poprzednim położeniu. W jaskini stało kilka latarek. Zapalił jedną z nich i poszedł korytarzem prowadzącym w dół skały. Dotarł do schodów, które najpierw pięły się w górę, później opadały w dół. Teraz szedł to wprost przed siebie, to zataczając łuk. Przechodził przez komory skalne, mijał cele. Lekkim dotknięciem otwierał i zamykał drzwi. Znowu szedł po schodach w górę. Otworzywszy kilkoro jeszcze drzwi w równie tajemniczy sposób, minął szereg krużganków i korytarzy i dotarł wreszcie do drzwi, o których otwarcie daremnie kusili się jeńcy. Ledwie je musnął dłonią, ustąpiły, choć zamknięte były z drugiej strony na dwa rygle. Verdoja przeszedł jeszcze przez drzwi, które strażnik zostawił otwarte, i dostał się wreszcie na korytarz, prowadzący do cel Mariana i Ungera. Był pewny, że Pardero ciągle jeszcze jest u Indianki i że strażnikowi coś nieprzewidzianego nie pozwoliło przybyć do hacjendy. Zmęczony, zwolnił kroku. Wkrótce skręcił w korytarz, przy którym znajdowały się cele obu dziewcząt. W pewnej chwili światło jego latarki padło na Mariana. W tym samym momencie ktoś chwycił go od tyłu i rozległ się głos Ungera:

— Stać! Mam go!

— Jeszcze nie! — ryknął Verdoja, wyrwał się i z taką siłą kopnął Mariana w brzuch, że ten runął na ziemię. Eks-rotmistrz ruszył biegiem, nie wypuszczając z rąk latarki. Zorientował się, co zaszło. Jeńcy zabili Pardera i strażnika, inaczej bowiem nie mogliby się uwolnić. Dlatego też zdecydował się nie na walkę, lecz ucieczkę.

— Za nim! — krzyknął Unger. Mariano był już na nogach.

— Bez Emmy i Karii?

— Nie ma na to czasu!

— A jeżeli je zgubimy? Muszę je sprowadzić!

Było to zbyteczne. Dziewczęta już stały za nim z zapalonymi latarkami w rękach. Karia nie zapomniała nawet wziąć flaszki z oliwą.

— Prędko, prędko! — zawołał Mariano, śpiesząc za Ungerem, który już doganiał uciekiniera.

Verdoja dotarł do jakichś drzwi. Otworzyły się pod jego dotknięciem, nie ruszył nawet rygli. Zobaczył przed sobą ciemny loch, przez który — niby kładka — przełożona była deska. Oparł na niej stopę w chwili, gdy Unger dobiegał do drzwi. Pod jego ciężarem deska zadrżała, zaskrzypiała. Miał jeszcze dwa kroki do przeciwległej ściany lochu, gdy nagle deska zatrzeszczała, pękła i Verdoja runął w głąb z przeraźliwym krzykiem:

— O Dios!

Po chwili dał się słyszeć odgłos jego upadku.

— Na Boga! — zawołał Unger, zatrzymując się pod drzwiami. — Zginął, zabił się!

— Jak, gdzie? — dopytywał się Mariano.

— Wpadł w przepaść.

Podbiegły obie dziewczyny. Emma chciała zamknąć za sobą drzwi, ale na szczęście Mariano ujął ją w porę za rękę.

— Na miłość boską, seniorito, nie możemy zamykać drzwi, bo nie potrafimy ich otworzyć.

Znajdowali się w czworokątnej jaskini, około pięciu metrów długiej i tyleż szerokiej. Jej ściany okalały głęboką przepaść. Można ją było przebyć jedynie po desce.

Ponieważ przestrzeń między drzwiami a skrajem deski wynosiła nie więcej niż metr, trudno było nawet stać obok siebie.

W świetle latarki dostrzegli w górze otwór tej samej wielkości, co przepaść.

— Była tu kiedyś studnia — zauważył Unger.

— Bez wątpienia — potwierdził Mariano. — Słuchajcie!

— Z głębi wydobywały się głuche dźwięki. Unger ukląkł i zawołał:

— Verdoja!

Odpowiedział mu przeraźliwy ryk.

— Czy jest pan przytomny?

Rozległ się znowu ryk. Słów nie można było odróżnić.

— Czy możemy panu pomóc?

I teraz nie można było nic zrozumieć.

— Już po nim. Runął z wysokości jakichś dwudziestu metrów — rzekł Mariano.

— Spotkała go zasłużona kara — dodała Indianka ponuro.— Ale co się z nami stanie?

— Drzwi są otwarte — powiedziała Emma. — Może teraz poznamy ich tajemniczy mechanizm.

Oświetlili wejście. Ponad drzwiami i na progu widać było głębokie otwory od rygli, którymi — obecnie odwiedzionymi — okuto drzwi od góry i dołu. W jaki sposób otwierają się i zamykają? Cała czwórka z największym wysiłkiem pracowała nad wyjaśnieniem tej zagadki. Na próżno. Przez przepaść też nie można było przejść. Jęki nieszczęśliwej ofiary stawały się coraz przeraźliwsze, nie do zniesienia. Wyszli z pomieszczenia. Drzwi zostawili otwarte. Z obawy, aby się nie zatrzasnęły, podłożyli pod próg nieco słomy zabranej z cel. Stali teraz wszyscy czworo i bezradnie patrzyli po sobie.

— A może Verdoja, idąc tu do nas, nie zamknął jakichś drzwi? — rzekł z nadzieją w głosie Mariano. — Trzeba zobaczyć.

Poszli korytarzem. Dotarli do tych samych drzwi, przed którymi już raz musieli się zatrzymać. Były zamknięte i mimo ich wysiłków nie chciały ustąpić,

— Jesteśmy zamknięci — ze smutkiem stwierdziła Emma. — Jesteśmy skazani na śmierć.

— Nie rozpaczajmy — pocieszał Mariano. — Bóg nie dopuści, abyśmy zginęli.

— Musimy wyczerpać wszystkie sposoby — rzekł Unger. — A może jednak uda się nam odkryć tajemnicę tych drzwi?

— Nie łudźmy się, nie odkryjemy jej. Tylko Sternau mógłby nam pomóc — westchnęła Karia.

— A jeżeli nie przyjdzie? — biadała Emma. — Jeżeli go złapią i zabiją?

— Sternauowi może się uda wymknąć pogoni — uspokajał Unger. — A zresztą zbytecznie łamiemy sobie głowę nad tym, w jaki sposób otworzyć drzwi. Mamy przecież doskonałe narzędzie: sztylety.

— Prawda! — zawołała Emma. — Po prostu przebijemy wyjście.

Unger mimo tragizmu położenia nie mógł powstrzymać się od śmiechu.

— Ależ nie to miałem na myśli, seniorito. To drewno jest twarde jak stal. Przepiłowywanie czy przecinanie drzwi byłoby potworną pracą wielu miesięcy i nawet gdvby poszło gładko, nie wiadomo, czy dotarlibyśmy do wyjścia. Mamy przecież już jedne drzwi otwarte, ale co z tego. Sądzę raczej, że powinniśmy usunąć część muru, okalającego drzwi.

— Racja! Do roboty! — zakomenderował Mariano.

— Można by zastosować jeszcze lepszy i prostszy środek — zawołała Karia. — Ukręcimy powróz i jedno z. nas spuści się do studni. Jeżeli Verdoja żyje, będzie musiał powiedzieć, w jaki sposób drzwi się otwierają.

— Z czego ukręcimy powróz?

— Z rzemieni, którymi byliśmy skrępowani. Leżą jeszcze w naszych celach. Przydać się mogą również ubrania obu zmarłych, no i część naszej garderoby. Może zdołamy wyrwać ze ścian łańcuchy naszych dwóch seniores. Dla mnie i dla seniority Emmy zabrano kilka koców. Też są w celach. Jeżeli to wszystko potniemy i zwiążemy, postronek będzie gotowy.

Pomysł Karii spodobał się wszystkim. Złączono kawałki sznura, pokrajano ubranie Pardera i strażnika, pocięto koce. Powróz był długości około dwudziestu metrów. Chcąc go wypróbować, Mariano i Unger zaczęli ciągnąć z całej siły. Nie pękł. Mariano oświadczył, że ponieważ jest lżejszy od Ungera, to on spuści się na dół. Wszyscy podeszli do studni. Mieli przy sobie cztery dzbany napełnione wodą. Poświęcili zawartość jednego, aby powróz zwilżyć; dzięki temu stał się mocniejszy i elastyczniejszy. Jeden jego koniec Mariano przewiązał sobie pod ramionami, a na biodrze umocował latarkę.

— Teraz mi pomożecie — powiedział — ale z powrotem sam się będę wspinać po sznurze.

Uważał, że pójdzie mu to łatwiej niż ciągnięcie sznura Ungerowi, nawet gdyby mu pomagały panie. Ponadto zaś obawiał się, że sznur, ocierając się o studnię, mógłby łatwo pęknąć.

Kiedy wszystko było już gotowe, Mariano ukląkł, chwycił sznur obiema rękami, po czym z całej siły odbił się od brzegu nogami.

— A teraz na dół, w imię Boże!

Podczas gdy się opuszczał, Unger trzymał sznur, Emma zaś i Karia klęcząc, patrzyły w dół, jak powoli oddala się światło latarki Mariana.

— Na miłość boską, żeby się tylko nie udusił! — zawołała Emma. — To bardzo stara i głęboka studnia, mogą się w niej gromadzić niebezpieczne gazy.

Unger z uśmiechem pokręcił głową.

— Seniorito, czy słyszy pani głos rotmistrza?

— Oczywiście. Przecież cały czas jęczy przeraźliwie.

— No właśnie. Gdyby na dole były trujące gazy, już dawno by się udusił.

Po pewnym czasie, gdy sznur zsunął się jeszcze na jakieś dwa metry, napięcie jego zelżało. Mariano stanął na dnie. Wszyscy troje na górze pochylili się nadsłuchując.

Studnia nie była okrągła, lecz czworokątna. Ściany miała szorstkie, słusznie więc podejrzewał Mariano, że powróz mógłby się przetrzeć. Zapewne przed laty czerpano z niej wodę, teraz wyschła zupełnie. Mariano stał na skalistym dnie otoczonym piaszczystą warstwą ziemi; tędy przedostawała się przed laty woda.

Verdoja leżał skulony jak pies. Jego jęki tutaj rozbrzmiewały jeszcze straszliwiej, aniżeli słyszane z góry. Na ustach miał krwawą pianę, oczy szeroko otwarte. Po ich wyrazie Mariano poznał, że nie stracił jeszcze przytomności.

— Przestań pan wrzeszczeć — powiedział Mariano. — Przychodzę z pomocą.

Verdoja zamilkł i obrzucił porucznika wzrokiem pełnym nienawiści.

— Gdzie jest Pardero? — Widać było, że każde wypowiedziane słowo przychodzi mu z wielkim trudem.

— Nie żyje.

— A strażnik?

— Również.

— A dziewczęta?

— Są z nami na górze.

— Morderco!

— Kto tu jest mordercą? Mimo to uratuję pana.

— W jaki sposób?

— Wciągniemy pana po sznurze na górę i odwieziemy do hacjendy.

Na obolałej twarzy eks-rotmistrza mignął cień nadziei. Po chwili zapytał:

— W jaki sposób wydostaniecie się z piramidy?

— Powie nam pan, jak należy otworzyć drzwi i wskaże drogę.

—   Ach! Więc tego nie wiecie?

Twarz jego rozjaśnił uśmiech szatańskiej radości. Jak gdyby na tę jedną chwilę przestał cierpieć. Po chwili zaczął krzyczeć:

— Musicie zginąć z głodu, musicie skonać z pragnienia, musicie zgnić tutaj!

— Nie, nie zginiemy. Przecież chce pan odzyskać wolność i zdrowie, a w tym jedynie my możemy panu pomóc.

— Mam być wolny, zdrowy? Ach! — wyjęczał Verdoja. — Nigdy!... Mam ręce złamane i kręgosłup. Muszę zginąć...

— Nie zginie pan. Będzie pan żyć i to dzięki nam.

— Nigdy, nigdy! Gińcie razem ze mną! — na jego ustach pojawiła się krew. Zdawało się, że oczy wyjdą mu z orbit.

Mariano stracił cierpliwość.

— Ależ, człowieku, sam wpędzasz się do grobu! — zawołał.

— Chcę tego — jęknął Verdoja. — Lecz wy zginiecie wraz ze mną, wraz ze mną pójdziecie do piekła!

— Czy to pańskie ostatnie słowo? Verdoja syczał przez zaciśnięte zęby:

— Ostatnie, ostatnie, ostatnie...

— W takim razie... Jeżeli nie pomaga perswazja...

Ukląkł obok rannego, chwycił jego ramiona w miejscach złamania i ścisnął je z całej siły. Verdoja zawył tak przeraźliwie, że słychać go było, jak przypuszczał Mariano, w całej okolicy.

— W jaki sposób można otworzyć drzwi? — zapytał porucznik.

— Nie powiem.

— Musisz powiedzieć, musisz! — Mariano coraz mocniej przygniatał jego ramiona. Głos, który Verdoja wydał teraz z siebie, był podobny do ryku tygrysa. Mimo to nie odpowiadał na pytania. Wtedy Mariano chwycił eks-rotmistrza za nogi. Lecz i to się na nic nie zdało. Były zupełnie nieczułe na ból, Verdoja bowiem złamał dolną część kręgosłupa. Widząc bezskuteczność wysiłków Mariana, uśmiechnął się tylko szyderczo. Chłopak wpadł w jeszcze większy gniew.

— Śmiej się, śmiej, ty diable rogaty! Są jeszcze inne cierpienia!

Zebrawszy siły, zaczął ciągnąć rannego za ręce tak, jakby je chciał wyrwać ze stawów. Verdoja wrzasnął nieludzkim głosem, ale nie powiedział nic.

— Tyś gorszy od diabła! — zawołał Mariano. — Umieraj więc, jeżeli chcesz tego. Bóg nas nie opuści.

Pociągnął za powróz na znak, że/chce się wydostać na górę. Verdoja zauważywszy to, podniósł głowę, splunął w jego kierunku i krzyknął załamującym się głosem:

— Bądźcie przeklęci, po trzykroć przeklęci!

Mariano ukląkł jeszcze obok eks-rotmistrza, przeszukał jego ubranie, zabrał zegarek, pieniądze, pierścienie, rewolwer, nóż i inne drobiazgi.

— Ty zbóju! — wykrztusił Verdoja.

— Może się nam przydadzą te rzeczy. W każdym razie bardziej niż tobie, kanalio!

Mariano wdrapał się po sznurze na górę. Z dołu dochodziły nieludzkie ryki. Znalazłszy się wśród swoich, porucznik opowiedział im, jakich sposobów używał, by zmusić zbója do mówienia. Emma i Karia odeszły na bok, nie mogąc słuchać tych okropności.

— Dlaczego pan nie zabił go? — chciał wiedzieć Unger.

— Nie chciał się ratować za cenę naszej wolności, niechże więc zginie taką śmiercią, jakgo nam przeznaczył.

— Nie mówmy więcej o tym. Czeka nas ciężka praca. Musimy rozłupać mur przy futrynie pierwszych zamkniętych drzwi. Gdy poznamy ich budowę, będziemy mogli otworzyć wszystkie pozostałe. Chodźmy już! Każda chwila jest droga.

Koniec wersji demonstracyjnej.

POŚCIG

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NIEDŹWIEDZIE SERCE I BAWOLE CZOŁO

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WYWIADOWCY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OCALENIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZAGINIENI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PANTERA POŁUDNIA

Podczas gdy Enrique Landola wiózł swych jeńców przez Ocean Spokojny, aby skażać ich na najgłębszą samotność i zapomnienie, najbliżsi wypatrywali ich niecierpliwie. Lord Dryden i Amy daremnie czekali w Meksyku na jakiekolwiek wieści od Mariana. Nawet Pablo Cortejo i córka jego Josefa nie mieli pojęcia o losie swych wrogów.

Mijały bez wieści tygodnie, miesiące. W Meksyku toczyła się między partiami walka o władzę. Normalne życie uległo zakłóceniu. O stałej komunikacji nie mogło być mowy.

Prezydent Herrera, zwalczany przez Juareza, ustąpił w roku 1850. Jego następcy rządzili bardzo krótko. Skażany niegdyś na banicję wybitny działacz partyjny Santa Anna powrócił w roku 1853 z wygnania, lecz zaledwie ujął ster rządów w swe ręce, został powtórnie obalony i znowu musiał uciekać za granicę. Obalił go Juan Alvarez — również jak Benito Juarez Indianin — którego ze względu na krwawe czyny, jakimi się wsławił, zwano Panterą Południa.

Alvarez, człowiek okrutny, lecz gorący patriota, złożył dobrowolnie prezydenturę w roku 1855, a miejsce jego zajął Ignacio Comonfort. Za jego rządów Juarez został ministrem spraw wewnętrznych i prezydentem Najwyższego Trybunału, tym samym wiceprezydentem republiki. Przeciwnikiem Comonforta był generał Miguel Miramon, który później zdradził kraj przechodząc na stronę cesarza Maksymiliana.

Był rok 1857. Minęło dziewięć lat od czasu, gdy Sternau, Mariano i Unger opuścili Meksyk.

Od północy przybył do stolicy jakiś jeździec okryty kurzem. Widocznie odbył długą, uciążliwą drogę. Za nim jechało kilkunastu vaquerów, znacznie młodszych od niego. Podobnie jak ich przywódca uzbrojeni byli od stóp do głów. Prowadzili ze sobą muła, który dźwigał starannie opakowany ładunek, nieduży, ale bardzo ciężki.

Mężczyzna, jadący przodem, minął kilka ulic i zatrzymał się przed pałacem Najwyższego Trybunału. Tam zsiadł z konia i zapytał odźwiernego, czy może mówić z ekscelencją Benito Juarezem. Odźwierny obrzucił przybysza lekceważącym spojrzeniem i odpowiedział:

— Dla seniora go nie ma.

— Dlaczego to?

— Czy rozkazał panu, abyś dzisiaj do niego przyjechał?

— Nie.

— Musi pan więc czekać. Bez meldowania przyjmuje tylko przyjaciół.

— W takim razie mnie przyjmie z pewnością. Słowa te spowodowały, że służący zmienił ton.

— Jak się senior nazywa? — zapytał uprzejmie.

— Pedro Arbellez. Jestem właścicielem hacjendy del Erina.

— Ach tak, to co innego. Niech pan wybaczy, ale pański wygląd wprowadził mnie w błąd. Muszę chronić mojego pana przed zbyt licznymi wizytami. Cały świat chce z nim mówić, bo tylko u niego można znaleźć sprawiedliwość. Niech senior wejdzie, a służba zatrzyma się na dziedzińcu.

Vaquerzy wjechali na podwórze. Odźwierny zaś zaprowadził Arbelleza do przestronnego pokoju, który miał tylko jedno okno. Wisiały tam dwa hamaki. Na stole stały przybory do pisania i leżał stos papierów. W jednym z hamaków siedział Benito Juarez, najwyższy sędzia kraju. Podniósł się na widok gościa i rzekł:

— Witaj, senior Arbellez. Nie widziałem pana od dziewięciu lat, kiedy to dałem panu w dzierżawę hacjendę Vandaqua. Co mi senior przynosi?

— Czynsz dzierżawny, senior. Oprócz tego mam do pana wielką prośbę.

— Czy to sprawa osobista?

— Nie. Przychodzę do seniora jako do sędziego.

— Zostanie pan wysłuchany, ale najpierw muszę załatwić sprawę tego tu seniora — wskazał na mężczyznę.

— Proszę odłożyć przybory do pisania na podłogę i usiąść na stole. Niestety, nie ma innego miejsca.

Mężczyzna, o którym mówił Juarez, siedział w drugim hamaku. Był w średnim wieku, twarz miał zarośniętą i ciemne, przenikliwe oczy.

— A więc, senior — zwrócił się do niego sędzia — kazałem pana przyprowadzić tu z więzienia, aby jak najszybciej załatwić pańską sprawę. Jak długo jest pan w areszcie?

— Od trzech tygodni, senior.

— Tak długo? Muszę pouczyć panów sędziów, aby okazywali obywatelom więcej szacunku. Wyrok jeszcze nie zapadł?

— Niestety, nie. Wierzę jednak, że będę z niego zadowolony.

— Jestem o tym przekonany. Nie skrzywdzę nikogo. A więc chodzi o strzał?

— Tak jest.

— Czy był celny?

— Trafił tę kobietę prosto w głowę.

— W takim razie jest senior dobrym strzelcem. Cieszy mnie to, gdyż dobrzy strzelcy są w tych ciężkich czasach wysoko cenieni. Dlaczego strzelał pan do tej kobiety?

— Ponieważ powiedziała mi, że wyjdzie za mąż za innego. Prosiłem grzecznie, aby się opamiętaie a, ale nie chciała ustąpić, więc ją zabiłem.

— No tak, to jasne. Nie chciała pana, więc senior do niej strzelił. Każdy musi ponosić konsekwencje swoich czynów. Pański papieros się skończył, czy mogę służyć następnym?

Podał gościowi papierosa, ten zapalił, Juarez zaś mówił dalej:

— Ojciec tej kobiety zawiadomił, niestety, władze, stąd cała sprawa. A więc senior przyznaje, że ją zastrzelił?

— W takim razie zaraz wydam wyrok. Za morderstwo przewidziana jest kara śmierci, będzie więc pan rozstrzelany. Zgoda?

Mężczyzna szeroko otworzył oczy. Nie spodziewał się takiego werdyktu. A już całkowicie zbił go 2 tropu ton miłej pogawędki, jakim Juarez prowadził śledztwo.

— Ależ ekscelencjo! Mam wrażenie...

— Pst! — przerwał Juarez. — To sprawa bezsporna. Między prawdziwymi mężczyznami nie może być w takiej prostej, jasnej sprawie żadnej kwestii. Zastrzelił ją pan, więc zostanie senior rozstrzelany. Każdy musi ponosić skutki swoich czynów, jak powiedziałem przed chwilą. Czy da mi pan ognia, bo mój papieros już zgasł?

Zapalił papierosa od papierosa mordercy i zagwizdał dwa razy. Natychmiast zjawili się policjanci.

— Dajcie mi arkusz papieru i pióro — rozkazał. Rozłożył papier na kolanach i napisawszy na nim kilka

słów, podał mordercy. — Niech pan czyta, oto wyrok! Morderca był trupio blady.

— Ekscelencjo, prosiłbym jednak...

— Pst! — Juarez uśmiechnął się z pobłażliwością. — Skarżył się senior przed chwilą, że czekał trzy tygodnie, musiałem więc czym prędzej wymierzyć mu sprawiedliwość. A więc natychmiast, nieprawdaż, senior? Czy papieros pański jeszcze się pali?

— Tak, dziękuję — wyjąkał tamten.

— Doskonale! Niech mi senior wybaczy, że nie mam już dla niego czasu. Adios! — ukłonił się uprzejmie. Tamten uczynił to samo, po czym policjanci wyprowadzili go z pokoju.

Po chwili rozległ się odgłos kilku strzałów. Juarez rozciągnął się na hamaku i rzekł:

— Nie żyje. Co pan powie o mojej metodzie sądowej, senior Arbellez?

Zapytany, który śledził przebieg całej sprawy z niezwykłą uwagą, odparł:

— To w każdym razie metoda niezwykła.

— Ale i praktyczna, mój drogi Arbellez. Wymiar sprawiedliwości musi być naprawdę sprawiedliwy, przyjazny i szybki. Ale dość już o tym. A więc przywozi pan czynsz za dzierżawę?

— Tak. Zaraz go przyniosę.

— Nie spiesz się, senior. Po rozmowie. A teraz przejdźmy do pańskiej sprawy.

— Uprzedzam, ekscelencjo, że z nią nie pójdzie tak szybko, jak z wyrokiem śmierci.

— Nie szkodzi. Każda przecież sprawa wymaga innego czasu. Z czym więc przychodzi senior do mnie jako do sędziego?

— Błagam o sprawiedliwość dla mnie i dla bliskich.

— Kogo senior oskarża?

— To długa historia. Ale cierpiałem i cierpię tyle, że mam śmiałość prosić, by mnie ekscelencja wysłuchał.

— Mów — rzekł najwyższy sędzia. — Wysłucham cię do końca. Może zapalisz papierosa?

— Nie mogę. Jestem zrozpaczony, łzy mnie dławią.

— Właśnie dlatego powinieneś zapalić. Papieros cię uspokoi i łatwiej ci będzie wszystko mi opowiedzieć. A ja jako sędzia łatwiej będę mógł wyrobić sobie zdanie o tej sprawie. Oto papieros i ogień.

Arbellez długo opowiadał o przeżyciach swoich i swych bliskich.

— Przez dziewięć lat czułem się bezradny — zakończył. — Nie miałem się do kogo zwrócić. W Meksyku nie było sprawiedliwości. Ale teraz jest, bo pan sprawuje urząd najwyższego sędziego.

Juarez słuchał uważnie, w milczeniu. Podniósł się z hamaka i zaczął chodzić po pokoju, coś rozważając. Wreszcie stanął przed hacjenderem i rzekł:

— Gdyby to nie pan, senior Arbellez, opowiadał mi tę historię, nie uwierzyłbym w nią. Ponieważ jednak uważam cię za uczciwego człowieka, ufam, że mówisz prawdę i przyrzekam pomoc. Nie wiem jeszcze na czym będzie ona polegać, muszę wszystko dokładnie zbadać i przemyśleć. Ale już dziś przyrzekam solennie, że to całe haniebne sprzysiężenie zostanie wykryte, a sprawcy poniosą karę. Czy zostanie pan tu jeszcze jakiś czas?

— Zatrzymam się u sir Drydena.

— Dlaczego właśnie u niego?

— Do niego również mam prośbę. Jak już mówiłem, Piorunowy Grot, narzeczony mojej córki, otrzymał dar ze skarbu Miksteków. Brat jego, mieszkający w Niemczech, ma bardzo utalentowanego syna. Piorunowy Grot postanowił, że chłopiec otrzyma połowę skarbu. Z powodu niespokojnej sytuacji, jaka panowała w naszym kraju w ostatnich latach, nie mogłem mu dotąd posłać tego daru. Ale teraz nie sposób już zwlekać. Dorastającemu chłopcu spadek może się bardzo przydać. Dlatego wziąłem skarby ze sobą i przywiozłem tutaj. Poproszę lorda, aby je przesłał do Europy.

— Gdzie mieszka ten chłopiec?

— W Moguncji, na zamku, którego nazwę zapomniałem. Będzie go jednak łatwo odnaleźć, należy bowiem do kapitana i leśniczego von Rodensteina.

— Proszę zostawić skarb u mnie. Gdyby lord go wysłał, nie przepuściliby go nasi celnicy. Jeśli ja to zrobię, nie znajdzie się ani jeden Meksykanin, który by tknął klejnoty. Zastosuję wszystkie środki ostrożności i prześlę je do banku w Moguncji. Bank już znajdzie adresata.

— Bardzo jestem panu wdzięczny, senior. Kamień mi spadł z serca.

— Jak się nazywa chłopiec?

— Kurt Unger. Ojciec jego jest kapitanem statku.

— Zapiszę to sobie. Proszę, by senior zamieszkał u mnie, nie u tego Anglika. Zapewne nieraz będziemy musieli pomówić o całej sprawie. Każę panu przygotować wygodny pokój. Sir Dryden nie weźmie nam tego za złe. Może go pan przecież odwiedzać. Niech senior przyniesie skarb, a razem z nim i czynsz dzierżawny.

Hacjendero wniósł z vaquerami pakunki do pokoju.

W jednym był czynsz dzierżawny w złocie. Najwyższy sędzia pokwitował odbiór. W drugim klejnoty zalśniły wszystkimi barwami tęczy. Benito Juarez wydał okrzyk podziwu:

— O Dios! Co za cuda!

Po chwili dodał z ponurą miną:

— Ten skarb, ukryty w pieczarze królów, mógłby uszczęśliwić Meksyk, ale mieszkańcy jego nie są tego warci. Wódz Miksteków ma rację. Niech tajemnica zginie wraz z jego śmiercią. Więc to tylko połowa skarbów, które otrzymał narzeczony pańskiej córki?

— Tak.

— Czy drugą połowę ukryto bezpiecznie?

— Tak. Zakopana, leży w miejscu, którego nikt nie odnajdzie.

— A tę część chcecie naprawdę wysłać do Europy? I ma ją otrzymać chłopiec, który nie zna wartości skarbu i nie potrafi go spożytkować.

— To już nie moja sprawa. Muszę być posłuszny woli Piorunowego Grota. Jeżeli powróci, pochwali mnie z pewnością za to.

Juarez podszedł do stołu, otworzył szufladę i wyciągnął jakąś książkę. Zawierała spis miejscowości, nazwisk, instytucji, kursy akcji i papierów wartościowych. Przeglądał ją kilka minut, po czym powiedział: — Oto Moguncja. W indeksie figuruje dom bankowy Voigot—Wallner. Wyślę tam paczkę. Jestem przekonany, że bank odszuka adresata. Czy chce pan dołączyć do przesyłki list?

— Ach, senior, pisanie przychodzi mi teraz bardzo ciężko. Wyręczy mnie miss Amy. — Przynieś, senior, list jeszcze dzisiaj, chciałbym wysłać skarb jutro. Dam mu wyborową eskortę. Sporządzimy teraz wykaz szczegółowy, potem dostanie pan kwit, że odebrałem skarb z pańskich rąk.

Po tych uzgodnieniach hacjendero poszedł do swego pokoju. Odpocząwszy po trudach podróży, pośpieszył do lorda Drydena. W mieszkaniu zastał tylko miss Amy, która przyjęła go z niekłamaną radością.

— Co za niespodzianka, senior Arbellez! Jakie wieści mi pan przynosi? Czy są nowiny?

— Od czasu mego ostatniego pobytu u pani żadnych. Opowiem pokrótce, po co tutaj przybyłem.

Usiadł i zaczął opowiadać. Amy słuchała uważnie. Oboje zachowywali się tak, jakby byli w pokoju sami. Tymczasem w hamaku siedziała dziewczyna, która przed przybyciem Arbelleza czytała coś Angielce. Była to duenia, dama do towarzystwa miss Amy. Ładna dziewczyna była Metyską, czyli córką białego ojca i matki Indianki.

Miała oczy spuszczone i udawała, że zajęta jest wyłącznie książką. Ale bystry obserwator spostrzegłby z pewnością, że słucha słów Arbelleza z natężoną uwagą. Od czasu do czasu zerkała na nich. Spojrzenie jej miało w sobie coś z drapieżnego zwierzęcia, które rzuciłoby się chętnie na ofiarę, gdyby nie wstrzymywał je strach. Znawca ludzi nie miałby zaufania do tej dziewczyny.

W tym samym czasie w innym domu prowadzono rozmowę na ten sam temat. Domem tym był pałac hrabiego Rodrigandy. W jednym z pokojów leżała w hamaku Josefa Cortejo. Lata, które minęły, nie złagodziły jej brzydoty. Schudła jeszcze bardziej, jeżeli w ogóle mogła schudnąć. Była w złym humorze. Gdy służąca weszła, aby ją uczesać, Josefa nie odpowiedziała na uprzejmy ukłon. Była to Amaika, ta sama Indianka, która służyła u Josefy przed laty. W milczeniu zaczęła ubierać swą panią. Po jakimś czasie Josefa zapytała:

— Czy rozmawiałaś z córką?

— Nie.

— Dlaczego?

— Nie mogę przecież pójść do niej, to by nas zdradziło. A u mnie dotychczas nie była.

— Widzę, że obie jesteście opieszałe. Dowiaduję się. że Amy Dryden poszukuje duenii, nie cofam się przed wydatkami i kłopotami, aby polecić twoją córkę, ku mojej radości plan się udaje, dziewczyna jest przyjęta, a tymczasem gdy czekam na wiadomość od niej, nie ma jej!

— Niech seniorita będzie spokojna. Przyjdzie na pewno — służąca uspokajała panią. — Proszę pamiętać, że ona musi naprzód wkraść się w łaski tej Angielki.

— Wiem o tym. Ale służy u niej już dość długo i mogłaby wreszcie czymś się wykazać. Ta Amy musi zniknąć albo umrzeć. Gdybym tylko wiedziała, co się stało z Lautrevillem i jego kompanią! Słyszę kroki ojca. Przynosi mi pewnie gazety.

Stara wyszła. Na progu spotkała Corteja. Ten upewnił się najpierw, że Ameika odeszła i nie podsłuchuje pod drzwiami, po czym wszedł do pokoju córki. Zaskoczył ją rozpromieniony wyraz jego twarzy. Zauważywszy, że w ręku trzyma opieczętowany list, zapytała prędko:

— List? Od kogo? Czy to wiadomość, na którą czekamy?

Wyciągnęła rękę, lecz Cortejo odsunął ją, podniósł list wysoko do góry i zawołał triumfującym głosem:

— Wygrana, nareszcie wygrana! Teraz możemy być spokojni!

Po czym wręczył list drżącej ze zniecierpliwienia Josefie.

— Bierz i czytaj! Największa to radość i satysfakcja, jakiej doznałem w życiu.

Josefa nie mogła usiąść z przejęcia. Chodząc po pokoju czytała:

Drogi bracie!

Nareszcie, po długich latach, mogę Ci zakomunikować niezmiernie ważną wiadomość. Wczoraj był u mnie Landola. Otóż mieszka już od dłuższego czasu w Hiszpanii, o czym nie wiedziałem. Dotąd żył z pieniędzy zdobytych podczas ostatnich wypraw, ale teraz nie ma już nic — wszystkie przepuścił do ostatniego grosza — i zwrócił się do mnie po nowe. Przed łaty spotkał w porcie Guaymas Sternaua, Mariana, dwóch Niemców nazwiskiem Unger i dwóch Indian, z których jeden zwie się Bawole Czoło, drugi zaś Niedźwiedzie Serce. Ponadto były z nimi dwie dziewczyny — siostra Bawolego Czoła i Emma, córka Pedra Arbelleza, hacjendera w del Erina.

Osoby te chciały się dostać morzem do Acapulco. Nie znały kapitana. Przyjął wszystkich na swój statek, aby ich zawieźć do tego portu. Na statku związał całe towarzystwo. Od dziewcząt dowiedział się, że uszli szczpanśliwie z rąk Verdoja, któremu polecił ich zabić. Pierwszego wieczora podróży, gdy wszyscy byli pogrążeni we śnie, a na pokładzie przechadzał się tylko jeden wartownik, Landola podłożył lont pod ładunek prochu, mieszczący się na statku, i po kryjomu odjechał na małej łódeczce. Statek wyleciał w powietrze i poszedł na dno, zatapiając załogę i podróżnych. Kapitan przekonał się o tym naocznie. Nikt nie uszedł z życiem. Przez ten śmiały czyn Lando/i jesteśmy wolni od wszelkich trosk. Postaram się wrócić jeszcze przy okazji do tego tematu.

Twój brat Gasparino Cortejo.

Josefa wypuściła list z ręki. Była trupio blada. Nie wiadomo czy ze strachu, czy z radości.

— A więc zginęli wszyscy! O Dios! A więc i on! — triumfowała.

— On? Kto taki?

— Prawdziwy Alfonso, zwany Marianem.

— Tak. Pozbyliśmy się ich na zawsze. Myśl o nich nie dawała mi spokoju. Teraz już nareszcie nie mam się czym martwić. Mogę przystąpić do realizacji moich planów.

— Twoich planów? Cortejo uderzył się w piersi.

— Milczałem dotychczas, ale dzisiaj wyjawię ci wszystko. Jak ci wiadomo, mamy teraz dwóch prezydentów. Ale tak długo trwać nie może, kraj wymaga jednolitego rządu. Musi znaleźć się więc człowiek, który posiadłby środki do przekupienia swych przeciwników. Zostanie prezydentem i będzie rozporządzał wszystkimi bogactwami kraju. Tym zaś człowiekiem będę ja.

— Ty? — Josefa nie ukrywała zdumienia.

— Tak, ja! Może cię to dziwi? Bratanka swego uczyniłem hrabią Rodrigandą, brata zarządcą jego majątków. Fortuna Rodrigandów warta jest miliony. Czy mam odejść z pustymi rękami? Nie, muszę zatrzymać ich meksykańskie posiadłości. Przedstawiają wartość ośmiu milionów pesos. Pertraktuję już od dawna z Panterą Południa. Za milion mogę rozporządzać nim i jego ludźmi. Mamy się spotkać w tych dniach. Może przybędzie nawet dziś wieczorem. Zwolennikami jego są wszyscy mieszkańcy gór oraz wolni Indianie z Południa. Kiedy dam mu milion, rozpocznie werbunek i zjawi się w mieście na czele ponad dziesięciu tysięcy ludzi. Benito Juarez zostanie schwytany i zabity. Z pozostałymi pójdzie jak z płatka.

Oczy Josefy płonęły zachwytem.

— Śnię chyba! Ja, Josefa Cortejo, od której inni odsuwają się dumnie, mam zostać córką prezydenta, pierwszą damą tego kraju! Och, pokażę ja tym wszystkim, którzy teraz wyobrażają sobie, że stoją nade mną! Zapłacą mi za swoją pychę wszyscy, wszyscy!

Cortejo patrzył na nią z dumą.

— Taką ciebie lubię słuchać i oglądać. Wtedy wiem, że płynie w tobie krew Cortejów. Nasz ród zawsze pognębiał naszych władców i mścił się na ciemiężcach. Kim jest mój brat, kim fałszywy Rodriganda wobec mnie i ciebie? Będę panem kraju. Stworzę z Meksyku dziedziczne królestwo, jedynym kandydatem na męża dla ciebie będzie potomek królewskiego rodu.

— Ach, gdyby się tak stało! A więc chodzi o milion?

— Tak, o okrągły milion.

— Skąd wziąć tę ogromną sumę, zanim przyznane mi zostaną meksykańskie posiadłości Rodrigandów?

— Sprzedam jedną z nich w imieniu właściciela albo, co będzie znacznie mniej kłopotliwe i prostsze, daruję Panterze Południa. Decyduję się na wszystko, gdy zniszczyliśmy wrogów.

— Ale czy naprawdę nie ma już nikogo, kto mógłby wykryć, ze Alfonso nie jest prawdziwym synem hrabiego Rodrigandy?

— Nie boję się nikogo z tych, którzy pozostali przy życiu.

— A Roseta de Rodriganda, obecna pani Sternau?

— Otrzymała cały przypadający jej spadek i jest nieszkodliwa.

— A kapitan Enrique Landola, który zna tajemnicę?

— Otrzymuje od nas pieniądze i dlatego będzie milczał. Również nic nie znaczą Arbellez i Maria Hermoyes.

— A więc nie mamy się kogo obawiać. Ale gdybym mogła się zemścić na Amy Dryden, byłabym jeszcze bardziej szczęśliwa.

— Może i to się uda. Mam nadzieję, że nic nie zamyślasz, nie naradziwszy się przedtem ze mną. Teraz wiesz o wszystkim. Muszę iść do prezydenta. Im bardziej wkupię się w jego łaski, tym mocniej będę go później trzymał w garści. Adios, moja córko!

— Adios, ojcze!

Cortejo ucałował Josefę, a ona jego. Od lat nie okazywali sobie takich czułości. Gdy odszedł, Josefa podbiegła do lustra i zaczęła się w nim przeglądać, jak gdyby sprawdzając, czy jest wystarczająco piękna na córkę prezydenta albo króla. Podczas gdy tak się mizdrzyła przed lustrem, ktoś zapukał cicho do drzwi. W drzwiach zjawiła się Metyska, która służyła obecnie u Amy Dryden.

— Ach! — Josefa uśmiechnęła się cierpko. — Nareszcie! Myślałam, że już zapomniałaś, na czyich jesteś usługach. Czy dowiedziałaś się o czymś ważnym?

— O tak, o czymś bardzo ważnym, seniorita — odpowiedziała piękna łotrzyca.

— Opowiadaj!

Dziewczyna usiadła bezceremonialnie w hamaku. — No więc? — zapytała Josefa niezbyt życzliwym tonem, porównanie bowiem swojej urody z pięknością dziewczyny popsuło jej humor.

— Mam nadzieję, że mnie seniorita dobrze wynagrodzi, przynoszę bowiem dwie niesłychanie ważne nowiny. Pedro Arbellez był dziś u nas.

— Hacjendero? — zdumiała się Josefa.

— Tak. Był również u najwyższego sędziego, który mu nawet zaproponowałaby u niego zamieszkał.

— Matko Boska! Co to znaczy?

— Niewiele. Słyszałam wszystko, byłam bowiem w pokoju miss Amy, gdy Arbellez jej o tym opowiadał. Przywiózł najwyższemu sędziemu czynsz za dzierżawę, a oprócz tego jakieś skarby, które mają być wysłane do Moguncji.

Josefa nie zdradziła się, jak silne wrażenie sprawiły na niej te słowa. Rzekła tylko:

— Ta pierwsza nowina nie bardzo mnie obchodzi. A druga?

— Jeżeli pierwsza nie bardzo panią obchodzi, wątpię, czy zainteresuje druga. Otóż w domu lorda są wielkie skarby. Przechowują tam miliony. Miss Amy mówiła o tym z hacjenderem. Chciał prosić lorda, by w jego imieniu posłał do Europy pewne kosztowności. Ale najwyższy sędzia sam się tym zajął, ponieważ w innym przypadku los ich mógłby być niepewny. Miss Amy zupełnie się z tym zgodziła. Oświadczyła, że ojciec jej trzyma w piwnicy około pięciu milionów pesos i że nie może ich wysłać w obawie przed przywłaszczeniem przez obcych. Pesos te nie należą do niego, lecz do kapitalistów angielskich, którzy pożyczyli Meksykanom pieniądze. Są to częściowo procenty, częściowo zaś kapitał.

— I to mnie mało obchodzi — wycedziła Josefa, z trudem ukrywając zadowolenie. — Czy znasz tę piwnicę?

— Tak. Czasami przynoszę z niej żywność.

— Czy jest duża?

— Nawet bardzo. Z przodu mieści się piwnica kuchenna, za nią winiarnia, dalej zaś niewielkie wgłębienie, zabite mocnymi, żelaznymi drzwiami. Tam w żelaznych skrzyniach są pieniądze.

— Skąd wiesz o tym?

— Miss Amy powiedziała to hacjenderowi, aby mu uprzytomnić, jak przezornie trzeba u nas obchodzić się z pieniędzmi.

— A jeżeli ktoś się dowie o tych skarbach i wedrze się do piwnicy?

— To wykluczone. Co dzień wieczorem lord zabiera klucze od piwnic. Klucz od skrytki, w której złożone są pieniądze, nosi przy sobie i nigdy się z nim nie rozstaje. Zamyka je wszystkie razem w szafce nocnej.

— W tej sytuacji nikt istotnie nie może się dostać do pieniędzy. No, widzę przynajmniej twoją dobrą wolę. Masz tu pięć dukatów. Uważaj dalej dobrze, zwłaszcza zapamiętaj i powtórz mi dokładnie wszystko, co będzie mówione o zaginionej córce hacjendera i o niejakim Marianie lub Lautreville'u. Możesz pdejść.

Dziewczyna zeszła z hamaka, zarzuciła swą mantę, ukłoniła się i opuściła pokój. Josefa nadsłuchiwała, aż umilkły kroki, potem zaczęła klaskać w dłonie i wołać:

— Zemsta gotowa, gotowa! Oby tylko Pantera Południa prędko przybył!

Ale Pantera Południa nie przybył ani tego dnia, ani następnego. Za to trzeciego zjawił się niespodziewanie.

Josefę odwiedził znowu jej szpieg w spódnicy. Dowiedziała się, że Pedro Arbellez odjechał. Późnym dopiero wieczorem opowiedziała to ojcu. O innych sprawach jeszcze z nim nie mówiła. Nagle otworzyły się drzwi i wsunęła się przez nie jakaś postać tak bezszelestnie, jak cień. Josefa krzyknęła przerażona, nawet Cortejo zerwał się na równe nogi. Wtedy nieznajomy stanął w świetle i uspokoił ich ruchem ręki. Był ubrany w zwyczajny strój peona. Ciemne włosy, brunatna skóra i rysy twarzy wskazywały, że należy do rasy indiańskiej. Był to Juan Alvarez, okrutnik, zwany Panterą Południa.

— Ach, senior Alvarez, ależ nas pan przestraszył! — powiedziała Josefa. — Czekamy na seniora od przedwczoraj. Witaj!

Indianin obrzucił ją zimnym, zdziwionym wzrokiem i zwrócił się do Corteja:

— Przychodzę pod osłoną nocy, aby nie mieć świadków. A pan mi daje kobietę za świadka!

— To moja córka — usprawiedliwiał się Cortejo.

— Czy córka nie jest kobietą? — zapytał ostro. Josefa podeszła do Indianina i rzekła z pewnością siebie:

— Czy sądzi pan, że się lękam Pantery Południa? Czy to moja wina, że jestem kobietą? Czy wśród mężczyzn nie ma bab? Dlaczego więc wśród kobiet nie miałoby być mężów? Ojciec mój dzieli się ze mną wszystkim i nigdy jeszcze tego nie żałował. Przekona się i senior, że jestem godna pańskiego zaufania i że umiem postępować jak mężczyzna.

Na wąskie usta Indianina wystąpił ironiczny uśmiech. Odpowiedział:

— Mówi jak mężczyzna, senior Cortejo. Jeżeli nie postępuje po męsku, to już pańska sprawa. Pantera Południa zdradza swe tajemnice tylko tym ludziom, którym zdradzać ma ochotę. Przejdźmy jednak do sprawy.

— Proszę usiąść — zapraszał Cortejo, podsuwając Indianinowi krzesło.

— Nie — odmówił. Założył ręce na piersi, obrzucił Cortejów wzrokiem pełnym zadumy i ciągnął dalej: — Będę mówił stojąc. Ponieważ znalazłem się w towarzystwie świadka, o którego obecności nie uprzedzono mnie, spytam tylko: czy są pieniądze?

— Nie w gotówce.

— W takim razie nie ma o czym mówić. Odwrócił się i miał zamiar odejść. Cortejo starał się go zatrzymać.

— Niech senior zostanie jeszcze chwilę i posłucha, co powiem. Mówiłem, że nie mam pieniędzy w gotówce, któż bowiem może dziś położyć na stół cały milion? Ale mam posiadłości, a każda z nich warta miliony. Gdy sprzedam jedną, otrzymam pieniądze. Czy podarować panu którąś z nich, czy też udamy, że została przez seniora kupiona? A może...

Indianin słuchał niby od niechcenia. Ale teraz przerwał Cortejowi:

— Czy ma pan prawo do sprzedaży lub też darowania tych posiadłości?

— Mam.

— Czy jest pan wyłącznym ich właścicielem?

— Nie, ale hrabia de Rodriganda dał mi pełnomocnictwa. Mogę podpisywać akty w jego imieniu.

— To pańska sprawa. Nie wierzę wam. Nie zamierzam też niczego kupować. Żegnam!

Odwrócił się znowu. Tym razem zatrzymała go Josefa.

— Zaczekaj, senior. Załatwię tę sprawę.

Indianin uśmiechnął się ironicznie i rzekł niecierpliwie:

— Po co trwonić słowa? Interesują mnie tylko pieniądze.

— Będzie je pan miał.

— Kiedy?

— W każdej chwili, choćby zaraz.

— Milion?

— Nie, pięć milionów! Zdumiony cofnął się o kilka kroków.

— Seniorita nie jest chyba przy zdrowych zmysłach!

— wykrzyknął.

Cortejo był również oszołomiony. Josefa nie dała się jednak zbić z tropu.

— Powiem krótko. Ojciec mój przyrzekł milion, prawda? Daję o cztery miliony więcej i stawiam dwa warunki: musi senior sam Wynieść te pieniądze z miejsca, gdzie są schowane, oraz przyrzec, że dotrzyma obietnicy danej memu ojcu.

— Gdzie one są? — zapytał szybko Alvarez.

— Powiem wtedy, gdy przyjmie pan moje warunki i jeśli porozumiemy się w jednej jeszcze kwestii.

— Słucham.

Indianin stanął przed obojgiem ze złożonymi na piersi rękoma i wpił wzrok w Josefę.

— Są na świecie dwie osoby — mówiła dalej — na których muszę się zemścić. Powinny umrzeć albo przynajmniej zniknąć w górach, w których senior jest władcą. Ta para to ojciec i córka. Mają w swoim domu pięć milionów gotówką i mieszkają tu, w Meksyku. Znam skrytkę, w której przechowują pieniądze, wiem również, w jaki sposób można się tam dostać. Jeśli uda się panu uprowadzić tę parę oraz — korzystając z moich informacji

— zdobyć miliony, wtedy musi pan dotrzymać słowa danego wcześniej memu ojcu.

— Do diabła! Teraz rozumiem, o kim mowa! — zawołał Cortejo. —Wiesz dokładnie, Josefo, że ta olbrzymia suma tam się znajduje?

— Oczywiście. Przecież znasz mojego szpiega. Indianin położył rękę na ramieniu Josefy i rzekł zniżając głos:

— Seniorita, Pantera Południa nie da się wywieść w pole, zwłaszcza kobiecie. Jeżeli pani kłamie, zamorduję was.

— Nie boję się — patrzyła prosto w jego oczy rozpalone żądzą złota. — Jestem pewna swego.

— W takim razie nie stoi przede mną kobieta, ale mężczyzna. Kto zemstę ceni wyżej niż pięć milionów pesos, temu można ufać. Zgadzam się na propozycję i przyjmuję warunki.

Blade policzki Josefy nabrały rumieńców.

— Na pewno pan zamorduje ojca i córkę? Pokwituje memu ojcu odbiór miliona? — upewniała się,

— Tak.

— Pomoże mu zdobyć godność prezydenta?

— Tak.

— Niech senior przysięgnie!

Wyciągnął obie ręce i rzekł donośnym głosem:

— Przysięgam, że dotrzymam słowa, jeżeli powiedziano mi prawdę. A teraz wymień miejsce, seniorita.

— Czy zna pan Anglika, lorda Drydena? Indianin gwizdnął przez zęby.

— A więc to u niego?

— Tak. Zaskoczyło to pana? Czy się senior wycofuje?

— Nie. Słucham dalej.

— Piwnica ma trzy części. Z przodu mieści się spiżarnia, za nią skład z trunkami i wreszcie ta część, w której ukryto złoto. Jest niewielka, zamykają ją żelazne drzwi. Stoją tam skrzynie, również żelazne. W nich znajdzie pan miliony. Wszystkie klucze leżą w skrytce nocnej szafki, która stoi w sypialni Drydena. Oto wszystko, co mam do powiedzenia.

— To wystarczy — powiedział Indianin. — Niech pani jutro wieczorem czeka tu na mnie.

— Mam czekać? Na pana?

— Tak. Jutro w nocy zabiorę pieniądze. Pani pójdzie tam ze mną.

— Ja? Dlaczego? — zapytała przerażona. — Co mam robić?

— Nic. I nikt pani nie zobaczy w domu Anglika. Jeżeli znajdę pieniądze w piwnicy, odprowadzę senioritę do domu i dotrzymam słowa, jeżeli zaś wszystko okaże się kłamstwem, następnego ranka powieszę panią na drzwiach piwnicy.

— O Dios! A jeżeli przekona się pan, że pieniądze są, ale nie będzie ich mógł wydostać?

— Wtedy też nie będzie pani ponosić winy. Dotrzymam słowa. Widzi pani, że stawiam sprawę uczciwie. Jeżeli jutro wieczorem nie zastanę tu pani, zginie za panią ojciec.

Nie czekając na odpowiedź, Pantera Południa odszedł, pozostawiwszy ojca i córkę w niewesołym nastroju. Woleli nie myśleć, co będzie, jeżeli szpieg się pomylił.

Indianin cicho jak kot dostał się na podwórze i przeskoczył przez mur na ulicę. Po godzinie przystanął na brzegu kanału otoczonego drzewami. Wśród nich dojrzeć można było wiele ciemnych postaci.

Jedna z nich podniosła się na odgłos jego kroków.

— Czy to ty, ojcze?

— Tak, Diego, to ja — potwierdził. — Wstawajcie, wracamy.

Wszyscy podnieśli się z ziemi, sprowadzono konie. Niebawem cały oddział był już w drodze. Pantera Południa jechał na czele ze swym synem, reszta podążała kilka kroków za nimi, jak wymagał szacunek dla wodza. Konie szły pewnie, choć noc była ciemna. Zdawało się, że doskonale znają drogę. Mijali okolicę pogrążoną w głębokim śnie. Długi czas Pantera Południa milczał. Wreszcie zapytał syna:

— Czy pamiętasz, jak w roku 1855 wypędziliśmy z Meksyku prezydenta Santa Anna?

Młody człowiek skinął głową na znak, że sobie przypomina.

— Doszło do strasznej walki ulicznej, w której nasz mały oddział omal nie został rozbity.

— Tak. Otrzymałem cios w piersi, uderzenie w głowę i zwaliłem się na ziemię. Kiedy się obudziłem, leżałem w łóżku w pięknym pokoju —przypominał Diego.

— W domu lorda Drydena. Z pewnością byłbym cię wtedy utracił, każda bowiem twoja rana była nieomal śmiertelna. Ale pielęgnowano cię jak syna i uratowano. Przysięgliśmy sobie wtedy odwdzięczyć się im kiedyś.

— Dotychczas nie było okazji.

— Ale będzie jutro. Mam zrabować z domu Anglika pieniądze, a jego i córkę zabić. Przekona się, że Pantera Południa nie zapomina o dobrodziejstwie, którego zaznał. Pieniądze zabiorę, nie zabiję jednak ani ojca, ani córki, tylko wyślę ich jako jeńców w dalekie góry Chiapas. Nie powinni nas widzieć, nie powinni wiedzieć, kto ich okradł. Dlatego Drydenów uprowadzi ktoś inny. Stamtąd nie będą mogli uciec, dopóki sam ich nie uwolnię.

— Ile jest tych pieniędzy?

— Pięć milionów pesos.

Syn nie odpowiedział. Suma ta była dla niego tak wielka, że zdobycie jej nie mieściło mu się w głowie. Równie nieprawdopodobne wydało mu się postępowanie ojca.

Następnego wieczora lord Dryden udał się na spoczynek później niż zwykle. Sporządziwszy jakiś szczegółowy raport dla swych władz, długo rozmawiał z Amy o niedawnej wizycie starego dzierżawcy oraz o zaginionych przyjaciołach. Amy była pogrążona w smutku, lord również psychicznie nie czuł się dobrze. Męczyło go nerwowe tempo życia w Meksyku, marzył o powrocie, o chwili, kiedy wydostanie się z tego niespokojnego kraju. Wreszcie ojciec i córka poszli do swych sypialni. Ponieważ służba już spała, lord sam zapalił lampę, następnie otworzył szafkę nocną i nacisnął ukrytą sprężynę, natychmiast wyskoczyła szuflada. Włożył do niej pęk kluczy i zasunął ją takim samym naciśnięciem sprężyny. Rozebrał się, zgasił światło i położył się do łóżka. Po chwili jego oddech wskazywał, że zasnął.

— Czy zauważyłeś sprężynę? — dało się nagle słyszeć spod łóżka.

— Znajdę ją w ciemnościach.

— Wyłaźmy więc!

Dwaj mężczyźni cicho jak duchy stanęli przy kotarze. Jeden wyciągnął z kieszeni chustkę, pokropił ją jakimś płynem z flaszeczki, odsunął kotarę i podszedł do śpiącego. Podsunął mu chustkę pod usta i nos, potem zaś zakrył nią całą jego twarz.

— Gotów — rzekł półgłosem. — Daj maskę!

— Czy zapalić światło?

— Tak, ale najpierw spuść firanki.

Zapalili lampę. Na twarz lorda nałożyli czarną maskę z otworami na oczy i usta i podwiązali ją pod brodą. Po czym podnieśli go z łóżka, ubrali i na wszelki wypadek wpakowali mu knebel w usta.

W tym czasie Amy, siedząc w swojej sypialni tyłem do drzwi, przerzucała album z fotografiami. Oglądając ukochane osoby, przypominała sobie czas, w których je po raz pierwszy ujrzała na zamku Rodrigandów, a potem pokochała. Była tak zatopiona we wspomnieniach, że nie usłyszała cichego szmeru, który rozległ się obok niej. Nie zauważyła również, że drzwi się otworzyły i do pokoju weszli dwaj ludzie, ci sami, którzy przed chwilą uwijali się po sypialni lorda.

Obaj dawali sobie znaki. Starszy wyciągnął chustkę do nosa i zwilżył kilkoma kroplami płynu z flaszeczki. Na palcach zbliżyli się do Amy. Jeden chwycił ją za gardło, drugi położył chustkę na usta i nos. Po chwili siedziała w krześle bez czucia. — Jaka piękna! — szepnął młodszy.

— Nie sprawiajmy jej bólu — rzekł drugi.— Uratowała syna Pantery Południa.

Zaczął przerzucać kartki albumu. Po chwili rzekł:

— Widać kocha tych, których fotografie są tutaj. Może zabierzmy ten album dla niej?

— A Pantera Południa nie będzie się gniewał?

— Czy musi o tym wiedzieć?

— Weź album.

Starszy mężczyzna wyszedł z pokoju, a po chwili wrócił z kilkoma Indianami. Zgasili światło w obu sypialniach, wzięli ojca i córkę na ręce f wynieśli przez sień na schody. Otworzyli tylne drzwi prowadzące na podwórze. Wyrosła teraz przed nimi ciemna postać. Był to Pantera Południa.

— Nareszcie! — powiedział. — Za długo się guzdrzecie. Czy ci oboją żyją?

— Żyją.

— Macie klucze?

— Oto one.

— Czy wiecie, gdzie szukać drzwi do piwnicy?

— Tuż obok schodów.

— Przyślijcie mi tutaj pozostałych ludzi! Czekają w rogu podwórza. A tych dwoje wsadźcie na konia i wywieźcie za miasto. Uważajcie tylko! Gdyby was ktoś ujrzał lub schwytał, jesteście zgubieni.

Indianie niosący jeńców odeszli. Po chwili do Alvareza podeszło około trzydziestu mężczyzn. Wszyscy weszli do mieszkania i zaryglowali za sobą drzwi od wewnątrz, aby nikt nie mógł im przeszkodzić.

Pantera Południa szybko znalazł miejsce, którego szukał. Namacawszy w żelaznej płycie drzwi otwór, dobrał odpowiedni klucz, bez hałasu obrócił go w zamku i rzekł cicho:

— Wejście do piwnicy otwarte. Chodźcie za mną po schodach. Niech dwaj ostatni zostaną na najwyższym stopniu jako warta. Światło zapalimy dopiero na dole, w spiżarni.

Tak też zrobili. W blasku kilku małych latarek od biedy można było się rozejrzeć. Na prawej ścianie widniały drzwi. Pantera zbadał zamek i znów dopasował klucz. Znaleźli się teraz w zasobnej piwniczce; stały tu rzędem beczki napełnione winem. Ujrzeli między nimi żelazne drzwiczki. Z otwarciem ich miał Alvarez trudności; wprawdzie klucz wszedł gładko w zamek, ale ten nie puszczał. Pantera Południa, zmęczony, przerwał robotę i odszedł . kilka kroków, by odpocząć. W tym momencie drzwi się otworzyły i padły dwa strzały. Dwaj Indianie runęli na ziemię, reszta cofnęła się w popłochu. Jedynie Alvarez nie stracił zimnej krwi. Schylił się nad postrzelonymi.

— Nie żyją — powiedział. — Ze też nie przewidziałem automatycznych strzałów.

Oświecając piwnicę latarką, uspokajał ludzi:

— Nikt nie usłyszał na górze tych strzałów. Przygotowano je dla obrony, a nie po to, by budziły mieszkańców domu. Zresztą, mamy wartowników i broń do dyspozycji. Wejdźmy więc do środka!

Mała piwniczka nie mogła pomieścić wszystkich. Ci, którzy do niej weszli, zobaczyli sześć czarnych żelaznych skrzyń. Nikt nie wiedział, co zawierają. Wódz nie uznał za potrzebne wtajemniczać swych ludzi, że są w nich miliony.

— Bierzcie skrzynie! — rozkazał.

Do podniesienia każdej trzeba było czterech chłopów na schwał.

— No, jazda, zanieść na podwórze.

Gdy ludzie wynosili skrzynie, Pantera Południa oświetlał drogę latarką.

— Czy słyszeliście strzały? — zapytał wartowników.

— Strzały? To były jakieś głuche uderzenia.

— Czy zauważyliście coś podejrzanego?

— Nie.

— Zgaście latarki i zostawcie tutaj.

Swoją oświetlił korytarz. Gdy stwierdził, że wszystko w porządku, otworzył drzwi prowadzące na podwórze i wtedy dopiero zgasił światło. Indianie podążyli za nim, uginając się pod ciężarem. Doszedł do muru. Przy bloku kamiennym, z którego kilka mocnych desek przerzucono na szczyt muru, stało dwóch Indian.

— Co z wozem? — spytał ich.

— Już czeka.

— Czy było słychać, jak nadjeżdżał?

— Nie, przecież owinęliśmy szmatami kopyta i koła. Tylko konie parskały trochę.

— No to uwińcie się szybko!

Po drugiej stronie muru stał wóz zaprzęgnięty w cztery konie. Ładowano skrzynie. Wszystko odbywało się błyskawicznie, choć nie można było uniknąć przy tym hałasu. Pantera Południa nie obawiał się jednak, iż ktoś z domowników mógłby im przeszkodzić. Kiedy już umieszczono skrzynie na wozie, Alvarez dał znak do odjazdu. Jeden z jego ludzi odważył się zapytać:

— Czy nie zabierzemy ciał naszych towarzyszy?

— Nie — odparł ostro.— Pozostaną tutaj tak jak latarki i deski. Nie chcę, by podejrzewano Anglika, że sam uciekł ze. skrzyniami. A więc naprzód! Musimy jak najprędzej opuścić miasto. W razie czego strzelać bez pardonu!

Wóz ruszył, Alvarez pozostał jeszcze chwilę pod murem. Wyciągnął z kieszeni jakąś kartkę, rzucił ją na dziedziniec i przedostał się na ulicę. W ciemnym zaułku spotkał dwóch mężczyzn i kobietę.

— Sprowadźcie mi konia — rozkazał mężczyznom. Oddalili się pospiesznie. Alvarez poczekawszy, aż ucichły ich kroki, rzekł:

— No cóż, seniorita, nudziła się pani?

— Strasznie. Byłam tu najzupełniej niepotrzebna.

— Ależ przeciwnie, nawet bardzo potrzebna.

— Czy się udało?

— Dotychczas tak.

— Czy macie wszystkie skrzynie?

— Wszystkie.

— A więc dotrzyma pan słowa?

— Nie złamię, oczywiście, jeżeli w skrzyniach jest pięć milionów.

Josefa uświadomiła sobie, niestety za późno, że Metyska nie mówiła o pełnych pięciu milionach, ale o sumie zbliżonej do tej wysokości. Powiedziała więc:

— Ale gdyby trochę brakowało...

— Czy chciałaby pani, abym także trochę nie dotrzymał słowa? — przerwał Alvarez. — Nie mogę rozłożyć swego słowa na części. Będę się więc uważał za zwolnionego od przyrzeczenia, gdyby zabrakło choć jednego peso.

— To byłoby ohydne! — zawołała Josefa zapominając, że ktoś niepowołany może ją usłyszeć i co gorsza rozpoznać. — Zmusiłby mnie pan wtedy do wyjawienia, kto zabrał skrzynie.

Alvarez uśmiechnął się i rzekł lodowatym tonem:

— Niech pani nie grozi. Przecież doskonale pani wie, że nie pozostanę dłużny. Wszyscy się dowiedzą, kto te skrzynie wyszpiegował, kto mi o nich powiedział i kto tu stał na straży. Oto i mój koń. Do widzenia, seniorita! Zawiadomię was, ile pieniędzy znalazłem, policzę je co do jednego.

Dosiadł konia i odjechał. Josefa musiała sama wrócić do domu. Miała przeczucie, że miliony, które postawiła na jedną kartę, nic jej nie przyniosą.

Następnego ranka cały Meksyk był poruszony wiadomością o niesłychanym rabunku. Ludzie nie mogli pojąć, w jaki sposób go dokonano, mimo że ślady były przecież wyraźne. Znaleziono aparat do automatycznych strzałów, dwa ciała, latarki, deski oraz kartkę, na której ktoś napisał:

Taki los powinien spotkać obcych, którzy przybywają do Meksyku pod pozorem spełnienia misji, a w istocie gromadzą bogactwa, aby ogołocić z nich kraj.

Jeden z tych, którym zemsta zawsze się udaje.

Wszystkie poszukiwania na nic się zdały. I pieniądze, i lord Dryden, i jego córka zniknęli, jakby się rozpłynęli w powietrzu. Pozostały tylko w biurku lorda jego notatki. Według nich w piwnicy była suma czterech i pół miliona pesos w złocie i papierach wartościowych. Gdy się o tym dowiedzieli Pablo Cortejo i Josefa, ogarnęła ich bezgraniczna wściekłość. Umowę z Alvarezem musieli uznać za zerwaną. Rozczarowanie ich wzmogło się jeszcze, gdy w kilka dni po napadzie ktoś im przysłał wycinek z gazety, omawiający rabunek i wysokość zrabowanej sumy. Na wycinku tym widniał dopisek:

Jesteśmy kwita. Pomyślcie nad tym, czy się pan w ogóle nadaje na prezydenta i czy seniorka Josefa byłaby godną córką najwyższego dostojnika kraju.

Tak samo jak zaginął lord i Amy, przepadł list, napisany przez Angielkę w imieniu Pedra Arbelleza do syna kapitana Ungera, oraz wartościowa przesyłka, do której był dołączony. Najwyższy sędzia wyekspediował ją, zachowując wszystkie środki ostrożności, a ponieważ nie było reklamacji — adresat nie miał przecież pojęcia, iż wysłano doń cokolwiek — Juarez był przekonany, że paczka dostała się we właściwe ręce.

Roseta Sternau powiła przed laty córeczkę ku ogólnej radości wszystkich mieszkańców zamku Reinswalden. Przed porodem kobiety Okazywały wszelką pomoc pięknej położnicy, mężczyźni zaś pomrukiwali:

— Psiakość, żeby to był chłopak!

Kapitan Rodenstein siedział w swym gabinecie i coś liczył bez końca. Wreszcie zauważył, że zamiast dodawać odejmuje, a zamiast mnożyć dzieli. Gdy poprawił ten błąd, tak z kolei poplątał zające, psy, morgi, jelenie, jodły, cietrzewie, że w końcu odrzucił pióro i na pół gnievynie, na pół żartobliwie zawołał:

— Do kroćset fur beczek! Człowiek traci głowę, gdy ma przyjść na świat nowy człowiek! W dodatku nie wiadomo, czy to będzie chłopak czy dziewczyna! Chwała Bogu, że się nie ożeniłem. Gdybym miał dwanaścioro lub szesnaścioro dzieci, z pyszna miałyby się moje rachuneczki! Pomieszałbym wszystko: dęby, korki, jamniki, konie... Wszystko!

Gdy to mówił, otworzyły się drzwi i wszedł Ludwik. Stanąwszy na baczność, czekał, aż pan się do niego odezwie.

— Czego chcesz? — burknął nadleśniczy.

— Z przeproszeniem pana kapitana, chciałbym zapytać: właściwie co?

— Jakie co? Mów jaśniej, do diabła!

— Jak to jaśniej? Co, co do diabła? Co to będzie? Chłopiec czy dziewczyna?

— Czyś postradał zmysły?

— Wedle rozkazu, panie kapitanie! Pod drzwiami stoją muzykanci i czekają. Jeżeli będzie chłopak, zagrają piosenkę męską, jeżeli dziewczynka — panieńską.

Nadleśniczy wrzasnął:

— Łotrze, człowieku bez czci i wiary! Czy mam cię wyrzucić razem z twoją orkiestrą? Czy to uchodzi rżnąć nad uchem słabej położnicy? Spróbuj no ty się położyć i powić dziecko, a nie wiem, czy będziesz zachwycony, gdy ci kto koncert urządzi! To niesłychane! Mam wrażenie...

W tym momencie drzwi się otworzyły i stanął w nich zadyszany Alimpo.

— Dziewczyna, panie kapitanie! — zameldował.

— Dziewczyna? Naprawdę?

— Tak. Moja Elvira mówi to samo.

— Hura! Zdrowa, co?

— Jak ryba!

— Wiwat, hura, hura! Biegnij, Alimpo, opowiedz wszystkim, że to dziewczyna, dziewczyna! No, nygusy, czegóż to stoicie z rozdziawionymi gębami? Każdy dostanie dziś ode mnie porządną porcję piwa. Niech panna Sternau upiecze zaraz placek ze śliwkami, a Henryk niech idzie do księdza i zakrystiana!

Tymczasem młoda matka leżała w łóżku i przypatrywała się swemu śpiącemu dziecku. Obok siedziała pani Sternau, matka jej męża.

— Jak się czujesz, Roseto? — szepnęła zatroskana.

— Jestem osłabiona, ale szczęśliwa. Daj mi jego fotografię!

Wskazała na ścianę, na której wisiała fotografia męża. Pani Sternau zdjęła ją i położyła na łóżku obok dziecka. Roseta przyjrzała się dziecku i fotografii.

— Czy podobna do niego? — zapytała cicho.

— Bardzo — odparła teściowa, nie chcąc sprawić przykrości synowej, choć trudno było w noworodku dopatrzyć się podobieństwa do kogokolwiek.

— Ach, gdyby mój dobry Carlos wiedział o tym!

Z oczu Rosety popłynęły łzy. Zaczęła modlić się za tego, który był nie wiadomo gdzie. Błądziła wzrokiem od dziecka do fotografii, wreszcie zmęczona zasnęła.

Po kilku tygodniach dziewczynka została ochrzczona. Rodzicami chrzestnymi byli hrabia Manuel, pani Sternau i kapitan Rodenstein.. Otrzymała imię matki, zdrobniale nazywano ją Różyczką.

Mieszkańcy zamku żyliby szczęśliwie i spokojnie, gdyby nie tęsknota za bliskimi. Przeszedł rok, przeszedł drugi, a o nich zaginął wszelki słuch. Roseta uważała się już za wdowę. Gdyby nie Różyczka, nie przeżyłaby straty męża. Całą miłość i czułość przelała na córkę i starego ojca, który powoli wracał do zdrowia.

Upłynęły trzy lata od narodzin dziecka. Roseta spacerowała z ojcem po lesie. Był piękny letni dzień. Przechadzając się, myśleli o zaginionych i o dawno minionych czasach. Nagle coś poruszyło się w zaroślach. Podeszli bliżej i zobaczyli dziewczynkę. Miała na główce wieniec z jedliny, a bioderka również przepasane zielonymi gałązkami. Klęczał przed nią dwunastoletni Kurt.

— W co się bawicie? — zaciekawiła się Roseta.

— Różyczka mieszka przecież w lesie, więc ją ubrałem w to, co las może dać.

Hrabia pochylił się i ucałował małą serdecznie.